Η «γιαγιά» και η «Ζωή σαν κρύσταλλο».

Ε, τώρα πια νομίζω ότι έκλεισα τον κύκλο μου ως άντρας και ως άνθρωπος.  Αφορμή σε αυτό που λέω είναι μία φράση από ένα σχόλιο της athinovio σ’ ένα από τα τελευταία posts. Αυτό το σχόλιο είναι που μου έφερε στο νου ένα βιβλίο και άλλα δύο ανάλογα σχόλια που μου έχουν γίνει παλιότερα και για τα οποία νοιώθω υπερήφανος. Χα, χα, χα… δεν φαντάζεστε τι ακολουθεί  –  πάω και στοίχημα. Παρόλο που κάποιες φορές μου έκαναν παρατήρηση ότι  ίσως παραγίνομαι προσωπικός  σε μερικά posts, εμένα δεν ιδρώνει το αυτί μου.  Το, «τι θα πει ο κόσμος», το πήρε η μάνα μου μαζί της πριν πολλά χρόνια κι  ευτυχώς δεν μου τ’ άφησε κληρονομιά.  Λοιπόοον… Για να δώσω λίγο ακόμα σασπένς.  Τα δύο προηγούμενα σχόλια, όπως, και το τελευταίο εδώ στο blog , έχουν γίνει  από γυναίκες  και έχουν κάτι κοινό  – όπως θα δείτε.
Το πρώτο μού το έκαναν στα νιάτα μου, λίγο μετά  τα τριάντα. Μου το έκανε μια κοπέλα που είχα σχέση και μου είχε πει ότι η σεξουαλική μου συμπεριφορά είναι σαν γυναίκας. (Δεν το είπε ακριβώς έτσι , αλλά ας μην το παρακάνουμε προσωπικό).  Το δεύτερο και το τρίτο σχόλιο μπορώ να τα μεταφέρω ακριβώς.
Το δεύτερο μού το έκαναν λίγο μετά τα πενήντα μου. Μου το έκανε η κόρη μου: Διηγιόμουν σε μια παρέα πώς όταν εκείνη ήταν τριών μηνών μωρό, μου πνίγηκε την ώρα που την τάιζα πορτοκάλι και, χωρίς να μου το έχουν πει, την έπιασα με το ένα χέρι από τα πόδια και τη γύρισα ανάποδα, ενώ με το άλλο τής έδωσα ένα χτύπημα στην πλάτη και ξεπνίγηκε. Όταν μία κυρία είπε ότι το είχε πάθει κι εκείνη με το μωρό της, αλλά ευτυχώς της είχε πει ο παιδίατρος τι θα πρέπει να κάνει και με ρώτησε αν κι εμένα μου το είχε πει ο γιατρός, εγώ απάντησα «όχι». Τότε η κόρη μου είπε: «μίλησε το μητρικό ένστικτο μέσα του…».
Το τρίτο και τελευταίο – που έδωσε την αφορμή σε αυτό το post – είναι το σχόλιο της athinovio που σας είπα. Γράφει:  «Δεν θέλω να το παρεξηγήσεις, αλλά μου θυμίζεις πάρα πολύ τη γιαγιά μου». Χα, χα, χα…
Γι’ αυτό σας είπα, ότι «έκλεισα τον κύκλο μου».  Στα νιάτα μου με είπανε «λ….α»,  στην ωριμότητα «μητέρα» και τώρα «γιαγιά»! Τι άλλο θέλω από τη ζωή;

