Η γιαγιά μου

Αυτή την Παρασκευή έλεγα να σας βάλω για το Σαββατοκύριακο κάτι από την «Χιλιοποδαρούσα», αλλά άκουσα σήμερα ότι χτες ήταν η «Ημέρα της γυναίκας» κι είπα να ψάξω να βρω κάτι με γυναίκα για να συμμετέχω – έστω και καθυστερημένα – στη γιορτή. Κάτι όπως οι κούπες του Μέντη Μποσταντζόγλου που έγραφαν πάνω, «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ». Βρήκα, λοιπόν, ένα επεισόδιο του «Παραμυθά» με γυναικείο τίτλο που λέγεται, «Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ».
Χθες, λοιπόν, ήταν η «Ημέρα της γυναίκας». Πώς λέμε, «Η ημέρα του παιδιού», «Η ημέρα κατά του καρκίνου», «Η ημέρα των ζώων»; Την γιορτή της γυναίκας τη φτιάξαμε εμείς οι άντρες γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων, σε όλη τη γη, όλες οι μέρες του χρόνου είναι δικές μας. Καταλαβαίνετε αγόρια; Εμείς φτιάξαμε τη «μέρα της γυναίκας» όπως φτιάξαμε και: την κακοποίηση, το βιασμό, τη «ζώνη αγνότητας», το φερετζέ, τη μπούργκα, τα ξύλινα γιαπωνέζικα παπούτσια, τους χαλκάδες στο λαιμό των Νιγηριανών γυναικών, την κλειτοριδοεκτομή. Κι όλα αυτά από φόβο, από σεξουαλικό φόβο. Εδώ και σε μια τελετή για σχέση αγάπης – υποτίθεται – την τελετή του γάμου, προσθέσαμε τη φράση, «και η γυνή να φοβείται τον άνδρα». Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; «Χέσ’τη την αγάπη, ο φόβος έχει σημασία».
Για την «Ημέρα της γυναίκας», λοιπόν, διάλεξα να σας βάλω το επεισόδιο του «Παραμυθά», «Η γιαγιά μου».
Αφιερώνω το επεισόδιο στην ανάμνηση όλων των γυναικών που έθαψαν μέσα τους ό,τι καλύτερο είχαν επειδή τους μεγάλωσαν μαθαίνοντάς τους ότι ντε και καλά, πάση θυσία, πρέπει να παντρευτούν κάποιον άνδρα, και δεν τους έμαθαν – όπως δεν έμαθαν και στ’ αγόρια τους – την αγάπη ανάμεσα στην γυναίκα και στον άνδρα.
Αφιερώνω το επεισόδιο σε όλες τις γυναίκες, που εξαναγκάστηκαν από φόβο να είναι ανέντιμες απέναντι στους άντρες τους, που έθαψαν μέσα τους ό,τι καλύτερο είχαν και παθαίνοντας γι’ αυτό καρκίνο: τους αφαίρεσαν το στήθος ή τη μήτρα ή πέθαναν· το αφιερώνω στις γυναίκες που ο γάμος τούς σάλεψε στο τέλος το μυαλό και χώθηκαν στην κατάθλιψη, τα ψυχοφάρμακα ή και τα ψυχιατρεία ή έσβησαν τη ζωή τους με αλτσχάιμερ· το αφιερώνω στη μνήμη τής μάνας μου που έχασε το φως της ράβοντας για να ζήσει τα παιδιά της.
Το αφιερώνω σε όλες τις γιαγιάδες, τις μαμάδες, τις κόρες, τους παππούδες, τους μπαμπάδες και τους γιους που θα το δούνε.
Σας ζητώ ειλικρινά συγνώμη αν τα παραπάνω σας στενοχώρησαν ή έστω σας ενόχλησαν, όμως: καλά είναι τα παραμύθια, αλλά να λέμε που και που και καμιά αλήθεια.

