Για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας

Σήμερα το «εορταστικό πρόγραμμα» που είχα φτιάξει είχε μια ιστορία του Χότζα. Μια είδηση, όμως, της ημέρας που άκουσα στην τηλεόραση με έκανε να αλλάξω το πρόγραμμα. Γι’ αυτό και καθυστέρησα να ανεβάσω το σημερινό post, γιατί ξαφνικά αποφάσισα να γράψω καινούργιο. Σκέφτηκα πολλούς τίτλους γι’ αυτό που έγραψα αλλά κατέληξα σ’ αυτόν που διαβάζετε επειδή το «Για» παραπέμπει σε ένα παλιότερο post δικό μου και ανάλογο πολλών άλλων blogs, που είχε τίτλο, «ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ». Θα ήθελα να σας ζητήσω κάτι ανάλογο που έγινε τότε, κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ εδώ και έντεκα μήνες περίπου που υπάρχει αυτό το blog , θα ήθελα να σας ζητήσω, αν συμφωνείσετε με όσα γράφω, να προωθήσετε όπου μπορείτε αυτό το κείμενο και να κάνετε ό,τι μπορείτε για να μην περάσει ο νόμος που ετοιμάζουνε, γιατί τελικά θα βλάψει τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Δώδεκα η ώρα και είμαι στο γραφείο μου δουλεύοντας. Ανοίγω την τηλεόραση ν’ ακούσω το δελτίο ειδήσεων της Ε.Ρ.Τ. Ακούω ότι: ο Πρωθυπουργός σε συνάντηση με τον Υπουργό Υγείας στα πλαίσια της προώθησης του κυβερνητικού έργου στον τομέα της υγείας, συζητήσανε την απαγόρευση πώλησης τσιγάρων σε παιδιά κάτω των 18 χρονών. Το σχόλιό μου είναι: Αυτός που σκέφτηκε να απαγορεύσει την πώληση τσιγάρων στα παιδιά κάτω των 18 χρονών ή δεν έχει παιδιά ή έχει ξεχάσει πώς ήταν όταν είσαι παιδί ή υπήρξε από εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους τα ευνουχίζουν από πολύ μικρά ή και τα τρία. Θα ήθελα κατ’ αρχήν να σας πω ότι:
1. Δεν είμαι καπνιστής.
2. Με ενθουσιάζει κάθε απαγόρευση καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και κυρίως στα εστιατόρια, γιατί το θεωρώ βίαιο να εξαναγκάζομαι σε παθητικό κάπνισμα.
3. Υπήρξα βαρύς καπνιστής ο ίδιος.
4. Άρχισα να καπνίζω στα 12 μου και το έκοψα, από μόνος μου, όχι για λόγους υγείας, στα 43 μου, έχοντας φτάσει να καπνίζω τέσσερα πακέτα (80 τσιγάρα) την ημέρα και πάντα σκέτα, για 31 χρόνια, ΚΑΡΕΛΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ.
5. Έχω τρία παιδιά: 37, 33 και 24 χρονών και τα δύο μικρότερα καπνίζουν.
Όλα τα παραπάνω τα λέω για να δείξω ότι αυτό που θα σας πω δεν το λέει κάποιος που υποστηρίζει το κάπνισμα για να δικαιώνει μια άθλια, βλαβερή συνήθεια που δίνει ευκαιρίες για πόζες φιγούρας και δυνατότητα φυγής από φοβίες, ανασφάλειες, κομπλεξισμούς, μελαγχολίες, ή προσθέτει από απληστία άλλη μια απόλαυση καπάκι μαζί ή μετά από: φαγητό, σεξ, καφέ, σοκολάτα, ποτό κ.λπ. – ξέρετε τι λέω όσοι καπνίζετε. Αυτό, λοιπόν, που θέλω να σας πω, αυτό δηλαδή που ένοιωσα ακούγοντας την είδηση που σας είπα είναι ότι: Με την απαγόρευση της πώλησης των τσιγάρων σε παιδιά κάτω των 18 χρονών απλώς θα αυξηθεί η πώληση των τσιγάρων σ’ αυτές τις ηλικίες, ενώ θα δίνουν διπλά και τριπλά χρήματα στην μαύρη αγορά για να τα αγοράσουν, κάνοντας έτσι δεκάδες 19άρηδες και 20άρηδες μαυραγορίτες τσιγάρων που θα πουλάνε σε ανήλικα για να τα «κονομάνε». Απλώς θυμηθείτε τότε που είσαστε παιδιά και θα καταλάβετε τι λέω. Αν δεν σας είχανε ευνουχίσει και από παιδάκια να σας έχουν μετατρέψει σε υπάκουα πιθηκάκια, τότε όντας φυσιολογικά και υγιώς ανυπάκουα παιδιά, δηλαδή «επαναστατημένα», πείτε μου: δεν βρίσκατε σχεδόν πάντα κάποιο τρόπο να κάνετε κρυφά κάτι που σας απαγόρευαν; Και η απαγόρευση δεν έκανε πιο γλυκιά την απαγορευμένη πράξη; Η απαγόρευση με ξύλο, με τιμωρία, με απειλές ή με νόμους του καπνίσματος στα παιδιά, φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα.
Και άντε και απαγορεύσανε την πώληση τσιγάρων σε παιδιά κάτω των 18. Εδώ δεν μπορούν να ελέγξουν τα ναρκωτικά που δεν πουλιούνται στα περίπτερα όπως τα τσιγάρα και έχουν φτάσει να τα πουλάνε ακόμα και μέσα στα σχολεία (την προηγούμενη εβδομάδα δεν πέθανε ένα 14χρονο κορίτσι από κοκαΐνη) και θα ελέγξουν την πώληση των τσιγάρων; Είναι τόσο απίστευτα λάθος αυτή η ιδέα που μοιάζει σαν δάκτυλος των καπνοβιομηχανιών για να αυξήσουν τις πωλήσεις των τσιγάρων!
Και για να μην αφήσω κανένα περιθώριο να σκεφτεί κανείς ότι όλο αυτό είναι κάποια προσωπική μου «πετριά» ή χαζορομαντικός συναισθηματισμός, θα ήθελα να σας συστήσω δύο βιβλία – ένα ξένο κι ένα ελληνικό – όπου μπορεί κανείς να δει τεκμηριωμένα με μελέτες όσα λέω παραπάνω. Κι αν τυχαίνει κάποιος μέσα στη θάλασσα του internet που θα βρει το «μπουκάλι» με αυτό το μήνυμα, να ξέρει εκείνους που είχαν την ιδέα της απαγόρευσης πώλησης τσιγάρων στα παιδιά κάτω από δεκαοχτώ, παρακαλώ πολύ ας τους το δώσει.
Τα δύο βιβλία, λοιπόν, είναι δύο πραγματείες γύρω από το τσιγάρο. Το ξένο, που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, είναι του Richard Klein, έχει τίτλο: «Τα τσιγάρα είναι θεσπέσια» και κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΤΗ. Το ελληνικό είναι της δημοσιογράφου Ντίκης Μακαρίου, έχει τίτλο: «Όταν η Ματιά Συνάντησε τον Καπνό» και κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ. Από τη σελ. 175 αυτού του βιβλίου είναι και το παρακάτω απόσπασμα με το οποίο θα κλείσω το post.

