Η Γιορτή της Μητέρας στον 9,84 (2)

Εντάξει, αφού κάποιες από σας θέλετε να μάθετε πώς ήταν την Κυριακή στο Γκάζι και μια και μου στείλανε μερικές ωραίες φωτογραφίες από την εκδήλωση, να σας πω δυο λόγια.

dsc_0240.jpg

Η ιδέα που είχα ήταν να εξηγήσω – μέσα από μια ιστορία του Παραμυθά – τι είναι «ηθοποιός». Στην αρχή, βάζοντας κάποια παιδιά – αφού τα ρωτήσω τι είναι και απαντήσουν, «κορίτσι» ή «αγόρι» – τους ζητάω να κάνουν μια γάτα ή ένα σκυλί κι ό,τι άλλο σκεφτώ. Έτσι, το κορίτσι είναι μια «ηθοποιός» που κάνει τη γάτα, το αγόρι ένας «ηθοποιός» που κάνει το σκύλο κ.λπ.dsc_0248.jpg
Ύστερα, έρχεται η σειρά μου να πω μια ιστορία του Παραμυθά (αυτή τη φορά ήταν «Ο Νόμος της Βαρύτητας» που έχω βάλει κι εδώ παλιότερα). Αφού πω την ιστορία, εξομολογούμαι στα παιδιά το «μυστικό» ότι κάποτε ήμουν κι εγώ ηθοποιός κι έπαιζα τον «Παραμυθά» στην τηλεόραση και έρχεται η στιγμή να δούμε όλη την ιστορία που άκουσαν φτιαγμένη ως ταινία με κινούμενα σχέδια. Όλη η παρουσίαση κράτησε 35′ γιατί θεώρησα ότι επειδή υπήρχαν και πολύ μικρά παιδιά, δεν έπρεπε να το τραβήξω περισσότερο. Aυτή, λοιπόν, ήταν η ιδέα. Όσοι δεν έχετε δει στο blog το βίντεο, μπορείτε να το δείτε με το link που θα βάλω στο τέλος του post. Τώρα, βάζοντας μερικές φωτογραφίες ακόμα, θέλω να σας πω κάποια στιγμιότυπα που μου άρεσαν πολύ.

dsc_0243.jpg

Φωνάζω, λοιπόν, το πρώτο παιδί, που θέλω να μου κάνει τη γάτα, το ρωτάω, «εσύ τι είσαι;» περιμένοντας ότι σίγουρα θα μου απαντήσει «κορίτσι», κι αυτή η «σκατούλα» μου απαντάει, «άνθρωπος» και με στέλνει, ενώ ο κόσμος την καταχειροκρότησε! Ό,τι έχω γράψει εδώ, ένα χρόνο τώρα, για τη σχέση των δύο φύλλων, το είπε με μία λέξη: άνθρωπος. Τι γυναίκες και άντρες; Άνθρωπος!

dsc__0247.jpg

Λίγο μετά, λέγοντας την ιστορία, μου ήρθε να πω κάποια «κακά λόγια» επειδή ξέρω ότι μ’ αυτά διασκεδάζουν πολύ τα μικρά παιδιά να τα λένε, αφού ξέρουν ότι κάνουν κάτι απαγορευμένο. Είπα, λοιπόν μερικές φορές τις λέξεις: «έκανε πριτς», «σκατούλα» και «ποπός». Πέσανε γέλια και χειροκροτήματα, άρχισε η προβολή της ταινίας, και στο πρώτο μισό ακουγόταν κάθε τόσο ένα αγοράκι που έλεγε ξανά και ξανά, έτσι στο άσχετο και στην ψύχρα: «σκατούλα». Γέλασα πάρα πολύ, όπως και τα άλλα παιδάκια.
Τέλος, κάτι που με συγκίνησε στη διάρκεια της προβολής, ήταν ότι τη στιγμή που πετάει ο Παραμυθάς για πρώτη φορά, ακούγεται η μουσική του Σταμάτη του Σπανουδάκη, που ήταν και η μουσική των τίτλων της εκπομπής παλιά. Και τότε άρχισαν πρώτα οι γονείς – σαν παιδιά – να κρατάνε το ρυθμό χτυπώντας παλαμάκια κι ακολούθησαν και τα παιδιά. Αυτό μ’ έστειλε!
Όσοι δεν έχετε δει την ιστορία, μπορείτε να τη δείτε τώρα εδώ.
Φιλιά σε όλους.
Π.

