«Γκουρού»!!! Κούφια η ώρα που τ’ ακούει…

storyteller-himself.jpgΈνα από τα καλύτερα που έχει κάνει ο «μάστορας» σ’ αυτό το blog, είναι το σύστημα που μου στέλενει στο OUTLOOK όλα τα σχόλιά σας ως μηνύματα. Έτσι δεν κινδυνεύω να χάσω κάτι που έχει γραφτεί σε ένα πολύ παλιό post. Έτσι έγινε και απόλαυσα όλα τα σχόλια του «Χρήστου» που μπήκε τελευταία στο blog και ανάμεσα στ’ άλλα έγραψε: «Ποπο, κύριε Παραμυθά, το blog σας μπαίνει αυτή τη στιγμή στα Αγαπημένα μου! Θα το ξεκοκκαλίσω!» Και πραγματικά το «ξεκοκκάλισε», αφήνοντας από ένα σχόλιο στο κάθε post! Διαβάζοντας τα σχόλιά του, ξανάζησα μαζεμένα όλα τα συναισθήματα που ένοιωσα από όσα μου έχετε γράψει αυτούς τους τέσσερις, σχεδόν, μήνες! Με την ευκαιρία, λοιπόν, θα ήθελα να σας πω και πάλι ένα «ευχαριστώ πολύ» για όλη την αγάπη μου στέλνετε.
Παρακολουθώ αυτά που γράφετε για το θέμα του διαζυγίου. Θα είχε πλάκα να το γυρίσουμε στο chat, αλλά ο «μάστορας» λέει ότι χρειάζονται πολλά χρήματα και το forum (που επίσης έχετε προτείνει), πολύ δουλειά για τους δύο, που είμαστε. Όμως, εξαιτίας αυτού του blog ή μάλλον εξαιτίας της δικής σας ανταπόκρισης σε αυτό, παίζονται διάφορα πράγματα που μέσα στην εβδομάδα θα σας τα πω. Έχουν σχέση με τηλεόραση, web tv και εκδόσεις.
Θέλω να ξέρετε ότι δεν απαντάω στα σχόλια σας όχι γιατί δεν μ’ ενδιαφέρουν, αλλά επειδή δεν θεωρώ ότι έχει καμιά σημασία να υποστηρίζω τις απόψεις μου. Ο λόγος που γράφω αυτά τα «σεντόνια» είναι για να μπαίνουν κάποια ερωτήματα και είναι δικό σας θέμα το πώς θ’ απαντήσετε. Ο «Χρήστος» έγραψε στο πρώτο του σχόλιο: «Να είστε πάντα καλά, γκουρού της παιδικότητάς μας». Χα, χα, χα… Καλά «γκουρού» της «παιδικότητάς σας», αλλά όχι και γκουρού της ωριμότητάς σας! Κούφια η ώρα που τ’ ακούει… Το διαδίκτυο, αλλά κι αυτή η πόλη έχουν πολλούς γκουρού και γκουρούδικα, που σαν δράκουλες ρουφάνε κάθε εσωτερική ελευθερία, κάθε αμφισβήτηση και την μόνη αληθινή επανάσταση: την ψυχολογική, την εσωτερική επανάσταση ενάντια σε κάθε υπακοή, κάθε φόβο, σε κάθε κοινωνική, θρησκευτική, οικογενειακή, διαμόρφωση υποταγής και συμόρφωσης σε πρότυπα, στερεότυπα και μοντέλλα, και όπου ενώ κηρύσσουν την αγάπη, η αγάπη έχει φύγει από το παράθυρο και δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.
Κι ένα σχετικό σχόλιο για το θέμα της επιροής από τους γονείς στη σχέση των ζευγαριών, που διάβασα σε κάποια από τα δικά σας σχόλια: Τελειώνετε με τους γονείς σας – αν δεν έχετε τελειώσει από νωρίς – που δεν σημαίνει να πάψετε να τους αγαπάτε. Και αφήστε και τα παιδιά σας ήσυχα. Αλλά να τα νοιάζεστε αληθινά και βαθιά, όντας πάντα έτοιμοι να τα βοηθήσετε όταν και όποτε αυτά θέλουν και για ό,τι εκείνα θελήσουν. Ο άνθρωπος που σας γράφει αυτά – ξέρω θα σοκαριστεί κόσμος με αυτό που θα γράψω και κυρίως από τους δικούς μου, αλλά ξαφνικά ένοιωσα ότι πρέπει να σας το πω – ο άνθρωπος, λοιπόν, που σας τα γράφει αυτά αγάπησε βαθιά τη μάνα του και της στάθηκε ως το τέλος της με αληθινή φροντίδα, αλλά στα 22 του έφυγε για πάντα από το πατρικό του, λέγοντάς της εντελώς στην ψύχρα: «Επειδή δεν σε γα… ο πατέρας μου, δεν θα μου πρήζεις εμένα κάθε μέρα τ’ αρ…..».
Αν νομίζατε ότι ο Παραμυθάς είναι μόνο ένας γλυκός και καλός παππούς, λυπάμαι. Ο Παραμυθάς είναι αλήθεια, όπως λέτε, ότι έχει μέσα του αγάπη, αλλά επίσης, «δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο».
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Υ.Γ.
Σκέφτηκα να το σβήσω αυτό το πολύ προσωπικό που έγραψα, αλλά αποφάσισα να το αφήσω γιατί θα το έσβηνα για λόγους καθωσπρεπίστικης αυτολογοκρισίας. Άλλο όμως καθωσπρεπισμός και άλλο αξιοπρέπεια. Σας εύχομαι να μην φέρετε ποτέ τα παιδιά σας στη θέση να σας πούνε κάτι τέτοιο ή – το χειρότερο – να το σκεφτούν και να μην το πούνε θάβοντάς το μέσα τους για πάντα, αφήνοντάς σας να νομίζετε ότι σας σέβονται.

