Για την ημέρα της μητέρας.

Από χθες με απασχολούσε αν θα γράψω  κάτι για την γιορτή της μητέρας. Είχα γράψει  κι άλλη φορά για την ημέρα της μητέρας, της γυναίκας και γενικά για όλες αυτές τις «ΗΜΕΡΕΣ». Όσοι είστε καινούργιοι στο  blog και θα θέλατε να διαβάσετε τα σχετικά κείμενα μπορείτε να τα βρείτε με ένα κλικ ΕΔΩ το ένα, κι  ΕΔΩ το άλλο.

Την ιδέα του τι θα γράψω εδώ μου την έδωσε χτες η τηλεόραση, που εδώ και λίγο καιρό πιο πολύ την ακούω διαβάζοντας ταυτόχρονα εφημερίδα και λιγότερο βλέποντάς την. Σε μια εκπομπή «ταλέντων» ακούω ξαφνικά μία αντρική φωνή να τραγουδάει τόσο άθλια και φάλτσα, όπως αυτές οι διαφημίσεις που παίζονται τελευταία με το slogan: «Ο έρωτας είναι τυφλός, αλλά όχι κουφός»! Σταμάτησα να διαβάζω εφημερίδα και κοίταξα. Ήταν ένας συμπαθητικός τριαντάρης, που προφανώς έπαιρνε πολύ σοβαρά αυτό που έκανε με μεγάλη αυτοπεποίθηση και μηδέν «γνώθι σ’ αυτόν».  Τα τρία μέλη της κριτικής επιτροπής τής εκπομπής γελάγανε ολοφάνερα -εγώ είχα ξεκαρδιστεί- και ο «τραγουδιστής» ήταν ευχαριστημένος, ακόμα και όταν τον έκοψαν στη μέση και του είπαν ότι δεν περνάει. Όπως  όλοι όσοι τέλειωναν την εξέταση , πέρναγαν αμέσως μετά από μία γρήγορη συνέντευξη, έτσι έγινε και με τον «τραγουδιστή». Μόνο που αυτός δεν είπε λέξη, γιατί τα είπε όλα η μάνα του που ήταν πίσω του έξαλλη και φώναζε λέγοντας φράσεις του τύπου, «σιγά μην περιμένουμε εμείς να κρίνει ο Ψηνάκης την αξία ΜΑΣ» ή «δεν είναι ικανοί αυτοί να μας πούνε αν είναι καλή η φωνή ΜΑΣ». Χα, χα, χα… Το πιάσατε το υπονοούμενο με το «ΜΑΣ», ε;  Η μαμά είχε αυτό που λέω, «δικηγορικό σύνδρομο». Έχετε ακούσει δικηγόρο,  να λέει σε δικαστήριο υπερασπίζοντας νεαρή κοπέλα, «ο κατηγορούμενος, κύριε Πρόεδρε, ΜΑΣ άφησε έγκυος».  Σχεδόν πάντοτε ταυτίζονται με τον πελάτη τους και μιλάνε στον πληθυντικό. Έτσι κι η μαμά τού τραγουδιστή, χωρίς να τον αφήσει να πει κουβέντα επειδή αυτή προφανώς ήξερε καλύτερα, μίλαγε σε πρώτο πληθυντικό για τη φωνή ΤΟΥΣ!
Κοιτάζοντας αυτόν τον ευνουχισμένο από τη μάνα του φουκαρά, θυμήθηκα το γνωστό ανέκδοτο που λέει γιατί ο Χριστός ήταν έλληνας.  Ξέρετε γιατί, ε; Επειδή: είχε  περάσει τα τριάντα και έμενε με τους γονείς του· ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του· πίστευε ότι η μάνα του ήταν παρθένα, ενώ εκείνη πίστευε ότι ο γιος της ήταν θεός. Κι έτσι έγινε που θυμήθηκα μια… αιρετική έκθεση που είχα γράψει στο Γυμνάσιο, για την ημέρα της μητέρας. Είχα την τύχη να έχω στο Βαρβάκειο που πήγαινα, έναν εξαιρετικό φιλόλογο! Θυμάμαι ότι τότε ήταν υποχρεωτικό να γράφουμε σε όλα τα σχολεία, κάθε χρόνο, έκθεση για την ημέρα της αποταμίευσης, που η καλύτερη βραβευόταν από το Υπουργείο Παιδείας. Εγώ είχα γράψει τότε, κάτι εναντίον της αποταμίευσης (από μικρός έδειχνα τι θα γίνω) που τελείωνε με δύο παραλλαγμένες παροιμίες. Η πρώτη ήταν, «φασούλι το φασούλι, φτιάχνει φασολάδα σε πέντε χρόνια» και η δεύτερη, «φύλαγε τα ρούχα σου για να ‘χει φαΐ ο σκώρος». Κι ο Καθηγητής μας , αφού τις διάβασε είπε στην τάξη: «Η καλύτερη έκθεση είναι του Πιλάβιου, αλλά θα στείλω στο διαγωνισμό την έκθεση του… τάδε, γιατί του Πιλάβιου είναι λίγο αιρετική».  Και για μεγάλη μου έκπληξη, μου ζήτησε να τη διαβάσω δυνατά στην τάξη! Έτσι πήρα θάρρος και «ξαναχτύπησα» στην έκθεση για την «Ημέρα της Μητέρας», επίσης υποχρεωτική κάθε χρόνο τότε (δεκαετία του ’50). Ο τίτλος ήταν το γνωστό, «Μάνα, είναι μόνο μία». Κι εγώ παραλλάσσοντας ένα σχετικό ανέκδοτο της εποχής έγραψα τα παρακάτω.