7 Σχόλια στο “Η Γιορτή της Μητέρας στον 9,84 (2)”

      Nellinezi
      13 Μαΐου 08 στις 7:19

      Αχ αχ ααααααχχχχχχχχχχχ…………..Καλημεροφιλάκια πολλά και τρυφερά! Δεν ήμουν , αλλά το έχω ζήσει 🙂 Και ξέρω καλά τι συναίσθημα μας βγάζεις και τι αναμνήσεις μας ξυπνάς γλυκοπαραμυθούλη μας!

      Nellinezi
      14 Μαΐου 08 στις 9:14

      Παραμυθούλη μου καλημέρα , όλη μέρα, κάθε μέρα με φιλιά και αγκαλιά!

      Που είστε μπλογκοφιλεναδούλες;;;;;;

      Μπουχουχουουουουουουου….τώρα που μπορώ εγώ, δεν μπορεί καμία ;;

      unamama
      14 Μαΐου 08 στις 19:37

      φοβερες στιγμες!!! αφοπλιστικα τα παιδακια…’νομιζεις πως τα ξερουν ολα’ οπως λεει κι ενας στιχος : ))

      Karellen
      14 Μαΐου 08 στις 22:40

      Μια και τότε που είχατε ανεβάσει την ταινία, δεν είχα μάθει για τούτο το blog και την είδα μόλις τώρα, θέλω να αναφέρω εδώ ότι με κατέπληξε! Σκέφτηκα δε τα πολλά ανούσια και ανόητα (ξένα) παιδικά προγράμματα που προβάλλονται σήμερα… Μακάρι να συνεχιστεί η σπουδαία αυτή προσπάθεια με την μορφή μιας σειράς στην τηλεόραση. Νομίζω το αξίζουν τα παιδιά!

      ΑΡΙΣΤΗ
      15 Μαΐου 08 στις 7:58

      Καλημέρα και φιλάκια σε όλες και όλους. Σε εσένα παραμυθά μου ιδιαίτερα. Nellinezi εδώ είμαστε μην τρομάζεις δεν σ’ αφήσαμε μόνη σου με τον παραμυθά μας. Σιγά μην τον χαιρόσουν μόνο εσύ. Απλά εγώ προσωπικά είχα πολυυυυυυυυυυυυυυύ δουλειά αυτές τις ημέρες.
      Ωραία που φαίνετε ότι περάσατε… μακάρι να ήμασταν και εμείς εκεί.
      Η κόρη μου ειδικά έχει πάθει ψύχωση με σένα παραμυθά μου. Μόλις ανοίγω τον υπολογιστή στο σπίτι, μου λέει: “Τι παραμυθά θα δούμε και τον άνοιξες;”
      Και εγώ γεμάτη ενοχές που όλη μέρα δούλευα και δεν ήμουν μαζί της, της κάνω το χατίρι και βλέπουμε βίντεο-παραμύθια ότι ώρα και να είναι.
      Φιλάκια, φιλάκια, φιλάκια.

      rodoula-kelly
      15 Μαΐου 08 στις 16:05

      AΝΘΡΩΠΟΣ!!!!!!!!
      Νάξερες πόσα χρόνια πίσω με γύρισε..
      Τότε που στις τελευταίες τάξεις του τότε εξατάξιου γυμνάσιου ,στις πρώτες σοβαρές κουβέντες μεταξύ εκείνων που θα δίναμε για πανεπιστήμιο τους έλεγα: Ρε κορίτσια εγώ αισθάνομαι ΠΡΩΤΑ άνθρωπος και μετά γυναίκα..
      Τι μου θύμησες!

      Nellinezi
      16 Μαΐου 08 στις 7:14

      Aρίστη……εν- νο-εί-ται ότι ο Παραμυθάς υπάρχει ,ζει και αναπνέει μόνο για να τον χαίρομαι ΜΟΝΟ ΕΓΩ!!!!!!!!!!!!!!! Δεν το είχα κάνει απολυτα κατανοητό και σαφές αυτό, τόσο καιρό;;;;;;;;;;;

      Εγώ , εσάς, τις παραμυθομπλογκοφιλενάδες μου φώναξα που μου λείψατε!

      Α χα χα χα χα χα χα χα χα!!!!!

      Παραμυθάααααααααααααα!!!!!!!!

      Πλάκα κάνω! Μπορείς να υπάρχεις, να ζεις και να αναπνέεις και για τα υπόλοιπα (χιλιάδες) κορίτσια που σε θαυμάζουν και σε αγαπούν!!

      Φιλάκια πολλά σε όλους !

Σχολιάστε