Σας φιλώ γλυκά και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Υ.Γ. Και κάτι ακόμα, μια και το αρχίσαμε. Όσες από σας έχετε αγόρια, να είστε πολύ προσεκτικές, γιατί αν έχετε άντρες που σας πρήζουνε, να ξέρετε ότι κάποια γυναίκα – η μάνα τους – τους έκανε να πιστεύουν ότι εκείνη ήταν τέλεια και ψάχνουν τώρα την τέλεια. Επίσης, όσοι από σας έχετε κόρες να είστε πολύ προσεκτικοί, γιατί αν έχετε γυναίκες που σας ψήνουνε το ψάρι στα χείλη, κάποιος άντρας – ο πατέρας τους – τους έκανε να πιστεύουν ότι εκείνος ήταν τέλειος και ψάχνουν τώρα τον τέλειο. Τέλειοι άνθρωποι δεν υπάρχουν. Αν είμαστε τέλειοι δεν θα είμαστε εδώ. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που για να έχουν αληθινές, ισορροπημένες και φυσιολογικές σχέσεις μεταξύ τους, χρειάζεται η κατανόηση που τη φέρνει ο σεβασμός του ενός για τον άλλον και σεβασμός σημαίνει αγάπη.
Υ.Γ.2. Χίλια συγνώμη για το τελευταίο «κήρυγμα». Δεν θα το ξανακάνω, αλλά δεν μου πάει η καρδιά να το κόψω. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι «κήρυγμα», αλλά κάτι μέσα από την καρδιά μου. Γιατί έχω μια κόρη που εγώ την έκανα να έχει το «σύνδρομο της μικρής πριγκίπισσας» κι ένα γιο που η μάνα του τον παράμαθε, «να τον αφήνουν οι γυναίκες στην ησυχία του».

Κατεβάστε το βίντεο από εδώ

14 Σχόλια στο “Η γιαγιά μου”

      Allitnil
      9 Μαρτίου 07 στις 16:55

      Αν και κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι είσαι είρων τελικά μάλλον έκανα λάθος! Δυστυχώς έχουν υπάρξει εποχές που η γυναίκα δεν ηταν τίποτε άλλο από μηχανή παραγωγής παιδιών, και δυστυχώς ακόμη και στις μέρες μας το ακούς συχνά. Ας ελπίσουμε αυτό να αλλάξει και να είμαστε και εμείς από αυτούς που θα κάνουν κάτι.

      Allitnil
      9 Μαρτίου 07 στις 17:08

      Καταρχήν συγνώμη για τον ενικό, βιάστηκα πολύ να απαντήσω και δεν πρόλαβα να μάθω τίποτα για σας! Λυπάμαι πολύ αν σας πρόσβαλα.
      Ενθουσιάστηκα με το επεισόδιο!

      Σταχτοπούτα
      9 Μαρτίου 07 στις 21:54

      Αγαπημένε μου Παραμυθά κε Πιλάβιο
      είναι αρκετές μέρες που ανακάλυψα την σελίδα σας αλλά ειλικρινά έχω συγκινηθεί τόσο πολύ που χάνω τις λέξεις..Είμαι 38 χρόνων και επιτέλους απομυθοποιήθηκε το μαγικό μολύβι των υπέροχων και ανέμελων χρόνων που ήμουνα μικρούλα. Είστε υπέροχος και εσείς και ο γιος σας που υπάρχετε σε αυτό εδώ το blog..α επιτέλους είναι υπέροχο και το ίντερνετ.
      Να σας πω ότι ο 12χρονος γιος μου που είδε προχθές μετά από υπόδειξή μου τα βίντεο, γύρισε συγκινημένος και μου μου είπε ότι «μαμά τώρα βλέπω πόσο καλύτερα περνούσατε όταν εσείς ήσασταν παιδιά..»
      Αλήθεια όλα εκείνα τα γράμματα που έστελναν τα παιδάκια σε σας, υπάρχουν κάπου; Ήμουν ένα από αυτά που είχαν στείλει αρκετά με ωραίες ζωγραφιές και περίμενα κάθε φορά το τέλος της εκπομπής μήπως και διαβάζατε κάποιο..μάταια όμως. Να που μετά από τόσα χρόνια βρίσκω την ευκαιρία, χάριν της τεχνολογίας να εκφράσω το παράπονό μου. Να΄σται πάντα καλά… θα σας διαβάζω κάθε μέρα για να φτιάχνω το κέφι μου.
      Το αφιέρωμα στη γυναίκα είναι υπέροχο! Αλήθειες που πονάνε αλλά δε παύουν να είναι αλήθειες!