«Μάνα, είναι μόνο μία»

Η μάνα μου είναι από την Κωνσταντινούπολη και γι’ αυτό όποτε έχουμε σπίτι κόσμο για φαγητό τις θείες και τους θείους μου, κάνει πολλά και διάφορα και φροντίζει να έχει όλα όσα μπορεί να θέλουν οι καλεσμένοι της και από φαγητά και από ποτά: δύο – τρία είδη κρασιών, μπύρες, πορτοκαλάδες  και σόδες βέβαια.
Έτσι, την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι είχανε μαζευτεί πάλι στο σπίτι όλες οι θείες, οι θείοι και τα ξαδέλφια μου. Τρώγαμε, τρώγαμε, τρώγαμε και τα φαγητά τελειωμό δεν είχαν! Κάποια στιγμή, ο θείος μου ο Γιώργος που -όπως λέει η θεία μου η Ελένη – πρώτα φαίνεται η κοιλιά του από την γωνία όταν έρχεται και μετά ο ίδιος, και που όπως πάντα είχε παραφάει, λέει στη μάνα μου. «Βρε ξαδέλφη, έχεις καμιά σόδα»; «Και βέβαια», απαντάει εκείνη και πριν προλάβει να συνεχίσει λέει κι ο θείος μου ο Όμηρος: «Δεν φέρνεις και για μένα καμία», κι απανωτά να κι ο θείος μου ο Κώστας: «Ε, άμα φέρετε για όλους φέρτε και για μένα μία». Κι η μάνα μου, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν θέλει κανένας άλλος σόδα, γυρνάει σε μένα και μου λέει: «Νικάκι, πήγαινε και φέρε τρεις σόδες από το ψυγείο για τους θείους σου». Σηκώθηκα αμέσως κι έτρεξα στην κουζίνα. Άνοιξα το ψυγείο και βλέπω ότι είχε μόνο μία σόδα κι όχι τρεις. Φαίνεται πως η μάνα μου δεν τα είχε υπολογίσει καλά για τις σόδες. Τι να κάνω κι εγώ, όπως ήμουν εκεί μπροστά στο ψυγείο, βλέποντας τη μία και μοναδική σόδα της φώναξα: «Μάνα, είναι μόνο μία».

