Μικρή εισαγωγή σε post για τον γάμο.

Λίγο πριν μου συνέβη κάτι που το θεώρησα σημαδιακό, ότι πια ήρθε ή ώρα να ανεβάσω το «σεντόνι» για τον γάμο, που «απειλώ» εδώ και καιρό ότι θα το κάνω. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν έτοιμος να το τελειώσω και να το ανεβάσω εδώ στις 4 Δεκεμβρίου, επέτειο του γάμου μας με την (δεύτερη, όπως σας εξήγησε η ίδια) κυρία Παραμυθά, ή Άιναφετς ή ΚΜΝΒ, αλλά είδα ότι ετοίμαζε κι εκείνη κάτι για την επέτειο κι επειδή είμαι παλαιών αρχών -σύμφωνα με τις οποίες «οι κυρίες προηγούνται»- αποφάσισα για άλλη μια φορά να το αναβάλλω. Σήμερα το βράδυ, όμως, περνώντας από τον πεζόδρομο με τα σχολεία απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού, παρακολούθησα μια σκηνή που μ’ έκανε να τρέχουν δάκρυα τα μάτια μου από τα γέλια! Σκέφτηκα να σας την μεταφέρω εδώ και πια να ανεβάσω μέχρι το Σάββατο το post για τον γάμο. Να η ιστορία, λοιπόν:

Η ώρα ήταν γύρω στις δέκα απόψε, κι είχα βγει να βρω μια εφημερίδα που ήθελα. Γυρνώντας πέρασα από τον πεζόδρομο που βρίσκεται ανάμεσα στα σχολεία στην οδό Τιμολέοντος Φιλήμονος (από αυτόν το δρόμο πήρε το όνομά του ο Τιμολέων στη «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ» το ’83),  που το τέλος της είναι στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Εκεί έπαιζε -παρά την περασμένη ώρα-  μια παρέα από 4- 5 αγοράκια. Δεν πρέπει να ήταν πάνω από δέκα χρονών και κάνανε διάφορα «ακροβατικά» με τα ποδήλατά τους. Κάθησα για λίγο να τους χαζέψω. Ήταν πολύ καλοί στα κόλπα ισορροπίας που έκαναν! Γέλαγαν με την καρδιά τους και ήταν φανερό ότι την είχαν καταβρεί, αδιαφορώντας για  το κρύο και για την περασμένη ώρα. Το κινητό κάποιου αγοριού χτύπησε δυνατά, κι εκείνο σταμάτησε τα κόλπα που έκανε κι απάντησε στο τηλέφωνο. Φυσικά λείπει εδώ τι του λέγανε, αλλά θα το καταλάβετε εύκολα. Να τι άκουσα εγώ:
– Έλα μαμά, λέγε.
– ….
– Ρε μαμά, μ’ έχεις πάρει τρεις φορές έως τώρα. Αφού σου είπα ότι παίζουμε με τα παιδιά, θα ‘ρθω σε λίγο.
– …
– Δεν κρυώνω ρε μαμά, αφού φοράω το χοντρό μπουφάν.
– …
– Μαμά, σταμάτα… Θα ‘ρθω σε λίγο σου λέω, μη με πρήζεις… Κάνουμε αγώνες με τα ποδήλατα.
– …

– Τι βλακείες λες ρε μαμά, αφού είμαι μπροστά στο σχολείο… δεν περνάνε αυτοκίνητα από ‘δω…

– …
– Όχι δεν έρχομαι τώρα, σε λίγο…
– …
– Μαμά, σταμάτα… Θα σε χωρίσω…

Και εδώ δεν μπόρεσα ν’ ακούσω άλλο, γιατί ξέσπασα σε γέλια. Άλλωστε το αγοράκι της έκλεισε το τηλέφωνο, έβαλε το κινητό στην τσέπη και ξανάρχισε χαρούμενο τις ισορροπίες με το ποδήλατό του.

