Γιατί πηγαίνουμε σχολείο;

storyteller-himself.jpg Θα ήθελα σήμερα να γράψω λίγα λόγια για μια φίλη μου που περνάει ζόρικες ώρες. Το κείμενο αυτό είναι συνδυασμός σκέψεων από κάτι που μεταφράζω και δικών μου. Δεν έχει σημασία τι είδους ζόρια τραβάει η φίλη μου, γι’ αυτό ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Γιατί πηγαίνουμε σχολείο; Λέγοντας σχολείο εννοώ όλη την κλίμακα της εκπαίδευσης. Γιατί πηγαίνουμε σχολείο, λοιπόν; Αυτή είναι μία πολύ σοβαρή ερώτηση, όχι μόνο για όσους μπαίνουν σ’ αυτό το μπλογκ και σπουδάζουν ακόμα, αλλά και για όσους από σας είστε γονείς, για όσους από σας τυχαίνει να είστε δάσκαλοι – από νηπιαγωγείου έως πανεπιστήμιου – αλλά και για οποιονδήποτε αγαπά αυτήν τη γη. Γιατί πηγαίνουμε σχολείο; Γιατί μαθαίνουμε διάφορα πράγματα, γιατί περνάμε εξετάσεις και συγκρινόμαστε ο ένας με τον άλλον; Για να πάρουμε καλύτερους βαθμούς; Τι σημαίνει αυτή η λεγόμενη εκπαίδευση και για ποιο λόγο γίνεται όλη αυτή η ιστορία; Γιατί αγωνιζόμαστε να μορφωθούμε; Είναι απλώς για να περνάμε τις εξετάσεις και μετά να βρούμε καμιά δουλειά; Ή ο ρόλος του σχολείου θα έπρεπε να είναι το να μας προετοιμάσει όσο είμαστε νέοι να κατανοήσουμε το σύνολο της διαδικασίας της ζωής; Το να ‘χεις μια δουλειά για να κερδίζεις το ψωμί σου είναι σίγουρα απαραίτητο, αλλά αυτό είναι το παν στη ζωή; Μόνο γι’ αυτό πάμε σχολείο; Σίγουρα η ζωή δεν είναι απλώς το να κάνεις κάποια δουλειά· η ζωή είναι κάτι εκπληκτικά πλατύ και βαθύ, είναι ένα μεγάλο μυστήριο, ένα αχανές πεδίο μέσα στο οποίο εκπληρώνουμε το σκοπό μας ως ανθρώπινα πλάσματα. Αν απλώς προετοιμαζόμαστε για να κερδίζουμε το ψωμί μας, θα χάσουμε όλο το νόημα τής ζωής· και το να κατανοήσει κανείς τι είναι η ζωή, νομίζω ότι είναι πολύ πιο σημαντικό από να προετοιμάζεται στο σχολείο, απλώς για εξετάσεις και να γίνει πολύ καλός στα μαθηματικά, στη φυσική ή σ’ όποιο μάθημα θέλετε. Και τι σημαίνει ζωή; Δεν είναι η ζωή κάτι εκπληκτικό; Τα πουλιά, τα λουλούδια, τα ανθισμένα δένδρα, ο ουρανός, τα άστρα, τα ποτάμια, οι θάλασσες με τα ψάρια τους όλα αυτά είναι η ζωή. Ζωή είναι και ο φτωχός και ο πλούσιος· ζωή είναι ο ασταμάτητος πόλεμος ανάμεσα σε ομάδες, χώρες και έθνη· ζωή είναι η σκέψη, ζωή είναι αυτό που ονομάζουμε θρησκεία και είναι επίσης τα λεπτά, κρυφά πράγματα του νου οι επιθυμίες, οι φιλοδοξίες, τα πάθη, οι φόβοι, οι προσδοκίες και τα άγχη. Όλα αυτά και πολύ περισσότερα ακόμα, είναι η ζωή, αλλά συνήθως στο σχολείο προετοιμαζόμαστε για να κατανοήσουμε μόνο κάποια μικρή γωνία της. Περνάμε διάφορες εξετάσεις, βρίσκουμε κάποια δουλειά, παντρευόμαστε, κάνουμε παιδιά και μετά γινόμαστε όλο και πιο πολύ σαν μηχανές. Συνεχίζουμε να είμαστε γεμάτοι φόβους, άγχη, δηλαδή: να φοβόμαστε τη ζωή! Ποιος, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του σχολείου; Να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την όλη διαδικασία της ζωής ή απλώς να μας προετοιμάσει για κάποιο επάγγελμα, για την καλύτερη δουλειά που θα μπορούσαμε να έχουμε; Να μας φορτώνει εγκυκλοπαιδικές γνώσεις ή να μας προετοιμάζει για τη ζωή; Έτσι, το πιο πιθανό για τα περισσότερα παιδιά όταν μεγαλώσουν, όταν γίνουν άνδρες και γυναίκες, είναι ότι θα παντρευτούν, και πριν καλά-καλά καταλάβουν πού βρίσκονται, θα γίνουν μητέρες και πατέρες και θα βρεθούνε δεμένοι χειροπόδαρα με κάποια δουλειά ή την κουζίνα, κι εκεί μέσα θα χάσουν σιγά σιγά τη ζωντάνια τους. Αυτή όλη κι όλη, λοιπόν, είναι η ζωή; Κάποιοι ίσως πουν ότι η οικογένειά τους είναι πλούσια και ότι ήδη έχουν σίγουρη μια πολύ καλή θέση στην επιχείρηση του πατέρα τους ή ότι έχουν μεγάλη περιουσία ή ότι μπορεί να κάνουν έναν πλούσιο γάμο· αλλά κι εκεί επίσης μαραίνεσαι, φθείρεσαι.

