Χρόνια πολλά Κώτσο με ένα… κατέβασμα.

Σήμερα θα ολοκληρώσουμε τον κύκλο των δύο κοντινών γενεθλίων των παιδιών μου, που ακριβώς επειδή είναι τόσο κοντινά  (28 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου) η οικογένεια τα γιόρτασε μαζί. Στο post της Παρασκευής στα γενέθλια της Μαρίας, έβαλα μόνο την τούρτα με τα κεριά και των δύο,  αλλά σήμερα ανέβασα αυτή τη φωτογραφία μας, όπου είναι η στιγμή του σβησίματος των κεριών. Αλλά υπάρχει και βίντεο! Χα, χα, χα… Μία ταινία μικρού μήκους που λέμε, όπως αυτή που τέλειωσε τα γυρίσματα προχθές ο «μάστορας» και θα τη δείτε κάποια στιγμή στο internet. Στο post για τα γενέθλια της Μαρίας, είχαμε ένα βίντεο με ένα πεντάχρονο κοριτσάκι «τέρας αυτοπεποίθησης». Σήμερα έχουμε ένα βίντεο με ένα αγοράκι δεκαπέντε  μηνών, «τέρας επινοητικότητας». Κι όπως το κοριτσάκι έδειχνε από μικρό ότι δεν θα μασάει, έτσι και το αγοράκι από τότε έδειχνε, ότι εκείνο που όλοι θα περιμένουν ότι «πάει…έπεσε», εκείνος την «κάνει» και στέκεται στα πόδια του, κάτι σαν… πώς να το πω… ναι: Κάτι σαν συνδυασμός Ευρωπαϊκής τεχνολογικής επινοητικότητας και ελληνικής λαμογιάς.
Και για να καταλάβετε καλύτερα την ταινία, αλλά και για να το  διασκεδάσετε  περισσότερο, διαβάστε πρώτα το σενάρια και μετά δείτε την ταινία.
Χρόνια πολλά Κώτσο και… πάντα τέτοια.
Σας φιλώ πολύ όλους.
Ο… «υπερήφανος πατήρ».

Το κατέβασμα.

ΠΡΟΣΩΠΑ:
Αγοράκι 15 μηνών.
Κόρη
Μπαμπάς
Μαμά
Γιαγιά.
Θείος

ΣΚΗΝΗ 1. ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ – ΜΕΡΑ. Όλη η ταινία είναι ένα μονοπλάνο.
Εξοχικός δρόμος.
(Ένα αγοράκι μόλις έχει βγει από μία εξοχική μονοκατοικία και ετοιμάζεται να κατέβει από το πεζοδρόμιο στο δρόμο.)
ΜΠΑΜΠΑΣ:  (Ακούγεται χωρίς να τον βλέπουμε)  Τώρα που θα κατέβει, θα πέσει κάτω. Ώπα… Ώπα…
ΓΙΑΓΙΑ: (Ακούγεται χωρίς να την βλέπουμε) Αμάν!… Να μην πέσει παιδιά…
ΘΕΙΟΣ: (Κρατάει την κάμερα και μόνο τον ακούμε) Έλα…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Γι’ αυτό περιμένω… να πέσει για να τον τραβήξουμε
ΓΙΑΓΙΑ: (Τη διασκεδάζει η ιδέα)  Ας το καλό!…
ΘΕΙΟΣ: Έλα, Κωνσταντίνε…
(Το αγοράκι, κάνει μεταβολή και πάει προς τα πίσω)
ΜΑΜΑ: Θα την πατήσει, ανάποδα πάει… Κοιτάξτε.
(Το αγοράκι ξαπλώνει μπρούμυτα. Σέρνεται προς τα πίσω)
ΜΠΑΜΠΑΣ: Έχει πλάκα…
ΜΑΜΑ: Έβαλε τα παπούτσια, εχθές… Κι όμως κατεβαίνει!…
ΘΕΙΑ: (Με παιδική φωνή, στο άσχετο)  Πουλάκι… Έλα εδώ…
ΜΠΑΜΠΑΣ: (Δίνει σκηνοθετική οδηγία στο θείο) Για πλησίασέ τον.
ΘΕΙΑ: (Συνεχίζει στο άσχετο )… να ψήσεις το φαΐ …
ΜΑΜΑ: Έρχεται… Έρχεται…
ΓΙΑΓΙΑ: (Που δεν βλέπει καλά από εκεί που είναι) Α, κοντεύει… Ε, παιδιά; Έφτασε;
(Το αγοράκι έχει κατέβει και σηκώνεται όρθιο)
ΜΑΜΑ: Πήγαινε, Κωνσταντίνε…
ΜΠΑΜΠΑΣ:  (Που θέλει να παίξει κυνηγητό με το αγοράκι)  Πιάσε με… Πιάσε με…
(Το αγοράκι πηγαίνει γελώντας προς το μέρος του και τον κυνηγάει ενώ εκείνος απομακρύνεται)
ΜΠΑΜΠΑΣ: Δεν μπορείς… Δεν μπορείς…  Δεν μπορείς… Δεν μπορείς…   (Αρπάζει το αγοράκι από τα χέρια) Ένα, δύο, τρία, μαρς… (Το σηκώνει ψηλά και το γυρίζει γύρω γύρω) Ιιιιιι…
ΓΙΑΓΙΑ: (Έντρομη)  Τα χεράκια του! Μη Νίκο, για το Θεό!…
ΜΠΑΜΠΑΣ: Εμάς μας αρέσει.  (Σηκώνει ψηλά το αγοράκι και το ξαναστριφογυρίζει)
ΜΑΜΑ: Μόλις έχει φάει,  Νίκο… Έχει φάει…
ΓΙΑΓΙΑ: Μα δεν ξέρετε πόσο φοβάμαι που του πιάνεις τα χέρια έτσι!…
ΜΠΑΜΠΑΣ: (Ανεβάζει το αγοράκι στους ώμους του και γυρνάει στην κάμερα) Αντίο σας… Γεια σου Κώστα… Φτάνει…
ΓΙΑΓΙΑ: Από τις μασχάλες πιάσ’ τον. Από τις μασχάλες να τον  πιάνεις…
ΜΠΑΜΠΑΣ: (Προχωράνε προς το σπίτι και τον κατεβάζει από τους ώμους. Στην πόρτα είναι η γιαγιά)  Να κι η γιαγιά… «Μα» τη γιαγιά… «μα»…
ΓΙΑΓΙΑ: Κάνε «μα» τη γιαγιά… κάνε «μα» τη γιαγιά… Έμαθε το παιδί να με κάνει «μα»; Που με βλέπει; Που με βλέπει;…
ΚΟΡΗ: (Κατεβαίνοντας τις σκάλες) Στεφανία, μπορείς να βάλεις το τραπέζι;
ΜΑΜΠΑΣ: (Κλείνοντας την πόρτα. Στην κάμερα) Αντίο σας… Ευχαριστούμε.

