Για την Ε.Ρ.Τ.

Για μια ακόμα, πολλοστή, φορά θα βάλω άλλο post από εκείνο που είχα ετοιμάσει. Μόνο που αυτή τη φορά ο λόγος είναι εξαιρετικά δυσάρεστος: το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ. Σίγουρα θα έχετε παρακολουθήσει τι έχει συμβεί, οπότε δεν χρειάζονται πρόλογοι και εξηγήσεις. Ούτε θέλω να πω τις ηθικές, τις πολιτικές και τις κοινωνικές απόψεις μου, που βέβαια έχω. Θέλω να κάνω ένα post-αφιέρωμα στην ΕΡΤ, βασισμένο σε συναισθήματα, που γεννάει η σύνδεση της προσωπικής μου ζωής μαζί της, εδώ και 64 χρόνια, δηλαδή από τα 6 μου.

Αυτό το ραδιόφωνο που βλέπετε, ήταν πάνω σε έναν μπουφέ, κι εγώ καθόμουν σ’ ένα ψηλό σκαμνί είτε πίνοντας το γάλα μου τ’ απογεύματα ή τρώγοντας το βραδινό φαγητό μου. Τ’ απογεύματα, τις καθημερινές, άκουγα την εκπομπή της «Θείας Λένας», δηλαδή της Αντιγόνης Μεταξά. Το αγαπημένο μου παραμύθι, και από τα βιβλία,  ήταν «Ο Κοντορεβιθούλης». Μ’ αρεσε πολύ όχι μόνο γιατί ήταν κοντούλης όπως εγώ, αλλά και γιατί στο τέλος τους έσωζε όλους. Και αυτό το παραμύθι και μάλιστα με αφήγηση της «Θείας Λένας» το βρήκα, κι αν σας κάνει κέφι ακούστε το βλέποντας αυτό που έβλεπα τότε κι εγώ: το ραδιόφωνο. Χα, χα, χα… Κρατάει εξίμιση λεπτά.

Τα βράδια, άκουγα το «Θέατρο της Τετάρτης» και πιο αργά, την «Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη». Στην ιδέα αυτής της εκπομπής, βασίστηκα και έκανα την πρώτη μου παιδική εκπομπή στο ραδιόφωνο, που σας έχω πει, την «Παιδική Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη» του 1975. Και μια ακόμα αγαπημένη μου εκπομπή, ήταν «Το θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη.
Εκτός, όμως, από το να ακούω ραδιόφωνο, κάποια στιγμή, πολύ σύντομα, στα οχτώ μου, άρχισα να παίζω και σε εκπομπές του. Στο «Εθνικό Πρόγραμμα», όπως λεγόταν τότε το Α΄ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ του Ε.Ι.Ρ. δηλαδή: του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, της σημερινής Ε.Ρ.Τ. Αυτή ήταν η είσοδος, που σας την έχω ξαναδείξει, στο Ζάππειο.

Κι αυτή εδώ είναι η ταμπέλλα που υπάρχει στην είσοδο, σήμερα.

Την είσοδο αυτή την είχα περάσει για πρώτη φορά το 1951, όταν ήμουν 8 χρονών, όπως σας έχω ξαναπεί, για να παίξω σε ένα ραδιοφωνικό θεατρικό έργο, το ρόλο του Μπερλιόζ στην παιδική του ηλικία. Αλλά, τα μικρόφωνα τότε, ήταν ψηλοκρεμαστά από κάτι σαν γερανό, και έτσι φτιαγμένα, που δεν κατέβαιναν πολύ κάτω για να φτάνω, αλλά και να κατέβαιναν, υπήρχε μόνο ένα μικρόφωνο στο στούντιο, όπου μιλάγανε όλοι οι ηθοποιοί. Έτσι, η λύση που είχε βρεθεί για μένα, ήταν να ανεβαίνω σε μια καρέκλα. Χα, χα, χα…. Εδώ βλέπετε, σε μία μοναδική φωτογραφία από εφημερίδα του 1953, τον «Κοντορεβιθούλη» στα δέκα του, με γραβάτα. Ο ηθοποιός που κάπως διακρίνεται στο βάθος,  είναι ο νεαρός, τότε, Σπύρος Καλογήρου.

