«Η μητέρα μου»

Το κείμενο που θα διαβάσετε το «έκλεψα» από το ένθετο περιοδικό «SCHOOLIGANS»της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ – ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ», κι ελπίζω να μην με μαλώσουν που το έκανα. Το περιοδικό αυτό μπαίνει στην εφημερίδα τρεις φορές το χρόνο (πολύ κρίμα τόσο λίγο!) και ομολογώ ότι μου αρέσει πάρα πολύ και το ξεκοκαλίζω κάθε φορά. Το κείμενο που θα διαβάσετε, είναι από  το τεύχος 11, της 20 Απριλίου. Σπαραχτικό κείμενο!!! Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο – αν όχι αδύνατο – να το διαβάσει κανείς χωρίς να κλάψει. Θεώρησα ότι πρέπει να το αντιγράψω οπωσδήποτε εδώ! Είναι γραμμένο από ένα κορίτσι 23 χρονών που σπουδάζει στην Αθήνα και μιλάει για τη μητέρα της. Αχ, βρε κορίτσια… Ναι, το καταλαβαίνω, είναι στη φύση της γυναίκας να γεννάει παιδιά… Αλλά πάλι, είναι δυνατόν το πακέτο «γάμος και παιδιά» να είναι το παν στη ζωή μιας γυναίκας; Εσείς ξέρετε. Αλλά κι έτσι να ‘ναι, είναι δυνατόν να δένεις τη ζωή σου μ’ έναν άνθρωπο και να κάνεις παιδιά, επειδή ερωτεύτηκες και μόνο; Κι όταν φύγει ο έρωτας, που θα φύγει, υπάρχει η σιγουριά ή έστω η διαίσθηση -που εσείς κορίτσια, κυρίως, έχετε μπόλικη – ότι μετά θα υπάρξει η συντροφικότητα και η αγάπη που χρειάζεται για να δημιουργηθεί η ατμόσφαιρα που έχει ανάγκη ένα παιδί για να μεγαλώσει; Όσες το κάνατε το κάνατε, αλλά όσες ετοιμάζεστε, να το κάνετε, σταθείτε λίγο «ακίνητες» και κοιτάξτε έντιμα και ειλικρινά, με διαίσθηση, βαθιά μέσα σας. Κι όσοι έχετε κορίτσια, προσέξτε πώς τα μεγαλώνετε και οι δυο γονείς. Προσέξτε πώς αποκαλεί τον πατέρα της στην αρχή: «ο άνθρωπος που μένει στο ίδιο σπίτι με τη μητέρα της…». Διαβάστε αυτό το απίστευτης πίκρας, ευαισθησίας και -κυρίως- νοημοσύνης σημείωμα. Σου σκίζεται η καρδιά…
Καλό βράδυ.
Π.

Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

   Η μητέρα μου, όταν έρχεται σπίτι (στην Αθήνα για να μας δει εμένα και το αδελφό μου), μαγειρεύει διάφορα φαγητά, τα χωρίζει σε συγκεκριμένες μερίδες κι έπειτα τα κλείνει σε τετράγωνα κουτιά από αλουμινόχαρτο και τα βάζει στην κατάψυξη. Γράφει πάνω στο χαρτονένιο καπάκι με κεφαλαία ατσούμπαλα γράμματα τι περιέχει το κάθε κουτί και σε ποιον ανήκει, για πα­ράδειγμα: «ΠΕΝΝΕΣ ΜΕ ΧΤΑΠΟΔΙ-ΕΛΛΗ» ή «ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ ΜΕ ΡΥΖΙ-ΝΙΚΟΣ», ώστε το μόνο που μένει για μας είναι να ζεστά­νουμε στο φούρνο για δέκα λεπτά το αλουμινένιο κουτάκι μας.
Η μητέρα μου, μένει στο ίδιο σπίτι μ’ έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν μιλάνε μεταξύ τους. Δηλαδή συγκατοικούν, αλλά δεν κάνουν τίποτα μαζί, όπως: να φάνε στο ίδιο τραπέζι ή να δουν μαζί τηλε­όραση και φαντάζομαι πως δεν κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι. Αυτή η σιωπή σπάει κάποιες φορές όταν συμβαίνει κάτι κακό ή όταν δεν πρέπει να γίνει αισθητή σαν κατάσταση σε κάποιον τρίτο, αλλά πολύ προσωρινά. Όλα αυτά τα τελευταία χρόνια πέρασαν έτσι, με μεγάλα κύματα σιωπής που το ένα διαρκούσε πιο πολύ από το άλλο. Σιωπηλά άγρια κύματα σ’ ένα σπίτι διακοσίων τετραγωνι­κών και με τρία άδεια παιδικά δωμάτια στον πάνω όροφο.
Μια μέρα πριν από κάποια χρόνια, γύρισα από το σχολείο τη συνηθισμένη ώρα, μπήκα από την πλαϊνή πόρτα που αφήναμε πά­ντα ξεκλείδωτη και είδα τη μητέρα μου στο πάτωμα του σαλονιού. Δίπλα της ήταν πεσμένη μια σκούπα και πιο δίπλα το τηλέφωνο ανοιχτό κι εκείνη, πεσμένη στο πάτωμα, έβγαζε έναν περίεργο ήχο, κάτι ανάμεσα σε εξαντλημένο κλάμα και θλιβε­ρό ουρλιαχτό. Δεν πανικοβλήθηκα ούτε έτρεξα να την αγκαλιά­σω (και είναι τρομερό πως ακόμη κι εκείνη τη στιγμή η αντί­δραση μου ήταν απολύτως ελεγχόμενη και μέσα στα πλαίσια του μη αυθόρμητου, όπως έμαθα να είμαι σ’ αυτή την οικογένεια), απλά της είπα, «τι κάνεις παιδί μου;» και τη βοήθησα να σηκω­θεί. Ποτέ δεν έμαθα τι είχε συμβεί, μα η εικόνα αυτή μ’ έκανε να τη λυπηθώ τόσο πολύ που κατέστρεψε μέσα μου μια για πά­ντα τη δυνατότητα να μου επιβάλλεται ή να μ’ επηρεάζει.
Η μητέρα μου είναι πολύ μόνη και η ψυχή της είναι πια πολύ εύθραυστη. 0 μόνος καιρός που τη θυμάμαι χαρούμενη ήταν τότε που δούλευε. Είχε πάει σε μια ιδιωτική σχολή Σχεδιασμού και Διακόσμησης αφού εμείς είχαμε λίγο μεγαλώσει. Γέμισε το σπί­τι εργαλεία και χαρτιά με κατόψεις κτιρίων. «Πάω στη σχολή», έλεγε. Μετά αποφάσισαν με μια φίλη της ν’ ανοίξουν ένα γρα­φείο. Αγόρασαν έπιπλα και σχεδιαστήρια και μικρά χαρακάκια σ’ όλα τα μεγέθη και τύπωσαν κάρτες. Πρώτη φορά είδε τ’ όνο­μά της τυπωμένο κάπου! Ήρθαν οι πρώτες δουλειές κι εκείνη δούλευε κι είχε μια κούραση γλυκιά κάθε βράδυ. Εγώ τ’ απο­γεύματα καθόμουν στο γραφείο, ο αδερφός μου πήγαινε σε απο­γευματινό παιδικό σταθμό, ο άλλος αδερφός μου έμενε σπίτι μόνος του κι η μητέρα μου όλο δούλευε και είχε τα δικά της λε­φτά. Αυτό κράτησε περίπου δύο χρόνια και μετά αποφασίστηκε να κλείσει το γραφείο γιατί είχε τρία παιδιά και κανέναν να τη βοηθάει. Κι έτσι έκλεισε το γραφείο και μαζί τελείωσαν οι ευτυχισμένες μέρες της μητέρας μου. Για αρκετά χρόνια μετά μας έλεγε: «Όταν σας ρωτάνε, θα λέτε «η μαμά μου δουλεύει ακόμα, αλλά τώρα παίρνει τις δουλειές στο σπίτι»».
Η καημένη η μητέρα μου! Κανείς δεν της έδωσε αγάπη. Ένιω­θε σ’ όλη της ζωή μόνη και υποτιμημένη δίπλα σ’ έναν δυναμι­κό, μορφωμένο σύζυγο. Δεν πρέπει να ‘χει νιώσει ποτέ της πο­θητή και δεν θα τολμούσα ποτέ να υπολογίσω το πόσα χρόνια έχει να κάνει έρωτα. Καμιά φορά σκέφτομαι: «Μακάρι να είχε ερωτευτεί κάποιον και να μας είχε παρατήσει για να ζήσει μια πιο ανάλαφρη ζωή». Τουλάχιστον θα είχε κάνει για μια φορά στη ζωή της αυτό που ένιωσε.
Όταν τη σκέφτομαι μόνη μέσα στο τεράστιο σιωπηλό σπίτι δεν μπορώ να μην κλάψω. Όπως κλαίω πάντα κι όταν Βλέπω τα γραμματάκια της πάνω στα αση­μένια κουτιά: «ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ-ΕΛΛΗ», «ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ ΜΕ ΠΑΤΑΤΕΣ-ΕΛΛΗ», «ΣΠΑΝΑΚΟΡΥΖΟ-ΕΛΛΗ»…
Αυτό καταφέρνω μόνο να κάνω για τη μητέρα μου: Να σπαράζω στο κλάμα, τετρακόσια πενήντα χιλιόμετρα μακριά, πάνω στα μαγειρευτά φαγητά της.

