Happy birthday… anacardium

Χα, χα, χα… Μου άρεσε πολύ αυτό που σκέφτηκα: «Μωρέ μπας και τελικά, ΕΙΜΑΙ anacardium»; Χα, χα, χα…
Αναρωτιέστε τι είναι το anakardium και γιατί happy birthday? Κατ’ αρχήν το happy birthday, είναι για τα τρία χρόνια που κλείνει σήμερα αυτό το blog. «Βγήκε στον αέρα», όπως λέμε στην τηλεόραση, στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Και το anacardium; Χα, χα, χα… Αυτό είναι ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Όπως έχω ξαναγράψει και παλιότερα, εδώ και πολλά χρόνια -από τον Φεβρουάριο του 1983 (ωχ! κι άλλη επέτειος)-  η ιατρική που ακολουθώ είναι η Ομοιοπαθητική. Κατά διαστήματα βλέπω τον γιατρό μου, συζητάμε και ή συνεχίζω το φάρμακο που παίρνω ή μου το αλλάζει, καθώς η όλη ιστορία γίνεται με βάση την πρόληψη κι όχι το πότε θα αρρωστήσει κανείς. Ετσι, πριν λίγες εβδομάδες, συζητώντας μαζί του για τα ζόρια που τραβάω τον τελευταίο καιρό, αλλά και ότι από μια άλλη πλευρά είμαι καλύτερα από ποτέ, μου λέει: «δηλαδή νοιώθεις σαν είσαι δύο»; Μου φάνηκε… «γοητευτικό», γέλασα και του είπα, «ναι, ναι…». Κι έτσι μου έδωσε μια σειρά από χάπια anacardium. (Φάρμακο για ανθρώπους με κάτι σαν διπλή προσωπικότητα). Δυο μέρες αργότερα, όμως, καθώς το ξανασκέφτηκα και πριν το πάρω, μου φάνηκε ότι δεν του τα είχα πει καλά και το ξανασυζητήσαμε. Αποφάσισε τότε κι εκείνος να μην το πάρω και μου έδωσε κάτι άλλο. Σήμερα, όμως, καθώς ετοίμαζα αυτό το post, θυμήθηκα ότι κατά καιρούς έχω γράψει πράγματα που δεν ταιριάζουν -θεωρητικά, τουλάχιστον- με αυτό που υποννοεί το όνομα του blog, ενώ κατά καιρούς με διασκεδάζει πολύ να γίνομαι προκλητικός όταν μπαίνουν κάποια σχόλια που θεωρώ απρεπή, αρνητικά ή οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και να γίνεται εδώ μέσα της π%Uτ@ν@s το κάγκελο. Επίσης, άλλοτε ανεβάζω παραμύθια κι άλλοτε «σεντόνια» που μόνο για παιδιά δεν είναι. «Μία έτσι – και μία γκιουβέτσι», που λένε. Μία «Παραμυθάς» και μία «Πιλάβιος», όπως έχω γράψει και σε κάποιο παλαιότερο  post. (Ε, και τα δύο από «Π» αρχίζουνε). Πάνω εκεί, λοιπόν, που σκεφτόμουν αυτά που θα έγραφα,  μου ‘ρθε η ιδέα να φτιάξω μία φωτογραφία μου, που να είναι μισή Παραμυθάς μισή Πιλάβιος. Είναι αυτή που βλέπετε. Δυστυχώς, όμως, τώρα που γράφω το post είναι 12 το βράδυ και βρίσκομαι σε ένα Ξενοδοχείο στη Λιβαδειά (!!!) γιατί το πρωί θα μιλήσω για τα βιβλία μου με τα παιδιά της Α’ τάξης του Τέταρτου Γυμνασίου Λιβαδειάς. Έτσι, δεν έχω σκάνερ και άλλες ευκολίες και η φωτογραφία φτιάχτηκε με το κινητό. Μόλις γυρίσω στο σπίτι μου θα την ξαναφτιάξω γιατί με έχει διασκεδάσει πολύ.
Το blog αυτό, λοιπόν, μπαίνει στον τέταρτο χρόνο του!  Στατιστικά, στα τρία χρόνια του, έχουν ανέβει 496 posts, έχουν γραφτεί 7.783 σχόλια, το έχουν επισκεφτεί  για πρώτη φορά: 169.811 computers, ενώ οι επιστροφές τους και τα hits μέσα στο blog, είναι 623.733. Όπως έχω ξαναπεί, το blog αυτό μου το άνοιξε ο γιος μου και  «μάστορας¨ αυτού του blog, που είναι και ο νονός του. Είναι  από τα λίγα επώνυμα blogs  και μάλιστα με βιογραφικό και φωτογραφίες του συντάκτη του.Όταν το άνοιξα, δεν είχα ιδέα τι είναι blog . «Θα ανεβάζουμε παλιά βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ και θα γράφεις και εσύ ιστορίες», μου είπε το παιδάκι μου, αλλά πολύ σύντομα άρχισα να γράφω και τις σκέψεις μου για διάφορα θέματα της ζωής μας, που ο «μάστορας» τα ονόμασε «σεντόνια».  Αυτό ήταν κάτι που το έκανα  με την καρδιά μου κι αυτά ακριβώς τα «σεντόνια» ήταν που κατά καιρούς δημιούργησαν αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις υπήρξαν γιατί άλλοτε κάποιοι δεν διάβαζαν προσεκτικά αυτά που έγραφα κι άλλοτε επειδή δεν κατάλαβαν ότι όσα γράφω είναι κομμάτια από τη ζωή μου, που για μένα ΕΤΣΙ είναι και τα λέω σαν πατέρας στα παιδιά του, όχι για να τα επιβάλω, αλλά για να σκεφτούν πάνω σ’ αυτά, αν τους κάνουν κάποιο κλικ, αλλιώς μπορούν να τα «γράψουν»  κανονικά.
Μπαίνοντας σε διάφορα blogs, όλα αυτά τα τρία χρόνια, θα έλεγα ότι εκείνο που έχω νοιώσει στα περισσσότερα, είναι πως τα blogs τα γέννησαν τα δάκρυα των ανθρώπων για τη μοναξιά και την έλειψη επικοινωνίας που υπάρχει στη ζωή τους. Κι ακόμα το blog διευκολύνει να ανοίγει κανείς την καρδιά του σε άλλους κρυμμένος πίσω απ’ αυτό, καθώς το να ανοίγεις την καρδιά σου κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους ανθρώπους. Όπως πολλά πράγματα, έτσι και τα blogs έχουν ξεκινήσει από κάποιον -ας τον πούμε-  αγαθό παλμό της καρδιάς. Όμως, όπως σε καθετί αγαθό, έτσι και σ’ αυτά, το «σκοτάδι» παραμονεύει να τη «χωθεί». Όσοι μπαίνετε, λοιπόν,  εδώ ή έχετε δικά σας blogs, να έχετε το νου σας.
Όπως και να ‘ναι, το «κακό» μπορεί να είναι πιο ισχυρό από το «καλό», αλλά το «καλό» είναι πιο ανθεκτικό, γι’ αυτό μπορεί να περιμένει και να επιμένει ατέλειωτα. Χάρη στη δική σας καλή ενέργεια που στέλνετε εδώ, έχει τελικά «ξεράσει» αυτό το blog διάφορες σκοτεινούλες περιπτώσεις, που μας ξεγέλασαν και μπήκαν, αλλά…