Και πάλι αυτός ο εκπληκτικός φιλόλογός μας είπε ότι, «η έκθεση του Πιλάβιου ήταν η καλύτερη». Χα, χα, χα… Αυτό είναι που λένε, «μ’ όποιον μαθητή καθίσεις, τέτοιος δάσκαλος θα γίνεις».
Χρόνια πολλά μανούλες. Και προσέξτε όσες έχετε αγόρια. Οι άντρες που ταλαιπωρούν γυναίκες στο γάμο με άβουλη, νωθρή, ανασφαλή, φοβισμένη και γενικώς ευνουχισμένη συμπεριφορά, ή και δήθεν « πολύ αντρική, να πούμε», έγιναν έτσι από άλλες γυναίκες σαν κι εσάς: τις μάνες τους.

Φιλιά
Π.

Υ.Γ.  Ε, ας βάλω και λουλούδια και σοκολατάκια για τα κορίτσια.

flowers

22 Σχόλια στο “Για την ημέρα της μητέρας.”

      Παπαστρατής Ιωάννης
      10 Μαΐου 09 στις 1:03

      Επιτέλους γράφω το πρώτο σχόλιο!!!Άχτι το είχα! 🙂

      Πάλι μου έφτιαξες τη διάθεση.Πως τα καταφέρνεις έχω πάψει να απορώ.Το θεωρώ πλέον δεδομένο.Πολύ καλή η έκθεση για τη μητέρα.Καλά τι ώρα καθέσαι και δημοσιεύεις στο blog;Μέχρι πριν κανένα 2ωρο ήταν πρώτη η Λίανα Παπάκη!!

      Χρόνια Πολλά στη για τη Μητέρα σας Κυρία Παραμυθά!!! 🙂
      Χρόνια Πολλά σε όλες τις Μητέρες της τρελοπαρέας εδώ μέσα 🙂
      Χρόνια Πολλα σε όλες τις Μητέρες του κόσμού!!!

      Φιλιά!!!! 8)

      Παπαστρατής Ιωάννης
      10 Μαΐου 09 στις 1:05

      Φτού!!!Πάλι με πρόλαβαν!!!Δε πειράζει οι κυρίες προηγούνται!!! 🙂

      νατασσσάκι
      10 Μαΐου 09 στις 1:10

      Ευχαριστούμε. Και όσο μπορούμε θα προσέχουμε. 🙂
      (καλά, από μικρός φαινόσουνα..! :p)
      😆 😆 😆

      @ Athinovio, γιατί δεν τους το ζητάς για δώρο, αντί για λουλούδια;;
      😉

      athinovio
      10 Μαΐου 09 στις 1:22

      χαχαχαχα
      νατασσάκι, προτιμώ τα λουλούδια.

      κι άλλωστε είναι μικρούλια ακόμα. Αλλά εδώ είμαστε και θα το δείς. Δεν θα θεσπιστεί η μέρα της πεθεράς…..
      μουά χαχαχαχαχαχα!
      🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      10 Μαΐου 09 στις 1:34

      Παραμυθά μου με τα σοκολατάκια με έπιασε λιγούρα βραδιάτικα!! 🙂
      Στειλε και από εδω κανένα!!! 🙂

      aa-duck
      10 Μαΐου 09 στις 2:04

      Τέλεια η έκθεση, Παραμυθά μου 😆 😆

      και Χρόνια Πολλά στην κυρία Παραμυθά για τα άλλα τα όμορφα «παραμυθάκια» που φτιάξατε μαζί 🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      10 Μαΐου 09 στις 6:33

      ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ,ΜΗΤΕΡΑ,ΜΑΜΑ

      Γιορτή της Μητέρας σήμερα και είπα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα με κάποιους στοίχους που είναι αφιερωμένοι σε όλες αυτές τις γυναίκες που έχουν αναλάβει το πιο δύσκολο ίσως ρόλο.Αυτό της Μανας,Μητέρας,Μαμάς και πολλές φορές εξαιτίας αυτου ρόλου παραμερίζουν τον άλλο τους ρόλο…Αυτόν της Γυναίκας.

