Εισαγωγή στο «γαμο-ποστ»

Γεια σας βρε παιδιά… Είχα δυο μέρες περίπου να μπω στο blog και στα mail μου, γιατί είχα διάφορα πιεστικά και αναγκαστικά να κάνω. Έτσι διάβασα και τα 28 σχόλιά σας μαζεμένα! Χα, χα, χα… Της πουτάνας γίνεται στο τελευταίο post! Σαν δε βαρυέστε να γράφετε και να ξαναγράφετε… Με διασκέδασε πολύ αυτό το understatement ξέσκισμα που πέφτει. Ξέρετε τι θα πει αυτό, έτσι;  Είναι όρος της αγγλικής διπλωματίας που λες έμμεσα και ευγενικά κάτι πολύ χοντρό. Ας πούμε δεν λες κάποιον «κλέφτη», αλλά του επισημαίνεις: «νομίζω ότι πήρατε κάτι που δεν σας ανήκει» ή αντί να πεις κάποιον «μαλάκα» τον λες:  «λάτρη της ενδοπαλαμικής ψευδοσυνουσίας» Βέβαια, όπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο αυτού του post, ενθουσιάστηκα με το ερώτημα της athinovio. Ήμουνα ανάμεσα σε δύο τίτλους για το post του γάμου: Ή «σκέψεις για τον γάμο» ή «η δήθεν σχέση». Τελικά θα το ονομάσω, «γαμοποστ». Αλλά θα καθυστερήσω ακόμα λίγο, γιατί πρέπει να βάλω ένα με τίτλο, «ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ» και ένα βιντεοκλίπ που χρωστάω για τον γιο μου, σαν αυτό που έκανα για την κόρη μου. Τώρα: για λόγους  προσωπικής εντιμότητας, ένοιωσα ότι πρέπει να σας πω -όχι για να αλλάξετε κάτι εσείς, αλλά για να είμαι εγώ καθαρός απέναντί σας-  ότι η Νατάσσα (natassaki), είναι μία από τις λίγες «κολλητές» που έχω. Γι’ αυτό κι έχω γράψει ειδικά γι’ αυτήν σε τούτο το μπλογκ, ένα παραμύθι που φαίνεται ότι δεν πρόσεξε ο Γιάννης, ενώ -αντιθέτως-  το παραμύθι που τον αναφέρει δεν είναι μόνο γι’ αυτόν αλλά και για άλλα έντεκα  παιδιά που απλώς δεν ανέφερα τότε τα ονοματά τους γιατί ξέρανε ποια είναι. Τώρα: ξέρω ότι η συμπεριφορά μου μπερδεύει καμιά φορά τους ανθρώπους: σε όλους φέρομαι σαν να είναι χαϊδεμένοι μου κι αν κανείς το παίρνει προσωπικά, τι να κάνω; Ακόμα θα ήθελα να πω, ότι αυτό που έλεγα τις προάλλες ισχύει και για μένα: ό,τι μας συμβαίνει στη ζωή είτε το έχουμε προκαλέσει οι ίδιοι ή έστω το έχουμε επιτρέψει. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να πω ότι εγώ έδωσα το δικαίωμα πριν καιρό (σήμερα το πρωί το πήρα πίσω) στον Γιάννη να λέει αυτά που λέει, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήταν τόσο, «χοντρολάτρης της ενδοπαλαμικής ψευδοσυνουσίας». Και πέρα από τις χοντρομαλακίες που λέει, ρίχνει στο blog δηλητήριο, όσο λίγοι έχουν ρίξει. Γι΄αυτό θα χαιρόμουν ιδιαίτερα, όχι μόνο αν δεν ξανασχολίαζε, αλλά αν ούτε καν ξανάμπαινε στο blog, γιατί και χωρίς να μιλάει μολύνει το heartnet. Αν και τελικά, το blog αυτό έχει φοβερή δύναμη αυτοκαθαρισμού.
Θα ήθελα να κλείσω βάζοντας ένα link για το παραμύθι, «Η συνάντηση», που ανέφερε ο Γ.  και που μπορείτε να το διαβάσετε κάνοντας κλικ ΕΔΩ , και επειδή το παραμύθι για το natassaki είναι πολύ μικρό, σας το κάνω copy/ paste.
Σας φιλώ γλυκά
Π.

