Η ταυτότητα

Καλά! Φοβερή τύχη! Βρέθηκε εδώ άνθρωπος που έχει το ίδιο lap top με μένα! Μου δάνεισε το καλώδιο του ρεύματος από το δικό του και γέμισα την μπαταρία μου. Οπότε, να κι ένας Χότζας για σας.

xotzas-02.jpgΟ Νασρεντίν πήγε κάποτε σε κάποια Τράπεζα με μία επιταγή που του είχαν δώσει για να την εξαργυρώσει. Την πήρε μία κυρία που καθόταν στο ταμείο, κι αφού την περιεργάστηκε για λίγο στριφογυρίζοντάς την με τα χέρια της, θέλοντας προφανώς να πιστοποιήσει την ταυτότητα του Χότζα τον ρώτησε:
«Έχετε κάτι που να δείχνει ότι είστε εσείς»;
«Βεβαίως», απάντησε ο Νασρεντίν κι έβγαλε από τη τσέπη του ένα καθρεφτάκι που το είχε για να χτενίζει τα μαλλιά του και τα γένεια του. Το γύρισε προς το πρόσωπό του και με το δάχτυλό του έδειξε στην κυρία το είδωλό του στο καθρεφτάκι λέγοντάς της:
«Να, κοιτάξτε: εγώ είμαι. Βλέπετε το καθρεφτάκι που με δείχνει»;

Φιλιά
Π.

5 Σχόλια στο “Η ταυτότητα”

      Θεοδώρα
      6 Ιουλίου 07 στις 10:20

      Το σημερινό μου σχόλιο δεν έχει σχέση με το παραμύθι του Χότζα. Καθώς διαβαζω αυτά που γράφεις, μου ήρθε στο μυαλό ένα περιστατικό, ένα αληθινό «παραμύθι» χωρίς όμως το τέλος που θα επιθυμούσα.
      Αρχές δεκαετίας 80′ (το 1981 ή 1982, δεν θυμάμαι ακριβώς) μία θεία μου που τότε δούλευε στην ΕΡΤ, κανόνισε να έρθω για να συμμετέχω στο παιχνίδι «Βρες ποιός είναι» (θα το θυμάσαι, φαντάζομαι). Εκείνη τη μέρα, ήμουν απίστευτα ενθουσιασμένη, όχι τόσο για το τηλεπαιχνίδι, αλλά γιατί μου είχε υποσχεθεί ότι ΘΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΑ (φυσικά εγώ, το οργισμένο τότε 6χρονο, την είχα πρήξει «Θεία θέλω να γνωρίσω τον Παραμυθά!!!!!»). Το προηγούμενο βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου από την αγωνία και τον ενθουσιασμό που με διακατείχε. Το ΟΝΕΙΡΟ θα γινόταν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Την επόμενη μέρα, ντύθηκα, φτιάχτηκα (όσο μου επέτρεπε η τρυφερή μου ηλικία) και με τη μητέρα μου ήρθαμε στην ΕΡΤ. Η καρδιά μου πηγαινε να σπάσει!
      Δυστυχώς όμως, η ιστορία δεν είχε χαρούμενο τέλος. Το παιχνίδι καλά πήγε βέβαια, αλλά εσύ έλειπες!!! Αν θυμάμαι καλά, μου είπαν ότι ο πατέρας σου ήταν νοσοκομείο (ή ότι «είχε φύγει» από τη ζωή) και είχες πάρει άδεια. Τώρα, τι ισχύει και τι όχι, δεν το έμαθα ποτέ… ΠΑΝΤΩΣ ΕΓΩ ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΙΧΑ ΠΕΝΘΟΣ! Τι γκαντεμιά, Χριστούλη μου.
      Η ανείπωτη απογοήτευση και το ΚΛΑΜΑ που έπεσε, θα μου μείνουν αξέχαστα. Πάνω μου είχαν πέσει η μητέρα, η θεία και κάποιοι συνάδελφοί σας για να με συνεφέρουν. Τίποτα εγώ. Είδα κι έπαθα να συνέλθω.
      Εκείνη ήταν η μοναδική στιγμή που άθελά σου με έκανες να λυπηθώ πολύ. Η παιδική μου καρδιά βλέπεις, δεν καταλάβαινε ότι πίσω από τον Παραμυθά υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν γελάει μόνο, αλλά κλαίει και νιώθει πόνο και απώλεια. Εγώ όμως ήθελα τον Παραμυθά μου εκεί να με περιμένει, πάει και τελείωσε (γελάω τώρα που τα θυμάμαι).
      Πάντως, εύχομαι κάποια στιγμή να σε δω από κοντά. Πίστεψέ με, δεν πρόκειται να δεις τη γυναίκα των 32 ετών, αλλά εκείνο το κοριτσάκι που τόσο μα τόσο ήθελε να σε δει από κοντά, να σε αγκαλιάσει και να σου πει πόσο σ’αγαπάει (μπα, συγκινήθηκα τώρα -πως περνάν τα χρόνια…τραύμα Παραμυθά μου, όχι αστεία, σου λέω).
      Σε παρακαλώ εάν οργανώσεις κάποια παρουσίαση όπως εκείνη στον Ιανό, ανακοίνωσέ τη από το blog σου.
      Δεν ξέρεις τι μεγάλη χαρά θα ήταν να σε γνωρίσω-επιτέλους. Μακάρι η επιθυμία μου αυτή (25 χρόνων+) να γίνει πραγματικότητα.
      Σ’ευχαριστώ για το χρόνο σου.

      Πολλά φιλιά- να περνάς καλά!
      Ένα από τα παιδιά σου…

      Manos S.
      6 Ιουλίου 07 στις 14:23

      Θεοδώρα μακάρι να μπορέσουμε να τον δούμε (δεν μπορούσα να πάω κι εγώ Ιανό τότε).
      Μα παπουλοπατέρα, δεν είχες πάρει κι εσύ τον φορτιστή του laptop; Δεν μας σκέφτεσαι καθόλου πια…την στέρηση που θα μας δημιουργούσες; Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος με το ίδιο pc. Μάννα εξ’ ουρανού!

      Σεμέλη
      6 Ιουλίου 07 στις 16:26

      Γειά χαρά!! 🙂

      Χαχα!! καλό του Χότζα..!
      ταυτότητες και αηδίες!! άμεσα, ζωντανά πράγματα να αποδεικνύουν ποιοί είμαστε!!

      Φιλιά πολλά!
      🙂

      natassaki
      6 Ιουλίου 07 στις 18:56

      Μπράβο παππού-Παραμυθά! Είδες; όπου και να πας, ότι και να γίνει, τα καταφέρνεις! Πολύ καλή η ιστορία του Χότζα.Τελικά, μάλλον αυτή είναι η ταυτότητά μας!

      @ Θεοδώρα, εγώ είμαι τυχερή, ήμουν στον Ιανό! Και σε βεβαιώνω,όσοι ήμασταν, 30-40 χρονών, σαν 5χρονα τον πλησιάσαμε! 🙂

      Φιλιά πολλά και να προσέχεις.

Σχολιάστε