«Γυρνώντας κανείς τα πάντα προς όφελός του»

cover

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα κεφάλαιο  από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμος μέσα μας», που μετέφρασα τελευταία. Κανονικά έπρεπε να το βάλω χτες, Παρασκευή, όπως μου έχετε ζητήσει, αλλά δυστυχώς ξςχάστηκα. Αλλά θα το αφήσω κάποιες μέρες παραπάνω, για να υπάρχει χρόνος να το διαβάσουν «προσεχτικά», χωρίς πίεση, όπως μου είπατε.
Καλό βράδυ.
Π.

 Γυρνώντας κανείς τα πάντα προς όφελός του 

Η  Θ. Γ. εξήγησε ότι πάντα πιάνει τον εαυτό της να διψάει, να θέλει ν’ αγαπηθεί, στρέφοντας κάθε συζήτηση, κάθε συνάντηση με κάποιον άλλον, σε όφελός της. Ήδη πριν από κάθε συνάντηση, λογάριαζε τις ωφέλειες και τα κέρδη απ’ αυτήν, για την ίδια. Αυτές οι σκέψεις την απασχολούσαν έχοντας διάφορες απαιτήσεις. Αυτό το παιχνίδι το έπαιζε για πολλά χρόνια και το είχε βαρεθεί. Ήθελε να σοβαρευτεί, αλλά είδε ότι το μυαλό της έκανε πάντα υπολογισμούς, υποκρινόταν, ήταν πάντα άπληστο. Τι θα μπορούσε να κάνει για να ελευθερώσει τη σκέψη της από αυτήν την απομονωτική ματαιοδοξία. Ήταν λύση η στροφή της προς το Θεό;

Γιατί αναζητάμε εξουσία, γιατί συσσωρεύουμε, γιατί μαζεύουμε χρήματα, θέσεις, τίτλους, έρωτες; Γιατί έχουμε φορτωθεί με  απαιτήσεις; Δεν είναι για να ικανοποιήσουμε κάποια επιθυμία που μας καίει; Επιθυμία να είμαστε κάποιοι, επιθυμία να μην μείνουμε απ’ έξω, να πετύχουμε, και να έχουμε την ικανοποίηση της έντονης δράσης. Αν αφαιρεθούν οι φιλοδοξίες, οι τίτλοι, οι κοινωνικές θέσεις και ο πλούτος, τι μένει; Τίποτα. Ένα απέραντο κενό, εσωτερική φτώχια. Το να γεμίσουμε αυτό το κενό, αυτή την οδυνηρή μοναξιά γίνεται η μόνιμη απαίτησή μας. Προσπαθούμε να γεμίσουμε αυτό το πηγάδι με πλούτη, με σεξ, με έχθρα, με φιλοδοξίες, με την τέχνη, με δραστηριότητες, με την πολιτική, με γνώσεις, με κάθε δυνατό υλιστικό μέσο. Εκείνοι που δεν έχουν χαζέψει εντελώς με  αυτή την μάταιη προσπάθεια, στρέφονται στην πνευματική ζωή, στον Θεό· αναζητούν την πνευματική ζωή. Ο Θεός γίνεται το μέσο για να γεμίσουν αυτόν τον απύθμενο λάκκο. Έτσι, ο Θεός γίνεται ένας άλλος τρόπος φυγής από τον πόνο και τον φόβο, από την εσωτερική φτώχια. Οι φυγές, όσο ευγενικές και αν είναι οδηγούν σε σύγχυση, σε θλίψη, σε αποβλάκωση.

Μπορεί αυτό το κενό να γεμίσει; Έχετε δοκιμάσει διάφορους τρόπους, αλλά έχετε καταφέρει να το γεμίσετε; Μπορεί να το καλύψετε προσωρινά ή μπορεί να νομίσετε ότι το έχετε γεμίσει, αλλά σύντομα νοιώθετε την οδυνηρή του θλίψη. Ευτυχώς για σας δεν είσαστε από εκείνους που αυταπατώνται, που έχουν πείσει το εαυτό τους ότι έχουν βρει  το σωστό τρόπο να γεμίσουν το κενό τους ή ότι η μέθοδός τους θα φέρει τελικά το γέμισμα του κενού. Τώρα, θέλετε να γεμίσετε αυτό το κενό με τον Θεό. Αλλά και πάλι, μπορείτε να γεμίσετε το κενό με διανοητικούς σχηματισμούς; Όταν έχετε δοκιμάσει διάφορα συστήματα πνευματικής εξάσκησης, με διαφορετικά δόγματα, διαφορετικές δοξασίες και θρησκείες, με διαφορετικές διδασκαλίες, τώρα θα μπορέσετε να γεμίσετε το κενό;

Δεν δίνετε μια αληθινή απάντηση γιατί το μυαλό νομίζει ότι δεν είναι τόσο φτωχό, ότι έχει κάποιες ικανότητες, ότι δεν έχει δοκιμάσει τους πολλούς τρόπους γεμίσματος του κενού κι ότι έτσι θα βρείτε έναν. Τώρα: μπορεί ποτέ να γεμίσει αυτό το κενό; Δεν είναι ένας τέτοιος απύθμενος λάκκος που όλες οι προσπάθειες να γεμίσει είναι εντελώς μάταιες; Δεν είναι μέσα στη φύση της έντονης επιθυμίας ότι όσο ικανοποιείται τόσο πιο πολύ απαιτητική γίνεται; Η νοημοσύνη φέρνει γρήγορη προσαρμογή σ’ αυτό το γεγονός, και η βλακεία είναι η ανικανότητα να προσαρμόζεται κανείς. Ακόμα, το μυαλό αρνείται να δεχτεί το αναπόφευκτο και αρνείται να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Κι ακόμα, στην ανακάλυψη της αλήθειας βρίσκεται η δημιουργική ελευθερία από αυτήν την ακατάπαυστη επιθυμία.

Οι αποφάσεις, οι απαντήσεις της λογικής, δεν θα πλουτίσουν αυτή την τεράστια φτώχεια. Τίποτα δεν θα εμπλουτίσει, τίποτα  δεν θα γεμίσει αυτόν τον απύθμενο λάκκο, αυτή την άδεια μοναξιά. Η ίδια η αντίληψη των αιτιών της φέρνει την κατανόησή της, την ελευθερία. Με αυτήν την κατανόηση, μ’ αυτό το καινούργιο εργαλείο, η συσσωρευμένη συνήθεια να αρπάζει κανείς, να γυρνάει τα πάντα προς όφελός του, οι απαιτήσεις και λοιπά, όλα αρχίζουν να διαλύονται. Χωρίς αυτή την κατανόηση, οι συνήθειες της σκέψης και του συναισθήματος, δίνουν τη θέση τους σε άλλες συνήθειες σκέψης και συναισθήματος. Και όλες οι συνήθειες, εμποδίζουν τη δημιουργική ελευθερία.

 

 

Σχολιάστε