21 Σχόλια στο “«Γκουρού»!!! Κούφια η ώρα που τ’ ακούει…”

      dakis
      29 Μαΐου 07 στις 21:15

      Πλάκα κάνεις αγαπημένε μας Παραμυθά που δεν θα το έγραφες;
      Όλη η ουσία του πόστ ήταν αυτή. Άσε γιατί, μας χτύπησες ευαίσθητη χορδή…

      natasaki
      29 Μαΐου 07 στις 22:39

      Αχ Παραμυθά -παππού αγαπημένε…..Όλο και πιο κοντά μας, (να ξέρεις είμαστε πολύ που ήρθαμε σε τέτοια ή παρόμοια θέση) και όταν ήμασταν παιδιά και τώρα που «λίγο» μεγαλώσαμε!!!
      Πώς τα καταφέρνεις ! ! ! ! 😉

      Μεγάλη-μεγάλη αγκαλιά και φιλί για καληνύχτα….

      Ανατολη
      30 Μαΐου 07 στις 8:38

      Καλημερα σε ολους!Το καλυτερο θα εσβηνες μορε παραμυθα μας!!!Η αληθεια εχει τη μεγαλυτερη ομορφια.Σε τρομοκρατησαμε λιγακι ολοι εμεις αλλα μη μας φοβασαι ξερουμε ποια ειναι τα ορια χεχεχεχεε.
      Πολλα φιλια και περιμενουμε τις εξελιξεις………..

      Χρήστος
      30 Μαΐου 07 στις 11:51

      Χεχεχ.. όποιος καεί με τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι!

      Και μένα κοντέψανε να με κάψουνε τινές «γκουρού», πλην όμως γι’αυτό δεν φταίγανε οι ίδιοι οι γκουρού, αλλά το κεφάλι μου το κούφιο που λογόκρινε τις φωνές που μου λέγανε πως κάτι δεν πάει καλά.

      Κι αυτό διότι μεγάλωσα και χάζεψα.

      Για να έχει αξία ο «γκουρού», πρέπει ο «μαθητής» να είναι σοφός, να έχει κρίση και διάκριση. Αυτό αποκλείει (στην εποχή μας τουλάχιστον) τους ενήλικες, γιατί δεν έχουν κρίση και διάκριση, ενώ αφήνει μόνο τα παιδιά, γιατί έχουν.

      Γι’αυτό, όταν ήμαστε παιδιά, εμπιστευόμαστε πλήρως τον «γκουρού» Παραμυθά και τις «ουπανισάδες» της Παιδικής Ζώνης της ΕΡΤ. Γιατί ξέραμε τι μας γινόταν.