Έλλη, 23 ετών, φοιτήτρια. Αθήνα.

14 Σχόλια στο “«Η μητέρα μου»”

      unamama
      22 Απριλίου 08 στις 19:53

      αχ! περασα να ευχηθω για το πασχα κι επεσα πανω σε ενα τετοιο σπουδαιο post…οχι περισσοτερο σπουδαιο απο τα προηγουμενα, αλλα να, με αγγιξε καπως…
      εβγαινε οικτος και βαθια λυπη για τη μανα στο γραμμα της κορης…κι εχω να πω τουτο: ο,τι και να συμβει στη ζωη μας, οσο και ατυχοι να ειμαστε, αν αποπνεουμε οικτο και ειδικα στα παιδια μας, θεωρω πως ειμαστε αξιοι της μοιρας μας…
      φανταζομαι πως και μια συγκαταβατικη ζωη ή μια σχεση συνηθειας μπορει να αποκτησει λιγο νοημα και χρωμα απο το να σουρνεται σα μονιμη κηδεια…ελεος!
      δεν εχει να κανει με τον ερωτα που τελειωνει η με το ποσο ευκολα αποφασιζουμε να παντρευτουμε πιστευω…εχει να κανει με το ποσο αγαπαμε τη ζωη και το ποσο προσπαθουμε περα απο τις πενες με χταποδι και το λουκανικο με ρυζι…
      η μαμα της ελλης πολυ πιθανον να παραιτουταν απο τη ζωη γενικοτερα με οποια δυσκολια συναντουσε ακομη κι ανυπανρτη αν ηταν…
      βεβαια το οτι πρεπει να σκεφτομαστε πολυ σοβαρα πριν αποφασισουμε να προχωρησουμε σε ενα τοσο σημαντικο βημα σαν αυτο της συμβιωσης και του γαμου…ουτε λογος…

      ελλειψα λιγο τον τελευταιο καιρο, αλλα παντα σας σκεφτομαι : ))

      θελω να ευχηθω μια ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ κι ενα ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ να περασετε!!!

