Θεραπεύοντας κανείς τον εαυτό του

cover

Για σήμερα σας έχω ένα ακόμα κείμενο από το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι που μεταφράζω  αυτόν τον καιρό, όπως ξέρετε όσοι μπαίνετε τακτικά στο blog. Μετά από τα άλλα έξι κεφάλαια αυτού του βιβλίου που έχω ανεβάσει εδώ,  νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τίποτε άλλο πια.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Ο Δόκτωρ Ντ. –ένας ψυχίατρος- είπε ότι ενώ θεράπευε άλλους, δεν μπορούσε να θεραπεύσει τον εαυτό του· τα ίδια ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργούσαν σύγχυση στους ασθενείς του, δημιουργούσαν σύγχυση και στον ίδιο. Είχε την ικανότητα να τα βγάζει πέρα με τους άλλους, να τους βοηθάει και λοιπά, αλλά όχι με τον εαυτό του. Δεν ένοιωθε καθόλου γαλήνη μέσα του.
Πόσο εύκολο είναι να βοηθάς τους άλλους, να γιατρευτούν, να θεραπευτούν με τα λόγια! Αλλά πόσο πολύ πιο δύσκολο είναι να θεραπεύσει κανείς τον εαυτό του! Για να θεραπεύσει κανείς τον εαυτό του, για να έχει γαλήνη μέσα του πρέπει κανείς να γκρεμίσει τους τοίχους που έχει χτίσει με επιμέλεια γύρω από τον εαυτό του· τοίχους όπως την κοινωνική αναγνώριση, τις παγίδες της πλούτου, πράγματα που δίνουν: φίλους, συντρόφους, υπόληψη, τη λάμψη του μορφωμένου. Όλα αυτά, επεσήμανα στον Δόκτορα, τα είχε και τα εκτιμούσε και ο ίδιος. Αυτά τα επιφανειακά χαρακτηριστικά – τα πεδία εκλεπτυσμένου εγωκεντρισμού – τον εμπόδιζαν να υλοποιήσει την γαλήνη που λαχταρούσε.
Είδε πως ό,τι έλεγα ήταν αλήθεια, αλλά έβρισκε πολύ δύσκολο να τα παραμερίσει όλα αυτά: είχαν γίνει μέρος της φύσης του, είπε.
Επεσήμανα ότι ή θα συνέχιζε έτσι, δυναμώνοντας αυτή τη φύση του, υποφέροντας όλο και περισσότερο ή θα έπρεπε να καταπιαστεί με το να την αποδυναμώσει, να τη σβήσει. Εκείνο που του δημιουργεί, είναι διαλείμματα  στη θλίψη του, ένα προσωρινό διακανονισμό ανάμεσα στις συγκρούσεις του, μια κόπωση από την πάλη του. Όντας ψυχίατρος, είχε κατανοήσει πολύ καλά ότι η εσωτερική γαλήνη θα έπρεπε να έρθει μέσα από την επίγνωση της αυτογνωσίας, όχι μέσα από κατάπνιξη, αλλά μέσα από την αποδοχή όλων. Αυτή η επίγνωση δημιουργεί διαλογισμό.
Φυσικά δεν είχε διαλογιστεί ποτέ του· ήξερε την συγκέντρωση, αλλά όχι τον διαλογισμό. Η συγκέντρωση είναι πάνω σε κάτι, ενώ ο διαλογισμός είναι επίγνωση του εαυτού, του «εγώ» και του «δικό μου», με όλο τους το περιεχόμενο και τις επιπτώσεις του, επίγνωση που φέρνει κατανόηση γεννημένη από σωστή σκέψη. Αυτή η επίγνωση έχει μία ιδιότητα συγκέντρωσης διαφορετικής από τη συγκέντρωση πάνω σε κάτι. Η μία φέρνει βαθιά εσωτερική ενότητα, το ξεπέρασμα των αντίθετων, ενώ η άλλη δημιουργεί δυαδικότητα και συντηρεί βαθιά την αιτία της σύγκρουσης.
Ας αποκτήσει, λοιπόν, επίγνωση των σκέψεών του και των συναισθημάτων του, χωρίς να διαλέγει και να ξεχωρίζει, αλλά έχοντας επίγνωσή τους όσο ασήμαντα, αχρεία, αλαζονικά ή γαλήνια κι αν είναι. Καθώς κάθε σκέψη και συναίσθημα εμφανίζονται ας τα σκέφτεται και ας τα αισθάνεται, παρακολουθώντας τα σ’ όλη τους τη διάρκεια. Καθώς θα τα παρακολουθεί διαρκώς, θα διακόπτεται συνέχεια από άλλες σκέψεις και άλλα συναισθήματα, κι έτσι θα αρχίσει να ανακαλύπτει την έλλειψη αληθινής συγκέντρωσης. Παρακολουθώντας διαρκώς όσα σκέφτεται και νοιώθει, θα αποκτήσει επίγνωση ότι κάνει κριτική, αποδοκιμάζει, και έτσι θα ανακαλύψει τις προσωπικές του προκαταλήψεις, τις εμπάθειές του, τις κρυφές επιφυλάξεις του και τα κρυφά κίνητρά του. Παρακολουθώντας διαρκώς θα ανακαλύψει τον εαυτό του και αυτή η ανακάλυψη είναι απελευθερωτική και δημιουργική. Έτσι, θα ελευθερώνει συνειδητά το μυαλό του, και μέσα σ’ αυτό το ελεύθερο και ανοιχτό μυαλό, όσο περιορισμένο κι αν είναι στην αρχή, το κρυφό περιεχόμενο του υποσυνείδητου θα εμφανίζεται. Καθετί που εμφανίζεται θα πρέπει να το σκέφτεται και να το νοιώθει πέρα για πέρα, κι έτσι να το κατανοεί, να το διαλύει και να το ξεπερνάει. Αποτέλεσμα αυτής της βαθιάς αυτογνωσίας είναι η γαλήνη της σοφίας, μια αγάπη αμέτρητη και η συνειδητοποίηση εκείνου που είναι το ύψιστο.
Όλο αυτό είναι μία υπομονετική και ήπια διαδικασία, που χρειάζεται επίπονη εγρήγορση και μια βαθιά και αξιόλογη επίγνωση.

 

 

Σχολιάστε