Το κορίτσι με τα κοτσιδάκια

Και για σήμερα, ένα post όχι απλώς εκτός προγράμματος όπως συνήθως, αλλά εκτός κάθε λογικής – τουλάχιστον δικής μου! Ένα post αποτέλεσμα αιφνιδιασμού μου, από το ψάξιμο στο internet για κάποιες φωτογραφίες. 
Καλό Σαββατοκύριακο και δώστε όση πιο πολύ αγάπη μπορείτε στα παιδιά σας, χωρίς να κάνετε σχέδια για λογαριασμό τους, αλλά φροντίστε να κάνουν και να πραγματοποιήσουν μια μέρα τα  δικά τους.
Σας  φιλώ πολύ.

Π.
 

Το κορίτσι με τα κοτσιδάκια
Και ξαφνικά ψάχνοντας κάτι άλλο,
έπεσα πάνω στη φωτογραφία σου!
Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό,
αλλά το βλέμμα μου πήγε πρώτα
σ’ αυτά τα υπέροχα κοτσιδάκια σου
που ξεκουράζονται στους ώμους σου.
Ίσως γιατί από τότε που ‘μουνα μικρό αγόρι,
μ’ άρεσαν τα κορίτσια με τα κοτσιδάκια,
όπως κι αργότερα –πατέρας πια-
μ’ άρεσε να τα βλέπω στην κόρη μου…
Κι ύστερα πάγωσα!
Κέντρο της φωτογραφίας,
είναι το όπλο που κρατάς στα χέρια σου,
κι όχι τα κοτσιδάκια σου,
όπως θα ‘πρεπε να είναι
στη φωτογραφία ενός κοριτσιού
εκεί γύρω στα δώδεκα!
Και τότε τα μάτια μου άρχισαν να βουρκώνουν…
Τα φρύδια σου μαζεμένα προς τα μέσα
από μια παράξενη ένταση για παιδί
που φτιάχνει βαθουλώματα απελπισίας
από πάνω τους.
Και τα μάτια σου, άδεια, σκληρά,
με μια ψυχρότητα που τρομάζει!
Τόση τρυφερότητα φυλακισμένη μέσα σου!
Τόση ανάγκη για τρυφερότητα θαμμένη!
Και τότε τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα…
Τόσα παιδιά μεγαλωμένα χωρίς τρυφερότητα,
χωρίς αληθινή αγάπη!
Τώρα πια κλαίω κανονικά…
Κι εσύ, ένα μικρό γλυκό κορίτσι,
να στέκεσαι στη μέση
ενός άγριου κόσμου γεμάτου φόβο και βία,
μεγαλωμένη χωρίς το χάδι του πατέρα σου
ν’ αποθηκεύει τρυφερότητα για το μέλλον
στο μάγουλό σου,
με τη μητέρα σου υποταγμένη σε μια παράδοση
που εδώ κι αιώνες τη θέλει
να σκύβει πάντα το κεφάλι της στον άντρα,
κι έτσι δεν σε παίρνει να φύγετε μακριά…
Τώρα πια κλαίω κανονικά — για σένα.
Τώρα πια κλαίω κανονικά,
για όλα τα παιδιά του κόσμου,
που μεγάλωσαν χωρίς αγάπη
που τους γέμισαν τη ψυχή τους με φόβο,
οργή και βία…
Με τίποτα δεν σταματούν τα δάκρυα
να τρέχουνε από τα μάτια μου,
μικρό, γλυκό κορίτσι,
με τα πανέμορφά σου κοτσιδάκια…

6 Σχόλια στο “Το κορίτσι με τα κοτσιδάκια”

      martha
      31 Αυγούστου 12 στις 10:19

      Δεν νομίζω πώς υπάρχουν λόγια… Αν και θα έπρεπε.. Θα έπρεπε να ξεσηκωθούμε όλοι…
      Γονείς, μελλοντικοί γονείς, παιδιά, ενήλικες! Οι πάντες……

      Φλώρα
      1 Σεπτεμβρίου 12 στις 23:03

      Φαντάσου πόση πίκρα έχει πάρει το κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια αφού το βλέμμα του έχει γίνει σκοτεινό και δεν γελούν τα χείλη του.

      Φλώρα
      1 Σεπτεμβρίου 12 στις 23:08

      Ξέρεις όσο το σκέπτομαι, ίσως δεν θα έπρεπε να σε καλέσω να λάβεις μέρος στο παιχνίδι.
      Εσύ δεν πειραματίζεσαι όπως εμείς στα παραμύθια. Εσύ είσαι κορυφή σ’ αυτά. Στις 7 Σεπτεμβρίου θα αναρτήσω όλες τις ιστορίες – παραμύθια που θα μου έχουν στείλει οι φίλοι blogers. Αν θέλεις έλα τότε να ρίξεις μια ματιά, να σχολιάσεις αν θέλεις και να βαθμολογήσεις.
      Ευχαριστώ πολύ.

Σχολιάστε