“Εικονική πραγματικότητα”

Για σήμερα σκέφτηκα να βάλω ένα ακόμα ποίημα από το βιβλίο μου “ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”, με ποιήματά μου και ανάλογα κείμενα του Κρισναμούρτι. Και πρώτα το ποίημα.

ΕIΚΟΝIΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤIΚΟΤΗΤΑ
Εκεί στο παγκάκι, κοίταξες ήσυχα
κι απίστευτα θλιμμένος, προς τη θάλασσα.
Δίχως να κλαις, στα μάτια σου κύλαγαν δάκρυα.
Τι παράξενη γαλήνη!
Κι ύστερα έκλεισες τα μάτια σου
κι άρχισες να βουλιάζεις πετώντας,
σαν κομμάτι χαρτί που πέφτει από ψηλά.
Και τότε την είδες. Ναι, ήταν εκεί!
Απίστευτα ζωντανή εικόνα! Σαν πραγματική!
Έλαμπε ολόκληρη. Η τέλεια παραίσθηση!
Τόσο τέλεια που της μίλησες κανονικά.
«Εσύ είσαι;» ρώτησες.
«Ναι», είπε χωρίς να κουνάει τα χείλια της.
Και τότε κατάλαβες. «Χωρίζουμε;» τη ρώτησες.
«Έτσι μοιάζει», είπε.
Βούλιαζες στην ηδονή της σκηνής
έχοντας επίγνωση της παραίσθησης,
αλλά και μια περίεργη αίσθηση κάτι «μαγικού».
Είσαστε κι οι δυο εκεί,
στην κηδεία της σχέσης σας.
Είχε πεθάνει, ίσως και να είχε δολοφονηθεί,
ίσως και να είχε αυτοκτονήσει,
ίσως κι αυτή να ήταν μια παραίσθηση.
«Αντίο», είπες σε λίγο.
Και τότε, χωρίς να αγγιχτείτε ούτε στο ελάχιστο,
είχες εκείνη την τρομερά έντονη αίσθηση
ότι σ’ αγκάλιασε και σου ‘δωσε ένα φιλί.
Άνοιξες τα μάτια σου.
Η καρδιά σου ήταν σαν ανοιχτή πληγή.
Απίστευτα ευαίσθητος, ήσουν γεμάτος τρομερή ενέργεια.
Και τότε έγινε κάτι περίεργο.
Μια τρομαχτική θλίψη άρχισε να σε τυλίγει.
Βούλιαζες μέσα της ανίκανος να αντισταθείς.
Είχε μέσα της μια παράξενη νοσταλγία για κάτι,
μια παράξενη καλοσύνη και μοναξιά.
Και τότε είδες πως αυτή η θλίψη, όπως κι η μοναξιά,
δεν ήταν μόνο δική σου.
Ήταν η θλίψη κι η μοναξιά όλων των ανθρώπων.

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι  που αυτή τη φορά είναι ένα ποίημα με τίτλο, “Η Αναζήτηση” από το βιβλίο του «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑI ΠΟIΗΜΑΤΑ», που κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«Όπως το γεμάτο, βαρύ σύννεφο
αδειάζει το φορτίο του
κι εξαφανίζεται απ’ τους ουρανούς
αφήνοντας ξανά γυμνό το στερέωμα,
έτσι κι ο έρωτάς που είναι γεμάτος,
που είναι παντοδύναμος,
που δημιουργεί και καταστρέφει·
ο έρωτας
που είναι τόσο θριαμβευτικός στην αρχή,
τόσο γεμάτος επιθυμίες,
τόσο όμορφος στην πλήρη άνθισή του,
τόσο ασυγκράτητος στην ικανοποίησή του,
μαραίνεται σαν το φύλλο,
για να ξαναγεννηθεί
και να μαραθεί και πάλι
σαν το φύλλο.
Κι ο άνθρωπος
που αναζήτησε την ευτυχία
στον έρωτα,
είναι σαν το θλιμμένο δέντρο,
που ‘χει χάσει τα ευτυχισμένα φύλλα του.

 

 

Σχολιάστε