Γεια σας…

post1.jpg«Μωρά μου», γεια σας.

Ναι, εσάς λέω «μωρά μου», εσάς που βλέπατε την εκπομπή μου στην τηλεόραση όταν ήσαστε μικρά, από το ‘78 έως το ‘87, και που τώρα –μεγάλες και μεγάλοι πια– μ’ αφήνετε να περνάω στα διόδια στην Εθνική Οδό χωρίς να πληρώνω, δεν με γράφετε που μπήκα στο δακτύλιο λάθος μέρα, κοκκινίζετε, βουρκώνετε ή χαμογελάτε όλο γλύκα όταν με συναντάτε στις Τράπεζες, στις εφορίες, στο δρόμο, καθώς έχετε βγει πια στη ζωή και κάνετε διάφορα επαγγέλματα, μεγάλες και μεγάλοι πια, αλλά με μια κρυφή κόγχη στην καρδιά σας, όπου πάτε και κρύβεστε για να γίνετε παιδιά, και μ’ έχετε κι εμένα φυλαγμένο εκεί. Κι εγώ, μόλις τώρα σας πρωτογνωρίζω, γιατί τότε ήσαστε μωρά, μικρά κορίτσια κι αγόρια, και δεν συναντιόμαστε στους δρόμους για να σας ξέρω. Όμως, να που ήρθε η ώρα να γνωριστούμε από κοντά, να συναντηθούμε στ’ αλήθεια κι εσείς να συγκινήστε και να γεμίζει με γλύκα το πρόσωπό σας που με βλέπετε κι εγώ να σας καμαρώνω που φυλάξατε την τρυφερότητα, την αθωότητα και την ευαισθησία των παιδικών σας χρόνων στην καρδιά σας. Ναι, «μωρά μου», μην τα χάσετε ποτέ αυτά, είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε και να ξέρετε ότι σε μια δύσκολη, άσχημη ή σκοτεινή στιγμή της ζωής σας, και μόνο μια όμορφη παιδική ανάμνηση μπορεί να σας σώσει.
Και θα μου πείτε τι θέλω τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια; Τι μπορώ να σας πω, τώρα που μεγαλώσατε; Να, δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί που κάθισα να ξαναγράψω παραμύθια, ανακάλυψα πως δεν μπορούσα πια. Ήταν σαν να τα έγραφα μόνο για σας τότε και τώρα που μεγαλώσατε, δεν είχα σε ποιον να τα πω. Κι όμως, κάτι ήθελα να σας πω. Και βρήκα τι: τι άλλο; Να φτιάξω ένα blog, όπου θα μπορώ, να σας γράφω τις ιστορίες μου, να βάζω βιντεάκια και φωτογραφίες, και πάνω απ’ όλα – αν σας κάνει κέφι – να τα λέμε. Κι όσα θα σας γράφω, θα σας δείχνω και θα λέμε θα είναι μόνο για σας. Και μην τα δείξετε ποτέ στους «μεγάλους», μόνο στα παιδιά σας… αν έχετε αποκτήσει.

212 Σχόλια στο “Γεια σας…”

      Μάνος
      24 Απριλίου 08 στις 0:05

      Πολύ λαή κίνηση κύριε Πιλάβιε, αν και οι περισσότεροι που έχουν ανάγκη τα παραμύθια δυστυχώς δεν έχουν ούτε κομπιούτερ ούτε δίκτυο…3ο χρόνια πέρασαν, και ό,τι αγαπήσαμε μένει ακόμα παραμύθι!

      Aggeliki
      2 Ιανουαρίου 09 στις 23:04

      Αχ αγαπημενε μας Παραμυθα!!! Δεν μπορω να σταματησω τα δακρυα να τρεχουν… Ολη η γλυκα, ολη η τρυφεροτητα των παιδικων μου χρονων σε μια οθονη, και ξεπηδησε και μ επνιξε… Ποσα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πρεπει να σου πουμε αγαπημενε μας, εμεις τα μωρα σου, για τη γλυκα που σταλαξες λιγη λιγη μεσα μας και μας εκανες καλυτερους??

