Φαντάσου…

Ναι, έχει δίκιο στο σχόλιο που έβαλε στο προηγούμενο post ο Δημήτρης επισημαίνοντας ότι καθυστέρησα πολύ να ανεβάσω καινούργιο. Κατ’ αρχήν στην ερώτηση, αν όταν θα φτάσω τα 100 θα ανεβάζω ένα post το μήνα, η απάντηση είναι, «κανένα» γιατί, «κούφια η ώρα» που θα φτάσω στα 100! Πα, πα, πα…  Και για να μην πάει το post αυτό στο μακάβριο ας σταματήσω εδώ αυτό το θέμα. Ο λόγος, λοιπόν, που καθυστέρησα, όλη την εβδομάδα αλλάζει. Κατ’ αρχήν το post των γενεθλίων μου ήταν να μπει ως συνήθως το απόγευμα, αλλά επειδή φέτος έκανε τρομερή ζέστη, δεν τα γιορτάσαμε το μεσημέρι και τα αφήσαμε για το βράδυ. Έτσι μετά, ήταν αργά για να ανεβάσω post. Μέχρι να ετοιμάσω και το βίντεο, φτάσαμε Δευτέρα απόγευμα. Συνήθως ανεβάζω δεύτερο post, τις Τετάρτες. Αλλά την Τετάρτη ήταν ημέρα ταξιδιού επιστροφής από την Σκιάθο και είπα να το ανεβάσω την Πέμπτη. Είχα μισοέτοιμο από τη Σκιάθο, ένα post  με φωτογραφίες για μια φοβερή πατέντα που έκανα εκεί για να ξυριστώ και με διασκέδασε πολύ. Πάνω, όμως, που κάθισα να το ετοιμάσω γυρίζοντας από την Αθήνα την Πέμπτη το απόγευμα, άρχισα να σκέφτομαι τα εγγονάκια μου που τα ζούσα τις προηγούμενες μέρες, όλη μέρα, κι έχουν αρχίσει να δείχνουν κάποια ιδιαίτερα γνωρίσματα στο χαραχτήρα τους, κι αναρωτήθηκα για το προς τα πού θα μπορούσε να πάει το καθένα τη ζωή του. Πάνω εκεί άρχισα να ετοιμάζω post σχετικό με το μεγάλωμα των παιδιών μας, για να το ανεβάσω Παρασκευή πρωί. Αλλά με πήρανε από τα ΙΚΑ να μου πουν ότι έχουν χάσει κάποια χαρτιά μου της εποχής που ήμουν ηθοποιός και να τους πάω τα δικά μου αντίγραφά!!! (Ναι, ακόμα δεν βγήκε η σύνταξη του ΙΚΑ!!!… Καλά που έκανα και τον επιχειρηματία στη ζωή μου και παίρνω τουλάχιστον το ΤΕΒΕ). Έτσι, την Τετάρτη χρειάστηκε να φύγουμε πρωί  και δεν πρόλαβα ούτε τα mail μου ν’ ανοίξω να δω. Όταν γυρίσαμε κατά τις τέσσερις το απόγευμα – γιατί μας κάνανε και το τραπέζι στην Αθήνα – άρχισα να σκέφτομαι μήπως παραήταν  βαρύ καλοκαιριάτικα αυτό το post για το μεγάλωμα των παιδιών και μου ‘ρθε στο νου ένα παραμύθι για μεγάλους που γυροφέρνω εδώ και καιρό για ένα φάρο κι ένα καράβι. Αποφάσισα να ανεβάσω αυτό κι άρχισα πρώτα να ετοιμάζω τις φωτογραφίες που χρειάζονταν, αλλά έκανα κάποια πατάτα και ξαφνικά το  printer σταμάτησε  να δουλεύει. Κατέβηκα σ’ ένα κομπιουτερατζίδικο που υπάρχει κάτω στο Καπανδρίτι, αλλά μου είπαν ότι πρέπει να πάω και το laptop και το printer  μαζί, οπότε το αφήσαμε για σήμερα το πρωί. Επειδή το πρωί είχα πεισματώσει με το printer, κάθισα λίγο και το παίδεψα μόνος μου κι ανακάλυψα την πατάτα που είχα κάνει: στο παράθυρο του εκτυπωτή, κάποια στιγμή αντί να πατήσω «ακύρωση εγγράφου» για να σταματήσω κάτι που τυπωνόταν, πάτησα χωρίς να προσέξω το «παύση εκτύπωσης» κι έτσι έπαψε από ‘κει και μετά να δουλεύει το printer.  Ενθουσιάστηκα κι άρχισα να ετοιμάζω το παραμύθι. Αλλά έλα που εκείνη τη στιγμή, μου ήρθε στο νου κάποιο προσωπικό θέμα που αντιμετωπίζω, κι από ‘κει πήγα στη διαφορά ταπεινότητας και την ταπεινοφροσύνης, μετά θυμήθηκα το τέλος κάποιου βίντεο από μια ομιλία που έκανε λίγο πριν πεθάνει ο Κρισναμούρτι στον Ο.