Η Γεμιστή Ντομάτα

Σήμερα είναι η τρίτη επέτειος γενεθλίων που γιορτάζω εδώ, μέσα σε δέκα μέρες, μετά τα γενέθλια της Μαρίας και του Κωνσταντίνου: σήμερα είναι τα γενέθλια αυτού του blog. Πριν 4 χρόνια, στις 9 Φεβρουαρίου, εμφανίστηκε στο ίντερνετ, αυτό εδώ το blog που μου έφτιαξε ο «μάστορας» γιος μου, cpil.  Κι αυτός μεν δεν ασχολείται πια με το δικό του ενώ εγώ, ακόμα παιδεύομαι μ’ αυτό!
Έλεγα σήμερα, για να γιορτάσουμε την τέταρτη επέτειο, να ανεβάσω αυτό το post  που όλο λέω ότι θα το ανεβάσω και δεν το κάνω: το post του γάμου. Πάνω εκεί όμως, άλλαξα γνώμη ως συνήθως, βλέποντας ένα σχόλιο περί ψυχανάλυσης και γκουρού στο post  «μια συνέντευξη του 1928» που μ’ έκανε να θέλω τα «χώσω»,  (δεν έχετε παράπονο έχω καιρό να το κάνω), αλλά σκέφτηκα ότι και έτσι και με το post για το γάμο, όλο και κάποιον μπορεί να στενοχωρήσω και μέρα που είναι τώρα… » άσ’ το καλύτερα». Έτσι αποφάσισα να σας βάλω κάτι που δεν έχετε δει και όπου όσοι μετά τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» που σταμάτησε το 1983, παρακολούθησαν μέχρι το 1987 την «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ», θα το ευχαριστηθούν πολύ. Για σήμερα λοιπόν, δεν σας έχω κάποια παλιά εκπομπή της ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑΣ, αλλά κάτι καλύτερο που δεν το έχετε δει ποτέ γιατί είχε φτιαχτεί για βιντεοκασέτα που όμως δεν πουλήθηκε ποτέ!  Δεν είναι εκπομπή, αλλά τηλεταινία. Ναι τηλεταινία και μάλιστα θρίλερ. Μάλιστα: θρίλερ! Δεν το πιστεύετε; Θα δείτε.
Μια τηλεταινία της Χιλιοποδαρούσας, με τους ίδιους τηλεοπτικούς ήρωες: Ροζαλία, Τιμολέοντα, Χιλιοποδαρούσα και Νίκο, και τίτλο «Η ΓΕΜΙΣΤΗ ΝΤΟΜΑΤΑ». Βρείτε, λοιπόν, τα  55 λεπτά καιρό που κρατάει η ταινία, καθίστε αναπαυτικά, όπως λένε, και βάλτε  full screen στο κομπιούτερ σας για να το ευχαριστηθείτε.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

11 Σχόλια στο “Η Γεμιστή Ντομάτα”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      9 Φεβρουαρίου 11 στις 7:09

      Πάνω που χάρηκα ότι θα διαβάσουμε επιτέλους το γαμο-πόστ….

      Πολύχρονο το παραμυθομπλόγκ και με ακόμη ωραιότερες-ομορφότερες-ενημερωτικές-διασκεδαστικές αναρτήσεις!!!

      Για την τηλεταινία θα επανέλθω δριμύτερος.

      Καλημέρα σου μέρα Νίκο…

      να-τασσσάκι
      9 Φεβρουαρίου 11 στις 9:32

      (αυτό το γαμο-ποστ, θα στοιχειώσει «εδώ μέσα» 😛 )

      Ε, και κλασσικά: Να συνεχίσεις εδώ, να γράφεις όσο κι ό,τι γουστάρεις -δεν θα ξαναπώ και φέτος ευχαριστώ στο μάστορα που επέμενε, φτάνει!