      Αρχικά άρχισα να ψάχνω κανένα ποίημα μέσω Google αλλά δε βρήκα τίποτα τις προκοπής.Οπότε θυμήθηκα κάποια τραγούδια από τη συλλογή μου και είπα να δημοσιεύσω αυτά.Είναι απλά στοίχοι που αναφέρονται στη Μητέρα.Ελπίζω να σας αρέσουν και,αν θέλετε,σχολιάστε.

      Τίτλος:Μάνα
      Στίχοι:Κώστα Φασουλάς
      Μουσική:Μάριος Τόκας+
      Ερμηνεία:Πασχάλης Τερζής(Απο το Δίσκο »Θέλω να πώ» 2001)

      Μέσα στα μάτια σου αντίκρυσα
      το πρώτο δάκρυ της χαράς σου
      κι η πρώτη λέξη όταν φτερούγισε
      διάλεξε κι είπε το όνομά σου.

      Μάνα οι έρωτες πληγώνουν
      με ματώνουν κάθε τόσο
      με βγάζουν βόλτα σε γκρεμούς
      και πες μου εσύ πως να γλυτώσω
      κι αν όλα πήγανε στραβά
      φταιώ εγώ που ερωτεύτηκα
      μάνα το πρώτο σου το χάδι
      τό’χουν σκεπάσει χάδια ψεύτικα.

      Ήρθανε νύχτες που δεν άντεξα
      κι ήμουν στα λόγια σου κρυμμένος
      μα βρήκα τρόπο κι αναστήθηκα
      κι ας ήμουν παραχαιδεμένος.

      Τίτλος:Πως να σε ξεχάσω μάνα
      Στίχοι:Λεύτερης Χαψιάδης
      Μουσική:Θόδωρος Δερβενιώτης
      Ερμηνεία:Πασχάλης Τερζής(Από το Δίσκο »Εθνική Θεσσαλονίκης» 1986)

      Μια μαυροντυμένη μάνα είναι Η Πάναγία μου
      η αγάπη μου για εκείνη όλη η θρησκεία μου
      μια μαυρόντυμένη μάνα είναι η Πάναγία μου.

      Πώς να ξεχάσω μάνα μου τι έκανες για μένα
      και που να βρω αντάλλαγμα και ευχαριστώ για σένα
      πως να ξεχάσω μάνα μου τι έκανες για μένα.

      Μια ζωή με πίκρες μάνα σε έναν κόσμο άπονο
      μα δε σα άκουσα να κάνεις ούτε ενά παράπονο
      μια ζωή με πίκρες μάνα σε ένα κόσμο άπονο.

      Και ένα τραγούδι αφιερωμένο στη μεγαλύτερη ΜΑΝΑ από όλες.

      Τίτλος:Πόνοι της Παναγιάς
      Ποίηση:Κώστας Βάρναλης
      Ερμηνεία:Νίκος Ξυλούρης(Από το Δίσκο »Σάλπισμα»)

      Που να σε κρύψω γίοκα μου
      να μη σε φτάνουν οι κακοί
      σε ποιό νησί του ωκέανου
      σε ποιά κορφή ερημική.

      Δεν θα σε μάθω να μιλάς και τ’άδικο φωνάξεις
      ξέρω πως θα ‘χεις τη καρδιά τόσο καλή,τόσο γλυκύ
      που μες τα βρόχια της οργής
      ταχιά,ταχιά θε να σπαράξεις
      ταχιά,ταχιά θε να σπαράξεις.

      Συ θα ‘χεις μάτια γάλανα
      θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό
      θα σε φυλάω από ματιά κακή
      κι από κακό καιρό.

      Από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης
      δεν είσαι ‘συ για μάχητες,δεν είσαι ‘συ για το σταυρό
      εσυ νοικοκερόπουλο
      όχι σκλάβος,όχι σκλάβος ή προδότης
      όχι σκλάβος,όχι σκλάβος ή προδότης.