Σας ευχαριστώ όλους σας για την αγάπη που μου έχετε στείλει αυτά τα τρία χρόνια. Έχει παίξει πολύ ρόλο στο ότι ξαναγίνεται η εκπομπή μου στην ΕΡΤ και στο ότι πριν μερικές μέρες βγήκαν άλλα δύο καινούργια βιβλία μου.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ πολύ
Και ο  Π. και ο Π.

18 Σχόλια στο “Happy birthday… anacardium”

      Sweet and bitter
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 2:18

      Δηλαδή και Παραμυθάς και Πιλάβιος και anacardium; χιχιχι

      Όπως και να έχει, να τα χιλιάσετε τα post! (τι εύχεσαι -αλήθεια- σε blogs; )

      Χρόνια πολλά και φωτεινά στο blog (και σε σας εννοείται!), χωρίς «σκοτάδια» και σκοτεινούς τύπους!

      🙂

      Fwtino_Asteraki
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 2:34

      Καλησπέρεεεςςςςς και με το δεξί πάντα!
      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ να πω να τα χιλιασει να πω λίγα είναι…Ετσι θα ευχηθω
      κάθε μέρα και ανώτερα
      κάθε μέρα και καλύτερα
      να φτάσουμε στα αστέρια
      να γίνουμε ένα και όλη παρεουλα

      Το ότι είσαι ο Νίκος μας η ο Π. αυτό είναι απολύτος λογικό όλοι είναι όλοι κρύβουμε πολλά μέσα μας!
      Αυτα…καλό βραδακι να έχετε και να χαμογελάτε…
      Το blog ειναι το συγχωνο μας λεύκομα πάλι..παλιο νεο όλα είναι όμορφα αν είναι απ καρδιας!

