Τα γενέθλιά μου που θα λείπω


Εκεί ανάμεσα στις μέρες που ανέβαζα τα posts για τα γενέθλια της κόρης μου, του γιου μου και του blog, ένας ξάδελφός μου, μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Γέλασα πολύ, έψαξα στο internet να δω τι σημαίνει η πρώτη λέξη (gilfs), ξαναγέλασα και ξαφνικά συνειδητοποίησα τι σημαίνει για μένα η χρονιά που υπάρχει στο κάτω μέρος της φωτογραφίας, 2043. Χα, χα, χα… Το 2043, θα έχω πεθάνει! Αν ζούσα, θα συμπληρώνονταν εκατό χρόνια από τότε που γεννήθηκα, αλλά δεν πρόκειται να τα… «εκατοστίσω», όπως εύχονται στα γενέθλια… Χα, χα, χα… Λοιπόν, να σας προειδοποιήσω ότι από ‘δω και κάτω, αν δεν τα πάτε και πολύ καλά με το θέμα θάνατος… «αλλάξετε κανάλι», που λένε.
Είχα την «τύχη» -ναι, ήταν τύχη από μια μεριά-  ν’ αντιμετωπίσω το θέμα, από πολύ νεαρή ηλικία, με το θάνατο του πιο αγαπημένου μου φίλου, του Άλκη, που σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτόν, ΕΔΩ. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί έτσι αναρωτήθηκα πολύ νωρίς, «γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ το θάνατο»; Μήπως ο θάνατος είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής που το ξεχωρίζουμε επειδή θεωρούμε κέντρο του σύμπαντος τον εαυτό μας και δεν βλέπουμε πως υπάρχει διαρκώς αρχή και τέλος μαζί, μία ενιαία κίνηση; Ζώντας εδώ και είκοσι χρόνια, σχεδόν, στην εξοχή, παρατήρησα αυτή την κίνηση ζωής και θανάτου να είναι ΜΙΑ κίνηση.  Όταν βλέπεις το φύλλο που πέφτει στη γη νοιώθεις ότι δεν φοβάται το θάνατο; Όταν κοιτάζεις τα πουλιά που πετάνε, δεν μοιάζουν να ζούνε με το φόβο του θανάτου; Συναντάνε το θάνατο όποτε έρθει, αλλά δεν ασχολούνται πριν με τον θάνατο, είναι πολύ πιο απασχολημένα με τη ζωή: με το κυνήγι εντόμων, με το κτίσιμο μιας φωλιάς, με το κελάηδημα ενός τραγουδιού, με το πέταγμα για την ίδια τη χαρά του πετάγματος. Μοιάζει να το ευχαριστιούνται ατέλειωτα! Δεν τα ενδιαφέρει ο θάνατος. Μοιάζει να μην νοιάζονται για το τι πρόκειται να τους συμβεί. Μοιάζει να ζούνε με πάθος τη στιγμή. Τώρα: χωρίς αυτό να υπονοεί την επιπολαιότητα του να νοιάζεσαι μόνο για το σήμερα,  μπορεί, άραγε, να ζει κανείς αληθινά την κάθε στιγμή και να μην ενδιαφέρετε ψυχολογικά για το μέλλον; Μπορούμε να ζούμε χωρίς το φόβο του αύριο; Ή πάρτε το κι ανάποδα: Αν ξέραμε σίγουρα ότι δεν θα ζούσαμε αύριο, θα φοβόμαστε τίποτα; Αν μπορέσει κανείς να πάψει –έτσι σαν παιχνίδι- να μην κουβαλάει μαζί του τις ανησυχίες του από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα, από στιγμή σε στιγμή, και βάλει στην άκρη ό,τι τον κάνει να φοβάται το θάνατο, τότε θα πρέπει να εμφανίζεται μία πρωτόγνωρη ελευθερία, ένας τρόπος ζωής που θα πρέπει να έχει μέσα του τόσο το να ζεις όσο και το να πεθαίνεις. Ο θάνατος είναι μόνο ένα τέλος που μπαίνει σε κάτι, αλλά μέσα σ’ αυτόν ακριβώς το θάνατο υπάρχει πάντα και μία ανανέωση. Αλήθεια, τι είναι θάνατος;  Ο φόβος του έχει γεννήσει διάφορα πιστεύω και δόγματα: της ανάστασης, της μετενσάρκωσης, της απορρόφησης από ένα λευκό φως, της ζωής μετά θάνατο.  Θέλουμε να ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αν θα ξαναγεννηθούμε, αλλά αυτή η ερώτηση, δεν νομίζω ότι είναι σημαντική. Τι σημασία έχει να σου πει κάποιος ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Εσύ και πάλι δεν το ξέρεις. Ίσως, όμως, να μπορούμε να ανακαλύψουμε ο ίδιοι τι είναι θάνατος όχι αφού πεθάνουμε, αλλά όσο ζούμε και είμαστε υγιείς και σφύζουμε  από ζωή. Αρνούμαστε να δεχτούμε τα θάνατο του έρωτα, το θάνατο μιας σχέσης. Δεν θέλουμε να αφήσουμε αυτό που ξέρουμε. Το τέλος μιας σχέσης ανοίγει την πόρτα για μια άλλη. Το γεγονός είναι ότι ο θάνατος είναι το τέλος και οι περισσότεροι από μας είμαστε απρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε αυτό το γεγονός. Δεν θέλουμε ν’ αφήσουμε το γνωστό και νομίζω ότι η εξάρτησή μας  από το γνωστό είναι εκείνη που δημιουργεί το φόβο μέσα μας και όχι το άγνωστο, που μπορεί να είναι απλώς η συνέχεια της μίας και ίδιας κίνησης.

