«Ιόλη»

Τελικά, αυτό το blog όντως πάει όπου θέλετε εσείς κι αυτό μ’ αρέσει πολύ. Στην αρχή ήταν να μπαίνουν βίντεο με τις ιστορίες μου από τις εκπομπές του ’78 – ’83, «Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» και να γράφω κάποιες άλλες από τα βιβλία μου. Στο δρόμο ένοιωσα ότι πρέπει να λέμε και διάφορα εκτός παραμυθιών και πιάσαμε την κουβέντα. Μετά μπήκε η «Χιλιοποδαρούσα», ύστερα μου θυμίσατε τον «ΚΗΠΟ ΜΕ Τ’ ΑΓΑΛΜΑΤΑ», έπειτα ένοιωσα από αυτά που λέτε ότι έπρεπε να φτιάχνω και καινούργια παραμύθια για μεγάλα παιδιά, έβαλα αποσπάσματα από μία σειρά άρθρων μου με τίτλο, ‘ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ», και τώρα μου θυμίσατε την «ΙΟΛΗ». Να, λοιπόν, και η αρχή του πρώτου επεισοδίου της ΙΟΛΗΣ μαζί με τους τίτλους που έχει το ηλιοβασίλεμα που αναφέρει ένα παιδί στο σχόλιό του: «Την Ιόλη ποιος να την ξεχάσει με αυτή την ανεπανάληπτη εισαγωγή με τον ήλιο που δύει και την φιγούρα της να διαγράφεται κοιτώντας την θάλασσα.» Να, λοιπόν, αυτό το αληθινό ηλιοβασίλεμα σε… real time που λένε, με την υπέροχη μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη. Αμέσως μετά είναι η αρχή για την οποία σκέφτηκα να σας πω δυο λόγια για την παραγωγή της. Το βιβλίο της Ελένης Σαραντίτη έχει τίτλο, «Ιόλη» και υπότιτλο, «Την νύχτα που πλημμύρισε το ποτάμι». Η σκηνή δεν είχε προγραμματιστεί να γυριστεί έτσι εντυπωσιακά, από την αρχή. Αλλά όταν πλησίαζε η ώρα του γυρίσματος, συνειδητοποίησα ότι αν όλο το μυθιστόρημα είναι η ιστορία της φιλίας δύο κοριτσιών, που αρχίζει μια νύχτα με τρομερή καταιγίδα και πλημμυρισμένο ποτάμι, δεν μπορούμε να μην τα δείξουμε και τα δύο. Αυτό όμως ήθελε πολλά λεφτά. Ζήτησα ένα έξτρα κονδύλι με το επιχείρημα: « Ή θα πετάξουμε δυο τρία ποτήρια νερό στα μούτρα ενός ηθοποιού, που θα μπει στο πλάνο και θα μας πει ‘έξω χαλάει ο θεός τον κόσμο’ και θα στοιχίσει (τότε) 10.000 δραχμές ή θα ξοδέψουμε 500.000 δραχμές και θα χαλάσουμε στ’ αλήθεια τον κόσμο. Και τον χαλάσαμε όπως θα δείτε. Και να πώς: Είναι, κατ’ αρχήν, Μάιος του 1986 κι όχι χειμώνας όπως στο έργο. Μία εβδομάδα πριν από το γύρισμα της σκηνής, κλείσαμε το ξερό ποτάμι με έναν τσιμεντότοιχο στην έξοδο προς τη θάλασσα, και μετά από 200 μέτρα σε ένα άλλο σημείο προς το βουνό, με έναν άλλο τοίχο. Δύο αντλίες τράβαγαν νερό από τη θάλασσα όλη την εβδομάδα, μέρα νύχτα μέχρι να ξεχειλίσει αυτό το κομμάτι του δήθεν ποταμιού. Σε όλα τα σπίτια γύρω από την πλατεία του χωριού (Νεάπολη Λακωνίας) περάσαμε στα κεραμίδια τους – σε κάθε κεραμίδι χωριστά – σωληνάκια που έτρεχαν νερό για να δίνεται η εντύπωση ότι τρέχουν τα νερά της βροχής. Τη μέρα της βροχής τρεις πυροσβεστικές πέταγαν με ορμή νερό πολύ ψηλά, που μετά έπεφτε με δύναμη σαν βροχή, ενώ ο σωλήνας μίας τέταρτης πυροσβεστικής είχε χωθεί μέσα στο «ποτάμι» και πέταγε στο βυθό του νερό, κάνοντας το να μοιάζει με ορμητικό χείμαρρο που έχει πλημμυρίσει. Δύο τεράστιοι ανεμιστήρες έστελναν αέρα στα νερά που έπεφταν από ψηλά, ενώ άλλοι τρεις φύσαγαν προς την άκρη της θάλασσας για να κάνουν κύματα. Ένα προβολέας βολταϊκού τόξου έκανε τις αστραπές, ενώ άλλοι δέκα φώτιζαν τους χώρους. Αυτό είναι η χαρά του παραγωγού, όχι αστεία! Χαρείτε, λοιπόν, το υπέροχο αληθινό ηλιοβασίλεμα με τη μουσική του Σταμάτη και δείτε το «βροχερό» αποτέλεσμα όσων σας είπα, στις επόμενες σκηνές. Αύριο τα ξαναλέμε.
Καλό βράδυ. Φιλιά.
Π.

