Γύρισα…

Όπως σας  είπα στο προηγούμενο post, για ένα τετραήμερο ήμουν στο Μπρόκγουντ  Παρκ στην Αγγλία, όπου βρίσκεται το Σχολείο του Κρισναμούρτι και το Κέντρο Κρισναμούρτι όπου στεγάζεται το Krishnamurti Foundation Trust. Όπως σας είχα πει, εκεί έγινε η καθιερωμένη συνάντηση των επιτροπών από όλο τον κόσμο – που γίνεται κάθε δύο χρόνια –  και ασχολούνται με τις διδασκαλίες του Κρισναμούρτι. Το κτίριο της φωτογραφίας στο προηγούμενο post είναι το Σχολείο. Αυτό εδώ,σήμερα, είναι το Κέντρο Κρισναμούρτι, όπου μέναμε και γίνονταν οι καθημερινές συναντήσεις μας. Και λέω να κλείσω το post, με ένα κείμενο από το τελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που κυκλοφόρησε το, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», ένα κείμενο που έχει μια έμμεση σχέση με αυτές τις συναντήσεις.
Καλό βράδυ.
       Π.

Ο αντιπνευματικός κλειστός κύκλος
Η  Σ. Ι. κατάφερε κάποια στιγμή να μου εξηγήσει ότι ένοιωσε κάποια έλλειψη φιλικότητας, κάποια επιφυλακτικότητα, μια έλλειψη ανταπόκρισης από μέρους μου.
Αυτό ειπώθηκε με έμμεσο τρόπο και χρειάστηκε να γίνει πάρα πολύ προκαταρκτική δουλειά, για να βγουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα παράπονά της. Με αργό και υπομονετικό «σκάψιμο» για κάμποσες ώρες, βγήκαν στην επιφάνεια αυτές οι θιγμένες δηλώσεις της για μένα: ότι πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην «εργασία» όταν εργάζονται μαζί κι άλλοι άνθρωποι· ότι πρέπει να υπάρχει ενθάρρυνση και αβίαστη ροή φιλίας ανάμεσα σ’ αυτούς που κάνουν αυτή την «εργασία» και ότι πρέπει να μην έχω ένα κλειστό κύκλο ανθρώπων γύρω μου, ούτε να ενθαρρύνω αυτόν τον κύκλο να έχει εξουσία και λοιπά.
Της εξήγησα ότι δεν υπήρχε κανένας κλειστός κύκλος και ότι αυτή ακριβώς η ιδέα ήταν αήθης και εντελώς αντιπνευματική και ότι εκείνοι που σκέφτηκαν ότι υπήρχε ένας κλειστός κύκλος, το μόνο που ήθελαν ήταν να μπουν σ’ αυτόν, καθώς ένοιωθαν ότι οι ίδιοι ήταν αποκλεισμένοι. Σ’ εκείνους ήταν που υπήρχε αυτό το κτητικό πνεύμα, αποκλεισμού.
Εκείνη το αρνήθηκε αυτό επισημαίνοντας ότι, «δεν υπάρχει καπνός, χωρίς φωτιά» και ότι δεν έχω επίγνωση του αποκλεισμού που κάνω.
Επεσήμανα ότι στις διάφορες χώρες που έχω πάει, έμενα μαζί με άλλους ανθρώπους· αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι έγιναν ένας «κλειστός κύκλος» για εκείνους που είχαν μείνει απ’ έξω επειδή ήθελαν να «ανήκουν» κάπου. Της εξήγησα ότι αυτό το πνεύμα του «κλειστού κύκλου» είναι εντελώς επιζήμιο για την κατανόηση και δεν είχα άγνοια του θέματος· ήταν ένας από τους λόγους που δεν ανήκα ποτέ σε καμιά οργανωμένη θρησκευτική ομάδα και είχα αφήσει ένα τέτοιο οργανισμό. (Τη Θεοσοφική Εταιρία).
Εκείνη επέμενε ξανά ότι δεν είχα επίγνωση αυτού του πνεύματος εκλεκτισμού και διαχωρισμού που υπήρχε μέσα μου και έτσι ενθάρρυνα τον κύκλο μου, την ομάδα μου. Την ευχαρίστησα που μου το επεσήμανε αυτό, το οποίο το είχα σκεφτεί και το είχα ερευνήσει για πολλά χρόνια, αλλά πρέπει κανείς να είναι πάντα προσεκτικός ώστε η αγάπη να μην είναι εκλεκτική.
Λίγα λεπτά αργότερα ξαναπέρασε στην επίθεση με θέμα τη συμπεριφορά μου. Δεν έπρεπε, με ρώτησε, να αναγνωρίζω τη δουλειά συνεργατών που είχαν δουλέψει στο ίδιο επίπεδο με μένα; Επειδή αυτή η αναγνώριση θα δυνάμωνε τη διάδοση του έργου;
Ένοιωσα ότι αυτό ήταν η ουσία του ζητήματος. Της είπα, λοιπόν, ότι η ύψιστη πραγματικότητα ανήκει σε όλους, όπως η γη και ο ουρανός, και κανείς –ευτυχώς- δεν μπορεί να την μονοπωλήσει· και το πνεύμα ακριβώς της ιδιοκτησίας της, της κατοχής της, δείχνει την έλλειψή της κι ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει, να ελευθερώσει έναν άλλον, από τη θλίψη· ότι ο καθένας μόνος του πρέπει να ανακαλύψει αυτή την ύψιστη σοφία· ότι δεν μπορεί κανείς να προσκαλέσει ή να εμποδίσει κάποιον να την μοιραστεί· δεν υπάρχει γκουρού ή δάσκαλος που μπορεί να αποκαλύψει την ομορφιά της και την απεραντοσύνη της. Το να ζητάς αναγνώριση στην κατανόηση κάποιου είναι το δέχεσαι την αυθεντία σε ζητήματα όπου το πνεύμα της αυθεντίας και η ενθάρρυνσή της, είναι η έσχατη άρνηση του πραγματικού. Εκείνος που αναζητάει την αλήθεια πρέπει να αντιλαμβάνεται εκείνον που κάνει την αυθεντία και να τον αποφεύγει. Για να συνειδητοποιήσεις το υπέρτατο, το όλο, πρέπει να υπάρχει ταπεινοφροσύνη, και η ταπεινοφροσύνη δεν συμβαδίζει με την επιθυμία για αναγνώριση. Στη συνειδητοποίηση εκείνου που είναι πραγματικό, δεν υπάρχει ούτε μικρό ούτε μεγάλο, επειδή για εκείνο, το μικρό και το μεγάλο είναι ένα.