      Fwtino_Asteraki
      7 Ιανουαρίου 09 στις 1:27

      Αχ..καλε κυριε εγω το μικουλικο χαραω σε καμια γωνιστα εδω μεσα?Χιχι…ειδα που το γραφες παραπανω παραμυθοΦιλαρακι μου και ειπα να στο θυμισω λιγακι…ακου καλε κυριε!χαχαχα!Για να πω την αληθεια ποτε δεν σκεφτηκα πια θα ηταν μια καλη προσφωνηση απο την πρωτη φορα που τυχαια επεσα εδω μεσα..Πρεπει να ταν Αγια εκεινη η μερα δεν μπορω να το εξηγησω αλλιως…Ως σημερα αναρωτιεμαι το πως τι και λειπα και δεν βρισκω απανντησεις..
      Ελπιζω να μην ειμαι ο Βενιαμην του ποστ αν και αυτο εχει και την τιμιτικη του..Μπορω να γρινιαζω λιγακι παραπανω για ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙΑ!!χεχε..
      Συνηθως σε καθε παραμυθοπαζλακι που καθε φορα τοποθετειτε εδω στο ποστ διαβαζω αν υπαρχουν παντα και τα προηγουμενα σχολια…Αυτη την φορα δεν καταφερα να τα διαβασω ολα ηταν ειναι και θα ειναι παντα εκατομμυρια τα σχολια εδω..αλλα δεν ηταν αυτος ο λογος που δεν τα καταφερα..μην σας ξεγελαει η ποσοτητα…την ΠΙΟΤΗΤΑ ολων δειτε..
      Δεν κρυβω πως και γω ως «ξενη» συγκινηθηκα απιστευτα πολυ..αλλα και ενιωσα πολυ σθκατουλα ειμαι…Θελω τοσα μα τοσα να πω μα δεν βρησκω λογια..εγω μπερδεψει τα «προσωπα» του κειμενου μου τα λογια τα παντα..Αχ…Μπηκα στο μπλοκ επειτα απο πολλες δυσκολιες με τις συνεδεσεις του ιντερνετ εδω και λειπα..Με σκοπο να γραψω κατι για την νεα καταχωριση του ποστ και βρεθηκα εδω να ψιλοκλαψουριζω…να θυμαμαι την δικια μου μικρη ιστοριουλα…και να χανω τα λογια μου μπροστα σε αυτο το θεαμα…
      Διαβασα καλα την φρουτοπια?χα…εδω ενα γελακι αναμεσα στα δακρυα απο χαρα..Πρεπει να ναι απο τα τελευταια αυτα αν δεν κανω λαθος..ημουν πολυ πολυ μικρουλα πρεπει τοτε…μα κατι θυμαμαι και γω..Τελικα μαλλον δεν εισασταν μονο εσεις τα τυχερα μικρα μεγαλα παιδακια..εχω και γω εικονα πια το τι λετεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!Λιγακι αμυδρη αλλα ειναι εικοναααααααα γιουπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!! :P:P:P:P:P:P:P:P
      Φφφφφφφ!!!Η μυτη μου ηταν ελπιζω να μην σας πειραζει!χιχιχιχι!!Ξυπντηστεεεεεεε Σηκωθητεεεε Ολοι τωρα να χορεψουμε σε κυκλους κι ας εφυγαν σημερα οι καλικαντζαροι!!!χιχιχι!!Εμεις εχουμε εδω το δικο μας το μαγικο βοτανι και καζανι..με αστυρευτη πηγη ενεργειας!!
      Απο οτι βλεπω η καταχωριση ειναι 9 Φεβρουαρίου 2007 σημερα 7Ιανουαριου 2009 περιπου 2χρονια μετα(?)…Αληθεια πως εισαι τωρα?Τι νιωθεις για ολα αυτα?Τι σκεψεις εχεις?Το καιρος τρεχει αλλα εμεις γινομαστε ολο και μικροτερα και σθανταλιαρικα παιζακια…χιχιχι..
      Κι ενα μυστικουλι μεταξυ μας ε..μονο εσυ εγω και τα παιδια του μπλοκ θα το ξερουμε
      Σ Α Γ Α Π Α Μ Ε ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!! ΜΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!
      Υ.Γ. Ειπα πολλα δεν μπορουσα να τα κρατησω ολα αυτα μεσα μου!χιχι!Απο δω και περα το Ν.Π. θα ειναι με τεραστεια γραμματα και οχι με τοσο μικρα και συντετμημενα…ΤΕΡΑΣΤΕΙΑ ΕΙΠΑ ΑΚΟΥΣΕΣ…ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ….ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΣ ΖΩΗΣ!!!
      Καληνυχτα και ομορφα παραμυθονειρακια…