To βίντεο μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Έγραψε ο Παραμυθάς στην κατηγορία Βίντεο στις27 Μαρτίου 2007

13 σχόλια στο “«Ιόλη»”

      natasaki
      28 Μαρτίου 07 στις 6:03

      Τι όμορφο! Πόσο πίσω γύρισα………Ετοιμάζω πρωινό για την οικογένεια και είπα να ρίξω μια ματιά και…ουπς…..Η Ιόλη ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία όταν ήμουν παιδί. Περιμένω να μεγαλώσει ο γιός μου για να το διαβάσει κι εκείνος ! ! !
      Να πω ξανά ευχαριστώ;Είναι το λιγότερο, για έναν άνθρωπο που κατάφερε να κάνει τόσο γλυκά τα «παιδικά» μας χρόνια……..
      (#) Καλημέρα, καλέ μου Παραμυθά!
      ;) Υπάρχει περίπτωση να δούμε τίποτα και από το αγαπημένο μου «Καπλάνι της βιτρίνας» – της υπέροχης Αλκης Ζέη;;;

      vazzio
      28 Μαρτίου 07 στις 13:50

      Αγαπημένε μας παραμυθά πόσο πολύ μας συγκίνησες πάλι… Δεν ξέρω αν η ΕΡΤ έχει αυτές τις παιδικές σειρές γιατί δεν τις δίνει με τη Ραδιοτηλεόραση σε dvd… θα γινόταν χαμός… Μια παιδική σειρά που ψάχνω ακόμη είναι «Τα ξύλινα σπαθιά»… Μήπως την έχεις;;;

      Lander
      29 Μαρτίου 07 στις 9:02

      Πόσο πίσω με πήγε και αυτό το βιντεάκι….
      Ήμουν πολύ μικρός όταν γινόταν η προβολή αυτής της σειράς, το μόνο που θυμάμαι χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τον λόγο, είναι ότι αισθανόμουν ιδιαίτερα… μελαγχολικός όταν την παρακολουθούσα…..
      Οι μέρες εκείνες της τηλεόρασης δυστυχώς έχουν παρέλθει αγαπημένε μου φίλε Παραμυθά, το γνωρίζεις εσύ καλύτερα από μένα..

      Υ.Γ. Συμφωνώ απόλυτα με τον/την vazzio… Αν έδινες το αρχείο σου στην Ραδιοτηλεόραση θα γινόταν πανικός!

      Βασίλης
      20 Απριλίου 07 στις 20:41

      Γιατί τώρα που είδα το βίντεο μου ήρθε να φωνάξω «μπαμπά μην πας στη βάρκα»; Με πλυμμήρισε μια γλυκιά μελαγχολία όπως τότε παλιά που το έβλεπα και έβρεχε έξω από το δικό μου σπίτι… Νάσαι καλά παραμυθά. Και αν μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί δεν θέλω να πάει ο μπαμπάς στη βάρκα, θα ήμουν ευγνώμων.

