Όλος ο τόπος γέμισε «καρδιές»

Mου πέρασε από το νου, μια και λένε ότι κάθε γιορτή κρατάει σαράντα μέρες, να αφήσω το προηγούμενο post για τη γιορτή των γενεθλίων μου, όχι σαράντα μέρες βέβαια, αλλά μέχρι τις 22 του μήνα που γυρίζω Αθήνα, μια και – δυστυχώς – κι εδώ ακόμα δουλεύω. Αλλά, ως συνήθως , κάτι έγινε κι άλλαξα γνώμη. Το πρώτο ήταν  ένα κείμενο μια κοπέλας για τα γενέθλιά μου, που το άφησε διακριτικά στην κατηγορία ΣΧΕΤΙΚΑ. Επειδή μου έδωσε μια αίσθηση, ότι μπορεί και να λέει κάτι, πέρα από μένα, μου πέρασε από χθες η ιδέα να το ανεβάσω εδώ. Μετά όμως σκέφτηκα μήπως θεωρηθεί ότι το κάνω για «αυτολιβάνισμα» και το άφησα. Ύστερα, σήμερα το πρωί κατεβαίνοντας στην έρημη παραλία για την πρωινή μου βουτιά πριν το πρωινό, είδα κάτι που δεν είχα προσέξει από τη μέρα που είμαστε εδώ. Θυμάστε πέρσι που είχα βάλει ένα post με τίτλο, «H σκάλα» (κάντε κλικ και δείτε το) με ένα βίντεο που έδειχνε όλο το κατέβασμα στην παραλία και σας είχα γράψει για το αναρριχώμενο φυτό στ’ αριστερά, που τα φύλλα του είναι σε σχήμα καρδιάς και που δεν έχω ξαναδεί πουθενά αλλού παρόμοιο;  Ε, λοιπόν, σήμερα πρόσεξα ότι το φυτό αυτό από πέρσι το καλοκαίρι, σκαρφάλωσε στη γριά συκιά και στους θάμνους, πέρασε πάνω από τη σκάλα στην άλλη της πλευρά  – το βλέπετε εκεί πάνω δεξιά, στη φωτογραφία;

Να και μια πιο κοντινή φωτογραφία…

… πέρασε, λοιπόν, στην άλλη πλευρά και κατέβηκε μπροστά, στη παραλία!

Έτσι όλος ο τόπος γέμισε «καρδιές»!

Δεν ξέρω πώς έγινε και αυτό το θέαμα μου θύμισε το κείμενο  που μετέφραζα σήμερα το πρωί, και σκέφτηκα να το ανεβάσω εδώ μαζί με τις φωτογραφίες. Επιτρέψτε μου, λοιπόν,  να σας «κεράσω» για τα προχθεσινά γενέθλιά μου, με όλη μου την καρδιά, τις φωτογραφίες και την τελευταία παράγραφο από ένα κεφάλαιο για τις αυταπάτες, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, το πρώτο που έχει εκδοθεί στα ελληνικά στη δεκαετία του ’60,   και που το ξαναμεταφράζω τώρα.

«Η Αλήθεια δεν είναι κάτι που κερδίζεται. Η αγάπη δεν μπορεί να έρθει σ’ εκείνους που έχουν την επιθυμία να κρεμαστούν επάνω της ή που θέλουν να ταυτιστούν μαζί της. Αυτές οι καταστάσεις έρχονται όταν ο νους δεν ψάχνει· όταν ο νους είναι εντελώς ήσυχος· όταν δεν δημιουργεί τάσεις, σχέσεις και πιστεύω που να μπορεί να στηριχθεί πάνω τους ή να του δίνουν κάποια δύναμη, πράγμα που είναι ένδειξη αυταπάτης. Μόνο όταν ο νους κατανοήσει όλη τη διαδικασία της επιθυμίας μπορεί να είναι ήσυχος. Μόνο τότε ο νους δεν βρίσκεται σε κίνηση για να είναι ή να μην είναι κάτι· τότε μόνο υπάρχει η πιθανότητα να έρθει μια κατάσταση, όπου δεν υπάρχει μέσα μας κανενός είδους αυταπάτη».

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.


