Στο δρόμο για τη βάφτιση του εγγονού μας

in-the-car.jpgΘα ‘σκαγα αν δεν έγραφα σήμερα μετά τα σχόλιά σας που διάβασα χτες και σήμερα το πρωί. Έπρεπε, όμως, να πάμε Αράχοβα για τη βάφτιση του Αλέξανδρου κι έτσι σας γράφω από το αυτοκίνητο. Χα, χα, χα… Άλλατης  τεχνολογία ο παππούς!!! Οδηγεί ο «μάστορας και η αδελφή του βγάζει φωτογραφίες. Ααααχχχ… ωραίο είναι να ‘ χει κανείς παιδιά! Χα, χα, χα… για να μείνουμε και στο θέμα μας. Λοιπόοοον…
Μ’ αρέσει που το ρίξατε στην αταξία πάλι με τα σχόλια, αλλά έχω αλλάξει τέσσερις φορές ό,τι ήθελα να πω. Όσα λέτε για τις υποχρεώσεις σας, τις προσπάθειές σας, τις ανάγκες σας, την κούρασή σας, τα προβλήματά σας ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ. Αλλά, σας παρακαλώ «ακούστε» αυτό που διαβάζετε μέσα στο κεφάλι σας και νοιώστε το χωρίς να το εκλογικεύετε, να το απορρίπτετε, να το δέχεστε, να συμφωνείτε, να διαφωνείτε, να δικαιολογείστε, να αυτοκατηγορείστε και τέτοια. Δεν χρειάζεται τίποτα από όλα αυτά. Το ερώτημα είναι, «αγαπάω το παιδί μου»; Η απάντηση δεν είναι, «ναι , αλλά κι εγώ άνθρωπος είμαι και τέτοια». Ή τ αγαπάς ή δεν τ’ αγαπάς ή δεν τ’ αγαπάς τόσο ώστε… Όταν αγαπάς δεν έχεις ιδανικό την αγάπη, αγαπάς. Επίσης ούτε το «έτσι είμαι και δεν αλλάζω» είναι σωστό. Ακούστε: Όταν δεν σ’ αρέσει αυτό που είσαι αληθινά και έντιμα, τότε αυτό που είσαι σταματάει αμέσως. Αν κάνεις ιδανικό το πώς πρέπει να είσαι και προσπαθείς να το φτάσεις, αυτό σημαίνει ότι βάζεις χρόνο και δίνεις ατέλειωτα περιθώρια στο να συνεχίζεις να είσαι αυτό που λες ότι δεν σου αρέσει με το άλλοθι ότι προσπαθείς να αλλάξεις. Είναι απλό: Η ανθρωπότητα αιώνες τώρα κάνει πόλεμο έχοντας ιδανικό την ειρήνη αντί να σταματήσει τον πόλεμο! Όλα τ’ άλλα είναι από του πονηρού για να μένουν οι άνθρωποι στο σκοτάδι και να μοιράζουν το χρήμα και την εξουσία – κοσμική, πνευματική και ψυχική – λίγοι μεταξύ τους. Κάθε βαρβαρότητα που έχει γίνει εδώ και αιώνες στην ανθρωπότητα είναι κρυμμένη πίσω από ιδανικά. Διαβάστε ιστορία και βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει και κοιτάξτε τη ζωή σας μέσα στην καρδιά σας.
Μου επιτρέπετε να σας πω τη γνώμη μου για το θέμα των παιδιών; Τ’ αγαπάτε σίγουρα τα παιδιά σας, αλλά σας έχουν πει ότι αυτό πρέπει να το αποδείξετε. Στον εαυτό σας, στα παιδιά σας, στους άλλους… Κι αυτό δημιουργεί ενοχές και πίεση. Ανάγκη παρηγοριάς, βοήθειας, ανταπόδοσης, υπακοής από τα παιδιά και λοιπά… Δεν χρειάζεται να αποδείξετε σε κανένα τίποτα. Μην αντιμετωπίζετε τα θέματα των σχέσεων με τα παιδιά ή μεταξύ σας με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Τα προβλήματα και οι δυσκολίες και η κούραση είναι ΕΤΣΙ όπως τα λέτε, αλλά όταν κάνατε παιδιά υπογράψατε κανένα συμβόλαιο ότι όλα θα είναι υπέροχα σαν να