Ειναι εξαιρετο νομιζω η απλοτητα ολων αυτον των λεξεων καθως και πως μπορει με απλα πραγματα παραμοιωσεις ενας ανθρωπος να σου εξηγησει την ζωη,το νοημα αυτης και να σε κανει πιο δυνατο και μονο με την σκεψη!

Γιώργης Χολιαστός

Καλό σας απόγευμα

Ειλικρινά, είναι από τους ανθρώπους που αν και είναι σε μεγάλη ηλικία ( τουλάχιστον από τις φωτογραφίες και το βίντεο που μας είχατε δείξει ) έχουν μια ομορφιά , σχεδόν παιδική, που μαγνητίζει . Είναι τυχαίο άραγε που το πρόσωπό του εκπέμπει ηρεμία, αθωότητα και γλυκύτητα;
Ζηλεύω πραγματικά όποιον έχει κατακτήσει τη γνώση την αλήθεια και την ηρεμία. Αν και προσωπικά, δε γνωρίζω πολλούς. Αντιθέτως γνωρίζω άπειρους ημιμαθείς, ασυνείδητα υποκριτές και ανήσυχους ανθρώπους. Κι εγώ; Που στέκομαι; Σίγουρα όχι στους πρώτους. Αλλά ούτε κι απόλυτα στους δεύτερους. Ευτυχώς μεγαλώνω ψάχνοντας. Το «ασυνείδητα» έχει γίνει συνείδηση πια για μένα. Κι αυτό βοηθάει στο να «παλεύω» να βρω τον τρόπο να περάσω στην άλλη μεριά του ποταμού . Εκεί, που υπάρχει η αλήθεια κι η ηρεμία.

Είναι πραγματικά ευτυχία , το να μπορείς να μην είσαι τίποτα! Μα τι λυτρωτικό….. κι όμως τόσο , μα τόσο απίστευτα δύσκολο .
«Τίποτα; Τι πάει να πει τίποτα; Ποιος το αντέχει το τίποτα; Ποιος το θέλει το τίποτα; Σε ποιον αρέσει το τίποτα; Ποιος το κοιτάζει το τίποτα; Ποιος νοιώθει καλά αν δεν είναι κάτι;»

Από μικρά παιδιά, εκπαιδευόμαστε ( κι εκπαιδεύουμε κι εμείς με τη σειρά μας , τα δικά μας ) να γίνουμε κάποιοι. Να τα καταφέρουμε…. να γίνουμε άνθρωποι ! Και το μόνο που τελικά δε γινόμαστε είναι αυτό : «Άνθρωποι» με το Α κεφαλαίο.
Είναι λυτρωτικό να είσαι απλά άνθρωπος. Να μη θέλεις τίποτα. Να μη προσδοκάς τίποτα, Να μην επιθυμείς τίποτα.
Κι εγώ η ίδια που το υποστηρίζω και το θαυμάζω, θα έλεγα αμέσως….είναι όμως ουτοπικό. Πώς να το καταφέρεις αυτό, όταν ζεις σε μια κοινωνία, όπου οι συνταξιδιώτες σου , κάνουν όλοι ακριβώς αυτό. « να επιθυμούν, να στοχεύουν και να αγωνίζονται»; Είναι ακριβώς αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι στο απόσπασμα που μας βάλατε .

Το απόλυτο τίποτα είναι το « όνειρο ενός γελοίου»…….

Προτιμάς να είσαι σαν τα μούτρα των αλλωνών. Προτιμάς, από το να ταξιδέψεις μέσα σου . Από το να ταξιδέψεις μόνος.
Για αυτό θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που το καταφέρνουν . Είναι δυνατοί και θαρραλέοι. Χρειάζεται να φέρεις τα πάνω κάτω για να καταφέρεις να μην είσαι οι εμπειρίες σου. Να αφήνεσαι ελεύθερος να ξαναγεννιέσαι την κάθε στιγμή , να έχεις τον ενθουσιασμό του πρωτάρη σε ό,τι κι αν κάνεις, ακόμη κι αν το έχεις κάνει εκατοντάδες φορές πριν. Κι αν το καταφέρεις αυτό, τότε δεν υπάρχει λάθος. Δεν υπάρχει φόβος , δεν υπάρχει ενοχή. Υπάρχει μονάχα η αγνότητα κι η αθωότητα του «γελοίου» που ονειρεύεται.

Υπάρχει η αξιοπρέπεια που τόσο όμορφα την ορίζει ο Κρισναμούρτι. Η αξιοπρέπεια της γύμνιας. Ξεγυμνώνεσαι , βλέπεις τους πάντες να σε κοιτούν περίεργα και να ψιθυρίζουν μεταξύ τους και παράλληλα εσύ στέκεις και τους κοιτάζεις όλους στα μάτια. Εκείνοι όχι. Εσύ είσαι ο αξιοπρεπής.

Τι ωραία εικόνα……

Όποιος λοιπόν ψάχνει το «γνώθι σ΄ αυτόν» είναι αυτός που τολμά να περάσει στην απέναντι μεριά του ποταμού για να το βρει. Κι αν εσάς οι δάσκαλοί σας ήταν η γέφυρά σας, εύχομαι ειλικρινά για όλους μας, να γίνουν κι αυτοί κι εσείς, η δική μας για να το καταφέρουμε.

{Συγγνώμη , για τα μεγάλα σχόλια που αφήνω κατά καιρούς, αλλά όταν νοιώθω ότι θέλω να πω πράγματα , δεν μπορώ ( και δε θέλω ) να εγκλωβιστώ στις λίγες λέξεις. : ) }