Συμπλήρωμα σε μια συνέντευξη

Όπως σας είχα πει στο προηγούμενο ποστ, από την Παρασκευή έως σήμερα το πρωί, ήμουν στην Αγγλία, στο Krishnamurti Foundation όπου, κάθε τρία χρόνια, γίνεται συνάντηση αντιπροσώπων των Επιτροπών που έχουν ευθύνη για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι σε όλο τον κόσμο – μεταφράσεις, βιβλίων, υποτιτλισμό DVD, επίσημες σελίδες στο internet και λοιπά. Γυρίζοντας, ήθελα να ετοιμάσω ένα ποστ γι’ αυτή τη συνάντηση, αλλά ανοίγοντας τα μέιλ  μου, έπεσα πάνω σε μια έκπληξη που μου έκανε το παιδάκι μου: μια συνέντευξη  όπου λέει κάποια πράγματα όπου λέει κάποια πράγματα για το πώς τον μεγάλωσα. Ε, όταν τη διαβάσετε θα καταλάβετε πώς μπορεί να ένοιωσα ως  πατέρας, ως Παραμυθάς και ως άνθρωπος…. Κάντε κλικ ΕΔΩ.

Και τώρα η απάντηση που του ετοίμασα. Ένα μικρό βίντεο του 1986, όταν ήταν δύο χρονών, από μία οικογενειακή συνάντηση.  Τρελλοκομείο! Κοιτάξτε τι  τραβάει το καημένο το αγοράκι: Ο μπαμπάς του τον «μαγνητοσκοπεί» με μια κάμερα που είναι συνδεδεμέη με την τηλεόραση και κάθε τόσο το παιδάκι  κοιτάζει τη φάτσα του. Ομπαμπάς του άλλοτε του λέει να πάιξει καράτε κι άλλοτε του λέει να κάνει τη μαϊμού, ενώ η αδελφή του και η θεία του, τού  λένε  να παίξει καράτε· η γιαγιά του κι η μαμά του, τού λένε να πει ένα τραγουδάκι,  κι εκείνος  κάνει πώς δήθεν σερβίρει τσάι  στη θεία του  με ένα σαμοβάρι! Και κάποια στιγμή που βλέπει τη φάτσα του στην τηλεόραση λέει: «Α, ο Ντίνος»!  Τρελλοκομείο! Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ όλους.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 



2 Σχόλια στο “Συμπλήρωμα σε μια συνέντευξη”

      marilia
      22 Ιουλίου 13 στις 23:47

      Έεεεεεεεεεεεερμε Κωνσταντίνε! 😛

      Ρε, χαζομπαμπά, γιατί δεν αφήνετε το παιδάκι ήσυχο;;;;; (Δεν θα ξαναβάλω τις ανιψιές μου να μου πουν διάφορα! Δεν θα ξαναβάλω τις ανιψιές μου να μου πουν διάφορα! Δεν θα ξαναβάλω τις ανιψιές μου…) χιχιχιχιχι

      Αγνή
      24 Ιουλίου 13 στις 11:05

      Κύριε Παραμυθά

      Σας πέτυχα στο δρόμο πρόσφατα στους Αμπελόκηπους και μου ήρθε να σας αγκαλιάσω από την χαρά μου για δύο λόγους:

      1) Για τις ιστορίες που μου χαρίσατε όταν ήμουν παιδί και
      2) Για τον ενθουσιασμό της 5χρονης κόρης μου που τις χάρισα τα νέα σας βιβλία αυτό τον Ιούνιο. Δεν πάει για ύπνο αν δεν διαβάσει «τουλάχιστον 3 ιστοριούλες του Παραμυθά μαμά».

      Φυσικά συγκρατήθηκα για να μην τρομάξετε. Σας ευχαριστώ για όλα (εσάς και το αόρατο μολύβι σας)

      Υ.Γ. Πείτε ένα παραμύθι στο γιό σας για τους δράκους που τρώνε τα μεγάλα αγοράκια όταν φεύγουν από την Ελλάδα, μπας και πιάσει. Θέλουμε τους Πιλάβιους εντός συνόρων…

Σχολιάστε