σας χάρισαν κάποιο παιχνίδι; Πιστέψατε την ανοησία ότι το παιδί δένει το ζευγάρι; Τρίχες. Το μόνο που δένει το ζευγάρι είναι η βαθιά επικοινωνία, ο σεβασμός που είναι αγάπη, η συντροφικότητα που είναι φροντίδα αληθινή του ενός για τον άλλον, και ένας κοινός τρόπος να βλέπεις τη ζωή. Δεν είναι ο έρωτας. Ο έρωτας σίγουρα τελειώνει. Και μάλιστα θα έλεγα – αν μου επιτρέπετε- ότι ο γάμος είναι η δολοφονία του έρωτα και τα παιδιά η κηδεία του. Ε, και; Ο έρωτας είναι μόνο ένα μέρος της ζωής, όχι όλη η ζωή. Όσοι κάνουν τον έρωτα ζωή τους δεν διαφέρουν και πολύ από όσους παίρνουν ναρκωτικά, είναι αλκοολικοί – αλκοολικοί του ποτού, του κόμματος, της ομάδας, της πολιτικής, της θρησκείας.
Πάψτε να σας νοιάζει να αποδείξετε οτιδήποτε σε οποιονδήποτε και κυρίως στον εαυτό σας. Και τότε θα πάψει κάθε είδους πίεση και ενοχή. Και θα γίνει μια τέτοια έκρηξη ελευθερίας μέσα σας που θα ανοίξει άφοβα την καρδιά σας διάπλατα, κι από εκεί θα ρέει αδιάκοπα μια αγάπη που δεν φοβάται μην πληγωθεί, που δεν νοιάζεται για ανταπόκριση, που δεν περιμένει ανταπόδοση, που δεν έχει κίνητρο ή στόχο, που είναι εκεί για να την πάρει όποιος τη θέλει, που το πιο κοντινό της – για να σας δώσω μια αίσθησή της – είναι ο έρωτας, μόνο που τον έρωτα τον νοιώθεις ενώ την αγάπη δεν την νοιώθεις γιατί είσαι μέσα σ’ αυτήν, γι’ αυτό κι ενώ ο έρωτας τελειώνει η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Κι αν υπάρχει μέσα σας αυτή η αγάπη κι εσείς υπάρχετε μέσα σ’ αυτήν, τα παιδιά σας την νοιώθουν, ακόμα κι αν τα βλέπετε λίγο μέσα στη μέρα, ακόμα κι αν δεν τα παίζετε ποτέ, ακόμα κι αν τα παρκάρετε στην τηλεόραση, γιατί η αγάπη μέσα σ’ ένα σπίτι, είναι σαν τη σκόνη: κάθεται παντού. Δεν έχετε προσέξει ότι κάθε σπίτι έχει την ατμόσφαιρά του; Άλλο έχει ένταση, άλλο έχει ανησυχία, άλλο έχει ηρεμία, άλλο έχει αδιαφορία… Όπως οι εκκλησίες έχουν μια μελαγχολική ησυχία, τα νεκροταφεία θλίψη και τα Λούνα Παρκ ζωή. Είναι τα αισθήματα των χιλιάδων ανθρώπων που κάθονται σαν σκόνη σε αυτά τα μέρη και φτιάχνουν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του καθένα απ’ αυτά. Πάψτε να θέλετε να είστε ή να γίνετε κάτι άλλο από αυτό που είστε, πάψτε να νοιώθετε ενοχές ακόμα και για τα χειρότερα που κάνετε, πάψτε να θέλετε να αποδείξετε οτιδήποτε κι αφήστε την καρδιά σας να ανοίξει. Φροντίστε το αυτό με καλοσύνη για τον εαυτό σας, χωρίς να δέχεστε τίποτα του είδους, «έτσι είναι η ζωή», και τότε αυτό που θα γεννηθεί θα φροντίσει εκείνο το ίδιο τα παιδιά σας, τη σχέση σας, το σπίτι σας, χωρίς καμιά προσπάθεια από μέρους σας. Κάπως σαν την παροιμία που έχουν οι Άγγλοι για τα χρήματα: «Μην ασχολείσαι με τις λίρες, φρόντιζε εσύ τις πέννες κι οι λίρες θα φροντίσουν τον εαυτό τους από μόνες τους».
Σας φιλώ.
Π.