11 Σχόλια στο “Χρόνια πολλά Κώτσο με ένα… κατέβασμα.”

      Μαρία
      31 Ιανουαρίου 11 στις 23:19

      αχ οι αδειοι δρομοι του 80 με τις μονοκατοικίες και τα δεντρα… αχ παραμυθα τι μας κάνεις… ξερω γω παραμυθάς καλα λέω κι αυτο σαν παραμύθι είναι κάποτε το 80… τεσπά να τον χαίρεσαι χρόνια του πολλά και δημιουργικά φιλάκια

      να-τασσσάκι
      31 Ιανουαρίου 11 στις 23:47

      χαχαχαχαχαχ!!!!
      Τι καλά που σας την έφερε!!!!

      Μπράβο «αδερφέ-μάστορα»!

      Να είναι πολύχρονος και γερός -όλα τα άλλα τα καταφέρνει και μόνος του 😉

      Να τον χαίρεστε, χαζομπαμπά και χαζομαμά του! Φιλιά!

      marilia
      1 Φεβρουαρίου 11 στις 0:27

      χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα! Σας την έκανε, ή μου φάνηκε; Χρόνια πολλάααααααααααααααα, αδέρφι!!!
      Πατέρα, να τον χαίρεστε και να τον καμαρώνετε πάντα! 😉

      Σσσμμμμμαααατς!

      Υ.Γ. Για τα καπελάκια δε θα πω τίποτα! Απολύτως! :mrgreen:

      maria
      1 Φεβρουαρίου 11 στις 11:31

      February the 1st 1984

      As I was dancing my fears away
      my nine year old legs turned to wings.
      The piano coloured the room and the sweaty little faces
      smiled their way to the movement.

      I bowed and I rushed to the exit.
      I looked sad, I often did but inside me I was alive.
      I was no longer alone to face the endless hurt,
      I was no longer just surviving –
      I had a little life to love and care for.

      Fwtino_Asteraki
      1 Φεβρουαρίου 11 στις 11:57

      Χρόνια Πολλά και απ μένα!
      Να τον χαίρεστε!Πάνταμε χαρές υγεία αγαπή και φυσικά επιτυχίες στη ζωη του/σας! (αν και αυτό είναι σίγουρο! χιχιχι!)

      Καλό Μήνα να έχουμε!

      dimitrisp
      1 Φεβρουαρίου 11 στις 22:28

      Να τον χαίρεστε τον μάστορα.Γερός να είναι και καλή τύχη να έχει.
      Για να δούμε τη νέα του ταινία…έχει βάλει ψηλά τον πήχη και θα είμαστε αυστηροί στην κριτική μας 🙂

      Μάγισσα Κίρκη
      4 Φεβρουαρίου 11 στις 10:48

      «Περιμένω να πέσει για να τραβήξω» ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ ο σαδιστής πατέρας χαχαχα!Αλλά στην έφερε κι ο μικρός, κατέβηκε με την όπισθεν!Εν τω μεταξύ αν εκείνη την εποχή μου έλεγαν ότι εσύ είσαι ο μεταμφιεσμένος γεράκος στην ΕΡΤ ούτε που θα πήγαινε το μυαλό μου, με τίποτα όμως!Να τα χαίρεσαι τα καμάρια σου, χρόνια τους πολλά τρελλά κι ευτυχισμένα και να περνάτε πάντα τέτοιες στιγμές κι ακόμη καλύτερες (έπρεπε να τον είχα ανακαλύψει νωρίτερα τον γιο σου ρε γμτ…τώρα παντρεύτηκα χαχα!) :P:P

Σχολιάστε