Για την Ακρόπολη

Ακρόπολη.1

 

Από τα εφηβικά μου χρόνια έως και τα εξήντα μου, συνήθιζα να πηγαίνω να βλέπω την Ακρόπολη με φόντο τον Υμηττό, από τον Άγιο Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη, την ώρα της Ανατολής, ή στο ηλιοβασίλεμα από τον Λυκαβηττό. Προχθές το μεσημέρι, μετά από κάμποσα χρόνια, μου «την έδωσε» ξαφνικά και ανέβηκα στο Λυκαβηττό το μεσημέρι για να την δω. Από εκεί είναι και η φωτογραφία που έβγαλα με το κινητό μου. Την ώρα που έβγαζα τη φωτογραφία, θυμήθηκα το θαυμασμό και την αγάπη που ένοιωθε ο Κρισναμούρτι για την Ακρόπολη. Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω εδώ κάποια αποσπάσματα από πράγματα που έχει πει γι’ αυτήν και τα έχω βάλει στο βιβλίο μου, «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα».

Στο βιβλίο, «ΟΝΕ ΤΗOUSAND MOONS», του Asit Chandmal, σε ένα απόσπασμα σχετικό με την πρώτη επίσκεψη του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα, υπάρχουν τα εξής λόγια του ίδιου του Κρισναμούρτι, προς τον συγγραφέα: «Ξέρεις, την πρώτη φορά που είδα τον Παρθενώνα έπεσα στα γόνατα… ευτυχώς, δεν υπήρχε κανένας άλλος εκεί».

Στη βιογραφία του «Η Ζωή και ο Θάνατος του Κρισναμούρτι», της Μαίρης Λάτιενς, αναφέρεται ότι στη διάρκεια αυτή της ίδιας πρώτης επίσκεψης, έγραψε ένα γράμμα σε φίλη του, όπου ανάμεσα σε άλλα λέει: «…Ποτέ μου δεν είχα δει κάτι τόσο όμορφο, απλό και δυνατό, όσο ο Παρθενώνας. Ολόκληρη η Ακρόπολη είναι εκπληκτική, σου κόβει την ανάσα, και μπροστά της όλα τα άλλα δημιουργήματα της ανθρώπινης έκφρασης μοιάζουν χυδαία, μέτρια και γεμάτα σύγχυση. Τι άνθρωποι ήταν αυτοί οι λίγοι υπέροχοι Έλληνες τότε! Πρέπει να τον δει κανείς τον Παρθενώνα, για να καταλάβει ότι καθετί άλλο που δεν βαδίζει στο δρόμο της αιωνιότητας, είναι ασήμαντο, γελοίο και ανόητο».
Και λίγο πιο κάτω συμπληρώνει: «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου, βλέπετε! Είναι ή θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε το μυαλό και την καρδιά…»