12 Σχόλια στο “Στο δρόμο για τη βάφτιση του εγγονού μας”

      nellinezi
      28 Ιουνίου 08 στις 11:28

      Καλημέρα μπαμπαδοΠαραμυθούλη μου!!

      Δε μας άφησες να κάνουμε τα σχόλια του προηγούμενου ποστ 40 !! Μας έκοψες τη φόρα και τη χαρά!! Αλλά μην ανησυχείς θα τα συνεχίσουμε εδώ!!

      Παραμυθούλη να σου πω κάτι ?? συμφωνούμε απόλυτα …. Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, συμφωνώ ότι δεν πρέπει να καταναγκαζόμαστε σε πρότυπες συμπεριφορές που στόχο έχουν την αποδοχή των γύρω μας , έστω κι αν αφορούν τα παιδιά μας. Συμφωνώ ότι τα παιδιά σου ή τα αγαπάς ή δεν τα αγαπάς. Συμφωνώ ότι τα παιδιά καταλαβαίνουν την αγάπη ακόμη κι αν δεν τα παίξεις ποτέ. Συμφωνώ ότι κάθε σπίτι έχει την «αίσθησή» του . Συμφωνώ γενικά…σε όλα όσα λες….Και μου άρεσε παρά πολύ και αυτό το σεντόνι…και ένοιωσα πολύ όμορφα διαβάζοντάς το …και χαίρομαι ξανά που μπήκες στη ζωή μας, στην ηλικία που είμαστε τώρα που σε έχουμε ανάγκη πιο πολύ από ποτέ….

      Συμφωνώ Παραμυθούλη μου…….

      με το μυαλό μου συμφωνώ…..

      γιατί όμως μέσα μου κάτι με κρατάει ??

      γιατί όμως νοιώθω ότι αυτό που λες είναι το πιο δύσκολο απ όλα??

      γιατί νοιώθω αδύναμη μπροστά στο απλό ??

      γιατί νοιώθω αδύναμη μπροστά στην πλήρη ελευθερία του εαυτού μου??

      γιατί γαμώ την τρέλα μου γαμώ, πρέπει να είναι τόσο δύσκολο να αφεθείς στην αγάπη και στην αποδοχή του εαυτού σου ??

      γιατί ένοιωσα βαθιά μέσα μου εγωίστρια ??

      Αααααααχχχχχ….Παραμυθούλη μου….πάλι φωτιές μας άναψες!!!

      Σε αγαπάω πολύ!

      Να ζήσει το μωράκι σας !

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Ιουνίου 08 στις 14:22

      Εγω νομιζω πως ολο αυτο που περιεγραψε ο Παραμυθας ειναι ενα απο τα πιο δυσκολα πραγματα για να καταφερει καποιος Νελλη. Ο κοσμος γυρω μας εχει πολλη αρνητικοτητα την οποια εχουν δημιουργησει αυτοι που ο Παραμυθας αναφερει ως «εκ του πονηρου». Κοιτα τα νεα στην τηλεοραση στις εφημεριδες κτλπ. Παρουσιαζουν ασχημιες συνεχως για να απογοητευεται ο κοσμος ωστε αντι να ακουει την καρδια του να ακουει το μυαλο του για να βρισκει «λογικες» λυσεις για την προφυλαξη του. Εγω που ζω στην ΝΥ αυτο το βλεπω πολυ πιο ζωντανα και μπροστα μου συνεχως. Εχεις δει ποτε τον Χατζηνικολαου να βγει και να πει » Σημερα παιδια ησυχια…».
      Αυτο που αναφερει ο Παραμυθας σαν » έκρηξη ελευθερίας » μπορει μονο να γεννηθει απο την ψυχη κι οχι απο καποιο κολπο που μπορει να εφευρει ο νους.
      Εγω προσωπικα μονο τον Παραμυθα εχω συναντησει να μιλαει τοσο πολυ για αυτα τα «πραγματα» χωρις ο ιδιος να ειναι οπως λεει «ξυρισμενος η’ αξυριστος» γκουρου.
      Πρπει να νιωθουμε πιο πολυ και να σκεφτομαστε λιγοτερο κι ας μας αγχωσει αυτο. Καλυτερο τετοιο αγχως παρα του ρολογιου.