      diogenisa
      9 Μαρτίου 07 στις 22:19

      Nα να το κάνετε Παραμυθά μου!
      Οχι δεν είναι κήρυγμα
      είναι η αλήθεια – και γι’ αυτό πονά.
      Γιατί ο καθένας μας βγάζει τα απωθημένα του στον συνάνθρωπό του
      και είναι με ένα μαχαίρι στο χέρι,
      έτοιμος να ανταποδώσει τα ίσα
      ή και ακόμα περισσότερα!
      Τελικά είναι τόσο δύσκολη η αγάπη;

      Να είστε καλά και πάντα τέτοια κηρύγματα…
      Μαρία

      Citronella
      10 Μαρτίου 07 στις 11:15

      Πολύ γλυκό το «κήρυγμα», και το αφιέρωμα από τα πιο ουσιαστικά που είδα για αυτήν την ημέρα.
      Καλό σαββατοκύριακο:)

      Σπύρος Σεραφείμ
      10 Μαρτίου 07 στις 11:34

      Πόσο δίκιο έχεις, Παραμυθά μου και πόσο γελοίες είναι όλες αυτές οι ημέρες, εάν την επομένη τις ξεχνάμε… Εάν ξεχνάμε ότι όλα σ’ αυτήν τη ζωή έγιναν από μια Γυναίκα και άλλα που έγιναν για μια Γυναίκα.
      Που δίνει ζωή και γι’ αυτό πρέπει να τη γράφουμε με κεφαλαίο…

      scifi
      10 Μαρτίου 07 στις 12:18

      Καλημέρα και από εμένα παραμυθά! Μου έχει γίνει εμμονή να κατεβάσω όσα από τα επεισόδια ανεβάζεις στη σελίδα σου έτσι ώστε κάποια στιγμή να τα μεταβιβάσω στα παιδιά μου!
      Τα βίντεο αυτά είναι κειμήλια ευαισθησίας, παιδικής τρυφερότητας που στις ημέρες μας συνεχώς βανδαλίζεται!
      Δυστυχώς, το τελευταίο επεισόδιο δεν μπορώ να το κατεβάσω για να το διαφυλάξω αφού δεν δίνεται κάποιο link για κατέβασμα… Θα το φροντίσετε σας παρακαλώ;

      Κουρελίτσα
      10 Μαρτίου 07 στις 13:40

      Καλημέρα Παραμυθά!
      Καλά τα λες για την γυναικεία καταπίεση-μεταχείριση, κι ως γυναίκα μαζί σου! Και για τους άνδρες, δηλαδή, μια χαρά τα λες. Αν κρίνω απ’τα σχόλια ψιλολουφάξανε (έως χοντρο-), εκτός από έναν που εξακολουθεί να είναι ρομαντικός…?
      Διάβασα στο κείμενό σου:»τα ξύλινα γιαπωνέζικα παπούτσια, τους χαλκάδες στο λαιμό των Νιγηριανών γυναικών, την κλειτοριδοεκτομή». Τα αναφέρεις ως δείγμα εφευρετικότητας βάναυσων μορφών κακοποίησης απ’τους άνδρες-αφέντες, ανά λαό (κουλτούρα, φαντασία), ή εννοείς κάτι άλλο;

      cortlinux
      10 Μαρτίου 07 στις 17:40

      Καταρχήν πολύ όμορφο αφιέρωμα. Κι όχι δεν είναι κήρυγμα. Είπατε πράγματα που λίγοι και λίγες παραδέχονται να πουν (μην πω και να σκεφτούν).

      Εγώ είμαι από εκείνα τα παιδιά που ίσα ίσα σας πρόλαβαν.

      σημείωση : μάλλον μιλάτε για τα κινέζικα πόδια* που έκαναν στις κινέζες παλακίδες επί κινέζικης αυτοκρατορίας. εκτός αν είναι κάτι άλλο τα ξύλινα γιαπωνέζικά παπούτσια.

      *τα παραμορφώναν έτσι ώστε τα δάκτυλα των ποδιών γινόντουσαν σχεδόν ένα πράγμα. Ο λόγος ,και καλά, αισθητικός.

