Ημερολόγια, αλληγορίες, hackers και κατσαρίδες.

Καθισμένος στην βεράντα με το κομπιούτερ μπροστά  μου, αλλά κυρίως μ’ αυτή τη θέα που βλέπετε στη φωτογραφία που έβγαλα για χάρη σας, διαβάζω μαζεμένα τα σχόλιά σας από τα τρία τελευταία posts – οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί – και καθώς εδώ είναι μαζεμένα παιδιά κι εγγόνια, μου ‘χει βγει το «μπαμπαδίστικο» μου στο φουλ  κι έτσι διαβάζοντας κάποια από τα σχόλιά σας, μου ‘ρθε να σας απαντήσω «μπαμπαδίστικα», δηλαδή χωρίς «καθωσπρέπει» στυλ  (ποτέ δεν το έχω, αλλά τέλος πάντων) και χωρίς καμιά απαίτηση να δεχτείτε ό,τι πω. Αντιθέτως. Για μένα είναι έτσι, αλλά εσείς μπορείτε να τα «γράψετε στα παλιά σας τα παπούτσια» όσα θα σας πω  ή να τα τσεκάρετε από μόνοι σας για να δείτε αν είναι έτσι. Σαν μπαμπάς, λοιπόν, να σας πω κάποιες, «παπαριές» που εντόπισα σε μερικά σχόλια αυτών των   posts.
— Κατ’ αρχήν, για άλλη μια φορά, θα ήθελα να παρατηρήσω (το ίδιο πράγμα για  τέταρτη φορά, στα τρία χρόνια), ότι: δεν διαβάζετε αυτά που γράφω, αλλά κάτι άλλο που έχετε στο κεφάλι σας. Έτσι, λοιπόν, εγώ δεν λέω πουθενά ότι θα κλείσω το blog επειδή βαρέθηκα,  εκείνο που έγραψα είναι: «…άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να σταματήσω πια να γράφω στο blog…» Ο λόγος βρίσκεται σε κάτι πολύ ειδικά προσωπικό μου, που δεν έχει σημασία για κανένα άλλον εκτός από μένα. Σας βεβαιώνω ότι όταν βαρεθώ το blog, θα σας το πω στα ίσα.  Όπως λέει και κάποια από τις σημειώσεις που βρήκα στο ημερολόγιό μου, που σας έλεγα ότι αντιγράφω αυτές τις μέρες, «αν μπορέσει κανείς να πάρει διαζύγιο μετά από 19 χρόνια σχέσης – τα 14 χρόνια σε γάμο – και ένα παιδί, μετά απ’ αυτό μπορεί πια να φεύγει εύκολα απ’ οπουδήποτε, οποιονδήποτε και οτιδήποτε…».   Σας βεβαιώ ότι όπως αποδείχτηκε τα επόμενα 29 χρόνια, είναι έτσι, τουλάχιστον για μένα.
— Το άλλο που έχω να πω είναι ότι  μάλλον δεν δόθηκε προσοχή στο χαρακτηρισμό του μικρού παραμυθιού ως «αλληγορικό», που σημαίνει, ότι:  κάτι εκφράζεται με σύμβολα υπονοώντας έμμεσα εκείνο που έχει να πει. Τώρα, αν προσέξετε, θα δείτε ότι οι λέξεις, «σπίτι», «ταξίδια», «μέρη», «πόρτα», «μάθεις», «γνώση» και  «Πατέρας», είναι μέσα σε εισαγωγικά –ο τελευταίος μάλιστα με κεφαλαίο Π – για να τονιστεί η συμβολική χρήση τους, όπως και των λέξεων:  Αγάπη, Εκείνος και Εφόδια, που είναι γραμμένα με κεφαλαία. Επομένως, το «παραμύθι»  το ίδιο δεν «επιτρέπει» να ερμηνευτεί, κυριολεκτικά. Αν το πήρατε έτσι, ξαναδοκιμάστε -αν σας κάνει κέφι – έτσι, σαν παιχνίδι να το ξαναδιαβάσετε ως  μία αλληγορία. Και για να σας βοηθήσω:  το «κλειδί» του παραμυθιού, βρίσκεται στους τέσσερις τελευταίους στίχους στο τέλος του. Και πάλι πρόκειται για κάτι που είναι έτσι για μένα και πολύ πιθανόν για κανέναν άλλο.
— Τώρα, όσο για τις κατσαρίδες δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω να τις κοιτάω προσπαθώντας  να καταλάβω τι θέλουν να μου πουν με τις κεραίες τους.  Ακόμα κι αν βγει ο Κάφκα από τον τάφο και με βρίζει. Χα, χα, χα… έχω τις διαστροφές μου, αλλά όχι κι έτσι. Ξέρετε πόσοι υπάρχουν που δεν σκοτώνουν κατσαρίδες, αλλά το Πάσχα σφάζουν και τρώνε αρνάκια;  Κάποτε, λοιπόν,  μου είχαν πει ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να τρώμε ούτε μαρούλια, γιατί έχουν ανακαλύψει πως όταν τα κόβουν εκείνα «φωνάζουν». Ε, ναι, αλλά υπάρχει κι ένα πράγμα που ονομάζεται «διάκριση» κι αυτή  λέει ότι κανείς «τραβάει κάπου μια γραμμή», που λέει, «ως εδώ».  Τις κατσαρίδες από πάντα τις θεωρούσα κάτι άχρηστο και σιχαμένο που μολύνει και έρχεται από το σκοτάδι και τη βρώμα των υπονόμων. Οπότε…  Κι αυτό βέβαια είναι έτσι για μένα…