Υ.Γ. Αλήθεια, το ξέρατε ότι η λέξη malakas είναι και Φιλιππινέζικη; Ούτε εγώ το ήξερα. Πώς λέμε εμείς, «Αδαμ», έτσι κι οι Φιλιππινέζοι στη μυθολογία τους λένε malaka τον πρώτο άνδρα που δημιουργήθηκε στη γη!!! Το είδα στην Βικιπαίδεια. Αν δεν με πιστεύετε, πηγαίνετε ΕΔΩ.   Δηλαδή, σύμφωνα με τους Φιλιππινέζους, ο πρώτος άνδρας ήταν malakas! Χα, χα, χα… Γιατί, δηλαδή, ο Αδάμ τι ήταν που έχασε κοτζάμ Παράδεισο; Χα,χα, χα…

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΣΤΡΑΠΗ
Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που γύριζε σα σβούρα μέσα στο σπίτι. Κάποια μέρα, που γύρναγε γύρω από τον πατέρα της την ώρα που κάπνιζε, τον άκουσε να λέει: «Μα δεν έχει πουθενά ένα τασσάκι;» Και το κοριτσάκι που ήταν πιο παρατηρητικό από τον μπαμπά της, είδε ένα τασσακι πάνω σε κάποιο κομοδίνο και δείχνοντάς το φώναξε: «Να, τασσάκι». Κι από τότε, ο μπαμπάς της για να την πειράζει, της έλεγε: «Βρε καλώς την «να τασσάκι…» Το ‘πε μια, το ‘πε δυο και στο τέλος όλοι ξέχασαν πώς το λέγανε το κοριτσάκι και πια το φώναζαν, Νατασσάκι. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82_%28%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%80%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CF%82%29

24 Σχόλια στο “Εισαγωγή στο «γαμο-ποστ»”

      Γιαννης απο ΝΥ (reloaded)
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 1:33

      Πωπω πανω, που πηγα να γαψω κατι ωραιο μας ειπες και μαλακα. Δεν πειραζει, ας εχει. Οπως εχει και η εκφραση «Να δεις που καποτε θα μας πουνε και μαλακες.»
      Ηθελα λοιπον να πω το εξης : Παρατηρησα στο τελευταιο οτι εγραψε για εμενα η Νατασσακι, (κοβω το ειρωνικο μανταμ που ελεγα γιατι εχω λογο) οτι ειπε αυτα που ειχε να πει και οτι μου φανηκαν ολα εκτος τοπου και χρονου. Απο την αλλη ομως καπου καταλαβα οτι μαλλον τα πιστευει αυτα. Οτι δεν ειναι αυτη που νομισα, οτι πραγματικα τα πειστευει. Αυτο το συνεδεσα και με αλλους ανθρωπους γυρω μου και καταλαβα οτι σαν να λεμε «ετσι ειναι» Αυτο με εκανε να σκεφτω διαφορετικα. Μημπως αδικα εχω δει διαφορους γυρω μου? Μπορει. Αυτο γι αυτην
      Παραμυθα, αυτο «Και πέρα από τις χοντρομαλακίες που λέει, ρίχνει στο blog δηλητήριο, όσο λίγοι έχουν ρίξει. Γι΄αυτό θα χαιρόμουν ιδιαίτερα, όχι μόνο αν δεν ξανασχολίαζε, αλλά αν ούτε καν ξανάμπαινε στο blog, γιατί και χωρίς να μιλάει μολύνει το heartnet.», γιατι δεν συνεβει απο την αρχη? Τοσα χρονια που εγραφα δηλαδη εκανες υπομονη μαζι μου? ΕΕΕ? Οχι απλα αλλαξαν τα πραγματα εδω και δεν με ενημερωσες. Δεν μου ειπες οτι τα γραφομενα μου δεν «χωρανε» πια εδω. Το να λεμε καποιον μαλακα πισω απο ενα πληκτρολογιο ειναι ευκολο μεγαλε. Αντι για αυτο εφοσων αλλαξε το υφος του μπλογκ επρεπε να με ειχες ενημερωσει. Ετσι κανουν οι αντρες. Αλλος αυτος ο Παραμυθας που εβλεπα μικρος, αλλος αυτος που γνωρισα απο το τηλεφωνο και μιλαγαμε για μεταφυσικα κι αλλα διαφορα κι αλλος αυτος τωρα. Την επομενη να ενημερωνεις τον κοσμο για τις οποιες αλλαγες κανεις επειδη εσυ ετσι γουσταρεις. Αντε να πουμε που θα μας βρισεις κι απο το ιντερνετ. Ο κοσμος βλεπει και καταλαβαινει

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 1:56

      γιατί εγώ διακρίνω ένα παλιμπαιδισμό μεταξύ σας ?
      και ένα τραγουδάκι αγαπημένο..

