Η Άγνωστος και ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

Αν και το έχω ξαναβάλει και παλιότερα, μου ‘ρθε ξαφνικά να το ξανα-ανεβάσω εδώ, μια και μιλάμε για παιδιά, σεξ, και τέτοια. Καθώς το κοίταζα, πρόσεξα για πρώτη φορά ότι σε αυτή την πρώτη και… προτελευταία ταινία που έχω παίξει ως παιδί (η άλλη είναι η ΕΡΟΪΚΑ του Μιχ. Κακογιάννη) με λένε Άλκη!!! Το όνομα του καλύτερου φίλου μου που σας έχω πει και πριν λίγες μέρες. Ένα άλλο που πρόσεξα, επίσης για πρώτη φορά, είναι ότι από όλους τους ηθοποιούς που παίζουν στο απόσπασμα που θα δείτε, δεν ζει κανένας. Και αυτό είναι εκείνο που μ’ έκανε να πάρω την τελική απόφαση να το ανεβάσω. Για να τους τιμήσω. Μ’ αυτούς έχω μεγαλώσει μέσα στο θέατρο που με … διέφθειρε και δεν μ’  ένοιαξε ποτέ αν κάποιος ή κάποια είναι gay. Αφού να φανταστείτε ότι όταν κάποτε, που η γυναίκα μου (η πρώτη) ήταν έγκυος, με ρώτησε ο Αλέξης Δαμιανός αν το παιδί ήταν αγόρι, θα προτιμούσα να γίνει βλάκας αλλά «άντρας» ή ιδιοφυία σαν τον Χατζιδάκι ή τον Τσαρούχη, του απάντησα χωρίς δισταγμό, «μα φυσικά σαν τον Χατζιδάκι και τον Τσαρούχη». Βλέπετε, από μικρό παιδί έκανα κακές παρέες, σαν αυτόν με την λιβρέα που βλέπετε στη φωτογραφία. Τον αναγνωρίζετε; Είναι ο Αρτέμης Μάτσας. Και το αγοράκι με την ξανθιά περούκα (πώς τη γλύτωσα!…) εγώ είμαι που παίζω τον Μότσαρτ σε παιδική ηλικία, στα 12.

Καλό ξημέρωμα.
Φιλιά σε όλους και όλες ανεξαιρέτως
Π.
Υ.Γ.  Α, καλά που το θυμήθηκα! Για όσους ανησυχούν (όπως η ATHINOVIO) ότι στο blog δεν θα μπαίνει σε λίγο κανένας, να πω ότι η επισκεψιμότητα του blog δεν έχει σχέση με τα σχόλια. Τα τελευταία στοιχεία από τις μετρήσεις που μόλις είδα, δείχνουν ότι στο blog, από τον Φεβρουάριο του 2007 που άνοιξε, έχουν μπει για πρώτη φορά 194.082 computers  και οι επιστροφές αυτών των computers μαζί με τα hits που έκαναν, είναι 693.374, με μέσο όρο καινούργιων computers την εβδομάδα, 1.350. Σας ευχαριστώ πολύ. Κάτι τέτοια μαζί με κάποια αγαπησιάρικα σχόλια για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ, είναι που με κάνουν να κρατάω το blog, ενώ το έχω βαρεθεί εδώ και καιρό. Και τέλος να δηλώσω ότι δεν είμαι «πνευματικός άνθρωπος», είμαι ένα απλός ηθοποιός, εδώ και 55 χρόνια. Ας … με δούμε σε μία καραμπινάτη μελό ελληνική ταινία.

13 Σχόλια στο “Η Άγνωστος και ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.”

      athinovio
      14 Ιουνίου 10 στις 23:18

      Αν δεν ήτα η τηλεόραση, πως θα γίνονταν αποδεκτοί οι γκέη από το ευρύ κοινό?
      Επειδή λοιπόν έχω την υποψία ότι πολλοί άνθρωποι και σε αυτό το ιστολόγιο αντλούν απόψεις από αυτή, «ο,τι και να γινεται, προσεχε να εχεις τα μέντε* σου!»

      * = τα μυαλα σου στο κεφαλι σου, δλδ, να σκεφτεσαι, να μην αφηνεσαι, να αντιδρας, να αμφιβαλλεις, κλπ.

