Ο ιδανικός δάσκαλος

Μ’ άρεσε που σας άρεσε το ποίημα από τον Καβάφη. Οπότε σκέφτομαι να συνεχίσω μέχρι να τελειώσω όλους τους δάσκαλους – εκτός από ένα διάλειμμα το Σαββατοκύριακο με βίντεο για τα παιδάκια σας (ναι, ναι… και για σας παιδάκια μου), και μετά – αν θέλει το blog – θα βάλω το «σεντόνι» για το κάπνισμα που είναι περίπου στη μέση. Εμ, τι νομίζατε; Έτσι εύκολα κόβεται το τσιγάρο; Λοιπόοον… Σειρά στον αλφαβητικό κατάλογο του παλιού μου post ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ, “ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ” έχει μετά τον Καβάφη, ο Καζαντζάκης. Τώρα εδώ έχουμε να κάνουμε με συγγραφέα, οπότε δεν μπορώ να βάλω ολόκληρο μυθιστόρημα, όπως έβαλα ένα ολόκληρο ποίημα. Θυμήθηκα, ότι όταν διάβαζα, αντέγραφα φράσεις που κάτι μου έλεγαν. Κι επειδή είναι στα χαρτιά μου που έχω συγκεντρώσει τελευταία, αντέγραψα μερικές που μου αρέσανε πολύ και σας τις αντιγράφω εδώ,
Καλό βράδυ.
Π.

  • Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.02-nkazantzakis.jpg
  • Ό,τι εμείς οι άνθρωποι λέμε «πόλεμο για την πίστη και την πατρίδα», τα κοράκια το λένε «φαγοπότι»· και ότι εμείς λέμε «ήρωα», τα κοράκια το λένε «νόστιμο κρέας».
  • Δεν υπάρχουν ιδέες – υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες – κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει.
  • Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος
  • Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες.

14 Σχόλια στο “Ο ιδανικός δάσκαλος”

      nellinezi
      13 Φεβρουαρίου 08 στις 23:58

      Σας ευχαριστούμε που δίνετε. Δεν δίνουν πολλοί. Εσείς ευτυχώς δίνετε. Και για να μπορείτε να δώσετε σημαίνει ότι πήρατε πολλά. Πήρατε απ τους δασκάλους σας. Εγιναν η γέφυρά σας … Σας ευχαριστούμε λοιπόν που τώρα τα δίνετε σε μας.

      natassaki
      14 Φεβρουαρίου 08 στις 0:15

      Αχ!

      Στο έχω ξαναπεί ότι είναι ο πιο αγαπημένος μου…

      Να γράψω κι εγώ μια φράση του που κάτι μου λέει;

      Ν’ αγαπάς την ευθύνη.

      Να λες:Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.

      Αν δε σωθεί, εγώ φταίω

      Φιλιά πολλά
      Καλημέρα 🙂

      marilia
      14 Φεβρουαρίου 08 στις 0:27

      Ντρέπομαι, αλλά έφτασα στα 26 μου για να με συγκινήσει ο Καζαντζάκης. Χθες πήγα τα παιδιά μου στο μουσείο Ν. Καζαντζάκη και, μεταξύ άλλων, παρακολουθήσαμε ένα βίντεο για τη ζωή και το έργο του. Θαύμασα! Πρώτη φορά συνειδητοποιούσα το τεράστιο έργο του. Νομίζω ότι κάπου, κάνοντας διάλειμμα από τα παραμύθια, θα διαβάσω και έργα του, που τόσα χρόνια απέφευγα να διαβάσω…

      Καληνυχτοφιλί

      Sweet and bitter
      14 Φεβρουαρίου 08 στις 2:12

      Αχ! Τι ωραία λόγια!

      «Ό,τι δε συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά»
      Πόσο δίκιο έχει…

      Πάλι μπήκα να δω αν έχετε καινούργιο ποστ και πάλι μου φτιάξατε τη διάθεση!

      Καληνύχτα!
      Τα φιλιά μου!

      τασος
      19 Μαρτίου 08 στις 0:28

      dystyxws h zwh den einai panta etsi
      isws k na exeis po8hsei poly kati k pote na mhn erxetai giait..
      etsi apla..
      synexise toulaxiston na mhn elpizeis k na mhn fovasai
      gia na eisia eley8eros..

      Φλώρα
      12 Οκτωβρίου 08 στις 17:57

      Και μένα είναι δάσκαλός μου ο Καζαντζάκης. Διάβαζα κάποια βιβλία του κι ένιωθα πως τα είχε γράψει ακριβώς για μένα, γιατί συνέβαινε κάποιες φορές να με προβληματίζει κάτι, άνοιγα μια σελίδα του και … τσουπ… ξεμύτιζε μία απάντηση σ’ αυτά που έψαχνα… Είχα το βιβλίο του μαζί μου στο λεωφορείο, ζεστό, καυτό στην τσάντα μου και το άνοιγα και όρθια ακόμα. Δεν μπορούσα να κρατηθώ!
      Μεγάλο μυαλό, δυνατή πέννα, γοητευτικές οι πνευματικές του ακροβασίες (κι ας μην συμφωνώ σε όλα μαζί του).
      Πολύ θα ήθελα να τον είχα γνωρίσει!

      Κρατώ μία φράση του: «…καθένας έχει την τρέλλα του, μα η μεγαλύτερη τρέλλα είναι, θαρρώ, να μην έχει κανείς τρέλλα…»

      Πολλά φιλιά
      Χάρηκα που σε βρήκα, Παραμυθά!
      Θα ξανάρχομαι!

      Φλώρα
      12 Οκτωβρίου 08 στις 18:05

      Αχ… καλέ! ΕΙΣΑΙ… ο Νίκος Πιλάβιος… Μου πέρασε μια στιγμή απ’ το μυαλό όταν είδα τον τίτλο Παραμυθάς… Μπήκα στο βιογραφικό και βεβαιώθηκα!
      Καλέ… ΕΣΕΝΑ σ’ αγαπώ πολύ! Για όλα αυτά που μας προσέφερες τόσα χρόνια, για το κέφι, την όρεξη, τη σταθερότητα στη δουλειά σου…
      Δεν μπορώ να φύγω από τη σελίδα σου, χωρίς να σου πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από την καρδιά μου!!!!!!!

      Αχου… πώς θυμάμαι τις πτήσεις σου!!!

      gvkorleone
      5 Μαρτίου 10 στις 20:54

      Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ότι δεν ποθήσαμε αρκετά. »

      ποια λανθάνουσα αντίληψη έχει επικρατήσει για το πρόσωπο που είπε το απόφθεγμα αυτό?!

      Θα μπορουσε να μου απαντησει καποιος…τι ακριβως εχει ειπωθει για τον Ν.Καζατζακη..
      ευχαριστω…

Σχολιάστε