Η.Ε.  και στο τέλος υπάρχει κάτι σχετικό κι αποφάσισα να γράψω για την ταπεινότητα και την ταπεινοφροσύνη σαν εισαγωγή σε αυτό το απόσπασμα του βίντεο από το τέλος της ομιλίας του. Έτσι, αντέγραψα πρώτα το βίντεο σε DVD, για να μπορέσω να το περάσω στο κομπιούτερ και να το ανεβάσω στο vimeo για να μπει στο blog  μου. Το αντέγραψα, το είδα να παίζει στο dvd-player που έχω, βάζω το dvd  στο laptop και δεν το παίζει. «Βρε καλό μου, βρε κακό μου…» τίποτα. Έπρεπε να το αντιγράψω σε άλλη μάρκα DVD — γιατί μου έχει ξανατύχει αυτό. Αλλά γυρνώντας το βίντεο στο σημείο που ήθελα να αντιγράψω, το βίντεο μάσησε τη βιντεοταινία!!!  Χα, χα, χα… Βαρεθήκατε; Δεν φταίω εγώ, ο Δημήτρης φταίει που με προκάλεσε υπονοώντας ότι δεν ανέβασα post  λόγω ηλικίας. Χα, χα, χα… Όχι να το παινευτώ, αλλά ούτε σαραντάρης δεν θα άντεχε να συνεχίσει με αυτό το συνδυασμό γκαντεμιάς και αλλαγών γνώμης. Μετά από όλο αυτά, κι αφού άνοιξα  το βίντεο  για να ξεμπερδέψω την ταινία που είχε μπλεχτεί στις κεφαλές, μετά είπα να δω και τα mail μου και ν’ αποφασίσω τι post θα ανεβάσω τελικά. Εκεί, βρήκα το link  που μου είχε στείλει η Στεφανία για το τραγούδι του Bob Dylan,  «One more cup of coffee» που μου θυμίζει το φίλο μου τον Άλκη, σε  μία εκτέλεση των Gun and Roses  που δεν είχα ξανακούσει. Πήγα εκεί και εκεί, στο πλάι, βλέπω να έχει videoclip με τον Τζων Λένον όπου λέει παίζοντας πιάνο το τραγούδι  του, «Imagine».  Είναι από τα πιο αγαπημένα τραγούδια των νιάτων μου, που με συγκινεί ακόμα.  Μάλιστα, αν έχει διαβάσει κανείς Κρισναμούρτι, βλέπει ότι τους στίχους είναι σαν να τους έχει γράψει  αυτός! Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα του σημερινού post, με το video clip του τραγουδιού «Imagine» και με μετάφραση των … «Κρισναμούρτικων» στίχων του στα ελληνικά, από μένα.
Χα, χα, χα… Σαν να έγραψα τρία  posts είναι όλο αυτό σήμερα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Φαντάσου...
Φαντάσου ότι δεν υπάρχει Παράδεισος
-είν’ εύκολο αν το προσπαθήσεις-
ούτε  Κόλαση από κάτω μας,
κι ότι από πάνω μας υπάρχει μόνο ουρανός.
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να ζούσαν για το σήμερα.

Φαντάσου ότι δεν υπάρχουνε πατρίδες
– δεν είναι δύσκολο να το κάνεις –
ότι δεν υπάρχει τίποτα για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς γι’ αυτό
όπως (φαντάσου να μην υπάρχει) και καμιά θρησκεία.
Φαντάσου, όλοι οι άνθρωποι να ζούνε ειρηνικά.

Εσύ, ίσως εσύ να πεις
ότι είμαι ένας ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω κάποια  μέρα να ΄ρθεις μαζί μας
και τότε όλοι οι άνθρωποι θα είναι σαν ένας.

Φαντάσου να μην υπάρχουν ιδιοκτησίες
– αναρωτιέμαι αν μπορείς –
να μην υπάρχει απληστία ή πείνα,
αλλά μόνο μια ανθρώπινη αδελφοσύνη.
Φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να μοιράζονται ίσα όλη τη γη.

Εσύ, ίσως εσύ να πεις
ότι είμαι ένας ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος.
Ελπίζω κάποια  μέρα να ΄ρθεις μαζί μας.
Και τότε όλοι οι άνθρωποι θα είναι σαν ένας.

5 Σχόλια στο “Φαντάσου…”

Σχολιάστε