      Κι αν κάποτε τα φρένα σου
      το δίκιο φως της αστραπής
      κι αν η αλήθεια σου χτυπήσουνε
      παιδάκι μου να μη τα πεις.

      Θεριά οι ανθρώποι δε μπορούν το φως να το σηκώσουν
      δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή,σαν την αλήθεια της σιωπής
      χίλιες φορές να γέννηθεις
      τόσες,τόσες θα σε σταύρωσουν
      τόσες,τόσες θα σε σταυρώσουν.

      Αφιερωμένο στη Μητέρα μου

      Αφιερώμενο στις Μητέρες όλων των παιδακίων(και σε όσα παιδάκια-κοριτσάκια έχουν δικά τους παιδιά) της παιδικής χαράς μας και συγκεκριμένα:

      Στη Κυρία Παραμυθά(να χαίρεστε και τη μητέρα σας!! 🙂 )

      Στο ΝατασσσΆκι(άμα συνεχίσεις να μας διδάσκεις θα βαριόμαστε να γραφουμε επιπλέον σ στο όνόμα σου 😆 ).Και μια που μιλάω για διδάγματα στο προηγούμενο post για τη Λίανα σου είχα ζητήσει το link για το θέμα με το κούκο(όχι αυτόν που φέρνει την Άνοιξη τον Άλλο 🙂 ) σε περίπτωση που δε το έλαβες υπόψιν σου…Ακούγετε εξαιρετικά ενδιαφέρον.Άσε που δεν είμαι σίγουρος αν έχω ακούσει και εγώ κούκο τα τελευταία 28 χρόνια!!!

      Μαράκι να χαίρεσαι τη μητέρα σου.Εσύ γιορτάζεις ❓ Πες να μάθω να χαρώ!!!

      Αυτά!!!Πρέπει όμως να μάθω να μη βαριέμαι και να γράφω μεγαλύτερα σχόλια!!! 😆

      Τη καλημέρα μου σε όλους(με πήρε το ξημέρωμα μέχρι να τελειώσω τη »δατριβή μου με θέμα:Η γιορτή της Μητέρας)Είχα και αυπνίες…

      Παραμυθένια φιλιά σε όλους και σε όλες!!! 8)