      Decided
      To sneak up away from your stomach
      And try your pulse
      And captured
      What seemed all unknowing and candid
      But they suspected it was false

      She’s playful
      The boring would warn you be careful
      Of her brigade
      In order to tame this relentless marauder
      Move away from the parade

      And she was walking on the tables in the glass house
      Endearingly bedraggled in the wind
      Subtle in her method of seduction
      The twenty little tragedies begin

      And she would throw a feather boa in the road
      If she thought that it would set the scene
      Unfittingly dipped into your companions
      Enlighten them to make you see

      And there’s affection to rent
      The age of the understatement
      Before the attraction ferments
      Kiss me properly and pull me apart

      Affection to rent the age of the understatement
      Before this attraction ferments
      Kiss me properly and pull me apart

      Ahhhhhhhhhhhhhhhhhh

      And my fingers scratch at my hair
      Before my mind can get too reckless
      The idea of seeing you here
      Is enough to make the sweat grow cold

      http://www.youtube.com/watch?v=XGV8xCkpXjE

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 2:34

      και βλέπω ότι αν και παίζαμε αμπάριζα και βασιλιά βασιλιά…. μικροί, δεν μεγαλώσαμε… κρίμα….ο Παραμυθάς φταίει…. και όχι ο Νίκος ο Πιλάβιος… Αποδιοπομπαιοι τράγοι παντου…..

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 3:05

      Τουλάχιστον έκανε την αρχή αυτός… Ο Πιλάβιος…. εμεις τι απαντήσαμε είναι το θέμα….και ΝΥJ , να σου απαντήσω και στη γλώσσα σου…. sustained or overulled? Does not make real sense…..

      Ζαχαρούλα Μηλιαρά Νιώτη
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 10:49

      …πωπω!…
      τι κόντεψα να πάθω, η γυναίκα!
      ε, όχι να καταλήξουμε και groupie, στα γεράματα!
      χαααααααααααααχαχαχα!

      … εγώ νόμιζα ότι παίζαμε παιχνίδια, όχι ότι «παίζαμε» ανθρώπους…
      τί κατάντια! ουδεμία σοβαρότητα!…
      χααααχαχαχα!

      τα παραμύθια αποκαλύπτουν αλήθειες…
      ε, να που ανακάλυψα τί (απο)καλύπτουν και οι «παραμύθες»…
      ειλικρινά δε φαντάζεστε πόοοοοοοοσο χαίρομαι για όλα αυτά…
      τέτοια ανακούφιση…
      ουφ! πάει κι αυτό…

      υ.γ.: τώρα, που τα βλέπω όλα μαζί, είναι τόοοοοοσο διασκεδαστικό…
      Νίκο, σε παραδέχομαι!
      Ανυπέρβλητος!

      υ.γ.2: εγώ τελικά είμαι ΠΟΛΥ αλλού… όποιος με χρειαστεί, ας με ψάξει…

      athinovio
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 11:38

      Μία ακόμα ιστορία, επίσης αληθινή.
      Η γιαγιά μου πήγε μέχρι την 4η δημοτiκού μόνο (στην αρμενία!) για αυτό δεν ήξερε να γράφει καλά. Όταν παντρεύθηκα, μου έστειλε μία ευχετήρια κάρτα που έμοιαζε κάπως έτσι:

      «Saς εfxoυμε μesA Aπο τιΝ Καρdiά μοu, na εinαι εFτικιsmέnος ο γαμώ σας kAi πανδοτε na eiστe αgαπιμeνι, παidiά moυ…»

      Μία λέξη είχε σωστή και ήταν αυτή που δεν ήταν σωστή….
      Για αυτό όποτε ακούω αυτή τη λέξη μου έρχονται τρυφερές αναμνήσεις….και σκέφτομαι από μέσα μου «Γειά σου ρε γιαγιά λεβεντιά…»

      Παραμυθάς
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 11:44

      Καλημέρα. Θα ήθελα να ζητήσω, από όλα τα φυσιολογικά παιδιά που θα είναι για καιρό ακόμα εδώ, συγνώμη γι’ αυτή την καταιγίδα χολής και δηλητήριου. Θα μου ήταν βέβαια πολύ εύκολο να σβήσω όλα αυτά τα σχόλια, αλλά δεν θέλω να το κάνω, γιατί προσωπικά μού είναι εντελώς αδιάφορα, για να μην πω ότι με διασκεδάζει να υπάρχουν και τέτοια ξεσπάσματα. Αν όμως σας ενοχλούν μπορώ να τα σβήσω. Ελπίζω, πάντως, να γλυτώσαμε. Σας φιλώ… όχι όλους βέβαια. Χα, χα, χα…

      marilia
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 14:12

      Εμένα; Φιλάκι; Ναι, ε;