      Βασιλική
      22 Απριλίου 07 στις 12:21

      Αγαπημένε μας Παραμυθά. Μόλις έμαθα από την τηλεοπτική σου παρουσίαση στο Κάτσε Καλά σήμερα το πρωί για την ιστοσελίδα σου έτρεξα στον υπολογιστή μου. Βλέπω όλα τα βιντεάκια και τα σχόλια εδώ και δύο ώρες… Η Ιόλη ήταν ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, σαν όνειρο το θυμάμαι! Γεννήθηκα το 77 και όλες οι δουλειές σας μου ξαναέρχονται στο νου μια μια τώρα που τις ξαναβλέπω. Συγκινούμαι πολύ. Αλήθεια, σήμερα θα ναι μια πολύ όμορφη μέρα για μένα. Σαν να ξαναγεννήθηκε ένα κομμάτι του παλιού μου εαυτού. Δεν μπορώ παρά να εκφράσω τα ευχαριστώ και την εκτίμησή μου.
      Βασιλική.

      ΧΡΙΣΤΙΝΑ
      10 Ιουνίου 07 στις 20:34

      ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΕΙΡΕΣ ΤΗΝ ΙΟΛΗ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΤΗΣ ΒΑΓΙΑΣ ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ

      ΓΚΟΥΒΕΡΗΣ ΑΚΗΣ
      6 Σεπτεμβρίου 07 στις 21:20

      Αγαπημενε παραμυθα ειμαι πολυσυγκινημενος βλεποντας την» ιολη».Η συγκεκριμενη σειρα γυριστηκε στο τοπο καταγωγη μου την ΝΕΑΠΟΛΗ Λακωνιας συμμετεχω και εγω καθως και πολλα συγγενικα και φιλικα προσωπα.Για μας τοτε το γυρισμα της σειρας ηταν κατι το απεριγραπτο. Θα ηταν πολυτιμο για μενα αν θα μπορουσα να εχω ολα τα επεισοδια της σειρας .θα ηταν χρησιμη για μενα καθε πληροφορια πως θα τα αποκτουσα . Ευχαριστω

      Πυριτόλιθος
      12 Οκτωβρίου 07 στις 3:27

      Αγαπημένε παραμυθα…
      Δεν περιγράφω καν τη συγκίνηση. Πόσο σε στιγματίζουν κάποιες στιγμές της παιδικής ηλικίας? Μεγάλωσα πια και είμαι αρχαιολόγος και αλήθεια στις ανασκαφές νιώθω όπως τα παιδιά στο θησαυρό της Βαγίας, αλλά το παίζω πιο σοβαρός…και ακόμη περισσότερο
      δεν έχω πάψει όπου πηγαίνω να ψάχνω διάφανες πέτρες όπως αυτές που είχε η Ιόλη στο μαντήλι της…και πάντα λέω όταν βρίσκω κάτι αντίστοιχο ότι είναι σαν της Ιόλης…κι ας γελάνε όλοι…
      Σ’ευχαριστώ

      ΜΙΛΕΝΑ
      13 Ιανουαρίου 09 στις 9:10

      Όταν έχεις μεγαλώσει δίπλα στο συγκεκριμένο ποτάμι, όταν έχεις παίξει ποδόσφαιρο, μήλα, γερμανικό, πεντόβολα μέσα στην κοίτη, όταν βλέπεις τα ηλιοβασιλέματα αυτά ακόμα αν και όχι όσο συχνά θα ήθελες, όταν οι παιδικοί σου φίλοι είναι ακόμα τα ίδια παιδιά και ακόμα κι αν έχεις να τους δεις δυο και τρια χρόνια όταν συναντιέσαι είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα, το μόνο που μπορείς να αισθάνεσαι είναι ευτυχία γιατί είσαι κομμάτι αυτού του τόπου. Ευχαριστούμε που μας το θύμισες!

Σχολιάστε