Ο Κρισναμούρτι αναφερόταν στην Ακρόπολη και στον Παρθενώνα μέχρι το τέλος της ζωής του τόσο σε ομιλίες του, όσο και στο ημερολόγιο του. Το πρώτο απόσπασμα είναι από την Τέταρτη Ομιλία του στο Σάανεν, το 1982: «.. Όταν πας στην Ελλάδα και δεις για πρώτη φορά τον Παρθενώνα νιώθεις ότι έχουν τόσο σπάνια σπουδαιότητα: η ομορφιά του, τα χρώματα του με φόντο τον ουρανό, κι όλο το μεγαλείο τού ελληνικού πολιτισμού, που θέλεις να γονατίσεις μπροστά του…»
Στο προσωπικό του Ημερολόγιο, («Σημειώσεις»), γράφει στις 30 Σεπτεμβρίου του1973.: «…Ο ναός έβλεπε τη γαλανή Μεσόγειο» ήταν ερειπωμένος και το μόνο που απόμενε απ΄ αυτόν ήταν οι μαρμάρινες κολόνες. Είχε καταστραφεί σε κάποιο πόλεμο, αλλά ήταν ακόμα ιερό καταφύγιο. Κάποιο σούρουπο, με το χρυσό ήλιο να πέφτει στα μάρμαρα, ένιωσες την ιερή ατμόσφαιρα· ήσουν μόνος, χωρίς τους επισκέπτες και την ατέλειωτη φλυαρία τους γύρω σου. Οι κολόνες έπαιρναν ένα καθαρό χρυσαφί χρώμα και η θάλασσα κάτω μακριά ήταν έντονα γαλάζια. Υπήρχε ένα διατηρημένο άγαλμα της θεάς, αλλά ήταν κλειδωμένο και μπορούσες να την δεις μόνο σε ορισμένες ώρες, κι έτσι έχανε την ομορφιά τής ιερότητας. Η θάλασσα παρέμενε πάντα γαλάζια…»
Στο βιβλίο, «The Kitchen Chronicles», του Μάικλ Κρόνε, μάγειρα του Κρισναμούρτι, σε ένα απόσπασμα από μια συζήτηση στο τραπέζι, εκδηλώνονται τα βαθιά αισθήματα του Κρισναμούρτι για τον Παρθενώνα, τριάντα δύο χρόνια μετά την επίσκεψη του σ΄αυτόν. Μας λέει ο συγγραφέας: «…Στη διάρκεια ενός γεύματος στα μέσα της βδομάδας άρχισε μια συζήτηση για την αρχαία Ελλάδα και στο τεράστιο επίτευγμά της να κληροδοτήσει στον κόσμο μας, έως τις μέρες μας τις βασικές ιδέες της και τους θεσμούς της: η πολιτική, πολιτιστική και επιστημονική επιρροή της βρίσκεται παντού. (…) Λίγες μέρες πριν, είχα διαβάσει σε μια εφημερίδα κάποιο άρθρο για την καταστροφή που προκαλούσαν οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων και η βιομηχανική ρύπανση στο δύο χιλιάδων χρόνων μαρμάρινο μνημείο της Ακρόπολης, στην πυκνοκατοικημένη Αθηναϊκή πρωτεύουσα. Νομίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για τον Κρισναμούρτι που καθόταν δίπλα μου, άρχισα να του λέω: “Η όξινη βροχή και τα σουλφουρικά οξέα διαβρώνουν με μεγάλη ταχύτητα αυτό το μαρμάρινο μνημείο που έχει επιζήσει σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια. Σε μερικές δεκαετίες όλο αυτό το αναντικατάστατο αριστούργημα θα είναι…”. Καθώς μιλούσα γύρισε προς το μέρος μου και μια έκφραση οδύνης πέρασε από το πρόσωπο τον. Με διέκοψε απότομα λέγοντας με ένα τόνο τρομερού πόνου στη φωνή τον: “Όχι, κύριε, σας παρακαλώ, μη μιλάτε άλλο γι αυτό. Δεν ξέρετε… είναι τόσο… είναι τόσο…”.  Δεν ολοκλήρωσε τη φράση τον και την άφησε να σβήσει μέσα σε μια απερίγραπτη αγωνία…».

Αντιγράφοντας αυτές τις τελευταίες φράσεις, αναρωτήθηκα τι θα έλεγε, βλέποντας αυτό το άθλιο θέαμα της Αθήνας από άναρχα χτισμένες κακάσχημες πολυκατοικίες γύρω από την Ακρόπολη, που πια  σκαρφαλώνουν και στα γύρω βουνά! Άραγε πόσοι από μας που ζούμε σ’ αυτή σ’ αυτή την πόλη, νιώθουμε αυτή την ασχήμια που σέρνεται γύρω από την Ακρόπολη κι απλώνεται από τα βουνά έως τη θάλασσα. Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτή, το ίδιο υπέροχα γαλάζια όπως την περιγράφει ο Κρισναμούρτι το 1930, αλλιώς οι πολυκατοικίες θα είχαν φτάσει στην Αίγινα!
Και να κλείσω με τη φωτογραφία που έβγαλα, πριν την κόψω. Μόνο που κι εδώ δεν υπάρχουν τα βουνά κι οι λόφοι αριστερά και δεξιά που κοντεύουν να χτιστούν μέχρι την κορφή!
Καλή εβδομάδα
Π.

Ακρόπολη Β

ένα σχόλιο στο “Για την Ακρόπολη”

      Αγριμιώ
      1 Νοεμβρίου 13 στις 4:41

      Διαβάζοντάς σε, Παραμυθά μου, μου’ρθε στο νου ο Σεφέρης…
      «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει».
      Νομίζω συμπληρώνει γλυκά τα όσα έγραψες για την Ακρόπολη και τον Κρισναμούρτι.

Σχολιάστε