Γεια σας…

post1.jpg«Μωρά μου», γεια σας.

Ναι, εσάς λέω «μωρά μου», εσάς που βλέπατε την εκπομπή μου στην τηλεόραση όταν ήσαστε μικρά, από το ‘78 έως το ‘87, και που τώρα –μεγάλες και μεγάλοι πια– μ’ αφήνετε να περνάω στα διόδια στην Εθνική Οδό χωρίς να πληρώνω, δεν με γράφετε που μπήκα στο δακτύλιο λάθος μέρα, κοκκινίζετε, βουρκώνετε ή χαμογελάτε όλο γλύκα όταν με συναντάτε στις Τράπεζες, στις εφορίες, στο δρόμο, καθώς έχετε βγει πια στη ζωή και κάνετε διάφορα επαγγέλματα, μεγάλες και μεγάλοι πια, αλλά με μια κρυφή κόγχη στην καρδιά σας, όπου πάτε και κρύβεστε για να γίνετε παιδιά, και μ’ έχετε κι εμένα φυλαγμένο εκεί. Κι εγώ, μόλις τώρα σας πρωτογνωρίζω, γιατί τότε ήσαστε μωρά, μικρά κορίτσια κι αγόρια, και δεν συναντιόμαστε στους δρόμους για να σας ξέρω. Όμως, να που ήρθε η ώρα να γνωριστούμε από κοντά, να συναντηθούμε στ’ αλήθεια κι εσείς να συγκινήστε και να γεμίζει με γλύκα το πρόσωπό σας που με βλέπετε κι εγώ να σας καμαρώνω που φυλάξατε την τρυφερότητα, την αθωότητα και την ευαισθησία των παιδικών σας χρόνων στην καρδιά σας. Ναι, «μωρά μου», μην τα χάσετε ποτέ αυτά, είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε και να ξέρετε ότι σε μια δύσκολη, άσχημη ή σκοτεινή στιγμή της ζωής σας, και μόνο μια όμορφη παιδική ανάμνηση μπορεί να σας σώσει.
Και θα μου πείτε τι θέλω τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια; Τι μπορώ να σας πω, τώρα που μεγαλώσατε; Να, δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί που κάθισα να ξαναγράψω παραμύθια, ανακάλυψα πως δεν μπορούσα πια. Ήταν σαν να τα έγραφα μόνο για σας τότε και τώρα που μεγαλώσατε, δεν είχα σε ποιον να τα πω. Κι όμως, κάτι ήθελα να σας πω. Και βρήκα τι: τι άλλο; Να φτιάξω ένα blog, όπου θα μπορώ, να σας γράφω τις ιστορίες μου, να βάζω βιντεάκια και φωτογραφίες, και πάνω απ’ όλα – αν σας κάνει κέφι – να τα λέμε. Κι όσα θα σας γράφω, θα σας δείχνω και θα λέμε θα είναι μόνο για σας. Και μην τα δείξετε ποτέ στους «μεγάλους», μόνο στα παιδιά σας… αν έχετε αποκτήσει.

Έγραψε ο Παραμυθάς στην κατηγορία Γενικά στις9 Φεβρουαρίου 2007

211 σχόλια στο “Γεια σας…”

      confused
      9 Φεβρουαρίου 07 στις 23:11

      Τι μπορείτε να μας πείτε;
      Τα όμορφα παραμύθια σας, να θυμηθούμε και να ξυπνήσουμε το παιδί μέσα μας.
      Καλώς μας ήρθατε :)

      confused
      9 Φεβρουαρίου 07 στις 23:12

      Τι να μας πείτε; Όμορφες ιστορίες όπως τότε. Να θυμηθούμε και να ξυπνήσουμε το παιδί μέσα μας.
      Καλώς μας ήρθατε :)

      Spinoza
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 0:09

      κ.Πιλάβιε κι εγώ σας έβλεπα μικρούλα και μου είχατε κάνει τόση εντύπωση που μόλις μεγάλωσα και γνώριζα κανένα γκόμενο που με μούρλαινε στην παραμύθα τον καταχωρούσα στο ευρετήριο του κινητού μου ως «Νίκο Πιλάβιο» και επειδή πάντα ήταν παραπάνω από ένας, είχαν αύξοντα αριθμό. «Νίκος Πιλάβιος 1″, «Νίκος Πιλάβιος 2″ κλπ ;-)

      Φιλιά στο σκανταλιάρικο, κακό μολύβι.