      (υπαρχει και η συνταγη του στατηγου Μακ Αρθουρ “etre jeune”)

      να-τασσσάκι
      14 Ιουνίου 10 στις 23:42

      **τουλάχιστον, ό,τι γράφεις, γράψτο σωστά:
      να ‘χεις τ’ αμέντε σου

      Πάρε και τη σχετική μαντινάδα, έτσι τέτοια ώρα που μ’ έπιασε το κρητικό μου :

      Να ‘χεις τ’ αμέντε σου ανέ δεις
      δρόμο φαρδύ και ντρέτο
      ποτέ σε μια ψηλή κορφή
      δε βγάνει. Κάτεχέ το

      😉

      Καραπιπέρης Γιάννης
      15 Ιουνίου 10 στις 0:25

      χεχεχέ… οι Παραμυθάδες είναι φίλοι μας !!!! χεχεχέ !!!
      (όσοι δεν έχουν διαβάσει για το ποιος ήταν αληθινά ο Μάτσας, ο Καλογήρου, ο Μούτσιος, ο Βουρνάς και λοιποί και τι χαρακτήρες ήταν, μη συνεχίσουν την ανάγνωση… )
      Και δυστυχώς που δε ζει πια ο αείμνηστος ο «Λαμπρούκος» μπας και υψώσει την βαριά του χείρα και γλώττα 😆

      Αφού κάποιοι όμως ανέφεραν Μακαρθουρισμούς, συμμπληρώνω:

      «Vous êtes aussi jeune que votre foi. Aussi vieux que votre doute.
      Aussi jeune que votre confiance en vous-même.
      Aussi jeune que votre espoir. Aussi vieux que votre abattement.

      Vous resterez jeune tant que vous resterez réceptif.
      Réceptif à ce qui est beau, bon et grand. Réceptif aux messages
      de la nature, de l’homme et de l’infini.

      Si un jour, votre coeur allait être mordu par le pessimisme
      et rongé par le cynisme, puisse Dieu avoir pitié de votre âme de vieillard »

      (και να μη ξέρετε γαλλικά, ξέρει το internet… και να μη ξέρετε να είστε Άνθρωποι, ξέρει το internet….)

      Kαι λες Π. ότι δεν είσαι «Πνευματικός άνθρωπος» ? και λες ότι είσαι ένας «απλός ηθοποιός»?

      Αλλού να τα πουλήσεις αυτά, για μένα είσαι απλά Άνθρωπος, και λίγοι είναι αυτοί σήμερα… (και μερικοί πάρτε το σαν γλύψιμο, έχω μετοχές εδώ, ω μακάριοι!!!)

      Παπαστρατής Ιωάννης
      15 Ιουνίου 10 στις 9:20

      θα μου δώσεις μερικές απο τις μετοχές σου Ω! υπερφανταστικέ Καραπιπέρη?????? 😆

      Αν στηριχτώ στην μετάφραση του google,πχ,για να μεταφράσω τα γαλικά σου καλύτερα να μάθω πιάνο!!!(Γαλλικά και πιάνο που λένε… 🙂 )

      Παραμυθάς
      15 Ιουνίου 10 στις 14:01

      Θα σύστηνα θερμά σε όλους σας, να κάνετε «κλικ» πάνω στο όνομα της ATHINOVIO για να βγείτε στο blog της, «ΤΡίΤΟ ΚΑΖάΝΙ ΑΡΙΣΤΕΡά» και να διαβάσετε το post που έβαλε χτες, 14 του μήνα, με τίτλο, «Στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουνε». Εγώ της στέλνω δύο γλυκά φιλιά, ένα για το κάθε μάγουλο.
      Καλό μεσημέρι
      Νίκος

      marilia
      15 Ιουνίου 10 στις 22:59

      «Κάτι τέτοια μαζί με κάποια αγαπησιάρικα σχόλια για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ, είναι που με κάνουν να κρατάω το blog, ενώ το έχω βαρεθεί εδώ και καιρό.»

      Ώστε έτσι, ε;;;;;;;;;;;;; Μας βαρεθήκατε!!!! Δεεεεεεεεεεεεε φταίει κανείς, εμείς φταίμε που στέλνουμε «αγαπησιάρικα». Ε, λοιπόν, εγώ απόψε γκρινιάζω! Μάλιστα, γκρινιάζω! Τέλειωσε το σχολείο, αφήσαμε τα παιδάκια μας πίσω και ούτε ένα παραμύθι καληνύχτας δεν έχουμε;;;;;;;;;; Να μείνουμε ξάγρυπνοι δηλαδή κάνοντας replay τη φετεινή χρονιά, χωρίς κάτι να μας ηρεμεί; Κανείς δε μας σκέφτεται πια; Κανείς;;;;;; 😥

      Γκρινιαροφιλί σβουριχτό, χωρίς αγκαλίτσα. Αυτή μόνο μετά παραμυθοανταλλάγματος. 😉

      Παναγιώτης
      16 Ιουνίου 10 στις 20:57

      Μικρός φτυστός είσαι παραμυθά με τον εαυτό σου σε μεγάλη ηλικία. Το μουστάκι λείπει !

Σχολιάστε