 

5 Σχόλια στο “Γύρισα…”

      Δέσποινα
      11 Ιουλίου 17 στις 23:31

      Σε λίγο καιρο πηγαίνω στο Κέντρο του Κρισναμουρτι.Ζητησα από τους υπεύθυνους εκει αν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που πρόλαβε να γνωρίσει τον Κ. για να μπορέσει να μου μεταφέρει μια πιο άμεση εικόνα.Απο οτι κατάλαβα εσείς τον έχετε γνωρίσει.Μπορειτε να γράψετε δύο λόγια για όσους δεν ειχαν την τύχη.Ειστε και Έλληνας και θα ναι πιο εύκολο στην κατανόηση .
      Ευχαριστώ.

      Παραμυθάς
      12 Ιουλίου 17 στις 11:24

      Δυστυχώς αυτό που πήρα από τον Κ στις συναντήσεις μας δεν μεταφέρεται γραπτά. Όποτε θέλετε να βρεθούμε στη «Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι» στους Αμπελοκήπους να σας πω. Γράψτε μου στο info@klibrary.gr

      Δέσποινα
      12 Ιουλίου 17 στις 15:44

      Θα ήταν μεγάλη μου τιμή και χαρά.
      Θα επικοινωνήσω σύντομα.
      Ευχαριστώ πολύ.

      Φάνης
      12 Ιουλίου 17 στις 14:23

      Διάβασα ίσαμε 20 φορές την τελευταία παράγραφο…
      Αναρωτιέμαι, τί θα μπορούσαμε να κάνουμε στην παιδεία μας, πώς θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε στα παιδιά μας αυτή τη λογική σκέψης.
      Αναρωτιέμαι τί είναι αυτό που μας μαθαίνει να θεωρούμε φυσιολογικό π.χ. την «αναγνώριση» του έργου μας, πιστεύοντας ότι «προσφέρουμε». Και αν πραγματικά πολλές φορές προσφέρουμε χωρίς αντάλλαγμα και από γενναιοδωρία, γιατί κάπου στο βάθος μας να αναζητάμε την αναγνώριση;
      Πάντως, επιτρέψτε μου να σας αναγνωρίσω το πόσο έχετε προσφέρει εσείς για τη διάδοση αυτών των ιδεών, που στην αρχή φαίνονται ακατανόητες για τους περισσότερους, στη συνέχεια κατανοητές. Δύσκολα όμως γίνονται τρόπος ζωής. Δύσκολο να μας παρατηρούμε…
      Καλή συνέχεια!

Σχολιάστε