Πιστεύω ότι το σχολείο, σε όλες τος βαθμίδες του δεν έχει νόημα αν δεν βοηθάει να κατανοήσεις το τεράστιο πεδίο της ζωής, με όλες τις αποχρώσεις της, την εκπληκτική ομορφιά της, τις λύπες της και τις χαρές της. Μπορείς να παίρνεις πτυχία, να προσθέτεις τίτλους δίπλα στο όνομα σου και να πιάσεις μια πολύ καλή δουλειά· ε, και; Τι νόημα έχει όλη αυτή η ιστορία, αν ο νους σου θαμπώσει, χάσει την οξυδέρκειά του, γίνει νωθρός, βαριεστημένος, κουτός; Και δεν θα έπρεπε το σχολείο να καλλιεργεί μέσα μας τη νοημοσύνη, που θα δοκιμάσει να βρει την απάντηση όλου του μυστήριου της ζωής; Τι θεωρείτε νοημοσύνη; Για μένα είναι η ικανότητα να σκέφτεσαι ελεύθερα, χωρίς φόβο, χωρίς συνταγές σκέψης, έτσι ώστε να αρχίσεις να ανακαλύπτεις από μόνος σου τι είναι πραγματικό, τι είναι αληθινό· αλλά αν είσαι φοβισμένος δεν μπορεί να έχεις ποτέ νοημοσύνη. Οποιαδήποτε μορφή φιλοδοξίας, κυνηγητού της επιτυχίας, του να είσαι «κάποιος» είτε σε «πνευματικό» επίπεδο είτε σε υλικό, θρέφει το άγχος, το φόβο· έτσι η φιλοδοξία δεν σε βοηθά να έχεις ένα νου, καθαρό, απλό, ευθύ και επομένως με νοημοσύνη.

Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό, ξέρετε, όσο είναι κανείς μικρός και έφηβος να ζει σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει φόβος. Οι περισσότεροι από μας μεγαλώνοντας γινόμαστε φοβισμένοι: φοβόμαστε τη ζωή, φοβόμαστε μήπως χάσουμε τη δουλειά μας, φοβόμαστε την παράδοση, φοβόμαστε τι θα πει ο κόσμος ή τι θα πει η γυναίκα μας ή ο άντρας μας και φοβόμαστε το θάνατο. Οι περισσότεροι από μας νοιώθουμε τον ένα ή τον άλλο φόβο· και όπου υπάρχει φόβος δεν υπάρχει νοημοσύνη. Και είναι δυνατόν για όλους όσο είναι νέοι, να βρεθούν σ’ ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει φόβος, αλλά αντίθετα μια ατμόσφαιρα ελευθερίας όχι ελευθερία να κάνεις ό,τι σου κατέβει, αλλά ελευθερία για να μπορέσεις να κατανοήσεις την όλη διαδικασία της ζωής; Η ζωή είναι πραγματικά πολύ όμορφη, δεν είναι αυτό το άσχημο πράγμα που την έχουμε καταντήσει· και μπορείς να εκτιμήσεις τον πλούτο της, το βάθος της, την εκπληκτική ωραιότητά της, μόνο όταν επαναστατείς ψυχολογικά – το τονίζω: ψυχολογικά – εναντίον των πάντων, έτσι ώστε να μην προσαρμόζεσαι, να μην υποτάσσεσαι, να μην μιμείσαι, αλλά να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος, ως ένας απλός άνθρωπος τι είναι Αλήθεια. Είναι πολύ βολικό και εύκολο να συμμορφώνεσαι με αυτά που σου λέει η κοινωνία ή οι γονείς σου ή οι καθηγητές σου. Αυτός είναι ένας εύκολος και ασφαλής τρόπος για να επιβιώνει κανείς, αλλά δεν είναι ζωή, γιατί αυτό έχει μέσα του φόβο, φθορά, θάνατο. Να ζεις σημαίνει να ανακαλύπτεις ο ίδιος τι είναι αλήθεια, κι αυτό μπορείς να το κάνεις μόνο όταν υπάρχει ελευθερία, όταν υπάρχει αδιάκοπη εσωτερική επανάσταση μέσα σου. Αλλά, δεν μας ενθαρρύνουν να το κάνουμε αυτό από παιδιά· κανένας δεν μας λέει να αμφισβητούμε την προκάτ γνώση, να βρούμε μόνοι μας τι είναι Θεός, γιατί αν επαναστατήσουμε σε ένα τέτοιο εσωτερικό επίπεδο θα γίνουμε από παιδιά επικίνδυνοι για καθετί που είναι ψεύτικο. Οι γονείς μας και η κοινωνία θέλουν να ζήσουμε με ασφάλεια και εμείς επίσης μεγαλώνοντας θέλουμε να ζούμε με ασφάλεια. Αλλά αυτό που γενικώς εννοείται με την «ασφάλεια» είναι μια ζωή γεμάτη μίμηση κι επομένως φόβο. Και ξέρετε τι εκπληκτικό πράγμα που θα ήταν να μην υπήρχε καθόλου φόβος στον κόσμο; Και πρέπει να τον κάνουμε έτσι γιατί βλέπουμε ότι η ανθρωπότητα έχει παγιδευτεί σε ασταμάτητους πολέμους, που τους καθοδηγούν οι πολιτικοί, οι οποίοι το μόνο που αναζητάνε πάντα είναι η δύναμη της εξουσίας· ζούμε μέσα σε μία ανθρωπότητα