— Το σχόλιο για το post «Να ‘μαστε και πάλι», που αναφέρεται σε «ηθική»  hackers, που είναι εντελώς διαφορετική από άλλων, κι αν δεν έχω κάνει λάθος υπονοεί ότι η «ηθική» αυτή τους επιτρέπει να «μπαίνουν»  όπου νομίζουν εκείνοι και να κάνουν ό,τι θέλουν,  το σχόλιο αυτό μου θύμισε την άποψη που είχαμε στη δεκαετία του ’60 ως  «άγρια νιάτα» ότι  υπάρχουν «δίκαιοι» και «άδικοι» πόλεμοι, «δίκαιες» και «άδικες» δολοφονίες. Με βάση τέτοιες ηθικές οι Σταυροφόροι κατάσφαξαν λαούς για να τους εκχριστιανίσουν, και οι διάφοροι «Μεγάλοι» της ιστορίας για να τους εκπολιτίσουν. Νομίζω ότι: κανένας, ποτέ και για κανένα λόγο – ούτε καν οι γονείς στα παιδιά τους – δεν έχουν δικαίωμα να παρεμβαίνουν ή να επιβάλουν οτιδήποτε, για οποιοδήποτε λόγο.  Ποτέ και πουθενά: ούτε σε χώρα, ούτε σε άνθρωπο, ούτε σε site, ούτε σε τίποτα. Μπορεί η επέμβαση και η επιβολή να επιτρέπονται από κάποια κοινωνική ή θρησκευτική ηθική, αλλά δεν γίνονται όταν υπάρχει αληθινό ήθος, δηλαδή ειλικρίνεια, εντιμότητα και σεβασμός.
Και τέλος, θα ήθελα να πω δυο λόγια  για το σχόλιο περί του να κρατάει κανείς ημερολόγιο όπου εκεί σημειώνεται, «ότι γράφεται ζει και εκφράζεται μόνο για το παρόν-άντε και για το πολύ άμεσο μέλλον- μετά χάνει το νόημά του… η αναπόληση είναι ωραία και γλυκιά, αλλά κρύβει τη χειρότερη παγίδα: τη λήθη…».
Ναι, όντως, αν κανείς κρατά ημερολόγιο για να μαζεύει αναμνήσεις, για να τις κοιτάει αργότερα και  να αναθυμάται, να νοσταλγεί, να χαίρεται, να αναπολεί κ.λπ. τότε πράγματι αυτό είναι ένα είδος ψυχολογικού αυνανισμού.  Το να ζει κανείς στο παρόν είναι όπως όταν κάνεις σεξ:  το κάνεις, δεν σκέφτεσαι ότι το κάνεις· ερεθίζεσαι από την ίδια την πράξη κι όχι από τις σκέψεις γι’ αυτήν— αν και υπάρχει κι αυτό το είδος, αλλά τέλος πάντων. Έτσι είναι και με την ευτυχία, που νομίζει κανείς ότι μπορεί να τη διατηρήσει σε κάποιο ημερολόγιο. Αν προσέξει κανείς θα δει ότι την ώρα που του συμβαίνει ένα ευτυχισμένο γεγονός, απλώς το ζει, το χαίρεται, το απολαμβάνει. Το συναίσθημα της ευτυχίας έρχεται μετά ως ανάμνηση, όταν αναπολείς το γεγονός, δηλαδή όταν σκέφτεσαι  αυτό που έγινε, που σημαίνει ότι είναι μνήμη, δηλαδή παρελθόν, δηλαδή είναι σκέψη που γεννάει το συναίσθημα της ευτυχίας.  Αν το παρατηρήσετε,  θα δείτε ότι όλες οι σκέψεις βασίζονται στη μνήμη. Και όλα τα συναισθήματα είναι σκέψεις. Ό,τι συναίσθημα νοιώθεις είναι αποτέλεσμα αστραπιαίας σκέψης, ενώ ό,τι ζεις αληθινά απλώς είσαι μέσα σ’ αυτό κι εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι, δεν νοιώθεις· απλώς ζεις, χαίρεσαι, απολαμβάνεις. Με αυτή την έννοια η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά κατάσταση που ή είσαι μέσα ή δεν είσαι.  Γι’ αυτό και η αγάπη δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο όπως ο έρωτας (που δεν είναι αγάπη), αλλά είναι εκεί για ό,τι και όποιον την «πλησιάσει», την χρειαστεί ή την αναζητήσει. Τώρα: το κράτημα ενός ημερολογίου, αν γίνεται έντιμα και με ειλικρίνεια, μπορεί να γίνει ένα καλό εργαλείο για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, χρησιμοποιώντας το βέβαια με την έννοια που λέει η «Άιναφετς»  στο σχόλιο που έχει βάλει, χρησιμοποιώντας ένα εξαιρετικό απόσπασμα σχετικό με αυτό το θέμα.
Χα, χα, χα… «σεντόνι» -και μάλιστα διπλόφαρδο -μας βγήκε το μπαμπαδίστικο «μάλωμα». Χα, χα, χα…

