Το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου

cover

Πριν λίγο καιρό, μου είχατε ζητήσει να βάζω τα κεφάλαια από το βιβλίο του Κρισναμούρτι,  «Ο ΚΟΣΜΟΣ  ΜΕΣΑ ΜΑΣ»,  Παρασκευοσαββατοκύριακα, για να τα διαβάζουν πιο χαλαρά όσοι δουλεύουν. Έτσι σήμερα ανεβάζω ένα ακόμα κεφάλαιο απο αυτό το  βιβλίο που θα κυκλοφορήσει του χρόνου και που όπως σας έχω πει, είναι σημειώσεις του ίδιου του Κ.  από συναντήσεις του με επισκέπτες του, στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε σταματήσει τις δημόσιες ομιλίες. Το κεφάλαιο έχει τίτλο, «Το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου».
Καλό Σαββατοκύριακο

Π.

Η κυρία Ρ. ήταν πάρα πολύ και βαριά αναστατωμένη από την απώλεια του γιου της στον πόλεμο. Το ερώτημά της ήταν αν ο γιος της θα συνεχίσει  να υπάρχει με κάποιο τρόπο, αν η μετενσάρκωση είναι αλήθεια.

Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς με σύνεση το πρόβλημα του θανάτου όταν έχει σχεδόν παραλύσει από τη θλίψη. Την ρώτησα: «Ποιο είναι το κύριο θέμα σας; Ο γιος σας ή η δική σας απώλειά του; Όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο αντιμετωπίζουν αυτό το γενικό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου, της χαράς και της θλίψης. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό· μπορεί να του ξεφεύγει με τη φαντασία του μέσα από κάποια θεωρία ή πίστη ή πρακτική ξεχάσματος του εαυτού, όμως η ζωή και ο θάνατος παραμένουν ένα μυστήριο για να λυθεί όχι μέσα από εκλογικεύσεις, αλλά από το ζήσιμο, από την εμπειρία εκείνου που είναι αιώνιο και δεν έχει αρχή και τέλος. Μίσος εναντίον εκείνων που συμμετείχαν στο θάνατο του γιού σας, δεν δημιουργεί την αναγκαία κατάσταση του νου που μόνο μ’ αυτήν μπορεί να βιώσει κανείς την αλήθεια. Αντιθέτως, το μίσος, η θλίψη και η κτητικότητα εμποδίζουν την κατανόηση και την εμπειρία του άχρονου. Στο ξεπέρασμα του μίσους, της αγανάκτησης και του θυμού υπάρχει η αυγή της συμπόνιας που θα εξαγνίσει τον βασανισμένο νου. Εάν νοιάζεστε για τον νεκρό, θα δημιουργήσετε περισσότερο θάνατο, αλλά αν νοιάζεστε για τους ζωντανούς, θα γνωρίσετε την αιωνιότητα της ζωής».

Εκείνη μου απάντησε ότι δεν καταλάβαινε τι έλεγα. Δεν πρέπει, δηλαδή, να αγαπάει τον γιο της; Δεν πρέπει να μισεί εκείνους που τον σκότωσαν· και πρέπει να συγχωρήσει, να αγκαλιάσει το κακό;

«Κακό σημαίνει ότι δεν δημιουργείς καλά αποτελέσματα· βία σημαίνει ότι δεν συνεισφέρεις στην ειρήνη. Ο καθένας από μας έχει φέρει αυτό το θεαματικό χάος μέσα από τις δήθεν ειρηνικές μέρες μας που είναι φτιαγμένες από φθόνο, απληστία, εχθρικότητα, ανταγωνισμό και καχυποψία. Και η άλλη μητέρα, που μισείτε, κλαίει επίσης για τον γιο της. Κι εκείνη βασανίζεται από τη θλίψη. Και για εκείνη επίσης, υπάρχει το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου. Το μίσος δεν λύνει το πρόβλημα· το μίσος το μόνο που κάνει είναι να διαιωνίζει την σκληρότητα του ανθρώπου απέναντι στον άνθρωπο».

Σταδιακά, την οδήγησα στην πρώτη ερώτηση που έκανε στην αρχή για τo αν ο γιος της θα συνεχίσει να υπάρχει. Ήταν πολύ ταραγμένη για να πάει σε βάθος στο ερώτημα, αλλά ξανά ‘ρθε πάλι κάποια άλλη μέρα.

 

 

Σχολιάστε