      Passenger57
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 0:15

      Με γειά!!!Κύριε Πιλάβιε σας είχαμε μου φαίνεται στην Πάτρα κοντά μας αλλά μας φύγατε…είχατε αναλάβει ένα τοπικό κανάλι της Πάτρας.Γιατί μας φύγατε?

      d d
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 0:17

      ειστε απο τις πιο αγαπημενες παιδικες αναμνησεις μου
      καλως ηρθατε :-)
      θα ξαναδουμε τη χιλιοποδαρουσα;;

      κατερίνα
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 0:21

      θα τρελαθούμε εντελώς!!!
      ακόμη θυμάμαι εκείνο το πέταγμα που το μιμούμασταν μικροί με τα χέρια ανοιχτά ισορροπώντας με την κοιλιά πάνω σε σκαμπό!!!

      καλώς μας βρήκατε!

      fou
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 0:45

      Ωωωωωω!
      Δεν νομιζω οτι μπορω να μιλησω…
      Σε ευχαριστουμε Παραμυθα, και για τοτε, και για τωρα…

      spdd
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 0:50

      Αγαπητέ μου Παραμυθά
      (με συγχωρείς που σου γράφω στον ενικό αλλά σε θεωρώ μέρος της νιότης μου, άρα πολύ οικείο)

      Πολύ χάρηκα που σε ξαναβρήκα, και όπως έγραψε και η Κατερίνα προηγουμένως, το πέταγμά σου ακόμα είναι χαραγμένο στη μνήμη μου (τότε εκστασιαζόμουνα και έλεγα «πώς το κάνει;»)

      Μακάρι και τα δικά μου παιδιά να έχουν ανάλογες αναμνήσεις όταν μεγαλώσουν από την παιδική τους ηλικία (τουλάχιστον όσον αφορά στην τηλεόραση) αλλά δεν το βλέπω…

      Καλορίζικο!
      (κι επίσης συγχαρητήρια για τον υιό Πιλάβιο που τις τελευταίες εβδομάδες μας εκπλήσσει με τη δουλειά του! )

      GeeKay
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 1:26

      Δεν το πιστεύω ότι σας βρίσκω και στο διάδικτυο! Και τι δεν θα έδινα για να γυρνούσα σε εκείνη την εποχή! Μια πραγματικά ωραία εποχή! Σας εύχομαι μια καταπληκτική αρχή! Σας περιμένουμε με ανυπομονησία να σας διαβάσουμε!

      Flareman
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 1:41

      Καλώς σας δεχτήκαμε κύριε Πιλάβιε, και να μείνετε κοντά μας όσο σας κάνει ευχαρίστηση:) Καλή συνέχεια, θα σας παρακολουθούμε τακτικά!

      chaca-khan
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 3:14

      Σ΄ έχω σε δίσκο..
      κάτι μ΄ ένα καπέλο…
      Τέλεια!!!
      Κάτι τέτοια γίνονται και μας δείχνουν ότι ναι το blogging είναι στο χέρι μας το τί θα γίνει. Αξία ή απαξία;;
      Άξιος

      JohPaP
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 4:48

      Η συγκίνηση είναι μεγάλη. Μεγαλώσαμε βλέποντας τις εκπομπές σας. Δεν θα ξεχασω τη λαχτάρα με την οποία περίμενα, μικρό παιδί τότε, να δω εκείνο το «μαγικό» πέταγμα. Ελπίζω τώρα να ξαναπετάξουμε μαζί κι εύχομα αυτό το blog να το εμπλουτίσετε σύντομα με οπτικό υλικό από εκείνες τις μοναδικές εποχές της (ασπρόμαυρης ήταν, το θυμάμαι καλά) τηλεόρασης!
      Καλως επιστρέψατε στη ζωή μας. Να είστε πάντα καλά!

      MadForce
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 5:01

      Κύριε παραμυθά ήμουν πολύ μικρός όταν σε έβλεπα αλλά ακόμα αναρωτιέμαι πως «πέταγες» κι ας ξέρω τώρα. Μακάρι και τώρα να ήταν όλα τόσο απλά μα συνάμα και τόσο περίπλοκα……..
      γλυκά περίπλοκα.
      Σε ευχαριστώ για όλα και για πάντα, εσένα και τη φρουτοπία (για να μην ξεεχνιόμαστε!!!!!!).