δικηγόρων, αστυνομικών και στρατιωτικών, φιλόδοξων ανδρών και γυναικών που όλοι θέλουν να είναι «κάποιοι» και πολεμούν ο ένας τον άλλον για να το πετύχουν. Μετά, υπάρχουν οι λεγόμενοι πνευματικού δάσκαλοι, οι γκουρού, σχολών δήθεν εσωτερικής αναζήτησης με τους οπαδούς τους, που κι αυτοί αναζητούν εξουσία, και μασάνε των λεφτά όσων τους ακολουθούνε αναζητώντας μια θέση σ’ αυτήν ή στην επόμενη ζωή. Είναι ένας τρελός κόσμος, σε πλήρη σύγχυση, καθώς όλοι είναι εναντίον κάποιου άλλου και πολεμάνε για να έχουν μια σίγουρη δουλειά, μια θέση δύναμης ή βολέματος. Η ανθρωπότητα σπαράζεται από αλληλοσυγκρουόμενα πιστεύω, από ταξικές διαφορές, από εθνικιστικές διαιρέσεις, από όλα τα είδη ανοησίας και σκληρότητας αυτή είναι η ανθρωπότητα για την οποία μας προετοιμάζουν στο σχοελείο να μπούμε! Δηλαδή ο ρόλος της εκπαίδευσης είναι απλώς να μας βοηθήσει να προσαρμοσθούμε στο μοντέλο αυτής της σαπισμένης κοινωνικής δομής ή να μας κάνει ελεύθερους, ολοκληρωτικά ελεύθερους, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε μια διαφορετική κοινωνία, έναν καινούργιο κόσμο; Και πρέπει, εμείς οι μεγαλύτεροι να δημιουργήσουμε άμεσα, τώρα, όχι στο μακρινό μέλλον, ένα ελεύθερο περιβάλλον έτσι ώστε να μπορούν τα παιδιά, ζώντας σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον να ανακαλύψουν από μόνα τους τι είναι αλήθεια· έτσι ώστε να έχουν εκείνη τη νοημοσύνη που θα τα κάνει ικανούς ν’ αντιμετωπίσουν την κοινωνία και να την κατανοήσουν κι όχι απλώς να προσαρμοστούν σ’ αυτήν· έτσι ώστε βαθιά μέσα τους να βρίσκονται πάντα – όχι μόνο όσο είναι παιδιά ή νέοι – σε συνεχή ψυχολογική επανάσταση, που είναι η μόνη επανάσταση, γιατί μόνο εκείνοι που βρίσκονται μέσα τους σε συνεχή εσωτερική επανάσταση ανακαλύπτουν τι είναι αληθινό, όχι ο άνθρωπος που προσαρμόζεται, που ακολουθεί, που φοβάται, που υποτάσσεται. Μόνο όταν ερευνάς διαρκώς, παρατηρείς διαρκώς, μαθαίνεις διαρκώς, μόνο τότε θα βρεις την Αλήθεια, τον Θεό ή την αγάπη· και δεν μπορείς να ερευνάς, να παρατηρείς, να μαθαίνεις, δεν μπορείς να έχεις βαθιά επίγνωση, αν φοβάσαι. Σίγουρα, λοιπόν, ο ρόλος του σχολείου, της εκπαίδευσης, θα έπρεπε να είναι να είναι το ξερίζωμα – τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά – του φόβου που καταστρέφει την ανθρώπινη καθαρή σκέψη, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη.
Μ
ήπως το παράκανα απόψε σε «φούμαρα τα ιντερνετικά»; Συγνώμη. Παρασύρθηκα από τα ζόρια της φίλης μου. Αλλά κι εσείς τι φταίτε;
Καλό ξημέρωμα.
Π.