      Χ@χΛιΔάΚι
      28 Ιουνίου 08 στις 17:13

      Παραμυθά μας,

      είσαι η καλός μας νεράιδος που μας δείχνεις κάθε φορά οτι όλα είναι εφικτά, χωρίς απαραίτητα να είναι «παραμυθένια.» Σαν ένας νεράιδος που με το μαγικό σου μολύβι τα αλλάζεις όλα, εφόσον διαλλέξουμε να ζησουμε μέσα από την καρδιά μας.

      Σε ευχαριστούμε πολύ

      Να σου ζήσει και ο εγγονός και χρόνια πολλά προκαταβολικά από τώρα!!!

      nellinezi
      28 Ιουνίου 08 στις 17:44

      Nαι βρε Γιάννο…αυτό λέω κι εγώ. Είδες που ρώτησα

      «γιατί όμως νοιώθω ότι αυτό που λες είναι το πιο δύσκολο απ όλα??»

      κι ας ακούγεται απλό!

      Όντως …κι εγώ μόνο τον Παραμυθά ξέρω να μιλάει για αυτά χωρίς να είναι γκουρού.

      Κι όχι δεν έχω ακούσει ποτέ τον Χατζηνικολάου να λέει «σήμερα παιδιά ησυχία! «…..χα χα χα χα ….γέλασα πολύ με αυτό που έγραψες! …για κάτσε να θυμηθώ….όχι ….όχι….ούτε τον Ευαγγελάτο έχω ακούσει να το λέει! χα χα χα !! Μωρέ καλά κάνω εγώ και δεν βλέπω ειδήσεις! Και σου μιλώ ειλικρινά…όχι εσένα Παραμυθούλη, στον Γιάννη μιλάω τώρα!!…..ότι δεν βλέπω ακριβώς για αυτόν το λόγο. Συνειδητά . Για να αποφύγω να ακούσω τα διάφορα άσχημα , τα οποία ρε γαμώτο τα βάζω μέσα μου λες και μου συμβαίνουν εμένα…Γι αυτό ανοίγω το στερεο στο τέρμα και οπα λα λα …και τρα λα λα…και μια χαρά!! 😀

      Πάντως γενικά την παλεύω κι εγώ! Δεν αφήνομαι έτσι! Για αυτό το τρώω το κεφάλι μου! Ενώ ο Παραμυθάς λέει να μην το παλεύουμε συνειδητά, να το αφηνουμε ..να τσουλάει…να μας έρχεται φυσικά η αλλαγή στη σκέψη και τη ζωή μας! Όοοοχι….εγώ εκεί…..θα κάνω αυτό…θα σταματήσω εκείνο…θα ξεκινήσω το άλλο …θα …θα…θα….θα γίνω έτσι….θα γίνω γιουβέτσι…και στο τέλος κοκορέτσι!

      Τέλος πάντων!! ….New York εεεε ??? ….τι νέα απ το ΝΥ?? χα χα χ α!! Να αλλάξει το θέμα !!

      αχ! Παραμυθούλη θα «έφευγα» και θα ξέχναγα να σου στείλω φιλάκι!!

      nellinezi
      28 Ιουνίου 08 στις 17:52

      Και όχι…που δε θα ξέχναγα τα μισά!!

      Ξαναγύρισα να τα πω!!

      Και να σας πω και κάτι ?(…ναι …τώρα μιλάω και σε σένα Παραμυθούλη και στον Γιάννη ! ) Σχετικά με αυτό το θέμα

      «Αυτο που αναφερει ο Παραμυθας σαν ” έκρηξη ελευθερίας ” μπορει μονο να γεννηθει απο την ψυχη κι οχι απο καποιο κολπο που μπορει να εφευρει ο νους.»