      Helda
      10 Μαΐου 09 στις 8:22

      Όταν ο καλός Θεός δημιουργούσε τις μητέρες, βρισκόταν στην έκτη μέρα συνεχούς δουλειάς. Tότε εμφανίστηκε ο άγγελος και είπε: «Παιδεύεστε πολύ με αυτό το δημιούργημα.
      » Ο Θεός απάντησε: » Έχεις διαβάσει τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει αυτό εδώ; Πρέπει να είναι εντελώς αδιάβροχο αλλά όχι πλαστικό, να έχει 180 μετακινούμενα μέρη που να μπορούν να αντικαθίστανται, να κινείται πάνω σε χυμένο καφέ και σε άλλα τροφικά κατάλοιπα, να έχει ποδιά που εξαφανίζεται όταν σηκώνεται, ένα φιλί που να θεραπεύει οτιδήποτε από ένα σπασμένο πόδι μέχρι μια ερωτική απογοήτευση, και να έχει έξι ζευγάρια χέρια.
      » Ο άγγελος κούνησε το κεφάλι του αργά και είπε: «Έξι ζευγάρια χέρια…με κανέναν τρόπο.» «Δεν είναι τα χέρια που μου δημιουργούν προβλήματα,» είπε ο Θεός. «Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που πρέπει να έχουν οι μητέρες.»
      «Αυτά θα υπάρχουν στο στάνταρ μοντέλο;» ρώτησε ο άγγελος.
      Ο Θεός έγνεψε καταφατικά. «Το ένα ζευγάρι για να βλέπει μέσα από κλειστές πόρτες όταν αυτή ρωτάει, «Τι κάνουν τα παιδιά εκεί;» όταν ήδη αυτή ξέρει. Το άλλο ζευγάρι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της για να βλέπει όσα δεν μπορούσε αλλά πρέπει να ξέρει, και φυσικά ένα τρίτο ζευγάρι εδώ μπροστά για να μπορεί να βλέπει πότε ένα παιδί κάνει γκάφες και να λέει, «Καταλαβαίνω και σ’ αγαπώ,» χωρίς να χρειάζεται να βγάλει λέξη.
      «Κύριε,» είπε ο άγγελος αγγίζοντας ευγενικά το μανίκι του, «Ξεκουραστείτε τώρα. Αύριο είναι άλλη μέρα.».
      «Δεν μπορώ,» είπε ο Θεός. «Είμαι πολύ κοντά στο να δημιουργήσω κάτι που μοιάζει τόσο πολύ με μένα. Ήδη έχω κάνει μία πού θεραπεύει μόνη της τον εαυτό της όταν είναι άρρωστη, που μπορεί να ταΐσει μια οικογένεια έξη ατόμων με μια μπουκιά ψωμί και που μπορεί να βάλει ένα εννιάχρονο παιδί να σταθεί κάτω από το ντους.
      » Ο άγγελος περιτριγύρισε το μοντέλο της μητέρας πολύ αργά. «Είναι πολύ απαλή,» αναστέναξε.»
      «Αλλά και πολύ σκληρή!» είπε ο Θεός με έμφαση. «Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να κάνει ή τι μπορεί να αντέξει μια μητέρα.»
      «Μπορεί να σκέφτεται;»
      «Όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μπορεί να λογικεύει και να συμβιβάζει,» είπε ο Δημιουργός. Τελικά ο άγγελος έσκυψε πάνω της άγγιξε με το δάχτυλο του το μάγουλό της. «Εδώ υπάρχει μια διαρροή,» είπε. «Σας το είπα, προσπαθήσατε να τοποθετήσετε πάρα πολλά σ’ αυτό το μοντέλο.»
      «Δεν είναι διαρροή,» είπε ο Θεός. «Είναι ένα δάκρυ.»
      «Και σε τι χρησιμεύει;»
      «Είναι για χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, μοναξιά και υπερηφάνεια.»
      «Είστε μεγαλοφυΐα,» είπε ο άγγελος.
      Ο Θεός κοίταξε μελαγχολικά, «Δεν το έβαλα εγώ εκεί.»

      Παπαστρατής Ιωάννης
      10 Μαΐου 09 στις 9:57

      Πολύ ωραία ιστορία!!Η γυναίκα πιο μεγαλοφυία από το Θεό;Έξυπνη ιστοριούλα!!! 🙂

      νατασσσάκι
      10 Μαΐου 09 στις 10:09

      Αααα, εδώ έχουν γίνει πράματα και θάματα!

      Τα λουλούδια και τα σοκολατάκια μπήκαν αφού σχολίασα -παίρνω τώρα το μερίδιό μου και φεύγω;;; 😛

      Athinovio, 😆 😆
      Εγώ πάντως το έλυσα το πλύσιμο των πιάτων: στην πρώτη ευκαιρία, αγόρασα πλυντήριο… Με το σιδέρωμα δεν έχω ξεμπερδέψει ακόμα, αλλά που θα μου πάει κι αυτό! 😉

      Ευχαριστούμε (οι μαμάδες) για τις ευχές και τις αφιερώσεις, Γιάννη!!!
      Και του χρόνου! 🙂

      Και τέλος, η ιστοριούλα που έγραψε η Helda και που έχει φτάσει σε διάφορες παραλλαγές στα mail μας, χρόνια τώρα, υπάρχει και σε τούτο το blog – εδώ: http://www.paramithas.gr/woma/