«…Ως ένδειξη απελευθέρωσης, ανεξαρτησίας και επανάστασης στη γονεϊκή ή κοινωνική «καταπίεση» – με ή χωρίς εισαγωγικά – το κάπνισμα διαδίδεται μεταξύ των εφήβων με ρυθμούς και ένταση αντιστρόφως ανάλογη των συμβουλών, των παροτρύνσεων και κυρίως των απαγορεύσεων. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις κάθε απόπειρα δυσφήμησης του τσιγάρου μεταβάλλεται στην καλύτερη διαφήμισή του…».

Καλό βράδυ.
Νίκος.

6 Σχόλια στο “Για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας”

      unamama
      10 Ιανουαρίου 08 στις 0:22

      συμφωνω απολυτα!

      επρεπε να εστιασουν καλυτερα στη διακινηση ναρκωτικων παρα να βγαζουν χαζους νομους…στο παλιο σχολειο της μικρης μου κορης οι μισοι εχουν γινει χρηστες και ειναι γυμνασιο, οχι λυκειο….
      εγω αν μου επιτρεπετε ,θα ηθελα να κανω αναρτηση το κειμενο σας η να βαλω ενα link που να παραπεμπει εδω…

      καλο βραδυ!

      Νίνα
      10 Ιανουαρίου 08 στις 0:35

      Παραμυθά μου, καλή χρονιά σε εσένα και όλο τον κόσμο που σε διαβάζει ή όχι.