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το post με κάτι σχετικό με τις γυναίκες: Με το βιβλίο που σας είπα στην αρχή ότι μου ήρθε στο νου. Είναι ένα βιβλίο που έγραψε η «κολλητή μου» (όπως λέτε κι εσείς οι νεώτερες και νεώτεροι) και που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες. Όπως ξέρετε όσες και όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog,  δεν έχω πει ποτέ μου εδώ ούτε για τα δικά μου πέντε βιβλία ούτε για τα δύο της κυρίας Παραμυθά, γιατί δεν το έχω θεωρήσει σωστό. (Άσε που θα με μαλώνει για μέρες μετά η  nelinezi  όπως έγινε με τα DVD και τα CD). Ο λόγος, λοιπόν, που αναφέρω αυτό το βιβλίο εδώ είναι – όχι απλώς επειδή γράφτηκε από γυναίκα – αλλά επειδή από αυτό μπορούν να μάθουν πολλά όχι μόνο οι γυναίκες, αλλά κυρίως οι άντρες. Ξέρετε, όταν λένε, «αυτό το βιβλίο είναι για γυναίκες», εννοούνε: ότι οι γυναίκες θα το καταλάβουν καλύτερα από τους άντρες, ότι θα επιβεβαιωθούν τα βάσανά τους, ότι σε κάποια από τις ηρωίδες θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, ότι ίσως παρηγορηθούν, ότι θα ονειρευτούν αν είναι ερωτικό το θέμα. Στην ουσία, όμως, δεν έχουν να μάθουν και πολλά που δεν ξέρουν. Αντιθέτως, αν οι άντρες διάβαζαν αυτά τα «βιβλία για γυναικείο κοινό», θα μάθαιναν πολλά και για τις γυναίκες και για τους ίδιους.  Εννοείται ότι μιλάω για βιβλία που δεν είναι συναισθηματολογικές, «πονεμένες» μελορομαντικές   ερωτικές ιστορίες. Κι αυτό το βιβλίο για το οποίο μιλάω, μόνο τέτοιο δεν είναι.  Θα το σύστηνα ιδιαίτερα σε όσους αναρωτιούνται για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, στο γάμο. Σας βάζω εδώ μία περίληψή του και το εξώφυλλό του, μαζί κι ένα link για περισσότερες πληροφορίες.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ
Η… «γιαγιά» (Χα, χα, χα… πολύ μου άρεσε!…)
Π.

zoi-san-krystallo

Η Χαρά, καθώς βλέπει την κόρη της να είναι πια γυναίκα, αποφασίζει να της διηγηθεί τα γεγονότα της χρονιάς εκείνης που άλλαξαν τη ζωή της. Η καρδιά της την οδηγεί να πετάξει τη μάσκα της «μαμάς» γιατί νιώθει την ανάγκη να την προστατεύσει από τη θλίψη που γεννιέται μέσα σε γυναίκες υποταγμένες σε ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα, κοινωνικά μοντέλα και κανόνες που σου παραμορφώνουν το νου και σου στεγνώνουν την καρδιά. Θέλει να την κάνει να νιώσει πόσο σημαντικό είναι ν’ ανακαλύψει κανείς την αλήθεια που κάνει τους ανθρώπους «να ‘χουν ζωή σαν κρύσταλλο».
Αυτή ήταν κι η ευχή που της έδωσε ο Ραμσής καθώς την αποχαιρετούσε, ο ηλικιωμένος Αιγύπτιος που τον συνάντησε και πάλι «τυχαία», για δεύτερη φορά στη ζωή της, σ’ εκείνο το παρορμητικό και παράξενο ταξίδι της στην Αίγυπτο.
Αυτές οι δυο «μυστικές» συναντήσεις της με το Ραμσή, έγιναν η αιτία να κρατιέται στην ψυχή της για πάντα μια αναμμένη φλόγα.

13 Σχόλια στο “Η «γιαγιά» και η «Ζωή σαν κρύσταλλο».”

      Μαρία
      4 Απριλίου 09 στις 17:58

      καλό δείχνει θα το έχω υπόψιν μου και μόλις το φέρω σπίτι θα ακούσω τη μάνα μου άντε να δούμε που θα τα βάλεις τόσα βιβλία σε λίγο θα βγεις εσύ να μείνουν αυτά! κι εγώ θα κοιτάξω ψύχραιμα και θα κάτσω να το διαβάσω. Έτσι που λες γιαγιά παραμυθούλα… 😆

      νατασσάκι
      5 Απριλίου 09 στις 0:31

      Μήπως πρέπει τώρα, αντί να ξανακάνεις τον Παραμυθά, να κάνεις την Παραμυθού; Σαν τον Robin Williams στην Mrs. Doubtfire ???
      Ε;
      (λέω… :p)
      😆

      Το βιβλίο το είδα κι εγώ κατά τύχη κάπου, και το αγόρασα σήμερα -μόλις το διαβάσω, θα σου πω 🙂

      Φιλί!