      Και κάτι άσχετο: εδώ μπαίνουμε γιατί μας αρέσει και μας θυμίζει τα παιδιά που είτε έχουμε καταχωνιάσει βαθιά μέσα μας, είτε σκοτώσαμε οι ίδιοι, είτε μας τα δολοφόνησαν κάποιοι μεγαλώνοντας. Μερικοί τα καταφέραμε και τα ‘χουμε σώσει τα παιδιά αυτά, τα οποία βρίσκουν χώρο να εκφραστούν εδώ. Μικρότητες κανενός είδους δε θα ανεχθώ στην αναβίωση αυτής της παιδικότητας και αγάπης.

      Και κλείνοντας: Γιατί για μένα δεν έχει παραμύθι, δηλαδή; Στο πηγάδι κατούρησα;
      :mrgreen:

      εγώ η μία μικρή ανόητη (ξέρω)

      να-τασσσάκι
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 14:22

      @ μαριλία, ζηλιαροσνούπι!
      😆 😆 😆
      (κι από μένα φιλάκι 😉 )

      @ athinovio, εξαιρετική ιστορία -εξαιρετική γιαγιά!
      (και με τον τίτλο του post, κέντησες -δύο στα δύο 😉 )

      @ χμμμ, «κολλητέ»
      πιάσε ένα φιλί, απ’ την καρδιά μου
      έτσι όπως το ένιωσα από κείνη την πρώτη φορά που σε είδα
      όταν, για κείνα τα ελάχιστα μαγικά δευτερόλεπτα δυο άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια
      και ξέρουν ότι ήταν (από) πάντα Φίλοι.
      (ευχαριστώ, που είσαι αυτός που είσαι)

      Παναγιώτης
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 14:24

      Δεν ξέρω γιατί τσακωθήκατε αλλά έχω τα νεύρα μου γιατί μου χάλασε ο αποκωδικοποιητής και πλέον δεν έχω ΕΡΤ ψηφιακή και δεν θα μπορώ να δω παραμυθα.

      Και μιας και έπεσα σε post καβγά όπως φαίνεται ας βρίσω αυτόν που έφτιαξε τον αποκωδικοποιητή που δεν κράτησε ούτε ένα χρόνο και να τον πω …

      http://www.youtube.com/watch?v=EyWU-0ppug0

      ΥΓ1. Για να σοβαρευτούμε λίγο θεωρώ ότι κάθε καβγας προκαλείται όχι γιατί δεν μπορούμε να αντέξουμε αυτά που λένε οι άλλοι αλλά γιατί δεν τα έχουμε και τόσο καλά με τον εαυτό μας. Πάντως θα ήταν καλό να αποφεύγονται οι καβγάδες σε ξένα blog όσο κι αν τα θεωρούμε «δικά μας». Ρίχνουμε το επίπεδο.

      ΥΓ2.Φυσικά δεν φταίει αυτός που έφτιαξε τον αποκωδικοποιητή μου αλλά εγώ που νόμιζα ότι με τόσα λίγα λεφτά θα κρατούσε περισσότερο.Καλά να πάθω !

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 14:42

      @Παναγιώτη : Γιατί δε 8α βλέπεις Παραμυθά ? Η πιο ανέξοδη λύση είναι ένας αποκωδικοποιητής DVB-T μέσω scart, ή ακόμα καλύτερα μία USB κάρτα TV Tuner με ενσωματωμένο την οποία θα συνδέσεις στο pc σου (και που 8α μπορείς εύκολα να γράφεις και τα επεισόδια 😉 )