      Fwtino_Asteraki
      7 Ιανουαρίου 09 στις 1:28

      Ουπς!!Γιατι νιωθω λιγακι σαν τον Ντενις τον Τρομερο με αυτα που γραψα??Δεν το κανα εγω λοιπον εκεινος εκεινος…Ποιος εκεινος?Ο αυτος καλε!χαχαχαχα!
      Φιλουθια και αγκαλιτθες!!

      ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΕΛΕΔΑΚΗΣ
      17 Ιανουαρίου 09 στις 19:43

      Τον αγωνιστικο μου χαιρετισμο και απο μενα και τις ευχες μου για μια πολυ κλη χρονια σιγορα καλυτερη απο το 2008….Συγκινημενοσ και εγω και απο την προσωπικη μας γνωριμια αλλα και την ανακαλυψη και αλλων πλευρων του παραμυθα…βλ Κρισναμουρτι!!!Προθυμος για οποιαδηποτε συνεισφορα…Καλη χρονια σε ολους!!!

      Φανή
      20 Ιανουαρίου 09 στις 19:45

      Σας παρακαλω κοιτάξτε αυτο που σας ρωτησε η Μαρουλιτα πιο πανω!!! εχω και γω την ιδια απορια και ειναι κριμα…

      <>

      reservoir_cat
      29 Ιανουαρίου 09 στις 17:42

      ενα παλιο βινιλιο, χιλιοπαιγμενο. υπηρχε σπιτι πολυ πριν γενηθω, οταν δεν ημουν καν ιδεα. υπηρχε ομως για να τον βρω εγω γιατι μολις συναντηθηκαμε πριν 15 χρονια εγινε το σωσε και το πικ απ επαιξε μεχρι που χαλασε:)
      ισως, γι αυτο αγαπω τοσο πολυ τα παραμυθια και θα τ αγαπω για παντα.
      ισως, απ τ’ακριβοτερα δωρα που μου κανε ποτε καποιος.
      παραμυθα παραμυθα σου χρωσταω τοσα πολλα!

      P.S. den thelw na megalwwwwsw:(

      obstinate
      1 Φεβρουαρίου 09 στις 15:18

      Πω πω τι μας θυμήσατε…!!! Είσαστε υπέροχος, καλώς ορίσατε, σας ευχαριστούμε μέσα απο την καρδιά μας για τις υπέροχες στιγμές που ζήσαμε σαν παιδιά μαζί σας, γεμίσατε την ζωή μας αξίες, δεν σας ξεχάσαμε όμως, η κόρη μου είναι 5 χρονών και όμως με copies απο το internet βρήκαμε μερικά απο τον τότε «Παραμυθα» και τα βλέπει με μανία. Μη χάνεστε κάντε κάτι παρόμοιο στην τηλεόραση, τα παιδιά μας σας έχουν ανάγκη, φτάνει πια με τα «σκουπίδια» που παρουσιάζουν επιχρυσωμένα σαν «παιδικά», να σας έχει ο Θεός πάντα καλά, γερό και χαμογελαστό.

      Ελευθερία
      9 Φεβρουαρίου 09 στις 0:13

      »… Τι παρηγορητικό, τι λυτρωτικό πράμα να μιλάς μ’ έναν άνθρωπο ψυχικά συγγενικό σου…» Αυτά έλεγε ο δάσκαλος κάποιου…

      … που πριν από κάποια χρόνια πετούσε με το μαγικό του γιλέκο στις οθόνες μας και μετά τον ξαναβρήκαμε στο διαδίκτυο και ξαφνικά μπροστά μας όλη η παιδική μας ηλικία με την παραπάνω φράση να παίρνει »σάρκα και οστά»…

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και δημιουργικά στο πιο ξύπνιο και »ψαγμένο» μπλογκ του διαδικτύου! (Τα εύσημα και στον »μάστορά» του που είχε την ιδέα)

      Ελευθερία
      (… ;>)

Σχολιάστε