Έφυγα και συνέχισα να γελάω περπατώντας. Προφανώς, το  αγόρι το είπε αυτό στη μάνα του, γιατί θα είχαν χωρίσει με τον πατέρα του κι αυτό την απειλούσε ότι  θα την χωρίσει κι εκείνο!  Χα, χα, χα… Αυτή η σκηνή, λοιπόν, εκτός που μ’ έκανε να γελάσω πολύ μου έβγαλε και το αγοράκι που έχω μέσα μου, όπως όλοι οι άντρες κρύβουν ένα αγοράκι μέσα τους, αλλά όπως και οι γυναίκες κρύβουν ένα κοριτσάκι μέσα τους. (Για κάποιο τέτοιο λόγο μπαίνετε στο blog του ΠΑΡΑΜΥΘΑ). Αυτή η σκηνή, με πήγε πάρα πολλά χρόνια πίσω, όταν «έγραφα» κανονικά τη μάνα μου κι έκανα αυτό που ήθελα. Και μου ‘ρθε να σας πω κάτι για τα σχόλιά σας σε σχέση με αυτό. Λοιπόοον… Από μικρό παιδί είχα ένα χαραχτηριστικό -ξέρετε τι σφαλιάρα έχω φάει γι’ αυτό χωρίς «να βάλω μυαλό»;-  ένα χαρακτηριστικό που τώρα στα 67 μου το έχω εκτιμήσει ιδιαίτερα: Για ό,τι κάνω, μου είναι εντελώς αδιάφορο από πάντα το «τι θα πει ο κόσμος», και αδιαφορώ τελείως για τη γνώμη των άλλων για πράγματα που μου άρέσουν ή τα θέλω με την καρδιά μου. Σας παρακαλώ, λοιπόν, μην ανησυχείτε μήπως με θίξετε ή με ενοχλήσετε  ή με στενοχωρήσετε με κάποιο σχόλιό σας. Δεν παθαίνω τίποτα. Για παράδειγμα, σας λέω ότι ούτε οι καλές κριτικές ούτε οι κακές κριτικές για την ταινία ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΕΣ του γιου μου, αυξάνουν ή μειώνουν το πόσο πολύ μου αρέσει και πόσο -μετά από σαράντα χρόνια στο επάγγελμα- τη θεωρώ εξαιρετική. Δεν πάει να λέει ό,τι θέλει ο «Τιμογιαννάκης».  Αν και πρέπει να πω ότι μάλλον δεν πρέπει να είναι αυτός που έγραψε στο blog. Έχω τη σατανική υποψία ότι, επειδή είναι γνωστό το πόσο «ξυνός» κριτικός κινηματογράφου είναι, κάποιος πήρε το ψευδώνυμο για να «την πει» κατά βάθος στην κριτική με την οποία λέει ότι συμφωνεί. Όπως και να ‘ναι του αφιερώνω αυτό το post.
Σας φιλώ όλους, ανεξαρτήτως σχολίων σας φυσικά,
Π.
Υ.Γ. Αχ, πολύ το διασκέδασα αυτό το post!

16 Σχόλια στο “Μικρή εισαγωγή σε post για τον γάμο.”

      να-τασσσάκι
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 1:18

      😆 😆 😆
      ( «ακούω» το γιο μου να με απειλεί έτσι, κι αλίμονό μου..!)

      Για ό,τι κάνω, μου είναι εντελώς αδιάφορο από πάντα το «τι θα πει ο κόσμος», και αδιαφορώ τελείως για τη γνώμη των άλλων για πράγματα που μου άρέσουν ή τα θέλω με την καρδιά μου.

      Φιλί!
      υγ. Κι εγώ 😉

      John Karapiperis
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 1:26

      Kι εγώ προσωπικά σας φιλώ-
      (έστω και αξύριστος) και μακριά από ‘ταμπέλες’ και δήθεν λεζάντες….

      Έλλη
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 1:36

      Πολύ μου άρεσε αυτό το post κ.Παραμυθά. Και ακόμα περισσότερο μου αρέσει η στάση σου. Πώς όμως τα καταφέρνεις; Μου είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεάζομαι από τους άλλους. Μακάρι να μπορούσα να τους έγραφα και εγώ όλους!

