Ξάφνιασμα στο χωριό Γωνιά

Και φτάσαμε στο τέλος αυτών των posts, που έχουν σχέση με την επίσκεψή μου στην Κρήτη, και για να ακριβολογώ, με την αρχή της επίσκεψης, αφού -όπως σας είπα- η σειρά θα είναι από το τέλος προς την αρχή. Η επίσκεψή μου, λοιπόν, στην Κρήτη άρχισε στο Ρέθυμνο. Η πρώτη -πρώτη όμως εκδήλωση, δεν ήταν σε Σχολείο, αλλά σε Πολιτιστικό Σύλλογο. Εκεί ήταν μαζεμένα πολλά παιδιά με τους γονείς τους, μιλήσαμε  και είδαμε κάποια βίντεο, γιατί δεν ήμουν και για πολλά-πολλά έτσι συγκινημένος όπως ήμουν από όσα είχαν γίνει πριν και που θα σας πω σε λίγο. Εδώ να δούμε μόνο λίγα δευτερόλεπτα από το τέλος της εκδήλωσης.

Η αρχή, λοιπόν,  έγινε με αυτή την εκδήλωση στο χωριό Γωνιά, λίγο έξω από το Ρέθυμνο, σχεδόν αμέσως μετά που είχα φτάσει εκεί. Όπως σας είπα στην αρχή δεν ήταν εκδήλωση του Σχολείου, αλλά εκτός προγράμματος, του Πολιτιστικού Συλλόγου του Δημοτικού Διαμερίσματος Γωνιάς.  Στο link που έβαλα μπορείτε να μάθετε και για τη Γωνιά και για το Σύλλογο, αλλά και για την εκδήλωση που έκανα εκεί, κι έτσι εδώ θ’ ασχοληθώ περισσσότερο με εκείνα που ήταν, όχι απλή έκπληξη, αλλά ξάφνιασμα, στην πρώτη ημέρα της επίσκεψής μου στην Κρήτη. Ένα διπλό μάλιστα ξάφνιασμα που δεν το περίμενα καθόλου και που έχει σχέση με δύο τραγούδια, πράγμα που είναι και ο λόγος που έβαλα ετούτο το post  στην κατηγορία, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ. Λοιπόοοοοον…
Με το που μπήκα στο αυτοκίνητο που ήρθαν να με πάρουν, άκουσα να παίζει στο ραδιόφωνο κάτι οικείο. ‘Ανοιξα λίγο τον ήχο και να το πρώτο ξάφνιασμα. Όπως σας έχω πει κι άλλη φορά, τα περισσότερα τραγούδια που μου αρέσουν και μου θυμίζουν κάτι είναι ξένα και είναι εκείνα που ακούγαμε και χορεύαμε στη δεκαετία του ’60 και κάποια – ας τα πούμε, «πολιτικοποιημένα» της δεκαετίας του’70. Από ελληνικά μου αρέσουν σχεδόν όλα του Σαββόπουλου -που είμαστε και στην ίδια παρέα- πολλά του Χατζιδάκι και του Σπανουδάκη, και αρκετά του Θεοδωράκη, από τα πριν τη Δικτατορία.  (Χα, χα, χα… 3 στους 4 Κρητικοί! Πρώτη φορά το πρόσεξα!). Και υπάρχουν και διάφορα τραγούδια, διαφόρων συνθετών, που κάτι μου λένε. Υπάρχει, όμως, ένα τραγούδι, που ενώ δεν είναι συνδεδεμένο με κάποιο πρόσωπο ή κάποια περίοδο της ζωής μου, από την πρώτη στιγμή που το άκουσα με συγκινεί τρομερά. Δεν μου θυμίζει τίποτα αλλά είναι σαν κάτι να μου λέει μέσα μου. Είναι ένας φοβερός συνδυασμός στίχου, μουσικής και ήχου φωνής – της ευαίσθητης και βαθιάς φωνής του Μητροπάνου. Το τραγούδι αυτό είναι  «Ο Χιονάνθρωπος», του Μουσαφίρη στην εκτέλεση με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Αυτό έπαιζε το ραδιόφωνο. Γύρισα το κεφάλι μου προς το παράθυρο, τάχα ότι κοιτάω το τοπίο, για να μη δει ο ξένος άνθρωπος που συναντούσα πρώτη φορά, ότι τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα. Και γι΄αυτό είναι που θέλησα να βάλω εδώ αυτό το τραγούδι. Ακούστε το.