      Ανέκαθεν απεχθανόμουν τους μεγάλους που στέλνουν το παιδί τους να τους να τους πάρει τσιγάρα και αυτό τρέχει με λαχτάρα για να έχει και τα ρέστα καραμέλες. Βέβαια σκέφτομαι ότι πλέον ίσως δεν συναντάται αυτή η εικόνα συχνά, επειδή πολύ δύσκολα αφήνοει κανείς το παιδί του να κυκλοφορεί ελεύθερο με αυτά που γίνονται συν του ότι σπανίζουν οι παλιές γειτονιές κ.τ.λ. Πάντως στις δεκαετίες ΄80 και ’90 που ήμουν παιδί το φαινόμενο στην επαρχία τουλάχιστον ήταν καθημερινό. Αυτός ήταν ο μόνος λόγος που από παιδί μου πέρναγε απ’το μυαλό η ιδέα της «έλλειψης» ανάλογου νόμου.

      Παρ’όλα αυτά συμφωνώ απολύτως με την άποψή σου και είναι πολύ χαρακτηριστική η σύγκριση με τα ναρκωτικά. Θα γίνουν σίγουρα αυτά που γράφεις-δεδομένου ότι η πλειονότητα δοκιμάζει τσιγάρο σε πολύ μικρή ηλικία-ούτως ή άλλως η εικόνα του ¨ατίθασου νιάτου» με το τσιγάρο στο στόμα είναι ήδη μυθοποιημένη, τώρα θα λάβει άλλες διαστάσεις.

      Μακάρι πραγματικά να αποφευχθεί αυτό το μέτρο.

      Γλαρένια
      11 Ιανουαρίου 08 στις 15:23

      Καλώς σε βρίσκω αγαπημένε μου Παραμυθά…κοντά σου μεγάλωσαν και τα δικά μου…πέντε τον αριθμό.
      Και ναι θα συμφωνήσω πως με την απαγόρευση το αντίθετο θα επιτύχουν.
      ΄Ασε που θα πέφτει και μαύρη αγορά ύστερα και θα έχουμε άλλο οξυμένο και διογκωμένο πλέον πρόβλημα..
      «..τα δικά τους τα ξέχασαν..»

      Οι εθνοευεργέτες ας ασχοληθούν με τα ναρκωτικά…
      αλλά είπαμε..αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη, προσπαθούν να περάσουν ανώδυνα άλλα τραγελαφικά

      Φιλί και Γλαρένες αγκαλιές

      astropeleki
      13 Ιανουαρίου 08 στις 1:28

      Δε συμφωνώ ότι θα εμφανιστούν μαυραγορίτες άνω των 18 ετών και θα σας πω γιατί. Το Νόμο θα τον ακυρώσουν οι ίδιοι οι περιπτεράδες και γενικά οι καπνοπώλες. Με τόση αναδουλειά που έχουν, λέτε να αρνηθούν την πώληση τσιγάρων σε πιτσιρίκια; Ή μήπως νομίζει κανείς ότι, αυτοί που θα ψηφίσουν το Νόμο, θα θελήσουν να επιβάλουν και την εφαρμογή του. Όλοι ξέρουμε την εφαρμογή που έχει ο σχετικός Νόμος στα εστιατόρια και σε άλλους χώρους.
      Εναρμόνιση θέλουν,στα χαρτιά βέβαια, με τους Κοινοτικούς, για να μη μας πουν τριτοκοσμικούς κι αυτό είναι όλο.
      Το θέμα του καπνίσματος σε όλες τις ηλικίες, ιδιαίτερα όμως στις μικρότερες, είναι σοβαρότατο και θα ήταν αφέλεια των μεγάλων, γονέων και κυβερνητικών, να πιστέψουν ότι με νομοθετικές ρυθμίσεις μπορεί να περιοριστεί το κάπνισμα. Δεν είναι κακό να υπάρχει ο Νόμος. Το ζητούμενο είναι τί κάνουν οι γονείς για τα δικά τους ανήλικα. Χιλιάδες είναι αυτοί που ντουμανιάζουν τους χώρους όπου ζουν και αναπνέουν τα ίδια τους τα παιδιά και είναι αυτοί οι ίδιοι που τα εθίζουν στο κάπνισμα. Ας αφήσουμε λοιπόν τους Νόμους κι ας κοιτάξει ο καθένας από εμάς, τους μεγάλους ,τις ευθύνες του απέναντι στα ανήλικα.