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 16:11

      Δεν ξέρω για εσάς, αλλά μια βόλτα ξανά στο paramithas.tv, βλέποντας και ξαναβλέποντας αγαπημένα video, με ηρέμησε… άλλωστε με αυτά μεγάλωσα, αυτά μιλούσαν-και μιλούν ακόμα- στον ‘Γιαννάκη’ μέσα μου, αυτή είναι άλλωστε και η αιτία που γράφω κι εδώ…
      Το παραπάνω σχόλιο της Μarilia τα λέει όλα… Είμαστε και γράφουμε στο paramithas.gr και όχι σε ένα π.χ. nikos-pilavios.who-loves-him-better.funclub.gr
      Και όχι, δε λέω ότι δεν υπάρχει παρασκήνιο, παντού υπάρχει, και δε δίνω δίκιο κι άδικο σε κανέναν, ούτε και με αφορά και ενδιαφέρει άλλωστε… Αλλά τουλάχιστον μην πληγώνετε το παιδί μέσα σας… με παραμύθια και ΄Παραμυθάδες΄ ή όχι, ΕΤΣΙ μεγάλωσε… Μη τα αναιρούμε μεγαλώνοντας. Και οι κάθε λογής ‘απομυθοποιήσεις’ δεν είναι πάντα πανάκεια…
      Και υπάρχει τόσο δηλητήριο που ποτίζει το αίμα μας καθημερινά η σημερινή κοινωνία, που αυτό που βλέπω εδώ μέσα να ρέει είναι απλώς ζάχαρη ! (Ζαχαρούλα Μπάμπι-Νιώτη, για εσένα που τα λέμε και λίγο ο συνειρμός 😉 )
      Εν κατακλείδι, δε με ενδιαφέρει πόσοι έχετε γνωρίσει εκ βαθέων και βλέπετε ή μιλάτε καθημερινά με τον Πιλάβιο… (δεν έχω τη τύχη να τον γνωρίσω από κοντά τον άνθρωπο και δεν είναι και αυτοσκοπός μου)… Εμένα με ενδιαφέρει ο Παραμυθας ΚΑΙ ΜΟΝΟ να διατηρείται ζωντανός μέσα μου…

      να-τασσσάκι
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 16:34

      @ Παναγιώτη, μην ανησυχείς
      θα βρεθεί τρόπος να τα βλέπουν όλοι, ίσως λίγες μέρες μετά την προβολή τους, μα ανέξοδα
      😉

      @ FJK, +10 για το τελευταίο σου σχόλιο. 🙂

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 17:35

      Τώρα και λίγο ιστορία….
      Η λέξη ΄μαλάκας΄ξεκίνησε από την αρχαιότητα, καθώς ο Σωκράτης ήθελε να βρει κάποιο όνομα για αυτούς που τον δολοφόνησαν (ως γνωστόν, ήταν φίλοι του) και τους ονόμασε με αυτήν την όμορφη λέξη που γεμίζει το στόμα (για αυτό άλλωστε χρησιμοποιείται και ως σήμερα).
      Η λέξη ‘μαλάκας’ έχει τις ρίζες της στη λέξη μαλθακός, πριν από κάποια χρόνια δε είχε αποκλειστικά την έννοια του αυνάνα. Πλέον όμως, με την πάροδο των χρόνων, έχει αποκτήσει διαφορετικό περιεχόμενο και έχει εξελιχθεί.

      Και μερικές κατηγορίες του ονόματος:
      Έμεινα μαλάκας. Ο στάσιμος μαλάκας, ο μαλάκας που δεν κινείται. Στο πρόσωπό του έχει παγώσει μια έκφραση απόλυτης μαλακίας. (μαλακία σε απόλυτες τιμές, δηλαδή η θετικού πρόσημου μαλακία)

      Αλγεβρικός μαλάκας Γνωστός και ώς «μαλάκας στο τετράγωνο».

      Ριζικός Μαλάκας Ο μέχρι το κόκκαλο, μαλάκας. Σε συνδυασμό με τον «μαλάκα στο τετράγωνο» συνιστά τον σκέτο «μαλάκα», γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονα τετράγωνο και ρίζα μαζί.

      Αρχιμαλάκας. Ο αρχηγός, ο πρώτος από όλους. Ο ίδιος αρέσκεται να αυτοαποκαλείται «πρώτος μεταξύ ίσων».

      Τριμάλακας. Τρεις φορές μαλάκας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτό είναι το είδος του μαλάκα που έχει πλέον κυριαρχήσει, έχοντας ουσιαστικά ωθήσει τον απλό (μονό) μαλάκα σε εξαφάνιση.

      Μαλάκας με πατέντα. Ο μαλάκας που έχει κατοχυρώσει τη μαλακία του στην Επιτροπή Σημάτων του Υπουργείου Εμπορίου. Η μαλακία αυτή θεωρείται πλέον πνευματική ιδιοκτησία του μαλάκα και όποιος την αντιγράψει, δημοσιεύσει, τροποποιήσει, χρησιμοποιήσει ή επικαλεστεί χωρίς την έγγραφη άδεια του μαλάκα διώκεται ποινικά.