Πριν μου περάσει η συγκίνηση από το τραγούδι του Μητροπάνου, με περίμενε άλλο ένα ξάφνιασμα που επρόκειτο να μ’ αποτελειώσει! Χα, χα, χα, φοβερή μέρα! Α,ρε Κρήτη!… Όταν φτάσαμε στην αίθουσα του Συλλόγου, που ήταν γεμάτη κόσμο, μου λέει η κυρία που ήταν η Πρόεδρος, ότι τα παιδιά που στον Πολιτιστικό Σύλλογο κάνουν μουσική, είχαν ετοιμάσει να μου παίξουν ένα κομμάτι για να με υποδεχτούν. Τα παιδιά κάθονταν ήδη μπροστά στην αίθουσα με τα όργανά τους και τους είπα ότι θέλω να τους γυρίσω βίντεο. Ευτυχώς! Γιατί με την κάμερα, έκρυβα τα μάτια μου που άρχισαν να τρέχουν πάλι!  Το τραγούδι, ήταν το «Ας κρατήσουν οι χοροί»του Σαββόπουλου που είναι ένα από τα τρία  («Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνογλου,»Σαν τον Καραγκιόζη» ) που μιλάνε για τον φίλο μας τον Άλκη -τον καλύτερό μου φίλο εμένα- που πέθανε το 1973, στα 29 του και που για όλα αυτά σας έχω πει ΕΔΩ.   Καθώς άκουγα τη μουσική έλεγα μέσα μου τους στίχους και βέβαια έφτασα σ’ αυτούς:  …. Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα να κι ο Άλκης ο μικρός μας για να σμίξει παλιές κι αναμμένες τροχιές με το ροκ του μέλλοντός μας…   Και δείτε τώρα το βίντεο που ετοίμασα με τα παιδιά να παίζουν αυτό το τραγούδι,για να με υποδεχτούν!

Και νομίζω, ότι ο καλύτερος τρόπος για να τελειώσω αυτό το post, αλλά και όλη τη σειρά των  posts για την επίσκεψή μου στην Κρήτη, είναι να ανεβάσω εδώ αυτό το τραγούδι του Σαββόπουλου, που καθώς το άκουγα ένοιωσα να είναι και κάτι που μπορεί να το ακούει κανείς και να παίρνει δύναμη σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο που περνάει ο τόπος.  Αλλά να κλείσω με μία τελευταία έκπληξη από αυτό το ταξίδι, που την ένοιωσα πριν λίγο ανεβάζοντας ετούτο το τραγούδι εδώ. Πριν από καιρό είχα ανεβάσει ένα post με τίτλο, «Παραλίγο Γιώργος και Γεωργία», όπου μιλούσα για τον προπάπου μου Νικόλαο Πιλάβιο, που τότε είχα ανακαλύψει από επίσημα αρχεία του στρατού ότι ήταν από την Κρήτη και που ακόμα ψάχνω να βρω από ποιο μέρος της. Στο post  εκείνο, σημείωνα κάτι που είχα μάθει:  » … Το όνομα δεν τέλειωνε σε «άκης», όπως πολλών Κρητικών, γιατί ζούσε σε μια περιοχή της Κρήτης όπου δεν είχαν πατήσει οι Τούρκοι, που αυτοί ήταν εκείνοι που έδιναν στους Έλληνες την κατάληξη «άκης» ως υποτιμητικό, παίρνοντάς το από την κατάληξη «άκη» λέξεων όπως, νεράκι, γατάκι, σκυλάκι κ.λπ. Όσοι Κρητικοί γεννήθηκαν και έζησαν σε μέρη που δεν τόλμησαν να πατήσουν οι Τούρκοι, έχουν ονόματα που δεν τελειώνουν σε «άκης», όπως για παράδειγμα:  Ξυλούρης, Πατελάρος, Παρασύρης, Δασκαλογιάννης κ.λπ…»   Ε λοιπόν, καθώς άκουγα το τραγούδι αφού το ανέβασα, για πρώτη φορά πρόσεξα αυτούς τους στίχους:
Mα η δικιά μας έχει όνομα
 έχει σώμα και θρησκεία
 και παππού σε μέρη αυτόνομα
 μέσα στην Τουρκοκρατία.
Χα, χα, χα… Ε, έχω δηλαδή και παπού  από  μέρη αυτόνομα  μέσα στην Τουρκοκρατία!   Χα, χα, χα… Έπρεπε να γίνει αυτό το ταξίδι για να προσέξω αυτούς τους στίχους! Ε, πρέπει να επιμείνω για να μάθω ποιο είναι τελικά το «αυτόνομο» μέρος καταγωγής μας.  Άντε, αρκετά σας κούρασα. Δείτε το βίντεο με τον Σαββόπουλο και καλό μήνα.
Σας φιλώ
Π. 