      Καληνύχτα και όνειρα παραμυθένια αγκαλια με τα ονειρα μας!
      Μάκια πολλα και αγκαλίτθεθ! 🙂

      Καραπιπέρης Γιάννης
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 2:42

      Happy Birthday Cardium !!! Kαι όπως αγαπάμε το φως για τη δυϊκή του υπόσταση, έτσι αγαπάμε και τον Π. (αλλιώς δεν θα μας ξανατράβαγε κοντά του ~40χρονών μαντράχαλους…) Και όσο και να παίρνεις anacardium και λοιπά ‘χωρίς καρδιά’ ομοιοπαθητικά, τόσο κάνεις τις καρδιές μας να ζωντανεύουν ξανά και να χτυπούν πιό δυνατά…
      Και σου το έχω ξαναπεί, ηθοποιός ‘καλός΄ για μένα δεν υπήρξες, πόσο μάλλον να παίξεις τον Dr Jekyll ή τον Mr Hyde… για μένα πάνω απ’όλα ήσουν και παραμένεις καλός ‘Άνθρωπος’ εντός κι εκτός εισαγωγικών…και με ‘Α’ κεφαλαίο .
      Να είσαι καλά Νίκο και σ’ευχαριστώ… (ούτε κύριε, ούτε Πιλάβιε, ούτε Παραμυθά…απλώς Νίκο!)

      Mika
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 11:19

      Εγώ τώρα τι να πώ…? ξέρεις πολυ καλά τι μου «έκανε»εμένα αυτό το blog και πόσα πήρα από τις «συναντήσεις» μας…δεν χρειάζεται να πω πολλά λόγια γιατί είμαι και ευσυγκίνητη…

      να σου ευχηθώ απο ψυχής να είσαι καλά και να μας γράφεις πάντα πράγματα απο καρδιάς γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι στόχο θα πετύχεις…
      δεν συμφωνώ πάντα μαζί σου αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο…το ζητούμενο είναι να ανοίξει η καρδιά μας και να μπορούμε να δούμε και αλλα πράγματα απο τα προφανή!

      σε ευχαριστώ πολύ Πιλάβιε…
      φιλιά

      dimitrisp
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 12:03

      Είπε το Μάτι κάποια μέρα:
      «Σ’ ομίχλης γαλαζένια αχνάδα μεσ’ από τις κοιλάδες, πέρα,
      θωρώ βουνό.Δέτε ομορφάδα!»
      Στ’Αφτιού τ’ αφούγκρασμα:»κενό»…Κι αυτό συμπέρασμα άλλο, βγάνει:
      «Μα τί μας λες; Για ποιό βουνό;΄Ηχος βουνού σε με δε φτάνει».
      Κι ύστερα μίλησε το Χέρι:
      «Να πιάσω ή και ν’ αγγίξω κάτι μάταια, γυρίζω τόσα μέρη.
      Πού , το βουνό, που λέει το μάτι!»
      Κι η Μύτη-αφού ΄κανε εισπνοές-κανοναρχάει και κείνη το «ίσο»:
      «Βουνό! μα πού ‘ναι οι μυρουδιές απ’ τ’ αγεράκι το βουνίσο;»
      Στράφηκε κάπου αλλού το Μάτι και να το «κουβεντιάζουν» όλα πιάσαν:
      καθένα λέει και κάτι σαν την πιο τέλεια…κουτσομπόλα.
      Κι είπανε:»θα ‘ χει παραισθήσεις».Κι αντίς δικά τους να ‘ βρουν λάθη,
      βγήκε απ’ αυτά η -εύκολη-λύσις:
      «Το Μάτι κάτι θα ‘χει πάθει».
      Χαλίλ Γκιμπράν
      Με αγάπη , στα γεννέθλια του μπλογκ του Παραμυθά!

      dimitrisp
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 12:13

      χα!χα! τώρα που βλέπω ξανά τη φωτογραφία σου …αυτί, χέρι,μύτη έχουν δίκιο:¨το ένα μάτι κάτι έχει πάθει χααααα!!!χα!!!

      Παναγιώτης
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 12:32

      Η ζωή είναι δύσκολη και πολλές φορές όλοι μας θέλουμε από ένα ανακάρντιουμ για να έρθουμε στα συγκαλά μας ! Χρόνια πολλά στο blog και ελπίζω να μας κρατάει παρέα για πολλά πολλά χρόνια ακόμα

      Μαρία
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 12:48

      πωπω αφηρημαδα!!!!!! αχ παραμυθούλη χιλιοχρονο το ποστ και συ να σαι πάντα κοντα μας ουφ είπαμε προς το παρόν δικαιολογουμε λόγο ταξιδίου. αργότερα θα δούμε τι θα βρω… τα φιλιά μου κι ελπίζω να σε βλέπουμε πιο συχνα και από κοντα.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 15:02

      Στο πιο παραμυθένιο site τα,εκ βάθους καρδίας,ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!Είναι κάτι σαν επετιος και για μένα!Ένας χρόνος από τότε που μπαίνω συστηματικά εδώ μέσα και γνώρισα τόσο υπέροχους ανθρώπους!