      ΠΤ
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 7:36

      Αγαπητέ μου Παραμυθά

      Πρώτα πρώτα να σας ευχαριστήσω για την αφιέρωση, και μάλιστα ενός τόσο διασκεδαστικού κειμένου 🙂

      Μετά, θα πρέπει να σας ξεκαθαρίσω -παρ’ ότι το μαντέψατε- ότι φυσικά δεν είμαι ο Π. Τιμογιαννάκης -«χρησιμοποίησα» την επαγγελματική του «συμπεριφορά» για να δώσω στη σχολιάστριά σας «αστάρτη» να καταλάβει πόσο ξινό και άστοχο ήταν το σχόλιο που έκανε. Θα μου πεις (και θα έχεις και δίκιο) «και τι σε νοιάζει εσένα για το σχόλιο της άλλης;» Αλλά ήταν πραγματικά αυθόρμητη η αντίδραση, ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα διαβάζοντας το κείμενό της! Και συνήθως αντιδρώ αυθόρμητα, αυτό ήταν όλο.

      Εκείνο που δεν έκανα σωστά, ήταν που δεν υπολόγισα πως στο γραπτό λόγο δεν μεταφέρονται οι εκφράσεις του προσώπου και ο τόνος της φωνής. Όπως επίσης και πως κάθε άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τις λεπτές αποχρώσεις της ειρωνείας με τον ίδιο τρόπο. Ίσως θα ήταν καλύτερα αν είχα γράψει το αρχικό σχόλιό μου έτσι:

      Συμφωνώ (κι ενθουσιάστηκα μάλιστα) με την κριτική της «αστάρτη»
      😛
      Παν. (τάχα) Τιμογιαννάκης

      Όπως και να έχει, σας ευχαριστώ -και σας λέω, αν και δεν έχει μεγάλη σημασία, ότι η ταινία του cpil μου άρεσε πολύ. Με συγκίνησε και, από την πρώτη φορά που την είδα στο σινεμά, με έκανε να «δω» λίγο διαφορετικά την καθημερινότητά μου.

      Σας καλημερίζω,
      Α. Σ. 😉

      υ.γ.1 Διασκέδασα απίστευτα με τη συνέχεια στα σχόλια-«κριτικές» που έδωσε ο Allu Fun Marx!
      υ.γ.2 Συγνώμη αν μπέρδεψα ή στενοχώρησα κάποιους/ες, αλλά έτσι είμαι εγώ!
      :p

      αστάρτη
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 13:19

      … πωπω!…
      χααααααααααααααααααχαχαχαχα!
      ναι, αυτό κι αν είναι αστείο!
      μετά από τόσο καιρό, λέτε δηλαδή, να αντιμετώπιζα με σοβαρότητα ένα σχόλιο από έναν «ταμπελάκια» ΠΤ;!
      το «δε με νοιάζει τί θα που οι άλλοι, διότι εγώ έτσι είμαι και έτσι κάνω» είναι πολύ εύκολο να το λέμε όλοι μας…

      πόσοι όμως από εμάς είμαστε διατεθιμένοι να δεχτούμε ότι και ο άλλος απέναντί μας, μπορεί να κάνει το ίδιο;!

      ΕΔΩ πέρα, λίγοι πάντως, μετά λύπης μου, διαπιστώνω…

      δεν μου άρεσε η ταινία
      αν αυτό με κάνει ξυνή, τότε είμαι ξυνότατη…
      και για να ολοκληρώσω την ξυνάδα μου, μια και καλή:
      Θεωρούσα ότι έχω να κάνω με ανοιχτόμυαλους ανθρώπους. Αντί αυτού όμως, βλέπω μία ομάδα εγκλωβισμένων και καταπιεσμένων ανθρώπων, που οι φοβίες τους και η ανάγκη τους για ομαδικότητα δεν επιτρέπει να κινείται εδώ πέρα τίποτα «διαφορετικό». Από την αρχή ήμουν το «ξένο σώμα» και περέμεινα μέχρι το τέλος.
      Και χαίρομαι γι’ αυτό…
      Σας απαλλάσσω λοιπόν από την παρουσία μου…
      Με όποιον είναι να διατηρηθεί επαφή, θα διατηρηθεί έτσι κι αλλιώς…
      απλώς, έχω αρχίσει να βαριέμαι…

      Νίκο μου, σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία, για όλα…
      αλλά, ήρθε η ώρα, αυτό το κοριτσάκι, να ενηλικιωθεί…

      κι αν μπορεί να το χωρέσει η κεφάλα σας, εγώ σας αγαπώ και αγαπώ και ό,τι συμβαίνει εδώ μέσα…
      μη χάνετε την ευκαιρία να παίρνετε απ’ όλα ό, τι καλύτερο… αλλά μη χάνετε και τον εαυτό σας…

      ;)…

      Ζαχαρούλα Μηλιαρά

      over and out.