Κοίταγα τις προάλλες, ένα κίτρινο φύλλο που είχε πέσει στα χόρτα. Ήταν το ίδιο όμορφο όπως κι όταν ήταν πράσινο πάνω στο δέντρο. Υπήρχε ομορφιά στο θάνατό του. Και στο δέντρο συνεχιζόταν η ζωή, καθώς σε λίγο θα έβγαιναν καινούργια φύλλα.
Α, ρε ξάδελφε, τι μ’ έκανες να σκέφτομαι με τις γιαγιές του SEX AND THE CITY  όταν θα παίζεται στα γενέθλιά μου που θα λείπω.

Καλό βράδυ.
Π.

13 Σχόλια στο “Τα γενέθλιά μου που θα λείπω”

      amalia
      25 Φεβρουαρίου 10 στις 23:22

      Πόσες φορές έχω ονειρευτεί αυτή την ελευθερία του νσ ζείς χωρίς φόβους!Ο φόβος του τέλους είναι δύσκολος όπως και αν το πάρει κανείς.Απο το πώς θα τελειώσεις μέχρι το τι θα γίνεται στις ζωές των δικών σου όταν εσύ θα λείπεις.Όπως και τα όσα δεν θα προλάβεις να ζήσεις.
      «Seize the day» o captain my captain!
      Καλό γλυκό βράδυ

      dimitrisp
      26 Φεβρουαρίου 10 στις 0:08

      για έναν ανεξήγητο λόγο το θάνατο τον σκέφτομαι και τον φοβάμαι από πολύ μικρός…θα έλεγα ότι ήμουν και 7-8 χρονών όταν έκανα σκέψεις που αφορούσαν το θάνατο… κι εκείνος με αποζημίωσε 10-12 χρόνια αργότερα όταν μου έδειξε κάποιες φορές ένα μέρος του προσώπου του :΄ξαφνικά με έπιανε ταχυκαρδία οι παλμοί της καρδιάς μου και η πίεση πρέπει να έφταναν στα ύψη, ένιωθα ένα πλάκωμα στο στήθος και τον οξυγόνο να λιγοστεύει, η μέρα σκοτείνιαζε και εγώ αγωνιζόμουν να αναπνεύσω κάνοντας γρήγορα βήματα πέρα-δώθε ενώ σκεφτόμουν ότι ήρθε η ώρα μου κι όλα αυτά μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα…μετά όλα περνούσαν κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβη.Ζούσα με το φόβο ότι της επανάληψης και προσπαθούσα να ανακαλύψω την αιτία.Μετά από μερικές επαναλήψεις έτυχε να διαβάσω σε εφημερίδα ότι αυτό που μου συνέβαινε λεγόταν κρίση πανικού, είχε ως βασική αιτία το άγχος και η θεραπεία ήταν απλά ΤΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΓΝΩΣΗ της «ασθένειας».Έτσι θεραπεύτηκα σχεδόν μόνος και μέσα σε μια στιγμή!
      Όμως το θάνατο αυτόν τον παλιόφιλο ελάχιστες είναι οι μέρες που δεν τον θυμήθηκα είτε με φόβο είτε άφοβα και με χαμόγελο μα πάντα με σεβασμό!