      Καλημέρες!!! Και χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες 🙂

      Ανατολή
      10 Μαΐου 09 στις 10:21

      Καλημέρα Παραμυθά καλημέρα σε όλη την παρέα!
      Καταπληκτικά πράγματα γίνονται και αυτό είναι πολύ ευχάριστο!
      Δεν με αφορούν όλες αυτές οι «παγκόσμιες μέρες» όμως πρίν λίγες μέρες μου έδωσε η κόρη μου το δώρο μου.. Έγραψε ποίημα για μένα!
      Με συγκίνησε αφάνταστα!Γράφει πολύ όμορφα και ξεχείλιζε από αγάπη!Λένε ότι η πιο ανιδιοτελής αγάπη είναι αυτή της μάνας προς το παιδί.
      Βέβαια εξαρτάται και από τη μάνα ενίοτε! χαχαχαχαχα
      Φιλιά σε όλους και στην οικογένεια Παραμυθά!
      Κυρία Παραμυθά να είστε πάντα καλά!

      Μαρία
      10 Μαΐου 09 στις 11:07

      Πωπω! ρομαντισμοί και ομορφιές σήμερα. πολύ όμορφη ιστορία και πολύ αληθινό το γιατί ο Χριστός είναι Έλληνας. Νατασσσσάκι μην γίνεις καμιά τέτοια μάνα… σκέψου τα καημένα τα κοριτσάκια που περιμένουν! (και ένα σ από μένα δώρο) μόνο που αν συνεχίσουμε έτσι όλοι στο μπλογκ δε σε βλέπω καλά. ξεπατώθηκα να σας προλάβω!
      Φιλιά σε όλα τα παιδιά
      Υ.Γ Πήγα στο ανθοπωλείο είδα ένα σωρό πανέμορφα λουλούδια φορτώθηκα όσες μπορούσα να κρατήσω και ήρθα τελικά ότι και να πάρεις στη γιορτή της μητέρας σαν τα λουλούδια δεν είναι!

      Ιουλία Κορμέντζα
      10 Μαΐου 09 στις 11:21

      Ο βοηθός του Θεού

      Πρώτα χώρισε τη νύχτα απ’ τη μέρα ο Δημιουργός
      και το σκοτάδι έγινε φως.
      Όμως Του πήρε χρόνο πολύ
      κι άλλη τόση δουλειά σκληρή,
      η δημιουργία του κόσμου να συντελεσθεί.

      Κι όταν πήγαν όλα καλά ,
      σύμφωνα με το Μεγάλο Σχέδιο κι όλα έγιναν ωραία,
      -λογικό ήταν και κατάληξη μοιραία-
      σάμπως και να ’νοιωσε κούραση, κι ας ήταν Θεός.

      Κι ως φαίνεται, είδε τα πράγματα αλλιώς.
      Μέτρησε τις φροντίδες που απαιτούνταν συνεχώς,
      για να ρέει αρμονικά η ζωή κι ο νόμος ο συμπαντικός.
      Σ’ έννοιες μπήκε μεγάλες και πώς να τα βγάλει πέρα,
      την κοσμογονία Του να συντονίζει μοναχός;

      Σε βαθιά έπεσε συλλογή.
      Και το σκεπτόταν το πράγμα πολύ.
      Απ’ όλες τις πλευρές, το κλωθογύριζε κάθε στιγμή,
      όταν κάθισε να ξεκουραστεί την εβδόμη μέρα.
      Και το σοφό Του μυαλό,
      αποφάσισε να φτιάξει πολύτιμο βοηθό.
      Και την ενάτη ημέρα, έπλασε την ΜΗΤΕΡΑ!

      Κυρία Παραμυθά
      10 Μαΐου 09 στις 11:59

      Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τις ευχές σας!
      Κάποια μέρα θα σας πω τι αισθάνομαι για το ρόλο της γυναίκας-μάνας αφού μεγάλωσα δυο γιους, που δεν θυμάμαι να μου ευχήθηκαν ποτέ χρόνια πολλά για αυτή την μέρα, γιατί και οι δυο ξέρουν τι αισθάνομαι για τις τυπικές αυτές μέρες…
      Πάλι ετχαριστώ και πολλά φιλιά!