      ΑΦ σε όλους!

      marilia
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 18:21

      ΠιΠί, χρόνια πολλά και δημιουργικά! (θα μπορούσα να πω και ΠαΠί, αλλά μετά την Α’ δημοτικού και το ζόρι που τράβηξα για να μάθουν να το διαβάζουν, με πιάνει αμόκ! Σκέφτομαι παπί και αμέσως μετά εμένα να το… λαρυγγώνω και να το ξεπουπουλιάζω!)

      Είναι τυχαία η ημερομηνία… γέννησης του blog; Του… Νικηφόρου γεννήθηκε η… παιδική χαρά μας. Κι εγώ μπήκα να… παίξω την πρώτη μέρα των εγκαινίων της! Ο Σωτήρης μ’ έστειλε. «Μπες να δεις, μικρή ανόητη» κι από τότε… δε βγαίνω παρόλες τις… αλλαγές του καιρού .

      Σβουριχτά σνουποφιλιά και… χρόνια πολλά! 🙂

      Hengeo
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 18:41

      Από ό,τι φαίνεται έχουμε πολύ κοντινή blog-ηλικία. Το δικό μου πρώτο post ήταν στις 28/2/2007. Παρ’ότι διαφωνούμε σε αρκετά, εξακολουθώ να βρίσκω αυτό το blog ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει. Τα blog είναι μία επανάσταση στον τομέα της επικοινωνίας, και καμμία επανάσταση δεν ήταν ποτέ εύκολη!

      Να τα χιλιάσετε, τα πόστ, τα χρόνια, όπως σας αρέσει καλύτερα 😉

      Αυτά από κάποιον με δύο; Τρία; Πολλαπλά; Που όυτε ο ίδιος ξέρεις πόσα πρόσωπα έχει τέλος πάντων, αλλά όλα μια ιδέα είναι χαχαχαχαχ! 🙂

      να-τασσσάκι
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 21:06

      (ναι, ναι, πρόλαβα τη μέρα, τς!)
      😉

      Θα πω λοιπόν το «Χρόνια Πολλά» μου (σχεδόν στην ώρα του) στο blog και στον/στους Π.

      …τα blogs τα γέννησαν τα δάκρυα των ανθρώπων για τη μοναξιά και την έλειψη επικοινωνίας που υπάρχει στη ζωή τους. Κι ακόμα το blog διευκολύνει να ανοίγει κανείς την καρδιά του σε άλλους κρυμμένος πίσω απ’ αυτό, καθώς το να ανοίγεις την καρδιά σου κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους ανθρώπους.

      χμ…, είναι σίγουρα κι αυτός ένας λόγος -μα είναι κι άλλοι, λιγότερο «αγαθοί» :p

      Πάντως, θα λέω πάντα «να είναι καλά ο μάστορας» -χωρίς αυτόν, δε θα σε (ξανα)βρίσκαμε. Κι εσένα, και τον «άλλο» 😉

      Ένα φιλί σε κάθε Π
      και ουφ, θα διαβάζω όλα τα προηγούμενα -κι εδώ κι αλλού- μαζεμένα!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      9 Φεβρουαρίου 10 στις 23:19

      Ηengeo, ομοιοπαθής, σε νιώθω…
      ώπ, Να-τασσάκι is now reconnected!

      Kαι μια επισήμανση: τα blogs δεν γέννησαν τα δάκρυα των ανθρώπων για τη μοναξιά και την έλειψη επικοινωνίας που υπάρχει στη ζωή τους, τα έχουν γεννήσει πολλά χρόνια πριν οι τοιχογραφίες, τα βιβλία και τα ποιήματα, και γενικότερα κάθε μορφή έκφρασης της τέχνης. Και ως αναποφάσιστοι, πονεμένοι, φοβισμένοι και ‘κλειδωμένοι’ σήμερα είναι δύσκολο να εκφραστείς στον άλλον, ειδικά όταν μας περιτριγυρίζουν καθημερινά εκατοντάδες ‘snake eyes’… Kαι τότε το ρίχνεις στην προσωπική σου έκφραση, είτε λέγεται γράψιμο, ποίηση, μουσική κ.ο.κ. , είτε το ρίχνεις εντελώς στον σταρχιδισμό και τον ολισγκουντισμό (all is good- δική μου ευρεσιτεχνία, να πάω για κατοχύρωση?!!)

      ΑΛΛΑ, αλλά πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και όχι σκυφτό κεφάλι, γιατί μπορεί να βρούμε επιτέλους την όαση και την πηγή που αναζητούμε και από συνήθεια να την προσπεράσουμε…

      SadFairy
      28 Φεβρουαρίου 10 στις 23:30

      Foveroi k oi dyoooooooooooo!!!!!!!!!!
      Magikoi tha elega…
      Xronia polla gia to blog (pali kathisterimena…kala egw giati ekana 4 xronia na anakalipsw ayto to blog re gmt)

Σχολιάστε