      Μου άρεσε πολύ ο χαιρετισμός της Αμαλίας και έτσι θα σε χαιρετήσω:

      «Seize the day» o captain my captain

      «Πες πως ο θάνατος είναι ένα αμάξι
      Που σκάρτα η φύση το΄χει φτιάξει
      Στον κόσμο να΄ρθει μια βραδυά
      Στα πονηρά να μας πλευρίσει
      Πού ζούνε οι μόνοι να ρωτήσει
      – Αμάν και τάχα μου
      Μας λέει κι η βλάχα μου η καρδιά
      σιγά…» Λ.Νικολακοπούλου

      Καραπιπέρης Γιάννης
      26 Φεβρουαρίου 10 στις 1:00

      E, όχι και gilf, milf και πολύ είναι 😉 (τσέκαρε εσύ για dilf, μεταξύ μας ε?!!!)

      Προσωπικά νομίζω ότι σκεφτόμαστε τον επικείμενο θάνατο αγαπημένων προσώπων και καθόλου τον δικό μας και αυτό μας μελαγχολεί… Η σκέψη του δικού μου θανάτου-προσωπικά μιλάω- δε νομίζω ότι θα με απασχολήσει ιδιαίτερα- όσο τους άλλους που θ’αφήσω πίσω μου.
      Πάντα τους άλλους σκεφτόμαστε και όχι αυτά που δεν προλάβαμε να ζήσουμε εμείς… και μόνο στον επιθανάτιο ρόγχο λέμε ΄τι αληθινά επιθυμούμε για το επόμενο(?) ταξίδι…

      ‘Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
      αποσταμένοι οι έρωτες
      κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε
      τον πόνο που κρατάνε

      Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
      σκυμμένο προς τα δάκρυα του
      κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
      το δρόμο της θα πάρει

      Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
      χλωμό και μυστηριώδικο
      κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν’ άνοιξε
      και λείψανο να βγαίνει.

      Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους
      κι αυτοί λέν πως έτριξε·
      δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
      μελλοντικούς θανάτους.

      Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
      τη νύχτα την αστρόφεγγη
      που θα’ πρεπε η αγάπη ναν την έπινε
      και παίζουν οι λατέρνες.

      Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
      οι λησμονιές γλυκύτατες·
      οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
      και οι άνθρωποι θ’ ακούνε

      Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
      το πάρκον ανατρίχιασε
      την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
      να πάει στη χλόη να γείρει. ‘

      hengeo
      26 Φεβρουαρίου 10 στις 1:04

      Ήρθα και εγώ σε μικρή ηλικία κοντά με το θάνατο. Έχασα τον πατέρα μου σε ηλικία 13 χρονών. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι, είναι δυνατόν να μην τον ξαναδώ πότε; ΠΟΤΕ; Το ποτέ όμως είναι έννοια που δύσκολα τη διαπραγματεύεται ο εγκέφαλος. Μετά όμως κάνω τη σκέψη, πολλοί έχουν πατεράδες, αλλά είναι σα να μην τους έχουν με το φαρμάκι που τυος ρίχνουν καθημερινά, και λέω είμαι τυχερός που τουλάχιστον όσο ήταν εδώ έδινε αγάπη και όχι φαρμάκι. Μετά σκέφτομαι ότι όταν πεθάνω θα χάσω όσα μου αρέσουν στη ζωή. Ακόμα φοβάμαι. Αλλά μάλλον η λύση είναι στο να έχεις επίγνωση ότι κάθε στιγμή που ζεις είναι ένα δώρο, να είσαι ευγνόμων για αυτό, και να το ανταποδίδεις όπου μπορείς. Όπως έλεγε και ο μεγάλος Μάρκος σε ένα τραγούδι του, σ’αυτόν τον ψεύτικο ντουνιά, μόνο η κακία μένει..