Καλό βράδυ.
Φιλιά.
Π.

19 Σχόλια στο “Ημερολόγια, αλληγορίες, hackers και κατσαρίδες.”

      να-τασσσάκι
      19 Αυγούστου 10 στις 23:26

      Αφού πω για άλλη μια φορά πόσο ζηλεύω τη θέα που έχεις/έχετε -εγώ εδώ μια λεμονιά βλέπω μονάχα, και το φεγγάρι τώρα 😛
      να πω ευχαριστώ και για το σεντόνι;
      🙂

      Φιλί
      και καλημέρα

      Καραπιπέρης Γιάννης
      20 Αυγούστου 10 στις 0:01

      Όχι Νατάσσα, θα πω ΕΓΩ ευχαριστώ για το σεντόνι και το «μπαμπαδίστικο μάλωμα»…
      και κέφι μου κάνει και το παλεύω…
      «Ψάχνοντας το μονοπάτι με το φως
      έχει δρόμους σκοτεινούς,
      γεμάτους τρόμο.
      Μην φοβηθείς.»

      τι κι αν ακόμα φοβάμαι, το παλεύω…
      (δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω, διαβάζω την ανάρτησή σου συνέχεια, ευχαριστώ!)

      Παναγιώτης
      20 Αυγούστου 10 στις 9:04

      Παραμυθά δεν είχα καμία κακή πρόθεση. Απλώς συμπέρανα (κακώς όπως αποδείχθηκε) ότι για να θες να σταματήσεις να γράφεις στο blog ίσως να βαρέθηκες. Χαίρομαι πάντως που έκανα λάθος.