10 Σχόλια στο “Γιατί πηγαίνουμε σχολείο;”

      Nellinezi
      10 Απριλίου 08 στις 9:28

      Η ζωή μας είναι και οφείλει να είναι το σχολείο μας….έτσι είναι…

      Φιλάκια και καλημέρα γλυκιά στον πιο γλυκο Παραμυθούλη του κόσμου.

      Vics
      10 Απριλίου 08 στις 10:01

      Και τελικά, πώς μπορεί κανείς να τα βάλει με μια «εκπαίδευση που απλώς μας βοηθά να προσαρμοστούμε στο μοντέλο αυτής της σαπισμένης κοινωνικής δομής»;
      Επειδή και εγώ αυτό ακριβώς πιστεύω ακόμα δεν έχω καταλάβει πως θα καταφέρω να προστατέψω τα παιδιά (που δεν έχω) από αυτό που αναγκαστικά θα πρέπει να συμμετέχουν;
      Καταλήγουμε δηλαδή στο ότι ο ρόλος του γονιού είναι να βοηθά το παιδί του να απαρνιέται -ή έστω να αμφισβητεί- το σχολείο και τον τρόπο λειτουργίας του, το ίδιο σχολείο που ο ίδιος γονιός πρέπει να βρει τα επιχειρήματα να πείσει το παιδί του να πηγαίνει και να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο σύμφωνα με τις δυνατότητές του;
      Και τέλος, αφού το να γίνουν οι νέοι άνθρωποι «ελεύθεροι, ολοκληρωτικά ελεύθεροι, έτσι ώστε να δημιουργήσουν μια διαφορετική κοινωνία, έναν καινούργιο κόσμο» είναι ένα έργο που βαραίνει αποκλειστικά τους γονείς και την οικογένεια, μιας και το σχολείο δεν συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία και όλοι το ξέρουμε αυτό, τελικά όντως, γιατί να πηγαίνουν τα παιδιά μας σχολείο και αναγκαστικά να διαβάζουν βιβλία (π.χ. ιστορίας ή θρησκευτικών) που καθόλου δεν εγκρίνουμε έτσι ώστε να αποφοιτήσουν και να γίνουν οι αυριανοί βασιλείς της ημιμάθειας;
      Τι τους λέμε δηλαδή? Ότι είναι αναγκαίο κακό; Μα αυτό από μόνο του δεν είναι ένα μάθημα ζωής ότι στην κοινωνία και τους «κανόνες» της δεν μπορείς να εναντιωθείς και αν θες παιδί μου να επιβιώσεις θα πρέπει να πηγαίνεις με τα «νερά» της;

      Pooka
      10 Απριλίου 08 στις 12:05

      Mια χαρά τα λες εσύ, καλέ μου Παραμυθά. Τι κρίμα που δεν είναι έτσι. Λίγα πράγματα θυμάμαι από το σχολείο προσωπικά, γιατί όταν πήγα Γυμνάσιο πάτησα del στο Δημοτικό, στο Λύκειο del για το Γυμνάσιο, στη σχολή del για το Λύκειο. Γιατί το σχολείο είναι το τέλειο μοντέλο της σημερινής κοινωνίας, με την εξουσία, τον κάθε μπούλη που τρομάζει τον λιγο-πιο-αδυνατο κτλ κτλ. Το σχολείο, πλέον, καλλιεργεί το φόβο, που σε κάνει να ακολουθείς ευκολότερα τις νόρμες του συστήματος (μα πώς μου ήρθε αυτό, σαν αμπελοφιλόσοφος και-καλά-ασριστεριστής μιλάω!)

      Κι από ουσιώδεις γνώσεις; Τίποτα.

      Ευτυχώς που υπήρχαν και κάποιοι δάσκαλοι, φωτισμένοι άνθρωποι, που μας μιλούσαν για τη ζωή, που μας παρότρυναν να είμαστε πιο δημιουργικοί, πιο ανοιχτοί, πιο Άνθρωποι. Δυστυχώς μόνο 2 τέτοιους θυμάμαι στα 12 χρόνια σχολικής εκπαίδευσης, έναν στην Δ’ Δημοτικού κι έναν στην Α’ Λυκείου. Κατά τα άλλα…

      We don’t need no education, όπως λένε και οι Pink Floyd. Παιδεία χρειαζόμαστε, όχι εκπαίδευση, κι αυτό δυστυχώς δεν υπάρχει πουθενά στο σύστημα στη μορφή που υπάρχει.

      Ή ίσως εγώ να λέω βλακείες, γιατί είμαι ανοήτη. Ανόητη εκ πεποιθήσεως, φυσικά…

      Αυτά είχε να πει το Πούκα και να το συμπαθάτε και το μεγάαααλο σχόλιο!

      Vanda
      10 Απριλίου 08 στις 12:21

      Η μόρφωση ξεκινά εκεί που σταματάει η παιδεία (κλεμένο).

      Το σχολείο είναι για να μας δώσει τα ερεθίσματα. Μετά, ΕΜΕΙΣ επιλέγουμε τι μας ενδιαφέρει και με τι θέλουμε να ασχοληθούμε.