      Βάσσια
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 15:46

      Πρώτα να πω ότι συγκινήθηκα και μετά γέλασα.
      🙂

      Αυτά τα παιδιά, τα παιδιά μας, η αθωότητα και η αγνότητα.
      «Θα σε χωρίσω μαμά»

      Τι να πω…

      (κι έβλεπα «Παραμυθά» και λατρεύω Μπάρμπα Μητούση ….)

      Καλησπέρα

      Μαριάννα
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 16:38

      «Μαμά θα σε χωρίσω…» Σκέφτομαι τη μικρή Κικούκο μου που με κλοτσάει και δεν μιλάει και ετοιμάζεται να έρθει… και προβληματίζομαι! Δεν θα της έχω κινητό, κι έτσι θα είμαι ήσυχη! Φιλιά

      athinovio
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 17:58

      σήμερα εσύ αύριο άλλος, έτσι πάει.
      Ο παραμυθάς δε φταίει όμως.

      τον γιάννη από νέα υόρκη τον θυμάται κανείς?

      το ότι μαλλιοτραβιόμαστε μεταξύ μας δε σημαίνει τίποτα, μα τίποτα εντελώς.
      Τα κείμενα του παραμυθά είναι αυτά που αξίζουν, και όχι η γνώμη του καθενός.
      Κάνε την υπέρβαση βρε ασταρτη,

      John Karapiperis
      11 Δεκεμβρίου 09 στις 21:44

      @Αστάρτη ή Ζαχαρούλα: ΠΟΛΥ με χάλασε η απόφασή σου… Κι επειδή το θέμα ψιλοξεκινάει από μένα, με αναρτήσεις και σχόλια του video ‘Mικρές Χαρές’ όπου μπορόυσα, θέλω να πω τα εξής:
      Έχουμε αρκετά κοινά (κυρίως ακούσματα, ταινίες και τρόπο έκφρασης εν μέρει) και από την αρχή μου έκανε εντύπωση ο φλεγματικός τρόπος γραφής σου και εύστοχος αρκετές φορές… Κι επίσης αυτό το ‘ιδιαίτερο’ αυτό- ή μη -σαρκαστικό χιούμορ-ειρωνία που διαθέτω κι εγώ… (και δεν μπορώ με τίποτα αυτούς που δεν το καταλαβαίνουν).
      Δε θεωρώ την πλαστοπροσωπία του Τιμογιαννάκη αστείο… Ήταν χοντράδα μεγάλη για μένα και εντελώς άνανδρη (θα ήθελα να γράψω άλλη λέξη, αλλά σέβομαι ορισμένα αθώα μάτια που μπορεί να το διαβάσουν) – Φιλαράκο Α.Σ. ή όπως σε λένε μικρός δε σου έλεγαν ‘ την υπογραφή σου και …. να προσέχεις πού τη βάζεις?’
      @athinovio: η σύγκριση της Αστάρτης με τον New York John είναι εντελώς άστοχη… Δεν σας είχα γνωρίσει τότε, είδα τα ποστς μετά, αλλά ο ΝΥ John αποτελεί κλασσική περίπτωση ΄flamer’ (βαριέμαι να το αναλύω, ψάξτε το στο net).

      Η διαφορετική και η αντίθετη γνώμη δεν θέλω να πιστεύω να ενοχλεί κανέναν τη σήμερον ημέρα (κι αν ενοχλεί κάποιους ‘περαστικά’ τους). Αντίθετα δίνει τροφή για σκέψη και κάνει τη συζήτηση πιο σφαιρική και αντικειμενική.
      Προσπάθησα να βάλω λίγο τον εαυτό μου στη θέση της Αστάρτης. Κι αισθάνθηκα ένα είδους ‘προδοσίας’….