Από τότε και μέχρι την μετακόμιση πια της Ε.Ρ.Τ. στην Αγία Παρασκευή, το 1971 νομίζω, ξανακατέβηκα πολλές φορές αυτά τα σκαλιά που βλέπετε για να πάρω μέρος σε ραδιοφωνικές εκπομπές τόσο ως παιδί, όσο και ως νεαρός ηθοποιός αργότερα. Σε ένα από τα CD με ραδιοφωνικές εκπομπές, από το αρχείο της Ε.Ρ.Τ. ανακάλυψα ένα θεατρικό όπου έκανα τον αφηγητή. Το απόσπασμα που ακολουθεί, το έχω ξανανεβάσει παλιά, αλλά το ξανανεβάζω για χάρη του αφιερώματος και για όσους δεν το έχουν ξανακούσει. Είναι η αρχή της εκπομπής όπου ακούγονται και όλα τα ονόματα των ηθοποιών που παίζουν. Ενδιαφέρον! Το … «θέαμα» είναι το ίδιο όπως και πριν και κρατάει έξι λεπτά.

Δεν θα μπω σε πολλά βιογραφικά μου που έχουν σχέση με την Ε.Ρ.Τ. μια και τα έχω ξαναπεί και υπάρχουν και στο βιογραφικό μου εδώ στο blog. Θέλω, όμως, να κλείσω μ’ αυτό που με δένει πιο πολύ από καθετί άλλο με την Ε.Ρ.Τ. Από το 1975 που άρχισα ως παραγωγός, κειμενογράφος και παρουσιαστής την «Παιδική Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη» , συνέχισα με τον σχεδιασμό και την ευθύνη της παραγωγής όλων των καθημερινών παιδικών εκπομπών τού Α΄ Προγράμματος του ραδιοφώνου πρώτα και της Ε.Τ.1 μετά έως το 1987 που παραιτήθηκα, εκείνο που αγάπησα πιο πολύ από όλα και που σημάδεψε την επαγγελματική μου ζωή έως σήμερα, είναι «Ο Παραμυθάς».  Κι αυτόν, η Ε.Ρ.Τ. μου έδωσε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να τον δημιουργήσω. Έτσι θα τελειώσω με ένα πολύ μικρό βίντεο που ετοίμασα και συνδυάζει την Ε.Ρ.Τ. και τον «Παραμυθά». Όταν κάναμε το 2011 τα καινούργια επεισόδια, ήθελα -συναισθηματικά- να κάνω στο πρώτο επεισόδιο αυτόν το συνδυασμό. Έτσι έβαλα, σ’ αυτό το πρώτο επεισόδιο, τον Παραμυθά να μπαίνει στην Ε.Ρ.Τ. και να βγαίνει μετά πετώντας, με φόντο την πρόσοψη του κτιρίου της, στην Αγ.Παρασκευή.

Εδώ, θα δείτε μόνο αυτό το «μπες-βγες»  του Παραμυθά, κι αν κανείς δεν έχει δει και θέλει να δει όλο το πρώτο επεισόδιο, υπάρχει με ένα κλικ ΕΔΩ.  Και να κλείσω αυτό το post αφιέρωμα στην Ε.Ρ.Τ. και στους ανθρώπους της που περνάνε δύσκολες ώρες, με την ευχή να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτή η πολιτική  «ενδοπαλαμικής ψευδοσυνουσίας»  που εφάρμοσαν στην Ε.Ρ.Τ. από χθες.
Καλό βράδυ.
Π.

9 Σχόλια στο “Για την Ε.Ρ.Τ.”