      Για παράδειγμα, εγώ που απεχθάνομαι τα μαθηματικά δεν μπήκα στον κόπο να τα μάθω, ενώ η Ιστορία και οι Θρησκείες είναι μέσα στα ενδιαφέροντά μου και διαβάζω βιβλία με παρόμοιο περιεχόμενο.

      Αν όμως δεν υπήρχαν αυτά τα μαθήματα στο σχολείο, πώς και από πού θα τα γνώριζα, πως θα ερχόμουν σε επαφή μαζί τους, αν μέχρι τα 12 ή 15 μου δεν είχα ιδέα γι΄αυτά? Από την τηλεόραση ή από τους γονείς που δεν έχουν τελειώσει ούτε την βασική εκπαίδευση (μιλάω για εμάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία, οι σημερινοί γονείς απλά δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με την μόρφωση των παιδιών τους).

      Ας μην κρίνουμε λοιπόν και κατακρίνουμε την εκπαίδευση, δεν είναι σκοπός της να μας μορφώσει, να μας κάνει σωστούς πολίτες, καλούς και πετυχΕΣμένους επαγγελματίες. Μας δείχνει τον δρόμο – έναν ακόμη δρόμο, από τους πολλούς που μπορούμε να πάρουμε – της γνώσης και αν θέλουμε τον ακολουθούμε ή όχι. Άλλωστε είπαμε πως η τελική επιλογή είναι πάντα δική μας!

      Καλημέρα σε όλα τα Blogοφιλαράκια

      Pooka
      10 Απριλίου 08 στις 12:38

      Παραμυθά μου.

      Σήμερα έκανες κάτι πολύ καλό! ‘Η μάλλον, ΚΑΙ σήμερα.
      Ωστόσο αυτό ήταν πιο ξεχωριστό.

      Το Pooka θυμήθηκε όμορφες εικόνες από το παλιό σχολειάκι του, συγκινήθηκε, και έστειλε ένα e-mail να μιλήσει σε κάποιο παλιό δάσκαλο.

      Πάει τώρα να σκουπίσει τα ζουμιά γιατί δεν του αρέσει πολύ να συγκινείται κι έχει και ιγμορίτιδα και νααααααα η μύξα.

      athina
      10 Απριλίου 08 στις 17:17

      εγώ είμαι και φοβάμαι πως θα σας τη σπάσω πάλι. το σχολείο έχει σκοπό να μας προετοιμάζει για την κοινωνία άρα :σάπια κοινωνία=σάπιο σχολείο. Νομίζω ότι το βάρος της προσωπικής καλλιέργειας πέφτει(και δικαίως) στους γονεις μέχρι την ενηλικίωση. Από κεί και μετά πρέπει ο καθένας μας να έχει τα μάτια του ανοιχτά και να μην κατηγορεί ούτε τους γονείς του, ούτε την άτιμη κοινωνία ούτε κανέναν άλλο, αλλά να με συνείδηση και καλοσύνη να διαχειρίζεται τον εαυτό του και τα αισθήματά του με τέτοιο τρόπο ώστε και ο ίδιος να είναι ευτυχισμένος και να έχει και την εκτίμηση των τριγύρω του ανθρώπων.

      ζαργάνα
      11 Απριλίου 08 στις 11:09

      «….Μόνο όταν ερευνάς διαρκώς, παρατηρείς διαρκώς, μαθαίνεις διαρκώς, μόνο τότε θα βρεις την Αλήθεια, τον Θεό ή την αγάπη· και δεν μπορείς να ερευνάς, να παρατηρείς, να μαθαίνεις, δεν μπορείς να έχεις βαθιά επίγνωση, αν φοβάσαι.

      Σίγουρα, λοιπόν, ο ρόλος του σχολείου, της εκπαίδευσης, θα έπρεπε να είναι να είναι το ξερίζωμα – τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά – του φόβου που καταστρέφει την ανθρώπινη καθαρή σκέψη, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη….»

