«Είμαστε ΕΝΑ όλοι εμείς»

Παιδιά, ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω!!! Όλη μέρα γράφω κάτι, το σβήνω, ξαναγράφω… Τίποτα δεν μου αρέσει, γιατί ό,τι κι αν έγραψα δεν νοιώθω ότι μπορεί να μεταδώσει αυτό που νοιώθω μετά το Σαββατοκύριακο που πέρασε. Αυτός ο συνδυασμός: της συνάντησης με κάποιους από σας στον Ιανό, τα σχόλια γι’ αυτή τη συνάντηση, τα σχόλια για το κείμενο που έβαλα, το «Μόνο για μπαμπάδες κοριτσιών«, τα σχόλια που κάνατε μετά την εκπομπή του ALPHA όπου ήμουν την Κυριακή το πρωί, και τα κάποια καινούργια παιδιά που ήρθαν στην παρέα μας, μαζί με τη σφυγμομέτρηση της A.G.B. που μου έστειλαν και δείχνει ότι στο μισάωρο ειδικά που ήμουν στον ALPHA, η θεαματικότητά του το έφερε πρώτο – ε, τι να πω!!! Αλλά να που ένας από σας, που σας ονομάζει όλους «αδέλφια» μου έδωσε την ιδέα τι να βάλω. Λοιπόν: Όταν ήταν να παραιτηθώ από την ΕΡΤ το 1987, ήθελα να κάνω μια τελευταία εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, με την οποία να σας αποχαιρετάω και η οποία θα τελείωνε με ένα τραγούδι. Αλλά ήρθαν έτσι τα πράγματα που η εκπομπή δεν έγινε ποτέ. Λίγο καιρό μετά, έφτιαξα μία βιντεοκασέτα με δύο ιστορίες – θα τις βάλω κάποτε εδώ – που τελειώνουν με ένα τραγούδι που έχει τον τίτλο, «Είμαστε ΕΝΑ όλοι εμείς». Αυτό το τραγούδι θα βάλω σήμερα, όχι για να σας αποχαιρετίσω, αλλά για να σας χαιρετήσω που ξαναβρεθήκαμε. Και θέλω ακόμα να σας πω ότι είμαι σίγουρος πως τα μάτια όλων σας, έχουν την τρυφερότητα, την ευγένεια και την καλοσύνη όπως εκείνων από σας που συνάντησα στον ΙΑΝΟ. Από μεθαύριο, θα σας βάλω βίντεο από τον ΙΑΝΟ – και από τον ALPHA όπως ζήτησε κάποιος – και θα απαντήσω για τις παλιές κασέτες και για μερικά άλλα που μου λέτε. Αλλά για σήμερα, θέλω μόνο να σας τραγουδήσω.
Σας ευχαριστώ πολύ για όλα και σας φιλώ γλυκά.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Α, ναι. Σκέφτηκα να σας βάλω και τον πίνακα με τα συνολικά νούμερα μερίδιων τηλεθέασης από τη σφυγμομέτρηση της AGB, για το διάστημα που ήμουν στην εκπομπή, «Αυτό μας έλειπε».
ΑLTER : 05,0 % TOTTALLY SPIES
MEGA : 12,0 % Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ
ANTENA : 14,6% ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
ALPHA : 15,7% ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΕΛΕΙΠΕ
STAR : 11,9% WITCH
NET : 10,0% ΛΙΛΟ ΚΑΙ ΣΤΙΤΣ
ET.1 : 06,9% ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΗ

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

19 Σχόλια στο “«Είμαστε ΕΝΑ όλοι εμείς»”

      natasaki
      23 Απριλίου 07 στις 22:46

      Αχ, παππού παραμυθά……..Γιατί μας το έκανες αυτό βραδιάτικα;………….
      Το διαβάσαμε μονορούφι το παραμύθι, και τώρα θα τραγουδάμε και το τραγούδι!(αφού καταφέρουμε να σκουπίσουμε τα μάτια από τα δάκρυα……)

      😉

      Υ.Γ.1 Λες να καταφέρουμε κι εμείς να φτάσουμε στο νησί της Αλήθειας;Γιατί,όλοι ψάχνουμε το μαγικό μας γιλέκο…Κι εσύ είσαι πολύ τυχερός που το βρήκες, αφού είχες τη βοήθεια της Αιναφετς να σου δείχνει το δρόμο……

      Υ.Γ.2 Δεν θα μας μαλώσεις πολύ που δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό και αγοράσαμε βιβλία για να μας τα αφιερώσεις, ε;..Αφού έτσι κι αλλιώς θα τα αγοράζαμε!

      Καληνύχτα και πολλά φιλιά.

