Το ποτήρι το νερό

Θυμήθηκα μια ιστορία από την Ινδική παράδοση που κάπου είχα διαβάσει πριν κάμποσα χρόνια — δεν θυμάμαι πού. Θα προσπαθήσω να την ξαναφέρω στο μυαλό μου και να σας τη γράψω εδώ. Λοιπόοον…
Κάποτε, ένας αναζητητής της Αλήθειας φτάνει στον Θεό και του ζητάει να τον δεχτεί για μαθητή του και να του διδάξει την Αλήθεια. Και ο καημένος ο Θεός που υποφέρει εκείνη την ημέρα από τη φοβερή ζέστη που κάνει του λέει: «Αχ, φίλε μου, σκάω από τη ζέστη. Μπορείς να μου φέρεις ένα ποτήρι νερό»; «Και βέβαια, Θεέ μου», απαντάει πρόθυμα ο υποψήφιος μαθητής και βγαίνει έξω. Σταματάει στο πρώτο σπίτι που συναντάει και χτυπά την πόρτα. Του ανοίγει μια πολύ όμορφη κοπέλα, που ο αναζητητής της αλήθειας την ερωτεύεται, παντρεύονται κι αποκτά τρία παιδιά μαζί της. Μια μέρα αρχίζει να βρέχει και να μη λέει να σταματήσει! Έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε, μέχρι που οι χείμαρροι φούσκωσαν το ποτάμι που πλημύρισε τους δρόμους κι άρχισε να παρασέρνει τα σπίτια. Τότε, ο αναζητητής της αλήθειας παίρνει τη γυναίκα του και τα παιδιά του και κουβαλώντας τα στον ώμο προσπαθεί να τα σώσει από την ορμή του νερού. Όμως, τα νερά αρχίζουν να τον παρασέρνουν κι εκείνος φωνάζει απελπισμένος: «Σε παρακαλώ Θεέ μου, σώσε με». Και τότε ακούγεται η φωνή του Θεού να του λέει: «Πού είναι το ποτήρι το νερό που σου ζήτησα»;
Είναι αλήθεια ότι κανείς ξεκινάει με τις καλύτερες προθέσεις, έχοντας κάθε καλή διάθεση, αλλά είναι πολύ εύκολο κάποια στιγμή να «πάρει κάποια λάθος στροφή» και να χάσει το δρόμο του, ξεχνώντας για πού πήγαινε. Πώς το λέει, κάποιος ποιητής; Α, ναι: «Πού ‘σαι νιότη που ‘δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος…». Χρειάζεται πολύ και αδιάκοπη επίγνωση για να μην χάσει κανείς το «δρόμο» του. Κι αν πάλι τον χάσει και το πάρει χαμπάρι κάποια στιγμή, θα πρέπει να έχει την εντιμότητα και την ειλικρίνεια να το παραδεχτεί και την ενέργεια που χρειάζεται για να πάρει στροφή επιτόπου και να πάρει τον αρχικό του δρόμο. Όπως το λέει και πάλι ένας ποιητής (αυτόν τον θυμάμαι) ο Σεφέρης: «Πήραμε τη ζωή μας… λάθος. Κι αλλάξαμε ζωή».
Αυτή είναι η σοβαρή πλευρά της ιστορίας που σας είπα, συμφωνείτε; Όμως, αυτή η ίδια ιστορία, λέει και κάτι άλλο που με διασκεδάζει πάρα πολύ! Το προσέξατε; Χα, χα, χα… Μνησικακούλης τύπος ο Θεούλης, ε; Του τη φύλαγε: Χα, χα, χα… Όχι; Λέτε να μην είναι έτσι; Πιθανόν. Ε, όπως το δει κανείς… Ωχ, ωχ…  Ας σταματήσω όμως γιατί «μ’ έπιασε» ο Θεός στο  Skype!
Σας φιλώ.
Π.


7 Σχόλια στο “Το ποτήρι το νερό”

      να-τασσσάκι
      18 Ιουλίου 10 στις 18:36

      Έχεις το θεό στις επαφές σου στο skype?????

      Wow!!!
      Θέλω κι εγώ!!!
      😛

      (ο ποιητής που δε θυμάσαι είναι ο Βάρναλης 😉 )

      Κατά τα άλλα… κι εμείς καλά είμαστε!

      Φιλί
      να περνάτε καλά εκεί 🙂

      Παναγιώτης
      19 Ιουλίου 10 στις 10:13

      Και εγώ έχω αυτή την απορία για τον Θεό…Αφού μας αγαπάει τόοοοσο πολύ γιατί μας έκανε ατελείς και όταν κάνουμε παραπτώματα (λόγω ατελούς κατασκευής) μας τιμωρεί; Ε;

      Γι αυτό κι εγώ δεν τον βάζω στο skype, έτσι για να μάθει. Ban !

      Παναγιώτης
      19 Ιουλίου 10 στις 15:36

      ΥΓ. Δεν πιστεύω σε κάποια θρησκεία με την εξής έννοια. Σίγουρα υπάρχει κάτι που μας έφτιαξε και γενικά έφτιαξε όλη τη φύση, αλλά θεωρώ τελείως χαζό να έχει την απαίτησει ότι είναι αυτό να ακολουθούμε κανόνες να προσευχόμαστε και άλλα τέτοια χαζά. Π.χ. ένα παράδοξο είναι ότι η φύση είναι έτσι φτιαγμένη ώστε για να επιβιώσει ένα ον πρέπει να φάει κάποιο άλλο συνεπώς πρέπει να του αφαιρέσει τη ζωή είτε είναι ζώο ή φυτό. Άρα αν ο Θεός θέλει να αγαπάμε γιατί μας έφτιαξέ έτσι ώστε να τρώμε ο ένας τον άλλο !

      Καραπιπέρης Γιάννης
      19 Ιουλίου 10 στις 17:18

      Έκανα ένα ψιλοψάξιμο για ‘God’ στο Skype… μόνο 95 αποτελέσματα + 5 στο myspace!
      Ποιός ακριβώς είναι ο «πραγματικός» ?!!!

      «Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
      τι πόθους και τι πάθος,
      πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
      κι αλλάξαμε ζωή.»

      Παναγιώτης
      20 Ιουλίου 10 στις 11:24

      Μετά το off topic για τον Θεό, να συμφωνήσω ότι η ζωή έχει τόσες προκλήσεις και πράγματα για να εξερευνήσει κανείς που στην πορεία μπορεί και να χαθείς. Αλλά έχει κι αυτό τη μαγεία του κατά κάποιο τρόπο.

      Μαρία
      20 Ιουλίου 10 στις 18:03

      παραμυθούλη ήμουν διακοπες επι δεκαημερου στη κοσμαρα μου και μακρια από την τεχνολογία ολωσδιολου κι όλα αυτα κι επειδη 40 μερες κραταει μεσα από την καρδούλα μου ενα ειλικρινεστατο χρόνια πολλααααααααααααααααααααα και ευτιχισμενα να σε χαιρόμαστε και να μας χαιρεσαι!!!!!!!!!!!!!

Σχολιάστε