      Παραμυθάς
      20 Αυγούστου 10 στις 11:12

      Όχι, όχι, ούτε που μου πέρασε από το νου για κανέναν ότι υπάρχει κακή πρόθεση, γιατί τότε δεν θα μ’ ενδιέφερε να πω οτιδήποτε. Είναι όπως και με τα παιδιά μου: ακόμα κι όταν τσακωνόμαστε ή με χέζουνε για κάτι, δεν υπάρχει ποτέ και από καμία πλευρά κακή πρόθεση.
      Φιλιά

      dimitrisp
      20 Αυγούστου 10 στις 15:28

      όχι Νατάσα και ΦJK…
      EΓΩ θα πω ευχαριστώ στον Π και σε εσάς που με τα σχόλιά σας γίνατε αφορμή να σας μαλώσει τόσο τρυφερά ο Π μ΄αυτό το όμορφο σεντονάκι. 🙂
      Να πω με τη σειρά μου στο ΦJK (σαν να παίρνει το λόγο τώρα το μεγάλο αδέρφι για να κάνει τη φιγούρα του στον μπαμπά 🙂 ) ότι όταν αναγνωρίζουμε ένα γεγονός λεκτικά απομακρυνόμαστε αμέσως από αυτό και δεν του δίνουμε να την ευκαιρία να μας «μιλήσει» , να το νιώσουμε…αφήνοντάς το να ανθίσει και να μαραθεί και έτσι να το κατανοήσουμε χωρίς μνήμη αλλά με καρδιά.Λέμε πχ φοβάμαι και σταματάμε αμέσως να βλέπουμε αυτό που συμβαίνει, αυτό που είναι και η αναστάτωση μέσα μας μεγαλώνει από τις αλληλοσυγκρουόμενες σκέψεις…
      Ας μην πούμε λοιπόν στον εαυτό μας «φοβάμαι και το παλεύω» αλλά ας πούμε «δεν με ενδιαφέρει πως το λένε αυτό που μου συμβαίνει… θα ακούσω όμως με προσοχή, τί έχει να μου πει»

      Καραπιπέρης Γιάννης
      20 Αυγούστου 10 στις 20:18

      Μεγάλο αδέλφι Δημήτρη, είπαμε, το κατεξοχήν ευχαριστώ γι’αυτό το ποστ είναι δικό μου !!!
      Μερικές φορές πρέπει να αναγνωρίζουμε ένα γεγονός όχι μόνο λεκτικά ή γραπτά, αλλά και βροντοφωναχτά για να το «ακούσουμε» και συνειδητοποιήσουμε… Θα συμφωνήσω να αποφεύγουμε ορισμούς και ταμπέλες σε ότι μας συμβαίνει, αρκεί να κατανοούμε και να ενστερνιζόμαστε τι έχουν να μας πουν…

      (από χθες έχω διαβάσει καμιά 50ριά φορές τις δύο τελευταίες ανάρτησεις, τη δε τελευταία παράγραφο περί ευτυχίας τη θεωρώ απλά «δώρο», δε βρίσκω κατάλληλο επίθετο για να τη χαρακτηρίσω γιατί θα της μείωνα την αξία που είναι ανεκτίμητη κι απερίγραπτη.)

      Παπαστρατής Ιωάννης
      20 Αυγούστου 10 στις 21:23

      Βαφτησημιέ και νονέ αντίστοιχα χαίρομαι που εδώ μέσα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε,που έλεγε και ο αείμνηστος Ηλιόπουλος,και είμαστε ευχαριστήσιμοι όλοι προς όλους.

      Με την άδειά σας θα ήθελα και εγώ να γίνω ευχαριστήσιμος προς τον Π. και όλους σας.

      Ευχαριστήσιμο Σ/Κ να έχουμε!

      marilia
      20 Αυγούστου 10 στις 22:47

      Εγώ τρύπωσα μετά από πολύυυυυυυυυυ καιρό -ομορφοπερνώ ταξιδεύοντας αυτό το διάστημα- και έπεσα πάνω στο… «μάλωμα». Σέλω καληνυχτοφιλάκι και μόνο το «μια φορά κι έναν καιρό» από ένα παραμύθι…

      Καληνύζζζζζζζζζ…

      Hengeo
      21 Αυγούστου 10 στις 16:56

      Επειδή βλέπω μία μικρή παρεξήγηση στον αέρα όσο αναφορά τους hacker, να πω ότι συμφωνώ με αυτά που γράφετε, μόνο που αναφερόμασταν σε διαφορετικό πράγμα! Είναι αυτό που έχετε γράψει, ότι ο καθένας καταλαβαίνει αυτό που έχει στο μυαλό του. Με την λέξη hacker εσείς εννοείτε αυτό που εγώ λέω cracker. Οι δύο όροι αυτοί έχουν γενικά μπερδευτεί πολύ, τα παρακάτω link αποσαφηνίζουν λίγο τα πράγματα:

      http://earthlab.uoi.gr/indy/hacker-howto-gr
      http://en.wikipedia.org/wiki/Hacker