      Fwtino_Asteraki
      5 Απριλίου 09 στις 4:18

      Να μαι και γω! 🙂
      Χαχαχαχχαχαχαχαχα!Τι να πω εγω τωρα μονο εχω λιθει στο γελιο!Ισως ειναι αυτο που λενε μερικοι «Εκεινος εκανε απ το πλευρο του Αδαμ την Ευα»απ το πλευρο για να ειναι ισοι και «ιδιοι» και πως ολοι κρυβουμε κριφα μεσα μας το αλλο φυλο…Αλλοι καποια στιγμη το κανουν εμφανες αλλοι οχι αλλοι στο ενδιαμεσο αλλοι απλα δινει σημαδια το εσω τους…
      Οσο περιεργο και αν ακουγεται/φαινεται νομιζω οτι περα απ το εμφανη γελιο που προκαλει το ονομα και μονο…η επιφανεια….το υποστορμα ειναι απλα κατι μαγικο…Τι αλλο θα μπορουσε να κανει καποιος που προσπαθει να ειναι αντικεμενικος οσο γινεται(γιατι συγουρα ολοι ανθρωποι ειμαστε 100% δεν μπορουμε να ειμαστε),πνευματικες ανησυχιες,υπερβολικη και εξελιγμενη φαντασια,ψηλομελαγχολια,ευαισθησιες, συγραφεας με οτι και αν εχει γραψει,+++ τον «παραμυθα»?????Ενας ανθρωπος οποιοδηποτε με πολυ προσπαθεια και αν θελει μπορει να γινει κατι να γινει ηθοποιος,ετσι πιστευω εγω,αλλα για να πετυχει σε αυτο πρεπει να βγαινει απ μεσα του..για να θριαβευσει….γενικοτερα σε αυτο τον τομεα δεν πιστευω πως εχει κανενας καμια αμφιβολια σε αυτο…Ολες οι απαντησεις ειναι εκει μεσα…στο εσω…στο θελω του καθενος…στην αγαπη που κρυβει μεσα του…και τα ΘΕΛΩ!!
      Τωρα εγω θα προτιμουσα το ΠΑΤΕΡΑΣ για την ωρα μιας και ξεκινα και ο «παραμυθας» παλι…και αφου αυτη ηταν η αρχικη ιδεα! 😉 😉 😀
      Οσο για το βιβλιο ενδιαφερο μου ακουγεται…με την πρωτη ευκαιρα θα το ψαξω…Παρ ολα αυτα θα μεινω σε κατι που ειπες… » δεν έχω πει ποτέ μου εδώ ούτε για τα δικά μου πέντε βιβλία ούτε για τα δύο της κυρίας Παραμυθά, γιατί δεν το έχω θεωρήσει σωστό.»* καταλαβαινω το γιατι αλλα εχω να πω οτι θα ηταν πραγματικα ενδιαφερον τουλαχιστον για μενα κατι τετοιο..Καθως και δεν πιστευω οτι κατι τετοιο μπορει να σημαινει κατι…Εβαλα ενα αστερακι πανω…Γιατι??Γιατι απλα το συνολο θα ηταν πραγματικα ενδιαφερον…Οχι λογο εμποριου η οτιδηποτε μπορει να σκεφτει κανεις…Απλα αν εσυ που πιστευω οτι λιγο πολυ σε εμπιστευομαστε ολοι..πεις η μιλησεις για καποιο βιβλιο που θεωρησες αξιολογο η σου αρεσε η δεν ξερω γω τι πιστευω πως θα ειναι καλο για ολους..ανεξερετος ηλικιας…Προσωπικα αν και αυτη την στιγμη εχω καλα αποθεματα,θα τα κυνηγουσα μετα μανιας! 😳
      Νομιζω αρκετα σας ζαλισα σημερα αυριο παλι!
      Καληνυχτες και ομορφα παραμυθοονειρακια σε ολους!Μακια πολλα και αγκαλιτθεθ! 🙂

      athinovio
      5 Απριλίου 09 στις 21:38

      δεν ήξερα ότι έκανα τέτοια ζημιά!
      🙂
      αφού την έκανα όμως να πω κι ένα ανέκδοτο:
      ένας πόντιος σε ένα μπαρ βλέπει μια γυναίκα πολύ όμορφη και την πλησιάζει κερνώντας την ΄να ποτό. Εκείνη τον κόβει λέγοντάς το ότι είναι λ…α.
      «τί είναι αυτό!» απορεί ο πόντιος.
      «Εμμμ, να….μου αρέσει να πλαγιάζω με γυναίκες» εξηγεί η λ…α
      ‘Αααα! και για αυτό στεναχωριέσαι?» λέει ο πόντιος ‘κι εγώ λ….α είμαι!»

Σχολιάστε