      περιπετών
      11 Μαρτίου 07 στις 1:45

      Μπράβο παραμυθα μου για αυτό που λες εσυ΄κήρυγμα αλλά εγώ λέω σοφά λόγια τα οποια οι άνθρωποι που τόσο έχουν οι καρδιές τους πετρώσει, δεν θέλουν να τα ακούνε.

      Οι άνθρωποι έχουν γίνει παραμυθά μου πολύ ατομικιστές και δεν καταλαβαίνουν πως το να κοιτάς μονο τον εαυτό σου στο τέλος ούτε σε εσένα κάνει καλο ούτε στους άλλους γύρω σου. Ο ατομικισμός είναι η ασθένεια της εποχής μας και το εμβόλιο ενώ το έχουμε δεν το χρησιμοποιούμε.

      Με χαρά βλέπω πως υπάρχουν αρκετοί που έχουν ανάλογες απόψεις εδω μέσα…Πού κρύβεστε όλοι εσείς στην καθημερινότητά ;; Ή μήπως κι εμάς η καθημερινότητα μας κάνει σκληρούς και μόνο τα λογια σου που λέγονται με αγάπη, μας μαλακώνει για λίγο και λέμε αυτά που πραγματικά πιστεύουμε;

      lpanos
      12 Μαρτίου 07 στις 11:35

      Ένα μόνο σχόλιο για το σημείο του ‘η γυνή να φοβείται τον άνδρα’: απ’ όσο τουλάχιστον έχω διαβάσει, στη συγκεκριμένη έκφραση, η λέξη ‘φοβείται’ δεν χρησιμοποιείται με τη σημερινή έννοια του όρου, αλλά με την έννοια του σεβασμού και της εκτίμησης. Θα ήταν οξύμωρο σχήμα να μιλάει για φόβο στο συγκεκριμένο σημείο, όταν λίγο πριν λέει ‘οι άντρες να αγαπάτε τις γυναίκες σας όπως αγάπησε ο Χριστός την Εκκλησία’.

      Τέλος πάντων αρκετά με τα θεολογικά. Την έννοια του αλληλοσεβασμού στο γάμο, νομίζω ούτε λίγο – ούτε πολύ την παραβιάζουν τα περισσότερα ζευγάρια, γι’ αυτό και κάθε χρόνο εκδίδονται τόσα διαζύγια. Παλιότερα, που υπήρχε κοινωνικός στιγματισμός από ένα διαζύγιο, τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα (τουλάχιστον για το μέρος το οποίο υπέμενε την έλλειψη σεβασμού).

      Το θέμα λοιπόν δεν είναι να δείχνεις σεβασμό και εκτίμηση στον άλλο μία, δύο, ή τρεις μέρες το χρόνο. Το θέμα είναι ο αλληλοσεβασμός να είναι ο τρόπος που ζει το κάθε ζευγάρι τη ζωή του. Αυτά!

      Nικη Μ.Θ.
      14 Μαρτίου 07 στις 13:22

      Μάκαρι να μας έκαναν συνεχώς τέτοια κηρύγματα …

      Ειδικά εσείς έχετε το δικαίωμα… μας χαρίσατε τόσες γλυκές στιγμές όταν είμαστε παιδιά …. που ο προβληματισμός τώρα είναι κάτι που πια έχουμε τις βάσεις για να το αντέξουμε!

      Vicky
      17 Μαρτίου 07 στις 17:19

      επιχείρησα να δω το επεισόδειο, αλλά σκέφτομαι συνεχώς τη γιαγιά μου και κλαίω ασταμάτητα. Σκεπτόμενη επιπλέον όσα μας «κηρύξατε» μου ήρθε στο μυαλό αυτή η γυναίκα που μεγάλωσε 2 παιδιά και 3 εγγόνια, που δεν πήγε σχολείο γιατί δεν την άφησαν, που παντρεύτηκε αυτόν που την υποχρέωσαν, που δούλεψε σκληρά για να έχουν τα παιδιά της φαγητό και να «βρουν κάτι μετά», που γηροκόμισε τη μάνα της και που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήθελε να «είναι βάρος». Κι όλα αυτά έχοντας χάσει την ακοή της από 18 χρονών κοπελίτσα.

      Ευχαριστούμε για τα κηρύγματά σας

Σχολιάστε