      Πάντως εγώ δεν πείθομαι τόσο εύκολα, τον έχω ικανό τον Παραμυθά να μας ρίχνει στάχτη στα μάτια, για να μην έχει το 2043 να λέει παραμύθια στα παιδιά και τα εγγόνια μας :p

      Fwtino_Asteraki
      26 Φεβρουαρίου 10 στις 11:21

      Καλημέρα σε όλους με πλι κέφι χαρά και τούμπες!

      Ε τώρα τι να πω????? απλά παραδίνομαι επι του θέματος…ίσως κάποια άλλη στιγμή διαβάσω την συνέχια! αχ αχ!

      Μάκιαααααααααααα πολλα και αγκαλίτθεθ! 🙂

      Mika
      26 Φεβρουαρίου 10 στις 11:48

      το 2043 μπορεί να ζεις εσύ αλλά μπορεί να μην ζω εγώ…ποτέ κανείς δεν ξέρει πότε θα ερθει το τέλος του…
      απο πολύ μικρή με ενοιαζε μόνο η απώλεια των δικών μου ανθρώπων και καθόλου ο δικός μου θάνατος…αυτό μάλλον, έτσι όπως το σκέφτομαι τώρα, είναι περισσότερο εγωιστικό και καθόλου αλτρουιστικό. Είχα μια περίεργη αγνοια κινδύνου, δεν προστάτευα ποτέ τον εαυτό μου από καθημερινούς κινδύνους, δεν με ένοιαζε και αν έφευγα εκείνη τη στιγμή…είχα έμφυτη εμπιστοσύνη στο «οτι είναι να συμβεί, θα συμβεί».
      Οταν όμως μου περνούσε από το μυαλό οτι μπορεί να χάσω κάποιον από τη οικόγενεια μου με έλουζε κρυος ιδρώτας! Και μετά ήρθαν ατυχήματα, δυστυχήματα και αυτό ενισχύθηκε ακόμα πιο πολύ.
      Να φανταστείς ότι σε παιδική ηλικία και για αρκετά χρόνια ο μόνιμος μου εφιάλτης ήταν οτι ο μπαμπάς μου ήταν μέσα σε μια μπουρμπουλήθρα και κάποιος την τρυπούσε με μια βελόνα για να σπάσει και να πέσει…

      Θάνατος…κυριολεκτικά και μεταφορικά…ισως ο μεγαλύτερος φόβος όλων μας…

      Πολύ ωραία ανάρτηση Παραμυθά
      Φιλιά

      ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ
      26 Φεβρουαρίου 10 στις 23:49

      Να είσαι καλά,τούτη σου η θαυμάσια ανάρτηση βάλσαμο είναι. Την κρατώ για να τη διαβάζω καθημερινά.
      Φεύγω με ήρεμο χαμόγελο αφήνοντάς σου τις θερμότερες ευχές μου
      ΠΟΛΥ-ΧΡΟΝΟΣ και ΚΑΛΟ-ΧΡΟΝΟΣ!!!!

      Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

      Καραπιπέρης Γιάννης
      27 Φεβρουαρίου 10 στις 0:20

      E και ? Και να πεθάνεις εσύ κι εμείς, να είσαι σίγουρος ότι θα σε κυνηγάμε μεταθανάτια να μας λες παραμύθια… Το σίγουρο είναι ότι εκεί που θα βρεθούμε ξανά, δεν θα έχουμε τα προβλήματα της ΕΡΤ, ούτε του ΟΤΕ (καλώς εχόντων των συμπάντων).