      Μετά που μεγαλώσαμε και χαζέψαμε, αρχίσαμε να τρέχουμε πίσω από άλλους «γκουρού» κι άλλες «ουπανισάδες», τρέφοντας τα εγώ τους, για να θρέψουμε υπογείως το δικό μας.

      Εξελίξεις; Αχάααα…!!!

      Χρήστος
      30 Μαΐου 07 στις 11:56

      Υστερόγραφο:

      Ένας παλαβός καλόγερος είπε σ’ένα φίλο μου, πως ο λόγος που πολλοί γονείς δίνουν τόση καταπνιχτική στοργή και στραγγαλιστική λατρεία στα παιδιά τους είναι γιατί τα παιδιά είναι το μόνο που τους κρατάει μαζί, μια που έχουν βαρεθεί ο ένας τον άλλον. Κι όταν τον καταλάβουν αυτό οι γονείς, ναι μεν θα πονέσουν, αλλά θα λυτρωθούν συνάμα.

      Άρα κάτι ήξερε από αγάπη ο τσαντισμένος 22χρονος που την είπε τότε στη μάνα του.

      lou
      30 Μαΐου 07 στις 12:43

      Καλημέρα σε όλους.

      Τι να πω Παραμυθά μας..
      Έφυγα και γω καπως ετσι στα 22, με αναλογες ατακες στις αποσκευες.
      Και βρεθηκα παλι στα 31 να φιλοξενουμαι για καποιους μηνες απο τους γονεις μου. Και φτανουν στιγμες που οι ατακες επαναλαμβανονται !!!
      Προτιμω την συντροφια της εξομολογηση σου, απο τις ηλιθιες ενοχες.
      Αυτές οι ελληνιδες μανες, ηρωΐδες και τερατα συναμα.

      tsaperdona
      30 Μαΐου 07 στις 14:38

      εγώ πάλι που έχω σφηνώσει στην μετεφηβειοπροενηληκίωση τι να πω???

      που δεν λέω να αφήσω τη μανούλα και τον μπαμπάκα και τη βολή μου,που δεν λένε κουβέντα γιατί υφίστανται τον στυγνό εγκβιασμό
      της χαιδεμένης μικρής κόρης που απέμεινε απο τις 3 ( ήρωα μπαμπά!)
      και όχι τίποτα , με ρωτάνε και κάθε τρεις και λίγο αν είμαι και ευτυχισμένη και αν μου λείπει τίποτα( έχουν και άγχος,μπας και στα 31 δεν θα τους πως τον πόνο μου!!!)

      ε,ρε ψυχανάλυση που θέλουμε όλοι…με την καλή έννοια( αν και σιχαίνομαι αυτή την έκφραση,το με την καλή έννοια)

      κατά τ άλλα, τα ατίθασα αγόρια, εξελίσσονται σε ατίθασους παραμυθάδες!!

      και μια και το θυμήθηκα

      Όλο ΘΑ και ΘΑ και ΘΑ

      ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΒΡΕ ΠΑΡΑΜΥΘΑ!!

      υγ που σ εχω μέσα στην καρδιά
      και φεύγω τώρα για δουλειάααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑ

      lou
      31 Μαΐου 07 στις 14:05

      Mia xara se vriskw tsaperdona!!!!.
      Kai egw ilikiaka kapou ekei eimai kai mu aresei, lew na araxw kamia dekaetia akoma ki as spoudasa kai tin perivoiti psyxanalysi.
      I gademia mu einai oti oi dikoi mu me adagvnizode stegna, einai vlepeis se nipiaki fasi akoma !!

      x-ray
      31 Μαΐου 07 στις 16:11

      Γεια σας κάνω ένα paste και εδώ.
      Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

      α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο “Για την Αμαλία”.
      β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
      γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο
      Για την Αμαλία – http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
      Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

      paraxeno
      31 Μαΐου 07 στις 17:07

      υπήρχε μέχρι την περασμένη Παρασκευή μια γυναίκα φτιαγμένη από τη στόφα του παραμυθιού, γενναία, χαμογελαστή μέσα στη χειρότερη δίνη που μπορεί να βρεθεί ο άνθρωπος… Η Αμαλία … (http://fakellaki.blogspot.com) ίσως την έχετε ακούσει στις ειδήσεις ή την διαβάσατε στις εφημερίδες… Η Αμαλία έφυγε, αλλά το παραμύθι που σκάλισε στο ιστολόγιό της, αυτό το σκληρό παραμύθι που αντιμετωπίζουν πολλοί συνάνθρωποί μας έμεινε πίσω, ανήλεο, και σαρκαστικό…