      Sweet and bitter
      22 Απριλίου 08 στις 19:56

      Τι να πω… Ελπίζω μόνο να λειτουργήσει σωστά η διαίσθησή μου εκείνη τη στιγμή που θα χρειαστεί να αποφασίσω να είμαι μαζί με κάποιον – και να λειτουργήσει σωστά και για να αντιληφθώ ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί (αν και το απεύχομαι)…

      Χ@χΛιΔάΚι
      23 Απριλίου 08 στις 1:09

      όταν ο θαυμασμός και ο σεβασμός που αποπνέουν οι γονείς στα παιδιά του γίνεται οίκτος πληγώνει απίστευτα τα παιδιά. Καλύτερα ίσως να ζουν τα παιδιά «στον κόσμο με τα ταπεράκια φαγητών»

      Πονάει πάρα πολύ όταν σε κοιτάει η μητέρα σου στα μάτια και σου λέει «Πές μου τι να κάνω να βγω από το αδιέξοδο;» Όταν κρέμεται από πάνω σου και περιμένει να της γεμίσεις τις ανασφάλειές της.

      Ώρες ώρες, προτιμώ το «ταπεράκι»

      Καλή βδομάδα σε όλους

      Γιαννης απο ΝΥ
      23 Απριλίου 08 στις 6:25

      Ετσι ενιωθα για τον πατερα μου οσα χρονια ητανε αλκοολικος και μονος. Αισθανομαι μονο τυχερος που καταφερα τα τελευταια χρονια της ζωης του να του κρατω παρεα απο το τηλεφωνο. Κι αυτο το μπορεσα εφοσων καταφερα τον πονο που με κρατουσε μακρια του να τον βαζω στην ακρη, και να του παιρνω τον νου μακρια απο κακιες, και τον γεμιζω ιστοριες δικες μου, αστεια, καλαμπουρια και καποια περηφανεια με τα διαφορα «κατορθωματα» μου στο εξωτερικο.

      ΑΡΙΣΤΗ
      23 Απριλίου 08 στις 9:32

      Ένας πόνος ήρθε και κάθισε στην καρδιά μου με αυτά που διάβασα. Γιατί άραγε να γινόμαστε έτσι. Δεν πρέπει να αφηνόμαστε στην μοίρα μας. Πρέπει να προσπαθούμε για την οικογένεια μας. Καθημερινά. Να ζούμε την κάθε μέρα μας και τα παιδιά μας όσο μπορούμε να μην τα φορτώνουμε με τα δικά μας τα προβλήματα. Τα λάθη της δική μας ζωής δεν πρέπει να τα πληρώνουν αυτά. Μέσα από τα παιδιά να παίρνουμε χαρά για να κάνουμε καλύτερη την ζωή μας και την ζωή τους. Να γελάμε και να χαιρόμαστε. Είναι τόσο απλό και τόσο ωραίο.
      Δεν ξέρω αν σας μπέρδεψα και συγνώμη.
      Καλό Πάσχα με υγεία και αγάπη, αγάπη, αγάπη.

      El Panos
      23 Απριλίου 08 στις 11:13

      Θα έλεγα ότι το συγκεκριμένο κείμενο, στην πραγματικότητα κινείται σε δύο επίπεδα: στο οικογενειακό και στο επαγγελματικό. Το οικογενειακό είναι πραγματικά σπαρακτικό. Αν δύο άνθρωποι που κάνουν μια οικογένεια, φτάνουν στο σημείο να μη μιλάνε μεταξύ τους φταίνε και οι δύο, τουλάχιστον ως ένα βαθμό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν ξέρουμε τίποτα για το παρελθόν της συγκεκριμένης οικογένειας (άρα και σχέσης)… Δεν ξέρουμε για παράδειγμα αν αυτοί οι δύο άνθρωποι υπήρξαν ποτέ ερωτευμένοι ή απλά κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πριν από αυτούς γι’ αυτούς (παλιότερα συνέβαινε πολύ συχνά). Δεν ξέρουμε πώς αυτοί οι δύο άνθρωποι επέλεξαν να είναι μαζί… για ποιούς λόγους… τι έψαχνε να βρει ο ένας από τον άλλο και τι τελικά βρήκε…. Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα που δε χωράει σαν ένα απλό σχόλιο σε ένα post.