      Παναγιώτης
      27 Φεβρουαρίου 10 στις 11:56

      Μεταξύ σοβαρού και αστείου όταν μου πετυχαίνω συζητήσεις γύρω από το θάνατο λέω το μακάβριο : «Όταν πεθάνω θέλω να με δώσετε στα σκυλιά για να μην πάει χαμένο το κρέας»
      Πάντα μα πάντα ακούγονται τα «Μα τι είναι αυτά που λες !»
      Και συνεχίζω : «Μα έτσι κι αλλιώς θα με φάνε τα σκουλήκια…Τουλάχιστον αν είναι να χορτάσει κάποιος ας χορτάσει ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου»

      Παραμυθά δεν ξέρω που θα βρίσκεσαι το 2043 αλλά το 2143 όλοι εδώ μέσα θα τα πίνουμε μαζί στου Αγίου Πέτρου του κουτούκι !

      Καραπιπέρης Γιάννης
      27 Φεβρουαρίου 10 στις 15:10

      Σωστά Παναγιώτη…
      (ή θα κάνουμε όλοι μαζί σάουνα στου Βελζεβούλη το καζάνι 😈 )

      και πάρτε μια σκηνή από το ‘Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα’-μία από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού κινηματόγραφου (όχι, ο τόνος δεν είναι λάθος)

      http://www.youtube.com/watch?v=dKxeQjNv39U

      να-τασσσάκι
      27 Φεβρουαρίου 10 στις 18:22

      Δεν με έχει φοβίσει ποτέ ο δικός μου θάνατος -ανησυχώ συχνά για τους ανθρώπους που αγαπάω (και τους ταράζω στα «να προσέχεις»), αλλά… έχω κι εγώ κουσούρια -και δεν είμαι η μόνη! :p

      «Αρνούμαστε να δεχτούμε τα θάνατο του έρωτα, το θάνατο μιας σχέσης. Δεν θέλουμε να αφήσουμε αυτό που ξέρουμε. Το τέλος μιας σχέσης ανοίγει την πόρτα για μια άλλη. (…) Δεν θέλουμε ν’ αφήσουμε το γνωστό και νομίζω ότι η εξάρτησή μας από το γνωστό είναι εκείνη που δημιουργεί το φόβο μέσα μας και όχι το άγνωστο, που μπορεί να είναι απλώς η συνέχεια της μίας και ίδιας κίνησης.
      άουτς!
      🙂

      Φιλί
      και δεν ξέρω τι θα γίνει ή πού θα είμαστε στα γενέθλιά σου το 2043, αλλά σε όλα τα γενέθλια μέχρι τότε δεν τη γλυτώνεις από μας!
      😛

      @ ΦJK, νομίζω πως το G(randmothers)ILF τους πάει καλύτερα 😉

      dimitrisp
      27 Φεβρουαρίου 10 στις 19:36

      ο φίλος μας hengeo έχει δίκιο…στάχτη στα μάτια μας ρίχνει ο Π…σου λέει ο άνθρωπος γι αυτά τα καλόπαιδα είμαι παραμυθάς και αυτό δεν τους το βγάζεις από το μυαλό ούτε με χειρουργική επέμβαση…θα με κυνηγάνε και μετα θάνατο να τους λέω παραμύθια;…άντε γεια! και άν τον πολυζορίσουμε είναι ικανός να σκηνοθετήσει κι όλας το θανατό του…γι αυτό καθίστε καλά παιδάκια για να διαβάζουμε και κανένα σεντονάκι που και που 🙂
      καλό βράδυ και να προσέχετε 🙂

      Παναγιώτης
      1 Μαρτίου 10 στις 11:36

      Πάντως άσχετα με το μακάβριο που συνηθίζω να λέω κι εγώ φοβάμαι το θάνατο όχι τόσο τον δικό μου ( αφού όταν έρθει δεν θα είμαι πια εδώ ) όσο των δικών μου.

Σχολιάστε