9 Σχόλια στο “Ξάφνιασμα στο χωριό Γωνιά”

      marilia
      31 Μαρτίου 12 στις 20:40

      🙂
      Μπράβο στα παιδιά και στους εμψυχωτές τους!

      Είδες τι… προκαλείς; 🙂 Όλα τα παιδιά, και στις τρεις εκδηλώσεις, είχαν δουλέψει πολύ. Όλα τα παιδιά, σ’ αγαπάνε πολύ και είμαι απολύτως σίγουρη γι’ αυτό. Έχω δει πολλές φορές τα ματάκια τους καθώς αναφέρονται στον Παραμυθά τους. Μας. (κοίτα που θα τον πω και «τους»!!! τςτςτςτς! Σα δεν ντρέπονται! ΕΜΕΙΣ τον είδαμε πρώτοι! 😛 )

      ζαχαρούλα
      31 Μαρτίου 12 στις 23:30

      πάντως ένα είναι σίγουρο…
      σ’ αυτό το «αυτόνομο μέρος καταγωγής μας» (εξαιρετική φράση!) δε μπορούμε να πάμε ούτε οδηγώντας, ούτε κολυμπώντας, ούτε πετώντας…
      ταξιδεύουμε προς αυτό, πάντα, αλλά δεν ξέρω πως φτάνουμε εκεί τελικά…
      χορεύοντας ίσως…
      αρκεί στο τέλος να σκουπίζεις το δάκρυ με χαρά, όπως η τραγουδίστρια σ’ αυτή την εκτέλεση…
      http://www.youtube.com/watch?v=bgFh1rEr5dM&feature=related

      δημήτρης
      1 Απριλίου 12 στις 22:28

      Η ομορφιά περισσεύει και τα λόγια περιττά…αλλά μια και το ποστ είναι της κατηγορίας τραγούδια που αγάπησα … πιάσε και το τραγούδι που αγαπάμε όλοι εμείς πιο πολύ! (να’ναι καλά και ο Γιάννης που το ανέβασε)
      Φιλιά πολλά και καλό μήνα!

      δασκάλα
      2 Απριλίου 12 στις 10:10

      Μπράβο στους συναδέλφους!
      Σήμερα, 2 Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, μιλήσαμε στην τάξη για τη ζωή του μεγάλου Παραμυθά Χ.Κ. ΄Αντερσεν, για το ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός κάποια στιγμή στη ζωή του, και επειδή δουλεύουμε τα βιβλία του Παραμυθά στην τάξη, μπαίνουμε στο μπλογκ, ακούμε τα παραμύθια, διαβάζουμε ιστορίες και βλέπουμε βίντεο, και συνήθως μιλάμε για κείνον, ένα παιδάκι μπερδεύτηκε και ρώτησε: »Κυρία, σήμερα γιορτάζει ο Νίκος Πιλάβιος;» Εύλογη απορία!!!

      Ανθή από Γωνιά και 7ο Ρεθ.
      3 Απριλίου 12 στις 23:42

      Κ. Πιλάβιε σας ευχαριστώ εκ μέρους του πολιτιστικού μας συλλόγου για τα καλά σας λόγια.
      Σχετικά με τις αναφορές σας για χωριά της Κρήτης που δεν πάτησαν το πόδι τους τούρκοι να ξέρετε ότι είναι τα χωριά των Σφακιων στα νότια του ν. Χανίων, απ’ όπου κατάγεται και ο άντρας μου ο Γιώργος. Επίσης πριν από δύο περίπου χρόνια κάναμε μια έρευνα σε ιστορικά βιβλία σχετικά με τους τούρκους που ήταν στα μέρη μας όπου αποδείξαμε ότι στη Γωνιά ήταν ελάχιστες οικογένειες τούρκων σε σχέση με γειτονικά χωριά, θέλοντας να απαντήσουμε σε ένα φυλλάδιο του Δήμου που έδινε λάθος πληροφορίες για το θέμα αυτό. Αναφέρονται λεπτομέριες στο blog μας στη θεματική ενότητα «Στοιχεία ιστορίας» της Γωνιάς. Για να μη σας κουράζω που θέλω να καταλήξω. Υπάρχει δηλ. η πιθανότητα να είστε και Γωνιώτης! Γιατί όχι!

Σχολιάστε