      Φιλί
      [τη γεμιστή ντομάτα, το βράδυ -με τον Άκη- θα την (ξανα)δούμε ]

      marilia
      9 Φεβρουαρίου 11 στις 12:39

      Εγώ είμαι άρρωστη σήμερα! Μόλις γύρισα απ’ τη δουλειά. Το… γαμοπόστ δε θέλω ούτε να το δω, ούτε να το ακούσω. Αυτή όμως τη γεμιστή ντομάτα μπορώ να τη φά… εεεεε… μπορώ να τη δω ξαπλωμένη και με το θερμόμετρο στο στόμα, ε;

      Πολύχρονο το μπλογκί! Πολλές πολλές αναρτήσεις με πολλά πολλά δημιουργικά νέα! Στην πίσω αυλή πάντα θα παίζουμε, εμείς τα παιδάκια, οπότε… αν βρίσκετε ακαταστασία, κατά καιρούς, ξέρετε ποιος φταίει! Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που τέσσερα χρόνια τώρα έχω τη δυνατότητα να γίνομαι… πτυσσόμενη όποτε και όσο συχνά μου κάνει κέφι!!

      Φιλάκι σβουριχτό, από απόσταση γιατί, είπαμε, είμαι άρρωστη, η δασκάλα 🙁

      Μαρία
      9 Φεβρουαρίου 11 στις 14:50

      ει πότε πέρασαν τέσσερα χρόνια να τα χιλιάσει το blog και να το χαιρόμαστε οι θαμώνες φιλάκια

      Mika
      9 Φεβρουαρίου 11 στις 15:25

      Θα δω την ταινία το βράδυ σπίτι με την ησυχία μου και την δέουσα προσοχή!!

      Ομως να ευχηθώ στο αγαπημένο μου αυτο blog να τα εκατοστήσει!!
      Ηταν η αιτία να γνωρίσω ξανά τον Παραμυθά τώρα πια σαν Νίκο και αυτή τη φορά να μου δώσει ακόμα ενα μαγικό δώρο…την φιλία μου με έναν ξεχωριστό άνθρωπο!
      Τον συνάντησα σε μια πολύ δύσκολή εποχή της ζωής μου και πιστευω ακράδαντα οτι ήταν μοιραίο για να με βοηθήσει και πάλι να «πετάξω»…

      Σε ευχαριστώ (και σταματώ γιατί το κάναμε γλυκανάλατο)
      Χρόνια πολλά και πάλι!!!
      Περιμένουμε ακόμα πολλά απο αυτό το blog και απο εσένα!!!!

      Φιλιά!!!

      amalia
      9 Φεβρουαρίου 11 στις 23:09

      Ανυπομονώ να βρώ την ώρα να δώ την γεμιστή ντομάτα..μπρρρ και μόνο που λέω «γεμιστή» ανατριχιάζω.Πολύ άγριο μου ακούγεται.Δεν βλέπω θρίλερ αλλα αυτό θα είναι σίγουρα διαφορετικό.
      Χρόνια πολλά στην παιδική μας χαρά.

      dimitrisp
      9 Φεβρουαρίου 11 στις 23:24

      Χρόνια πολλα πολλά πολλά στο Παραμυθένιο μπλογκ.
      Ξέρεις γιατί παιδεύεσαι; γιατί διαδικτυακά είσαι τέκνο του γιού σου και ως γνωστό κάποια στιγμή και οι διαδικτυακοί γονείς φεύγουν και μένουν τα τέκνα να παιδεύονται διαδικτυακά.
      🙂
      Μια γεμιστή ντομάτα δώρο για τη νυχτερινή π@@@@@@ μου, παρακαλώ! 🙂
      Ευχαριστώ!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      11 Φεβρουαρίου 11 στις 12:10

      Αχ, σαν χθες ήταν που έβλεπα Χιλιοποδαρούσα.
      Εκεί γνώρισα τον Ηθοποιό, αργότερα γνώρισα τον Άνθρωπο και νιώθω πολύ ευτυχισμένος.
      Να είσαι πάντα καλά Νίκο να μας ταΐζεις, γιατί πεινάμε από αληθινούς Ανθρώπους…

      Δημήτρης
      28 Μαρτίου 11 στις 19:49

      Η «Γεμιστή ντομάτα» ήταν ό,τι θυμόμουν περισσότερο από τη «Χιλιοποδαρούσα». Είμαι γεννημένος το 1981 και καταλαβαίνετε ότι ήμουν αρκετά μικρός για να θυμάμαι λεπτομέριες από τα επεισόδια της «Χιλιοποδαρούσας» και του «Παραμυθά, όταν προβάλονταν.
      Τη «Γεμιστή ντομάτα» τη θυμόμουν όμως και συγκινήθηκα πολύ που είδα την ιστορία.

      «Παραμυθά» σ’ αγαπώ πολύ!

      Υ.Γ. Μου άνοιξε η όρεξη!

Σχολιάστε