      ναι…και ναι…και πάλι ναι…και χίλια ναι …και εκατομμύρια ναι!! Συμφωνούμε ξανά μανά ! Η ελευθερία και η έκρηξή της ή ομαλή γέννησή της , μόνο από τη ψυχή γεννιέται.

      Αλλά….

      το θέμα είναι , ότι αυτό που ονομάζουμε «ψυχή -ψυχούλα -ψυχάρα » δεν είναι ξέχωρο κομματι του εαυτού μας. Κι ας μένει μόνη της στο τέλος…όταν ο άνθρωπος «φεύγει»…φτου φτου φτου….
      Η ψυχή ή που θα είναι άδεια , ή που θα είναι γεμάτη! Ετσι λέω εγώ τώρα! … Και στις δυο περιπτώσεις, βιώματα και εμπείριες ή την έχουν αδειάσει, ή την έχουν γεμίσει θετικά ή αρνητικά. Συνεπώς, όλα εμπλέκονται μεταξυ τους … Θέλω να καταλήξω στο ότι το μυαλό και τα σκ…. που έχει γεμίσει …δεν αφήνουν την ψυχή να πετάξει …να ελευθερωθεί .

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Ιουνίου 08 στις 20:21

      Νελιτσα θα σου απαντησω αυριο γιατι τα Σαββατα ερχομαι σπιτι απο την νυχτερινη βαρδια στο εστιατορειο που δουλευω κοιμαμαι 3-4 ωρες και ξαναγυριζω. Κουραση τι να κανεις. Απο περιεργεια ομως θελω να σε ρωτησω γρηγορα οταν ανοιγεις το στερεο στο τερμα τι μουσικη παιζεις συνηθως? ¨)

      nellinezi
      28 Ιουνίου 08 στις 21:00

      A XA XA XA XA XA XA XA …… ΣΥΝΗΘΩΣ…..ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΛΑΙΚΑ!!!!!!!! Ή ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ!! ….ΕΙΠΑ…..ΟΠΑ ΛΑ ΛΑΑΑΑ!!!! ΧΑ ΧΑ ΧΑ Χ ΑΧΑ !!! ΒΕΒΑΙΩΣ ΟΤΑΝ ΜΕ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΜΟΥ, ΑΚΟΥΩ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΡΟΚΙΕΣ ΞΕΓΥΡΙΣΜΕΝΕΣ!!! ΧΑ ΧΑ ΧΑ !!

      ΚΑΛΗ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ ΓΙΑΝΝΟ!!

      ΦΙΛΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ!! ( Ε! ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!!! 😛 )

      rodoula-kelly
      29 Ιουνίου 08 στις 0:45

      Tι ωραίο κείμενο!

      Κράτησα και μία φράση :Πάψτε να σας νοιάζει να αποδείξετε οτιδήποτε σε οποιονδήποτε και κυρίως στον εαυτό σας. Και τότε θα πάψει κάθε είδους πίεση και ενοχή.

      Τι να πω.. συμφωνώ και επαυξάνω!

      καλή και δροσερή Κυριακή σε όλους.

      athinovio
      29 Ιουνίου 08 στις 17:43

      πολλή ζέστη……

      ότι πρέπει για βαφτίσια
      🙂

      να σας ζήσει και να είναι καλοτυχερο

      την καλησπέρα μου σε όλους!

      ΑΡΙΣΤΗ
      30 Ιουνίου 08 στις 15:01

      Καλησπέρα σε όλους.
      Καταρχήν να σου ζήσει παραμυθούλη μας ο εγγονός και με το όνομα. (Έτσι λένε…)
      Όλα αυτά που μας λες παραμυθά μου ωραία και καλά, αλλά πες μου τι να πω εγώ την κόρη μου και τον γιό μου όταν μου ζητάει να παίξουμε και εγώ δεν έχω χρόνο; Δεν ζητάω να μου πεις μια δικαιολογία γιατί από αυτές έχω μπόλικες.
      Το ότι τα αγαπάω είναι δεδομένο δεν το διαπραγματεύομαι. Θέλω να τους ευχαριστήσω γιατί χαίρομαι με την χαρά τους. Δεν το κάνω για αυτούς αλά για εμένα. Μόνο που δεν έχω πάντα χρόνο με αποτέλεσμα να μην μπορώ να τα ευχαριστήσω και κατά επέκταση να περάσω και εγώ καλά. Θέλω να τους κάνω καθημερινά να γελάνε και να χαίρονται και όταν δεν το πετυχαίνω νιώθω τύψεις και ενοχές πώς να το κάνουμε. Είναι και αυτά συναισθήματα και μάλιστα πολύ έντονα τα τελευταία χρόνια στους γονείς που εργάζονται.
      Δεν ξέρω αν με καταλάβατε ή αν εγώ δεν έχω καταλάβει καλά αυτά που μας λέει ο παραμυθάς μας.
      Συγνώμη αν σας μπέρδεψα ή σας κούρασα.
      Υ.γ. Καλό αυτό το συγνώμη το λες στο τέλος και καθαρίζεις.