      Ευγενία
      23 Απριλίου 07 στις 22:47

      Δεν μπορώ να το δω σε κανένα μηχάνημα.Μήπως ο μάστορας μπορεί να μας πει γιατί;

      Ανέζα
      23 Απριλίου 07 στις 23:16

      Αυτό είμαστε «Ένα» πλήρωμα όλοι μαζί, με τα καλά και τα στραβά μας, με τις αλήθειες και τις αγωνίες μας. Με καπετάνιο τον Παραμυθά μας, να εμπνέει ακόμα τα όνειρα και τα ταξίδια μας, και τιμονιέρη τον μάστορα! 🙂
      Μου θύμισες,Παραμυθά, ένα βιβλίο με τον ίδιο τίτλο που διάβασα χρόνια πίσω και τελικά μου άφησε την ίδια γεύση, όπως και το τραγούδι σου.
      Οι άνθρωποι είμαστε Ένα. Όσο και αν πιστεύουμε πως είμαστε διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, σε χρώμα, γλώσσα, θρησκεία κλπ, τελικά έχουμε φτιαχτεί από το ίδιο υλικό. Έχουμε μέσα μας την αγάπη και τα όνειρα, απλά ίσως χρειάζεται να σκάψουμε λίγο βαθιά για να τα αφήσουμε να ξεχυθούν προς τα έξω.
      Και εσύ μας βοηθάς να ανοίξουμε λίγο την καρδούλα μας, να γίνει πιο φωτεινή, να ανοίξει, και να πλημυρίσει όλο τον κόσμο μας με αγάπη. Χαίρομαι πολύ πολύ λοιπόν που αυτό το τραγούδι είναι κάτι σαν τραγούδι υποδοχής ή συνένωσης των απανταχού Παραμυθ-οπαδών!

      Πολλά φιλιά και μια μεγάλη καληνύχτα..

      marilia
      23 Απριλίου 07 στις 23:33

      Οχ! Πάλι θα μουλιάσω το Διαδίκτυο… Προσπαθώ να με πείσω ότι δεν είναι αποχαιρετιστήριο, αλλά γέμισαν… πίξελ τα μάτια μου. :'(

      Αγκαλίτσα! Τόοοοοση!

      SilentSoul
      23 Απριλίου 07 στις 23:59

      Σας θαυμασα το πρωϊ της Κυριακής λιγο πριν φύγω απο το σπιτι.
      Ευχομαι να σας ξαναδουμε και να σας καμαρώσουμε για αλλη μια φορα.

      Ειμαι απο μονη μου ευαισθητη και τώρα αντε να σταματησω τα δάκρυα.
      Σας λατρευω αγαπημενε μου Παραμυθα 🙂
      Φιλια πολλα και μια τεραστια αγκαλίτσα..

      artanis
      24 Απριλίου 07 στις 0:02

      Παραμυθά μου, μου έλιωσες την καρδιά μου, με το τραγούδι σου…
      Και πάω για νανάκια και όχι για ύπνο και αύριο θα είναι μια υπέέέροχη μέρα και όχι απλώς δουλειά και πω πω!
      Είμαστε ΕΝΑ ούούούλοι εμείς!

      Μια εικοσιενιάχρονη νταρντάνα που την έκανες να νιώθει ακόμα πιο πολύ παιδί.

      Αγκαλιάάάάάά!

      Ειρήνη
      24 Απριλίου 07 στις 8:22

      Δεν νομίζω ότι θα αντέξω άλλο…είμαι και έγκυος γυναίκα!!!!Μπαίνουν μέσα στο γραφείο οι συνάδελφοι και με ρωτούν αν είμαι καλά και τι μου συμβαίνει…αντε να τους εξηγήσεις τώρα ότι δεν έχεις τίποτα και αντιθέτως νιώθεις θαυμάσια!!!

      Manos S.
      24 Απριλίου 07 στις 9:43

      Εγώ πάλι, είμαι χαρουμενο-συγκινημένος για πολλούς λόγους σήμερα.
      1ον γιατί μου είπε η αδερφή μου, πως μου πήρε βιβλίο με την ιδιόχειρη γραφή σου από τον Ιανό.
      2ον για αυτό που μόλις είδα, και
      3ον γιατί 2-3 πράγματα που γράφω εδώ μέσα, ίσως να είναι αφορμή, να μας «εξυπηρετείς» με πολλά γραπτά σου….το λέω και λίγο εγωιστικά, γιατί εγώ έγραψα το «αδέλφια» και μας χάρισες αυτό το βίντεο, όπως και σου έχω ζητήσει τα βίντεο από Ιανό και Αλφα…τι να πω…νιώθω σαν να κουβεντιάζουμε κάθε μέρα, και να μου απαντάς κοιτάζοντας με στα μάτια.
      Σε ευχαριστούμε και πάλι παραμυθά μας…

      marousaki
      24 Απριλίου 07 στις 19:03

      Αχ,παππου!τι να κανω;προσπαθώ να δω αυτό το βίντεο με το καταπληκτικό τραγουδάκι και τα καταφέρνω μέχρι τη μέση.Είναι τόσο συγκινητικό!Με κάνεις πάλι να νοιώθω σα μικρό παιδάκι,μακριά από το άγχος της καθημερινότητας που δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα.Μια αγκαλίτσα,ένα φιλάκι και ολα είναι καλά.Σ’ευχαριστούμε!