 

8 Σχόλια στο “Όλος ο τόπος γέμισε «καρδιές»”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      17 Ιουλίου 11 στις 20:31

      Πανέμορφες εικόνες φίλε μου. Μακάρι να είχα και εγώ τόσο κοντά τη θάλασσα ώστε να μπορώ να πηγαίνω νωρίς το πρωί. Είναι μαγευτική αυτή ώρα για μπανάκι. Που άκομα ό ήλιος δεν έχει πάρει ύψος…

      Φιλί και καλή εβδομάδα Νίκο μου…

      δημήτρης
      17 Ιουλίου 11 στις 22:02

      Bλέπεις λοιπόν πόσο αντιφατική είναι η σκέψη από τη φύση της 😉 …και τί θα πείραζε αν κάποιος το θεωρούσε «αυτολιβάνισμα» αυτό το τρυφερό σχόλιο της κοπέλας;διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές ,αντιλαμβάνεται κανείς ότι πάει πέρα από εσένα …και δεν πρόκειται για παραμύθι ούτε για λογοτέχνημα αλλά για αληθινή ιστορία έτσι όπως λίγο-πολύ συνέβη σε όλους μας εδώ…
      Το κέρασμα υπέροχο αλλά θέλουμε και την πίτα(βιβλίο) ολόκληρη και τον σκύλο μας χορτάτο… θα περιμένουμε λοιπον…δούλευε εσύ 🙂

      Μαρία
      18 Ιουλίου 11 στις 22:59

      παραμυθούλη έχω την εντύπωση πως το φυτό αυτό λέγεται πόθος για αυτόν ακριβώς τον λόγο όντως είναι πολύ όμορφο και πολύ ανθεκτικό χρειαζεται μόνο μπόλικη αγάπη στην ατμόσφαιρα και φαίνεται την βρίσκει… φιλάκια!

      ζαχαρούλα
      19 Ιουλίου 11 στις 12:28

      χωρίς να θέλω να σας τη «σπάσω», εμένα αυτό το φυτό μου θυμίζει τις καλλιέργειες γλυκοπατάτας που υπάρχουν, εδώ, στο νησί…
      λίγη σημασία βέβαια έχει αυτή η πληροφορία, διότι, είτε βλέπουμε καρδούλες είτε πατάτες, εκείνο θα συνεχίσει ν’ απλώνεται, χωρίς να το πολυνοιάζει τι όνομα του δίνουμε…
      το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι μια ανακούφιση, για εμένα την ίδια, είναι πως, ούτε πριν ένα χρόνο, ούτε τώρα, βλέπω καρδούλες… βλέπω μόνο ένα αναρριχόμενο φυτό, που είναι αυτό που είναι, και γεμάτο ζωή, κάνει αυτό που κάνουν τ’ αναρριχόμενα φυτά…

      μια σκέψη μόνο, για να παραποιήσω λίγο και τη μυθολογία: αν βάζαμε στη ζυγαριά, από τη μια μεριά τη δική μας καρδιά και από την άλλη ένα από αυτά τα «φυλλοκάρδια», τί θα ήταν βαρύτερο;…

      ή, μάλλον, τί θα ήταν ελαφρύτερο…

      δημήτρης
      19 Ιουλίου 11 στις 15:56

      μπορεί να φανώ κυνικός χωρίς να είμαι-αν και γενικά μπορεί να είμαι χωρίς να φαίνομαι- αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα των ανθρώπων χθες-σήμερα-αύριο:
      μπερδεύουμε τις «καρδιές» με τις γλυκοπατάτες και τις «γλυκοπατάτες»με τις καρδιές…
      η περιγραφή δεν είναι το περιγραφόμενο και ούτε αυτό που βλέπει και νιώθει ένας άνθρωπος μπορεί να χωρέσει σε λέξεις και γραμμές…
      ανέκαθεν η σκέψη εκτός από το να μετράει και να ζυγίζει τίποτα άλλο δεν μπορεί να κάνει ή να δει…

      Hengeo
      19 Ιουλίου 11 στις 23:14

      Δήμητρη ακριβώς επειδή αυτό που νιώθει ο καθένας είναι διαφορετικό και δεν μπορεί να χωρέσει σε λέξεις, μπορεί να υπάρχουν πολλές διαφορετικές περιγραφές για το ίδιο περιγραφόμενο αλλά και μία περιγραφή να φέρει στο νου του καθενός πολλά διαφορετικά περιγραφόμενα. Οπότε νομίζω αυτό που μένει είναι αυτό που λέει και ο Παραμυθάς, να μπορεί να δει κάποιος με την καρδιά 😉

      Ευχαριστούμε για το κέρασμα! 🙂

      δημήτρης
      20 Ιουλίου 11 στις 20:52

      Φίλε Γιώργο,
      δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να διαφωνήσει με όσα λες…
      Καλό και δροσερό βράδυ θα ευχηθώ( ουφ!πολύ ζέστη ρε παιδιά!!!)

Σχολιάστε