      Όσο αναφορά τις αλληγορίες, μήπως η ιστορία έχει να κάνει με την αυτογνωσία, την απελευθέρωση, την πορεία προς αυτά, και την επανένωση με το σύμπαν και το δημιουργό-θείο;

      Καλή συνέχεια! 🙂

      Παραμυθάς
      21 Αυγούστου 10 στις 17:41

      Συγνώμη, αλλά θα ήθελα να διευκρινίσω ότι αυτό που έγραψα για τους hackers δεν αναφερόταν στο σχόλιο του hengeo, ούτε καν στους hackers ειδικά αλλά στην πλευρά της «ηθικής» που αναφέρεται σε άλλο σχόλιο. Επίσης, με την ευκαιρία, να πω ότι όταν λέω ότι υπάρχουν φορές που κανείς διαβάζει αυτό που έχει στο κεφάλι του, επιτρέψτε μου να πω ότι θεωρώ πως φροντίζω από την πλευρά μου, αυτό που λέω, αυτό και να εννοώ, οπότε αν γράψω ντομάτα και εννοώ πατάτα, δεν φταίει ο άλλος…
      Καλή Κυριακή σε όλους

      Καραπιπέρης Γιάννης
      21 Αυγούστου 10 στις 17:43

      @hengeo: όσο αφορά τους «hackers» είμαι σύμφωνος μαζί σου όπως είπα και στον Π. :

      » η πραγματική και η αληθινή τους έννοια είναι όπως ακριβώς αναλύεις το ήθος. Προσπαθούν να σπάσουν κάθε τείχος προστασίας, κάθε ασφάλεια συστήματος, κάθε κλείδωμα, μόνο και μόνο για να το σπάσουν. Μέχρι εκεί. Δεν τους ενδιαφέρουν προσωπικά δεδομένα, εκβιασμοί, κακόβουλοι κώδικες. Συχνά μάλιστα ενημερώνουν τους τυχόν διαχειριστές για τις «τρύπες» των συστημάτων. Αυτή την ηθική εννοώ, αν και η λέξη hacker σήμερα έχει χάσει την πρωταρχική της έννοια, όπως και πολλά πράγματα άλλωστε)

      -Για αλληγορίες: «Μήπως?» Μήπως ένα «Γνώθι σαυτόν? «

      dimitrisp
      22 Αυγούστου 10 στις 15:33

      «ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. «ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.

      ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η
      ΓΗΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.

      ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ,
      ΚΑΙ ΛΕΝ: «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ.

      ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ, ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ:
      «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ.»

      ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ, ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ
      ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ:

      ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!»

      Το απόσπασμα αυτό από την αγαπημένη «Ασκητική» του αγαπημένου Κρητικού Ν.Καζαντζάκη ήρθε ξανά στη μνήμη μου όταν πριν 20 ημέρες περίπου διάβασα για το «βάρος» του Παραμυθά μας. Άσχετο ίσως αλλά όχι και κακό να ξαναθυμηθούμε την «Ασκητική» …έστω κι από σπόντα.

      ΥΓ κι εγώ χαίρομαι που ΕΙΝΑΙ (ΕΙΜΑΙ,ΕΙΜΑΣΤΕ) εδώ…
      🙂

      Hengeo
      23 Αυγούστου 10 στις 16:46

      Να διευκρινίσω και εγώ ότι το παρεξήγηση δεν το εννοούσα με την έννοια ότι το πήρα προσωπικά, πιο πολύ για να ξεκαθαρίσω τις έννοιες έγραψα αυτά που έγραψα. Όπως και να το κάνουμε, ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, οπότε είναι αδύνατον να ξέρεις ακριβώς τι έχει στο μυαλό του ο άλλος 😉

      tulpoeid
      23 Αυγούστου 10 στις 17:40

      Θέλω μόνο να πω ότι πριν λίγα λεπτά ανακάλυψα από σπόντα το μπλογκ και βρίσκομαι σε κατάσταση χοντρής πλάκας. Δεν είναι απλά γραμμένο απ’τον πιο απρόσμενο μπλόγκερ που έχω συναντήσει μέχρι τώρα, είναι και πολύ καλό! Καλή συνέχεια κι ευχαριστούμε!

Σχολιάστε