      Αλεξανδρα Γκανατσιου
      10 Μαΐου 09 στις 13:10

      Σκεφτομουν μηπως η μερα της μητερας ειναι κατι σαν τη μερα της γυναικας ,τη μερα των ερωτευμενων,τη μερα κατα της βιας ,τημερα της γης,τη μερα κατα της κακοποιησης,την καθε μια διαφορετικη μερα απο τις 365 που επιλεγουμε σοφα να τιμησουμε ολα αυτα τα ειδη και τις ιδεες προς εξαφανιση.Διαλεγουμε λουλουδια,ε, γραφουμε και κανα στιχακι και με νοσταλγια θυμομαστε τι σημαινει η εκαστοτε μερα που τιμουμε, για εμας.Για ολους τους αναξιοπαθουντες και τα ειδη προς εξαφανιση εχουμε και μια ημερα για να τους τιμουμε.Ωστοσο,η μανα που ζει απεναντι μου βγαζει τα 4 παιδακια της για ζητιανια τη νυχτα στα μπαρ του νησιου που ζω.Ερχονται απο την Αλεξανδρουπολη καθε χρονο γι αυτο το σκοπο.Η μανα του Ζαχαρια που υιοθετηθηκε απο φιλους μου,μπαινοβγαινει στη φυλακη και τον γεννησε αφου πρωτα του χαρισε και στερητικο απο ναρκωτικες ουσιες.Η μανα της αδερφικης μου φιλης την εδερνε με το καλωδιο οταν δεν ετρωγε κι εγω της μαθαινα ενα τροπο να το εχει στο λαιμο και μετα να το φτυνει.εγω καθολα σοβαρη και με υποληψη 40αρα μανα εχω μια μανα που δεν θελει να ξερει αν ζω η αν υπαρχω και περιοριζεται σε 3 τηλεφωνηματα το χρονο.Θα μου πειτε οτι περιγραφω εξαιρεσεις και δεν ειναι πραγματα αυτα.Μα αν υπηρχε ολο αυτο που μια φορα καθε χρονο τιμουμε σαν ενα μνημοσυνο ,θα ηταν τετοιος αραγε ο κοσμος?Κοιταξτε λιγο πιο βαθια.Ζουμε μικρες στιγμες σε ενα κοσμο που θα θελαμε να ηταν καπως ετσι.Η πραγματικοτητα ειναι αλλη.Μοιαζει με ποταμι χωρις γυρισμο.Και κανεις δεν θελει να την αλλαξει.Αραγε ολος αυτος ο κατακλυσμος συναισθηματων θα κρατησει τη δυναμικη του τις υπολοιπες 364 ωστε να μη χρειαζεται πια αυτη η μασκαρατα? Ευχαριστω θερμα για τη φιλοξενια της γνωμης μου.

      Θανάσης 9
      10 Μαΐου 09 στις 17:29

      Για τη Μαμά

      Η μανούλα μας γιορτάζει,
      και αυτήν την Κυριακή,
      κι η γιαγιούλα μας επίσης,
      όμορφη και χαρωπή.

      Και τι όμορφη ημέρα,
      η μαμά χαμογελά,
      όπως και η κάθε μέρα,
      γρήγορα περνά.

      Η καρδούλα μου καλπάζει,
      μέσα στην τρελή χαρά,
      τρέχω και την αγκαλιάζω,
      κι η καρδούλα μου χτυπά.

      Την ημέρα αυτή γιορτάζει,
      η μανούλα και η γιαγιά,
      και αυτή η μέρα τώρα,
      θα μου μείνει στην καρδιά.

      Θανάσης Τουρνατζής

      Fwtino_Asteraki
      15 Μαΐου 09 στις 22:26

      Να μαι και γω παλι..Αν και Καθηστεριμενα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ! χαχαχα πολυ καλοοοοοοοοοο..

Σχολιάστε