Αγάπη από τα Χανιά

Για σήμερα, υπήρχαν ένα σωρό θέματα για post που σκεφτόμουν να τα βάλω όλα σ΄ένα μπλογκοπεριοδικό: Τα παραμύθια που μου έστειλαν για την ταινία με το κινούμενο σχέδιο που σας ανέβασα, τα σχόλια για το βίντεο με το ακροβατικό τανγκό και ένα δυο κουβέντες γι΄αυτά που μ΄έχει ρωτήσει ο Πέτρος εδώ και δύο εβδομάδες. Μέχρι τώρα, σ΄ αυτό το blog έχω αλλάξει πολλές φορές το post που είχα έτοιμο να ανεβάσω, από μία ιδέα που μου ερχόταν ξαφνικά. Αυτή τη φορά θα το αλλάξω όχι από μία δική μου ιδέα, αλλά από μια ιδέα που είχε μια ομάδα νέων παιδιών στα Χανιά. Μερικά παιδιά εκεί, κορίτσια  και αγόρια,  είχαν μια εξαιρετική ιδέα για ένα «happening»:  Με το, «έτσι θέλω» και χωρίς καμία άδεια μπήκαν στη 12 το μεσημέρι, μέσα στη Δημοτική Αγορά των Χανίων, έπαιξαν μουσική, χόρεψαν και τραγούδησαν το «Να μ’ αγαπάς» του Carlos Libedinsky σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Το τραγούδι είναι βαθιά ερωτικό, αλλά τα παιδιά, με την παρουσίασή τους,  το έχουν κάνει κάτι πέρα από ερωτικό, το έχουν κάνει να είναι ένα μήνυμα αγάπης. Κοιτάζοντάς τα στο βίντεο που γυρίστηκε και βλέποντας τον κόσμο να μαζεύεται γύρω τους, ένοιωθα μέσα μου μια τρομερή χαρά, ενώ τα μάτια μου τρέχανε δάκρυα. Ναι, γιατί εδώ και κάποιον καιρό, συναντώ παιδιά, μεταξύ δέκα και δεκαοχτώ χρονών, που εκπέμπουν μία καθαρότητα νου και μια αγάπη χωρίς συναισθηματισμούς, αλλά με αληθινή νοημοσύνη. Και θυμήθηκα μια φράση του Κρισναμούρτι που έγραψε πολλά χρόνια πριν:  «Μοιάζει πολύ επείγον και σημαντικό το να κάνουμε να έρθει μια νέα γενιά ανθρώπων. Ακόμα και μισή δωδεκάδα τέτοιοι άνθρωποι αν υπήρχαν σε όλο τον κόσμο θα έκαναν μεγάλη διαφορά».
Να οι στίχοι του τραγουδιού για όποιον δεν τους ξέρει:

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά η χρονιά
εκτός κι αν είπα εγώ το «έλα» σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Και τώρα δείτε από μόνοι σας το βίντεο που μου έστειλαν το πρωί και μου άλλαξε το post που ετοίμαζα, για να μην πω, το post που μου άλλαξε τα φώτα.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

10 Σχόλια στο “Αγάπη από τα Χανιά”

      να-τασσσάκι
      4 Ιανουαρίου 13 στις 20:17

      Το είδα, το είδα ξανά…
      Άφωνη έχω μείνει (και δεν μου συμβαίνει συχνά)

      Καλή Χρονιά!
      :*

      J.
      4 Ιανουαρίου 13 στις 20:23

      Telio Telio Telio! Einai toso oreo to tragoudi kai ta exeretica pedai pou to tragodoun. Oti me evales K. Paramitha na kano to Eliniko mou «Homework.» ya na katalavo to toso oreo tragoudi, itane yati mou arese tosso poli! Hilia bravo sta pedia, poli omorfes fones, kai ta organa musikis, bravo Kriti, panda me pathos vadisete. K. Paramitha…….panda to idio zodio……kapia pragmata den alazoune :-))) Kali Hronia sta fovera pedia kai se sena K. Paramitha!

      ΔΕΣΠΟΙΝΑ
      5 Ιανουαρίου 13 στις 10:12

      Να το θυμάστε, πως αυτή ειδικά τη γενιά-των σημερινών εφήβων-θα’ ρθει κάποια στιγμή που θα ντρεπόμαστε να την κοιτάξουμε στα μάτια.
      Όσοι κυκλοφορείτε επί της ουσίας στη ζωή, θα έχετε ήδη καταλάβει, πόσο ευαίσθητη αλλά και πόσο αυστηρή ματιά έχουν. Δεν μασάνε με τίποτα κι επειδή ακριβώς δεν μασάνε, θα φτύσουν επάνω μας -και πολύ καλά θα κάνουν- όλη την αμπελοφιλοσοφία μας για τη ζωή. Είναι «ευαίσθητη» γενιά κι αλίμονο σ’ αυτούς που θα περάσουν την ευαισθησία τους για αδυναμία, την έβαψαν.
      Είναι η γενιά του «δρόμου» κι αυτό τα λέει όλα.

      Μαρια
      5 Ιανουαρίου 13 στις 17:23

      Μόνο μπράβο έχω να πώ!!
      Ολους μας αγγίζουν τέτοιες κινήσεις,γιατί όλοι μέσα μας ξέρουμε!!ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ!!!
      ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΜΑ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ!!!

      δημήτρης
      7 Ιανουαρίου 13 στις 11:54

      Παιδιά σαν κι αυτά σε κάνουν να πεις πως ναι!υπάρχει ελπίδα για τους ανθρώπους …
      Θυμάμαι ακόμη,και την αγαπημένη Λίνα Νικολακοπούλου(12 περίπου χρόνια πριν), να κάθεται με δυο φίλες της στο διπλανό τραπεζάκι στην αυλή του «χυτήριου» λίγο πριν την έναρξη μιας παράστασης.Η προσοχή μου ήταν στραμμένη πάνω της…κι αυτό που δεν ξεχνάω είναι μια κουβέντα της που άκουσα να λέει στις δυο γυναίκες:
      «Σας βλέπω από την απέναντι όχθη του ποταμού»
      Καλή εβδομάδα

Σχολιάστε