      Μαλάκας με Πιστοποίηση: Ο πληρών τις προϋποθέσεις μαλάκας, ώστε δικαιολογημένα να μπορεί να έχει στην κατοχή του ISO 9001 (TQA-Total Quality Assholeness), από κάποιον διεθνή ή ελληνικό οργανισμό πιστοποίησης. Αξίζει να αναφερθεί, ότι ο εν λόγω μαλάκας δεν έχει πιστοποιήσει τη μαλακία του ως προϊόν, αλλά ως διαδικασία και τρόπο ζωής, ενώ παράλληλα προσπαθεί συνεχώς να βελτιώνει τους τρόπους με τους οποίους μαλακίζεται, τόσο σωματικά, όσο και πνευματικά από τη στιγμή που η φύση της μαλακίας είναι δισυπόστατη. Κατά συνέπεια, μιλάμε για έναν μαλάκα που εξελίσσεται διαρκώς και που παράλληλα προσπαθεί να αλλάξει το μοντέλο πάνω στο οποίο δρα και ενεργεί καθημερινά ως μαλάκας.

      Ο Οικολογικός Μαλάκας: Ο σύγχρονος μαλάκας. Που από τη μία ευαισθητοποιείται για τα θέματα του περιβάλλοντος, αλλά από την άλλη παραμένει μαλάκας. Τέτοιοι μαλάκες τα πάνε καλά με το περιβάλλον και τους αξίζει να διαθέτουν ISO 14001. Δεν θα μας χάλαγε στο μέλλον ορισμένες συσκευές να δουλεύουν με..χύσι ας πούμε!!!

      Χαζομαλάκας. Και χαζός και μαλάκας.

      Άγνωστος μαλάκας. Ο μαλάκας, του οποίου οι πράξεις τον καθιστούν αόρατο ή ακόμα και ανύπαρκτο. Η θεωρίες περί ύπαρξης του στηρίζονται σε δηλώσεις άλλων όπως: «Ποιός ΜΑΛΑΚΑΣ έφαγε τη Nutella μου;;», «Ποιός ΜΑΛΑΚΑΣ είπε σ’αυτόν το ΜΑΛΑΚΑ(αυτός, προφανώς εμπίπτει σε μια από τις υπόλοιπες κατηγορίες)να βάλει τον Α στη θέση του Β;;» κ.λπ.

      Μαλάκας με περικεφαλαία. Αρχαιοπρεπής μαλάκας, πιθανότατα λάτρης του δωδεκαθέου. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η λέξη περικεφαλαία στη συγκεκριμένη φράση δεν έχει σχέση με το γνωστό προστατευτικό της κεφαλής που χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες, αλλά αποτελείται από τα συνθετικά «Πέρι» και «κεφάλι» (γνωστό για τις μπούκλες του).

      @ natassa : δεκτό το + 10, αλλά δεν προσφέρει κάτι… Βλέπεις όταν γράφω και ότι γράφω το εννοώ 100% και δεν πετάω ‘μπηχτές’ … Εδώ μέσα γράφοντας έχω το ‘Immortal pill’ , αρκετά ‘revivals’ και προπάντων το ‘ Childhoodness scroll’ 😉

      Aς μείνουμε στην ανάλυση του ‘μαλάκα’ …. Είναι το πιο εύκολο…. γιατί μετά πάμε στην ανάλυση του ‘φούστη’ και της ‘φουτάνας’…

      Και Νίκο, αυτά τα σχόλια ενοχλούν μερικά ‘κουφά’ αυτιά-το σβήσιμο post είναι το χειρότερο… Και δε νομίζω να ενοχλούν τα υγιή και τα μικρά σε ηλικία…. Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα, που λέει κι ο Θείος Νιόνος…
      http://www.youtube.com/watch?v=So4TrW7Bsm4

      Και μπράβο που μας κρατάς ακόμα ‘παιδιά’ -και κατά βάθος το ξέρεις- με τις όποιες αψιμαχίες, ξεσπάσματα, διαφωνίες, που στο τέλος της ημέρας αποδεικνύονται σε τρυφερό χάδι και σκέπασμα… Και όσους θεωρείς ‘ότι στάζουν δηλητήριο’ σε έχουν περισσότερο ανάγκη και αναζητούν ένα καλύτερο ΄σκέπασμα΄ από σένα… και το ξέρεις άλλωστε…δώσ’τους το εσύ όπως ξέρεις να κάνεις καλύτερα από κάθε άλλον… Ή όπως έκανε ο αείμνηστος Ευγένιος Σπαθάρης… (Καραγκιόζηδες υπάρχουν πολλοί, σωστοί Καραγκιοζοπαίκτες ελάχιστοι….)