      Κι επειδή εμείς οι μεγαλυτεροι είμαστε πολυ απασχολημενοι με τις δουλειες μας για να βγαλουμε τα απαραίτητα προς το ζειν και για αυτό που εμεις εννουμε «ευ ζειν» δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθουμε με τα παιδια μας και ειπαμε ν’ αφησουμε το σχολειο να βγαλει τα κάστανα από την φωτιά. Αμ δε…

      Ευθύνη του γονιού είναι όλο αυτο παραμυθά…ενος γονιού όμως που δεν φοβαται ο ίδιος, που τα ‘χει βρει με τον εαυτό του που δεν ζει μια ζωή με μίμηση και φόβο. Ενός γονιού που στην τελική εχει συνειδητοποιησει πως η ίδια η ζωή είναι το σχολείο και άρα όλοι μας είμαστε μαθητες ισοβίως.

      Τα παμε και παραπανω…δεν θελω να τα ανακυκλωνω…

      κι εγω τουλάχιστον δεν ψυχοπλακώθηκα με την σεντονάρα σου, μοναχα αγχωθηκα λίγο 😉 αλλα αυτό το αγχος ετσι κι αλλιως το χω απο τότε που βγηκε θετικό το τεστ εγκυμοσυνης οπότε είπα να καθησω και να το απολαυσω 😀

      Γιαννης απο ΝΥ
      14 Απριλίου 08 στις 7:33

      Το μπλογκ σας κυριε παραμυθα μας, το βρηκα κατα λαθος απο σποντα. Δεν το ηξερα πως μετα απο τοσα χρονια θα σε ξανασυναντουσα και οτι παλι θα μαγευομουνα απο κατι που εχεις να πεις η’ να δειξεις. Η συγκινηση μου ειναι αφανταστη. Πανω που μολις ανακαλυψα οτι η λυση στον ενοχλημενο εσωτερικο μου κοσμο ειναι μια «ψυχολογικη επανασταση», ηρθε ενας φιλος απο τα παλια οπου ακομη εμπιστευομαι με τη ζωη μου οπως κι οταν ειμουν μικρος, να μου την επιβεβαιωσει. Ειπα με την «ζωη μου» γιατι τοσο βαθια αγαπησα τον παραμυθα. Συγκεκριμενα απο την στιγμη που ετρεξα στο σπιτι, θυμαμαι τοτε, να δω τον παραμυθα οπου οπως μου φωναξε ενα παιδι στην γειτονεια » τρεξε να τον δεις…Πεταει!!!» Μετα απο πολλα χρονια μου εκοψε να σκεφτω οτι ηταν τεχνασμα το πεταγμα. Αλλα τωρα που το σκεφτομαι δεν ηταν τεχνασμα, οπως στις ταινιες του σουπερμαν. Ετσι πετανε οι ψυχες οταν ταξιδευουν και θελουν να γνωριζουν καινουργιες χωρες φιλους και τον θεο οπως αναφερες. Οπως παλια ετσι και τωρα ο παραμυθας με παροτρυνει να αγαπησω την μαγεια της ζωης. Καθε ποτε συμβαινει κατι τετοιο, καθε χιλια χρονια? Τι πλακα εχει η ζωη

      ΡΑΝΙΑ77
      14 Απριλίου 08 στις 20:37

      Bravo sas paramy8a mou gia allh mia fora!Poso exoume anagkh apo afta ta keimena, pou mas lytrwnoun, mas ka8airoun, mas kanoun na vlepoume kai na skeftomaste ti einai to alh8ino, to swsto, to kalo…Eimai h mikroula pou sas parakoloy8oyse apo mikrh kai sas fovotan…

      Kalo Vrady !
      Kai mia frash ap’tous ‘Dikaious’ toy Camus gia thn agaph: Touto einai h agaph, na ta dimoume ola, na ta 8ysiazoume ola dixws elpida gia gyrismo…

      Sas filw kai elpizw na xoume kai sthn o8onh nea sas syntoma

      Rania M

Σχολιάστε