      Στο επαγγελματικό επίπεδο τώρα, θα συμφωνήσω με την unamama. Δεν αφήνεις έτσι εύκολα τη μοναδική σου διέξοδο (και δύο χρόνια δεν είναι πολύς καιρός) χωρίς να το παλέψεις, επειδή δεν έχεις χρόνο για τα παιδιά. Λύσεις υπάρχουν πάντα… μπορεί να μην είναι οι ιδανικές, αλλά υπάρχουν. Ξέρω ότι το μεγάλωμα τριών παιδιών είναι μια υπόθεση πολύ σημαντική και θα μπορούσε από μόνη της να είναι μια εργασία πλήρους απασχόλησης, αλλά χιλιάδες μητέρες εργάζονται και ταυτόχρονα μεγαλώνουν τα παιδιά τους – και γνωρίζω μερικές από αυτές – και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα καταφέρνουν. Μπορεί αυτό να συμβαίνει επειδή δεν έχουν και άλλη επιλογή – κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει στην περίπτωση της συγκεκριμένης ιστορίας.

      Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι για το μόνο πράγμα που μπορούμε να συμπονέσουμε τη συγκεκριμένη κυρία, είναι για τις επιλογές που έκανε στη ζωή της (ίσως κάτω από δύσκολες συνθήκες), αλλά σίγουρα όχι για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα. Μπορείτε να με πείτε κυνικό, αλλά μόνη της αποφάσισε το πώς θέλει να ζήσει και επιπλέον, όταν της δόθηκε η ευκαιρία να το αλλάξει αυτό, εκείνη τα παράτησε στην πρώτη δυσκολία (ή ας είμαι επιεικής, στη δεύτερη).

      νατασσάκι
      23 Απριλίου 08 στις 20:35

      φοβάμαι ότι πολλοί και πολλές θα μπορούσαμε να είχαμε γράψει παρόμοια γράμματα…

      Καλή Ανάσταση, αγαπημένε μου Π(αραμυθά)…
      Φιλιά πολλά, σε όλους σας

      Θεοδώρα
      24 Απριλίου 08 στις 10:20

      Αγαπημένε Νίκο-Παραμυθά και αδέλφια,

      παρ’ ότι το γράμμα αυτό με προβλημάτισε πάρα πολύ και γέννησε άπειρες σκέψεις, έχω μόνο να πω ότι δυστυχώς οι γάμοι-παρωδίες είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Δεν θα ήθελα όμως να αναλύσω το ζήτημα αυτό γιατί δεν με φτάνει ούτε μία εβδομάδα…

      Θέλω απλά να στείλω ευχές γεμάτες αγάπη σε όλους σας (κυρίως σε σένα Παραμυθά μου και στην οικογένειά σου), να περάσετε καλά και να ξεκουραστείτε ουσιαστικά, μαζί με τα αγαπημένα σας πρόσωπα (κάτι που θεωρειται πλέον πολυτέλεια).

      Καλή Ανάσταση και κυρίως στις καρδιές μας, όχι μόνο γι’ αυτές τις μέρες αλλά από δω και πέρα…

      mantz
      1 Μαΐου 08 στις 2:13

      Χ@χΛιΔάΚι σχολίασε στις 23 Απρ 2008 1:09
      Πονάει πάρα πολύ όταν σε κοιτάει η μητέρα σου στα μάτια και σου λέει “Πές μου τι να κάνω να βγω από το αδιέξοδο;” Όταν κρέμεται από πάνω σου και περιμένει να της γεμίσεις τις ανασφάλειές της.

      Ώρες ώρες, προτιμώ το “ταπεράκι”

      Μα και το «ταπεράκι», ένδειξη κενού και ανασφάλειας δεν είναι κατά βάθος;

      Κοσμαδοπουλου Δεσποινα
      3 Οκτωβρίου 12 στις 13:22

      Κλαη μερα,

      Θα ηθελα μια επαφη μαζι σας.
      Εχω κανει διακοποτομενες εγκυμοσυνες στο παρελθον.

      Ενδιαφερομαι να γνωρισω αν ειστε σωματειο η ιδρυμα η οργανισμος.

      Ευχαριστω..

      Δεσποινα

Σχολιάστε