      Αστάρτη is dead… Long live Ζαχαρούλα ! Και δεν είσαι η ‘ζάχαρη’, αλλά από τα ελάχιστα ‘αλατοπίπερα’ σ’αυτό το blog… Δεν ξέρω αν συντρέχει κάτι άλλο -ούτε και μ’ενδιαφέρει- αλλά τουλάχιστον προσωπικά γούσταρα τα σχόλιά σου, άσχετα αν συμφωνούσα ή όχι… και να ξέρεις ότι μπορεί να μην είσαι ‘politically correct’ για μερικούς, αλλά είσαι τουλάχιστον emotionally correct… Το παιδί σου πάντως είμαι σίγουρος ότι θα μεγαλώσει ΣΩΣΤΑ.
      Τα λέμε…

      athinovio
      12 Δεκεμβρίου 09 στις 11:46

      καλημέρα γιάννη

      από την πλευρά μου, επειδή πολλές φορές είχα διαφορετική γνώμη με εκρηκτικά αποτελέσματα , από ειρωνίες μέχρι κατά πρόσωπο προσβολές από παραμυθόπαιδα, απλά επισημαίνω το γεγονός ότι αυτές που είναι όλο γούτσου γούτσου και δουδουνο αγκαλίδματα και παραμυθοφιλάκια, δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό αν «θίξεις» τον παραμυθά.

      Αυτά τα άτομα νομίζω ότι αντιδρούν έτσι γιατί νομίζουν ότι διαφωνόντας με τον παραμυθά τον θίγουν, πράγμα που δεν έχω αντιληφθεί, ούτε από τις αντιδράσεις του ίδιου ούτε από άλλο τίποτα, ειδικά αφού πρόκειται για θεωρητικές συζητήσεις.
      Από ότι φαίνεται, επίσης πρέπει να φοβούνται ότι σκοπός μίας συζήτησης είναι να αλλάξεις τη γνώμη του συνομιλητή, και νομίζουν ότι κάποιος θα τους πείσει για κάτι παρά τη θέλεησή τους. Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια μανία και μένος. Σκοπός μίας συζήτησης είναι να καταλάβει ο ένας τον άλλον, αλλά, όχι, ούτε αυτό επιτρέπεται, ούτε καν να ακούγεται η άλλη γνώμη. Νομίζουν ότι το μπλογκ είναι δικό τους.

      Σε πληροφορώ ότι ο νεουορκέζος γιαννης ήτανε από τα πιο αγαπημένα παραμυθόπαιδα και ο πιο χαιδεμένος από τις πεταλουδόσφηκες, μέχρι που έτυχε να πει κάτι διαφορετικό.

      John Karapiperis
      12 Δεκεμβρίου 09 στις 12:43

      @ Α.Σ. : λυπάμαι… μόνο αυτό. Και ξέρεις ποιός- Ποιά είσαι…
      Νίκο, ανέβασε καθαρό σεντόνι σε παρακαλώ, μπας και ξεβρωμίσουμε λίγο…
      Τις ‘Μικρές Χαρές’ τις αναγάγαμε σε ‘μικρότητες’… Αυτοί είμαστε- είστε… Συγχαρητήρια σε όλο το ‘θίασο’… (εμένα πάντως μου κάνει για μονόπρακτο)
      (Συγνώμη για τα σχόλιά μου, αλλά δε φοβάμαι τον Τειρεσία)

      John Karapiperis
      12 Δεκεμβρίου 09 στις 13:01

      @Αthinovio: μπορεί να έχεις δίκιο… Αλλά μερικοί-ες ενώ είναι +30, συμπεριφέρονται σαν -10 : ‘Όχι, ο Παραμυθάς είναι μόνο δικός μου !!!).
      Ο Παραμυθάς είναι για όλους κορίτσια και αγόρια, και ο Πιλάβιος ανήκει αλλού. Με τη φρουτοπία μεγαλώσαμε, μη ζούμε ακόμα σε ουτοπία…
      Τουλάχιστον κάναμε τα μουστάκια του Νίκου να χαμογελάσουν σαρδόνια…

Σχολιάστε