      Γιαγιά Αντιγόνη
      13 Ιουνίου 13 στις 6:57

      Ολες αυτές οι σελίδες που γυρίζεις αγαπητέ παραμυθά, μου είναι οικείες..
      Εκτός από το πόνημα σου στα παιδικά χρόνια!
      Θα μπορούσα να διαβάζω… ώρες!
      Ευχαριστώ για την τρυφερή συγκίνηση.
      Καλή σου μέρα!

      Πέτρος
      13 Ιουνίου 13 στις 7:51

      Παραμυθά, νομίζω ότι, εδώ που φτάσαμε, πρέπει να πεις τις κοινωνικές και πολιτικές σου απόψεις, γιατί κι εμείς (καλα, εγώ τουλάχιστον) θέλουμε να μάθουμε τι πρέπει να κάνουμε. Κάποιον να δείξει λίγο το δρόμο, γιατί ναι μεν νομίζει κάποιος ότι καταλαβαίνει τι γίνεται, αλλά είναι τόσο χοντρά τα πράγματα που υπάρχουν αμφιβολίες.
      Και κάτι ακόμα… αν αποφασίσεις να πας στην ΕΡΤ μια από αυτές τις μέρες, να φτιάξουμε μια ομάδα, να πάμε όλο τα «παιδιά» του Παραμυθά, μπας και αλλάξει κάτι.

      δημήτρης
      13 Ιουνίου 13 στις 8:24

      Ο πρωθυπουργός της »ενδοπαλαμικής ψευδοσυνουσίας» σύμβολο αδιαφάνειας ονόμασε την ερτ….και προσπαθούσε μάταια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα…γιατί έχουμε ανάγκη από σύμβολα άσπρα και μαύρα ανάλογα των (αδιάφανων)συμφερόντων μας…
      Ένας φίλος έγραψε στο τουίτερ:
      «Ένας βοηθός Ρούλας ανήγγειλε το τέλος της τηλεόρασης που διοίκησε ένας Χορν και του ραδιοφώνου που διηύθυνε ένας Χατζιδάκις.» και του παιδικού προγράμματος που τίμησε ένας Πιλάβιος θα συμπληρώσω (ξέρω ότι μπορεί να μη σου αρέσει το σχόλιο αλλά έτσι είναι)

      serenata
      13 Ιουνίου 13 στις 15:08

      Πόσο συγκινητικό!!!!!
      Γι αυτό δεν πρέπει να αφήσουμε να κλείσει η ΕΡΤ!!!
      Για την πιότητα που μας πρόσφερε.
      Για χίλιους λόγους δεν πρέπει να αφήσουμε να την φιμώσουν!
      Γιατί είναι δική μας….

      Magissa kirki
      14 Ιουνίου 13 στις 13:50

      Αν κάτι άξιζε σε αυτή τη ρημαδο-ΕΡΤ ήταν εκπομπές σαν τη δική σου, σαν το θέατρο της Δευτέρας, σαν τη Λωξάντρα, σαν το Θησαυρό της Βαγίας, σαν τη Μάγια Μέλισσα, σαν το Ουράνιο Τόξο που υπήρχαν κάποτε παλιά. Δυστυχώς η ΕΡΤ έδειχνε να πεθαίνει εδώ και χρόνια όχι μόνο μες από τα προγράμματά της αλλά και μες από τους ανθρώπους που διορίζονταν με τον τρόπο που διορίζονταν και (δεν)δούλευαν με τον τρόπο που (δεν)δούλευαν.Κάποτε, ακόμη κι όσοι έμπαιναν με μέσον, τουλάχιστον είχαν όρεξη και μεράκι και αγαπούσαν αυτό που έκαναν και το τιμούσαν.Τα τελευταία χρόνια το μόνο που υπήρχε ήταν θράσσος. Μακάρι αυτό το «κλείσιμο» να είναι ένα άνοιγμα σε κάτι καινούριο και καλύτερο για όλους.Αλλά μεταξύ μας δεν το νομίζω….

Σχολιάστε