      grenas
      30 Ιουνίου 08 στις 19:18

      Αγαπητέ παραμυθα των παιδικων μας χρόνων,

      η αλήθεια κρύβεται κάπου μέσα στις λέξεις που μας χάρισες. Όμως θα ήθελα να παράθεσω και τις δικές μου σκέψεις έτσι απλά χωρίς να σκεφτώ αν είναι σωστές η όχι.

      Ο προβληματισμός του κάθε ανθρώπου σχετικά με τη συμπεριφόρα του είναι αναπόφευκτος εφοσον έχει να κάνει με αυτό που ονομάζουμε αυτοκριτική. Και εδώ ειναι που κάποιοι παράγοντες όπως η προσωπικότητα, ο χαρακτήρας η ακόμη και οι φιλοδοξίες μας παίζουν το δικό τους ρόλο. Ο καθένας μας θέτει στόχους και αυτοί αναμφίβολα πρέπει να υπάρχουν.

      Το να είναι κάποιος καλός γονιος, έντιμος στις διαπροσωπικές του σχέσεις, τρυφερός σύντροφος είναι κάποιοι απο αυτούς που θεωρούνται δεδομένοι και προέρχονται απο την ίδια την ανθρώπινη φύση. Ποιά είναι όμως τα κριτήρια που θα υποδείξουν την επίτυχία ή την αποτυχία ??

      Εδώ είναι τα δύσκολα αγαπητέ μου παραμυθά,….

      Ίσως το χαμόγελο του συντροφου μας, το ανέμελο παιχνίδι του παιδιού, η αγάπη γονιού μας και τόσες άλλες εκφράσεις των ανθρώπων γύρω μας να είναι ενδεικτικά της συμπεριφοράς μας έστω και στιγμιαία. Είναι όμως αρκετά για να ικανοποιήσουν και αυτόν που θέτει τους στόχους?? Ας μη γελιόματε. Πάντα είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας και πάντα επιζητούμε το κάτι παραπάνω και είναι ανθρώπινο .

      Τουλάχιστον ας είναι τα κίνητρα που έχουμε βγαλμένα μέσα απο την καρδιά μας. Και όσο πιο απλά είναι αυτά τόσο πιο κοντά θα βρεθούμε σ αυτό που οι ίδιοι ζητάμε.

      Κάποιος πριν λίγο καιρο ειπε » αδίκησα τον εαυτό μου και δεν τον άφησα να καταλάβει πως μεγάλωσαν τα παιδιά μου». Ας είμαστε απλοί στη σκέψη. Ας μην φορτιζουμε περισσοτερο τον εαυτό μας με τα απλά πράγματα.Τα συναισθήματα είνα για να τα εκφραζουμε.

      Τα προβλήματα υπάρχουν πάντα. Το δικό μας θάρρος και η – ισως ακουστεί αστείο – λεβεντιά που κρύβουμε μέσα μας για την αντιμετώπιση τους ας είναι η προστασία των ανθρώπων μας απο αυτά.

      Αγαπητέ μου παραμυθά, ας είναι αυτά τα λόγια σου εφαλτήριο για να γίνουμε πιο προσιτοί στον ίδιο μας τον εαυτό.

      maria
      3 Ιουλίου 08 στις 23:27

      επιτρέψτε μου αγαπητά αδέρφια..
      η αλήθεια είναι μία και είναι μέσα μας..σας..
      xxx

Σχολιάστε