      Καρέλλεν
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 18:14

      Καλησπέρα σε όλους από έναν παλιό φίλο.
      Είχα να μπω αρκετό καιρό λόγω υποχρεώσεων στο blog. Διάβασα πολλά παραμυθοκείμενα μαζεμένα, μαζί διάβασα και πολλά σχόλια. Θέλω μόνο να πω ότι όσο βρισκόμουν για σπουδές στο εξωτερικό ανακάλυψα τον Παραμυθά σε αυτή τη διαδικτυακή γωνιά. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τα κείμενά του, γιατί, όπως είχα γράψει κάπου εδώ, τα λόγια του «μας παίρνουν από το χέρι και μας προετοιμάζουν να διαβούμε μόνοι τον δικό μας δρόμο, να διαμορφώσουμε πληρέστερα την προσωπική μας αλήθεια». Όταν είδα αυτό το σχόλιό μου σε αφιέρωμα για τον Παραμυθά, συγκινήθηκα όσο λίγες φορές στη ζωή μου.
      Θυμάμαι όμως κι άλλα. Θυμάμαι τα σχόλια στα posts να γίνονται μια ξένοιαστη παιδική χαρά, τα παιχνίδια των κοριτσιών, τα πειράγματα των αγοριών (ήμασταν λίγα τα αγόρια), τα γέλια μου διαβάζοντας τις αντιδράσεις της όμορφης παρέας…
      Μπορεί η θητεία, η δουλειά και τα άλλα όμορφα που συνέβησαν στο μεταξύ να με απομάκρυναν λίγο απ’ το ίντερνετ και το blogging, όμως δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που έζησα εδώ, μαζί σας στην αγκαλιά του αγαπημένου Παραμυθά.
      Μακάρι να σταθεί αυτό το μήνυμά μου ως μια επιπλέον αφορμή να αποκαταστήσουμε τη χαρά, εκείνη την θεότρελη παιδική χαρά, παρά τις όποιες τυχόν διαφωνίες και παρεξηγήσεις στη διαδρομή. Άλλωστε ο καθένας έχει δικαίωμα να απέχει, εάν το επιθυμεί.
      Σας φιλώ όλους και δεν ξεχνώ (ξανά).

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 19:00

      Πες τα ρε Θηρίο ή ΦΓ… είσαι από τις λίγες ‘ατόφιες κραυγές’ εδώ μέσα… και μη φοβάσαι να εκφράζεσαι….

      John Karapiperis
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 19:14

      και ο σύνδεσμός σου (περί Μηλιώκα, μαλάκα και χαζού) δεν μου άρεσε…
      δες το αλλίως… και είμσι σίγουρος οτι μπορείς…

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 20:42

      @ΦJK:φίλτατε φίλε μου το link δες το από τη χιουμοριστική του πλευρά.Είπα να στείλω και εγώ κάτι σχετικό….Εξάλλου είμαι της εντύπωσης ότι το συγκεκριμένο τραγούδι,από άποψη στίχων,είναι πιο σύγχρονο από ποτέ!Οι γύρω μου λένε ότι έχω αίσθηση του humor!Εγώ,βεβαίως,δε μπορώ να μιλήσω για εμέ!!

      Εξάλλου υπάρχει και το σχετικό ανέκδοτο γρίφος:Τι είναι άσπρο και κρατάει μαστίγιο;(Όποιος το βρει κερδίζει… 🙂 )

      Σκεφτείτε μόνο,φίλτατοι συνοδοιπόροι μου στην παραμυθοχώρα,πόσο θα άλλαζε το νόημα,όλο,του post αν αλλάζαμε ένα γραμματάκι… 🙂