      υπάρχουν κάτι παιδιά όμως που αγαπούν τα άλλα παραμύθια, εκείνα σαν κι αυτά που μας ιστορούσες όταν είμασταν παιδιά παραμυθά, κι αυτά προσπαθούν σήμερα και τη μνήμη της μικρής ηρωίδας να τιμήσουν, αλλά και να διεκδικήσουν ένα αναφαίρετο δικαίωμα όλων – την Υγεια, τη Ζωή

      http://giatinamalia-blog.blogspot.com/

      άν σκεφτείς καποιον τρόπο να βοηθήσεις κι εσύ παραμυθά της νιότης μας τούτο το παραμύθι να μη χαθεί θα δώσει περισσότερο θάρρος σε όλους μας…

      Γιώργος Παναγόπουλος
      31 Μαΐου 07 στις 22:56

      Αγαπητέ κ. Πιλάβιε,

      δεν είναι πολύς καιρός που άρχισα να ψάχνω στο internet για κάποια βίντεο του αγαπημένου μου παραμυθά…. βλέπετε και εγώ με αυτά μεγάλωσα(τώρα είμαι 32 χρόνων). Μπήκα πρώτα στο site της ΕΡΤ αλλά δε βρήκα κάτι, αλλά τελικά μόλις ανακάλυψα πως έχετε τη δική σας ιστοσελίδα, δεν μπορείτε να φανταστήτε τη χαρά, μα πάνω από όλα τη συγκίνηση που ένιωθα, βλέποντας για μια ακόμη φορά επεισόδια από την αγαπημένη μου χιλιοποδαρούσα και φυσικά του παραμυθά!! Να είστε πάντα καλά για αυτά που προσφέρατε στην τυχερή δική μας γενιά που είχε την ευκαιρία να σας απολαύσει, να σας γνωρίσει μέσα από τη δημιουργικότητά σας, μιας δημιουργικότητας που έρχεται σε αντίθεση με τα τηλεσκουπίδια που δυστυχός παρουσιάζει η σημερινή τηλεώραση ακόμα και στην παιδική ζώνη. Να είστε πάντα καλά!! Σας εκτιμάμε και σας αγαπάμε!!!

      Σοφία
      25 Αυγούστου 08 στις 9:43

      η πραγματικότητα τελικά ειναι τοσο απλή και όμως από την αρχή της ζωής μας μαθαίνουμε να μη τη βλέπουμε. Ζούμε ζωές που δεν είναι δικές μας. Τα θέλω και τα πρέπει που μας έχουν φυτέψει.
      Για μένα το χειρότερο είναι οι τύψεις. Ότι αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό! Τις περισσότερες φορές δεν το κάνω καν. Βάζω φρένο από μόνη μου στον εαυτό μου. Σα να πηγαίνω με το χειρόφρενο δεμένο. Είμαι χαρούμενη γιατί πλέον το καταλαβαίνω. Τώρα μένει να βρω τα κοτσια για να το κατεβάσω!!

      Karapiperis John
      8 Νοεμβρίου 09 στις 16:52

      Σε ήξερα ως Παραμυθά που μίλαγε στα παιδιά… Σιγά σιγά ανακαλύπτω και τον Άνθρωπο Νίκο που μιλάει σε όλους και μακάρι να συνεχίζεις να μιλάς αληθινά…
      Το κάθε λογής ‘βύζαγμα’ ωραίο,δε λέω, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να απογαλατιστούμε και να αυτονομηθούμε, όπως εύστοχα κι αντρίκια τα λες…

      astarti
      10 Νοεμβρίου 09 στις 2:06

      @ Karapiperis John
      «Σε ήξερα ως Παραμυθά που μίλαγε στα παιδιά… Σιγά σιγά ανακαλύπτω και τον Άνθρωπο Νίκο που μιλάει σε όλους και μακάρι να συνεχίζεις να μιλάς αληθινά…»

      ποια είναι η διαφορά;!

Σχολιάστε