      x@ΧλΙδΆκΙ
      15 Ιανουαρίου 08 στις 3:59

      Θα συμφωνήσω και εγώ με το αστροπελέκι, ότι πολλά πράγματα ξεκινούν από το σπίτι.
      Ζώντας ήδη 7 χρόνια στην Αμερική όπου το κάπνισμα εδώ που είμαι απαγορεύεται δια ροπάλου σε όλους τους δημόσιους χώρους, εστιατόρια, μπαρ, και αρκετά μέτρα μπροστά από τις εισόδους κτηρίων (δεν συζητάμε για νοσοκομεία), μπορώ να πω πως είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που όταν γυρνάω σπίτι μου δεν βρωμάω ούτε και εγώ, ούτε και τα ρούχα κάπνα. Από την άλλη όμως σκέφτομαι και τον άλλο που έχει το δικαίωμα να κάνει αυτό που θέλει και δεν συμφωνώ με το αφαιρούν το δικαίωμα σε κάποιον να καπνίσει σε καποιους έστω ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Πριν από λίγο καιρό, όταν επιτρεπόταν το κάπνισμα σε εστιατόρια, καπνιστές και μη κάθονται σε διαφορετικές ζώνες και δεν με ενοχλούσε (αν και τολμώ να πω, πως πολλές φορές ζητούσαμε να κάτσουμε στον χώρο καπνιστών, γιατί πάντα είχε τραπέζια ελεύθερα ακόμα και σε ώρα αιχμής, αλλά ήταν και στην χειρότερη πάντα θέση στο μαγαζί, διπλα απο wc ή την κουζίνα). Θέλω να πω πως όταν η μία ομάδα σέβεται το χώρο και τα δικαιώματα της άλλης, δεν λύνεται το πρόβλημα εντελώς, αλλά βρίσκεται μια λύση, έστω και προσωρινή. Γιατί τώρα με το να το απαγορεύουν παντού, πας να κάνεις μια βόλτα και όντως σε παίρνει ο καπνός αφού όλοι είναι στην είσοδο των μπαρ και εστιατορίων καπνίζοντας βιαστικά.

      Και εδώ απαγορεύεται η πώληση είδη καπνού κάτω των 18. Ακόμα και πάνω από αυτήν την ηλικία να είσαι, άσπρα μαλλιά μιλαμε, είναι τόσο κολλημένοι που ζητάνε ταυτότητα. Ακόμα και κατω των 18 να είσαι υπάλληλος σε σούπερ-μαρκετ και σου ζητήσει πελάτης τσιγάρα, έρχεται κάποιος άλλος υπάλληλος να τα σκανάρει. Το ίδιο συμβαίνει και με την πώληση αλκοόλ. Τι σημαίνει; Ότι μειώθηκαν οι καπνιστές ή περιορίστηκε η κατανάλωση αλκοόλ στις νεαρές ηλικίες; Φυσικά και όχι. Διαφωνώ με την επιβολή απλά και μόνο νόμων χωρίς να υπάρχει ενημέρωση, συζήτηση και επικοινωνία κυρίως από την οικογένεια και μετά ίσως από άλλους φορείς. Και πάλι…..αυτό δεν σημαίνει ότι λύθηκε το πρόβλημα, είναι και θέμα προσωπικού χαρακτήρα.

      Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που και οι δύο μου γονείς κάπνιζαν, με τα ρέστα από τσιγάρα έπαιρνα «Ποπάϋ». Είχα περιέργεια να το δοκιμάσω, δεν μου άρεσε και ενίοτε για να λέμε και την αλήθεια μπορεί να κάνω ένα….αλλά από απληστία όπως λέει και ο Παραμυθάς μας. Η αδερφή μου αντίθετα καπνίζει. Είχαμε τις ίδιες προσλαμβάνουσες και μεγαλώσαμε στο ίδιο περιβάλλον (δεν το λέω με διάθεση να πω ότι είμαι εγώ το «καλό» παιδι και η αδερφή μου όχι).

      Συμπερασμα: τέτοιες μέθοδοι αποτροπής από το κάπνισμα έχουν αποτύχει παταγωδώς. Άσε που από την άλλη σιχαίνομαι τον ρατσισμό που προωθείται πολύ έξυπνα απέναντι στους καπνιστές. Αν και μη καπνίστρια, σεβομαι τις επιλογές του άλλου, αρκεί και αυτός να σεβαστεί τις δικές μου (πράγμα που λυπάμαι που θα πω, αλλά καταστρατηγούνται όταν επισκέπτομαι την Ελλάδα). Θα συμφωνήσω πως όλοι έχουμε ευθύνη και θα πρέπει να μάθουμε να ενεργούμε αυτεξούσια και χωρίς το φόβο του βούρδουλα.

Σχολιάστε