      Τζωρτζίνα Κ.
      25 Απριλίου 07 στις 0:16

      Τα μάτια δακρύζουν, η ψυχή και η καρδιά ταξιδεύει στα σύννεφα και χαιρετίζει (δεν αποχαιρετά…. ααπαπαπαπαπαπα) το παιδί που άφησε κάπου πίσω στο χρόνο και τώρα το ξαναβρίσκει….
      Το πιο γλυκό μου φιλί για καληνύχτα Παραμυθά μου
      χχχ

      κουκουτσία
      26 Απριλίου 07 στις 13:48

      Η επίσκεψη στη γιαγιάκα μου (που είχε την μαυρόασπρη τηλεόραση, γιατι εμείς τότε δεν είχαμε στο σπίτι) συνοδευόταν πάντα με μια κούπα ζεστό κακάο, θέση κάτω στο χαλί και παραμυθά! Τώρα που η γιαγιάκα μου δεν είναι στα καλυτερά της και μεγάλη πια, σκέφτομαι πόσο μου έχει λείψει όλη αυτή η εικόνα απ΄τη ζωή μου. Είναι μάλλον αυτό που λένε «μια παιδική ανάμνηση» …κι είστε κομμάτι αυτής σας ευχαριστούμε πολύ

      ANTONIS
      19 Ιουνίου 09 στις 2:43

      Αχ παππούλη μου παραμυθά…Συγκινήθηκα και δάκρυσα.Και ακόμα -να πω την αληθεια – με το χαρτομαντηλο είμαι.Ένα μεγάλο ευχαριστώ που με έκανες και μένα και πολλούς αλλους να θυμηθουμε τα παιδικά μας χρόνια και να νοσταλγήσουμε εκείνα τα υπεροχα και αθωότερα χρόνια που ζούσαμε.Πάντα σε αγαπώ παππού!

      Fwtino_Asteraki
      12 Αυγούστου 09 στις 5:06

      Μαμωτο μαμωτο δηλαδη εγω ζεν μπορω να το ζω αλλα μπορω να διαβασω τα σχολια και τα λειπα και να αναμενω καποια στιγμη να το δω!Θα βαλω το «μαγικο ποντικη» μου να ψαξει για την εκμπομπη αυτη χιχιχι!Φυσικα και χτυπας «κοκκινο» ΠαραμυθοΦιλαρακι μας τι σε περασες ε? χιχιχι!
      Απο το λιγο κομματακι που ειδα το καημενο μου αρεσαν τα χλωματα το απλο ροζ πισω…η ξεθοριασμενοασπρη εικονα…δεν ξερω αν και ειμαι ισως μια εποχη λιγακι μετα ειναι συγουρο πως προκειται για κατι υπεροχο..
      Οτνας αρκετο καιρο μετα το ποστ αυτο δεν μπορω να «φανταστω» ιδιαιτερα τον ψυχολογικο σου τομεα και να βγαλω τα οποιοα συμπερασματα….Συνηθως οταν αυτα που νιωθεις ειναι τοσα πολλα και τα λογια τοσο μικρα για αυτα η νιωθεις πιο καλα απ ποτε η ακριβως το αντιθετο..κρινοντας απ το ποστ μαλλον το πρωτο…
      Η χαρα ενος παιδιου μπορει να περιγραφει με σχηματα εικονες λεξεις επιφωνηματα κινησεις…Η χαρα ενος ανθωρπου λιγακι μεγαλυτερο ειναι δυσκολο πολλες φορες να περιγραφει με ακριβεια ισως λογο εμπειριων γνωσεων και διαφορον αλλον που απλα τον κανουν να σκεφτεται λιγακι πιο περιπλοκα….Παρ ολα αυτα με το συκεκριμενο βιντεακι μας απεδηξες πως καθε μεγαλος κρυβει ενα παιδι μεσα του…πως καθε μεγαλος μπορει να σκεφτει απλα…να επικοινωνησει με ολους…μα πιο σημαντικο να αφησει το παιδι μεσα του να αναπνευσει …και να το αφησει ελευθερο να εκφραστει οπως πρωτα!
      Ενα μεγαλο και γλυκο Φιλακι ολο για σενα και μακια πολλα σε ολα τα παιζακια 🙂

Σχολιάστε