      dimitrisp
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 21:28

      παρακολουθώ με πολύ προσοχή όλα τα σχόλια των τελευταίων ημερών και ο προβληματισμός μου έχει γεννήσει τόσες πολλές σκέψεις που θα μπορούσα να σας καταδικάσω να διαβάζετε ατελείωτα τα όσα έχω στο μυαλό μου…
      ένα πράγμα που πρέπει να προσέξουμε είναι να μη μπερδεύουμε την καρδιά με το μυαλό γιατί άλλο heartnet και άλλο κοuroupanet που θα έλεγε και η Μαλβίνα! άλλο λοιπόν κάνω κάτι με όλοι μου την καρδιά και δε με νοιάζει τι θα πει ο καθένας και άλλο κάνω και λέω ότι κατεβάζει η κουρούπα μου και έχω όλο το σύμπαν χεσμένο !
      μια ακόμα απορία μου έχει να κάνει με το αν εκτός από τα σχόλια των άλλων κοιτάμε και τα δικά μας σχόλια,απλά παρατηρώντας τα…πιστεύω θα μας βοηθούσε να μάθουμε πολλά πράγματα για τους εαυτούς μας!
      έχω δει ότι δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις αλλά χυδαίες σκέψεις που μεταφράζονται σε κακοποίηση της στοιχειώδους αισθητικής που χρειάζεται στη ζωή μας να έχουμε…θα μπορούσα να γίνω περισσότερο σαφής αλλά θεωρώ ότι δε θα είχε νόημα όπως νόημα δεν έχει το να αρχίσει νέος γύρος διαλόγου και σχολίων όπου άλλα θα λέει η θειά μου και άλλα θα ακούν τα αυτιά μου…τώρα αν αυτό κάποιος το θεωρήσει μπηχτή έχω να του πω ότι αν είχα κάποιο πρόβλημα με συγκεκριμένο άτομο πολύ απλά θα αναφερόμουν σε αυτόν με το όνομά του και θα το συζήταγα μαζί του. Τώρα όμως δε με ενδιαφέρουν συγκεκριμένα άτομα αλλά συγκεκριμένες συμπεριφορές.
      το μπλογκ αυτό όπως έχω ξαναπεί το νιώθω σαν το σπίτι μου και νομίζω ότι κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος έτσι νιώθει γιατί εδώ πραγματικά συναντάς ανοιχτές καρδιές και γιατί ο Άνθρωπος που το έφτιαξε καταθέτει διαρκώς Αγάπη.
      αν κάποιος απο εμάς λοιπόν μείνει εκτός heartnet θα πρέπει να προβληματιστεί,να αναρωτηθεί και επειγόντως να φτιάξει τη σύνδεσή του…είναι ζήτημα Ζωής!
      οκ! πέταξα από μέσα μου λίγο περιτό φορτίο ,δε θέλω να κουράσω άλλο ο καθένας καταλαβαίνει ότι μπορεί να καταλάβει ας μπαίνουμε λίγο στη θέση του άλλου κι ας δούμε κάποια στιγμή αυτά που ενώνουν τους ανθρώπους…κάνει κρύο εκεί έξω και χρειάζεται από εμάς που καμαρώνουμε ότι είμαστε Παραμυθόπαιδα να ζεσταίνουμε όσο μπορούμε τους γύρω από μας ανθρώπους !
      φιλιά σε όλους !

      e.
      16 Δεκεμβρίου 09 στις 23:25

      Δε σχολιάζω, αλλά παρακολουθώ, γιατί αγαπώ πολύ αυτό το blog και ομολογώ ότι έφριξα από το πόσο κόπτονται μερικοί να δηλώσουν τη «διαφορετικότητά τους» σ’ ότι βλέπουν και διαβάζουν εδώ!!! Λες και τους ανάγκασε κανείς να συμφωνήσουν και πόσο μάλλον ο Νίκος Πιλάβιος / Παραμυθάς, που το έχει γράψει πάμπολλες φορές ότι δεν τον ενδιαφέρει αυτό.
      «Διαφωνίες για τις διαφωνίες» στο όνομα τού σώνει και καλά «διαφορετικού», που επιδιώκει να επιβληθεί με προσβολές και ειρωνίες απέναντι σ’ αυτούς που τους αρέσουν και ενθουσιάζονται μ’ ΟΛΑ αυτά που συμβαίνουν εδώ… είτε σχολιάζοντας σταθερά είτε όχι.
      .. kouroupanet, όπως ωραία το τοποθετεί ένας φίλος πιο πάνω… Ουσία μηδέν σ’ όλη αυτή την τάχα μου διαφωνία. Μόνο αρνητική ενέργεια… και πολλή φασαρία για το τίποτα.
      Και όλο αυτό βέβαια δεν είναι αναγκασμένος κανείς να το ανέχεται στο διαδικτυακό «σπίτι» του, ούτε ο ίδιος, αλλά ούτε και οι φιλοξενούμενοί του…
      Καλό βράδυ

Σχολιάστε