      Vita K
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 9:56

      Ελπίζω να είναι ευπρόσδεκτες και οι μωρομαμάδες της εποχής που σας εμπιστεύονταν τα παιδάκια τους για να κάνουν κάποιες δουλειές και μάλιστα ειδικά σε σας, χωρίς τύψεις και χωρίς άγχος .
      Καλώς ήρθατε!

      Παραμυθάς
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 10:33

      Αααααχχχ… Αν ξέρατε τι μου κάνατε πρωί – πρωί!!!… (Τι πρωί δηλαδή, δέκα και είκοσι είναι). Δεν μπορώ να σας γράψω πολλά, γιατί κλαίω κανονικότατα από τη συγκίνηση που μου δημιουργήσατε… Δεν το περίμενα έτσι γρήγορα, τέτοια ανταπόκριση… Και δεν είναι ο αριθμός των μηνυμάτων, είναι αυτά που λέτε μωρά μου, αυτά που λέτε… Μισό λεπτό, να σκουπίσω τα μάτια μου… Θα σας πω αυτό και κλείνω, για να … «ψυχραιμήσω» και να ξαναγυρίσω. Ο αγαπημένος μου συγγραφέας της ΕΦΗΒΕΙΑΣ μου, (δηλαδή ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» μου, έτσι όπως τον νοιώθω να νοιώθετε εσείς τον «TV-Παραμυθά» από αυτά που γράφετε) ήταν ο Ντοστογιέφσκι που τον πρωτοδιάβασα δεκαπεντέμιση χρονών. Το τελευταίο βιβλίο που έγραψε ποτέ, το μεγαλύτερο σε όγκο και πολυπλοκότερο σε δράση, είναι, ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ. Αυτό το βιβλίο, λοιπόν, που είναι γεμάτο με μίσος, έρωτες, φόνους, πάθη, πατροκτονία, ίντριγκες, κ.λπ. τελειώνει με μια παρέα μικρών παιδιών, που μαζεμένα κάτω από ένα δέντρο κλαίνε πλημυρισμένα από αγάπη νοιώθοντας όλα σαν ένα παιδί, μετά την κηδεία ενός φίλου τους συμμαθητή τους. Κι ο Αλιόσα – ένας από του αδελφούς Καραμαζώφ – τους λέει (περίπου): «Αυτή τη στιγμή που είστε εδώ και όλοι κλαίτε για το φίλο σας, να μην την ξεχάσετε ποτέ, γιατί αργότερα, όταν μεγαλώσετε, σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής σας, και μόνο μια τέτοια παιδική ανάμνηση μπορεί να σας σώσει»…
      Θα τα ξαναπούμε αργότερα…

      koyan
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 10:48

      Καλώς ορίσατε,
      Πέρασα την τελευταία μισή ώρα εξηγόντας στα παιδιά μου ποιός είστε. Τώρα αυτά περιμένουν το επόμενο post σας!!!
      (Πρέπει μάλλον να τους εξηγήσω ότι δεν θα γράφετε ανά δεκάλεπτο, γιατί μόλις μέ ξαναρώτησαν ήδη άν γράψατε κάτι καινούργιο….)

      vaios
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 11:25

      ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΜΕ ΝΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΣΑΣ,ΦΑΝΤΑΣΤΗΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΜΕΣΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΙ ΘΑ ΕΦΤΙΑΧΝΕ Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ ΜΑΣ .ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΑΤΕ ΕΥΧΟΜΑΙ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΜΙΛΑΜΕ ΣΥΧΝΑ.

      Gutenberg
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 11:56

      Κύριε Παραμυθά, καλώς ήρθατε και ευχαριστώ. Είναι ωραίο όταν χαμογελάς έτσι αυθόρμητα, όπως ακριβώς έκανα μόλις είδα το blog σας.

      Georg
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 12:22

      NASTAI PANTA KALA. EXW TIS KALYTERES ANAMNHSEIS. PEITE MAS, POSO XRONON EISTE TWRA, ASXOLEISTE AKOMH ME TH THLEORASH (KALHTERA NA MHN TO KANETE, AYTH DEN EINAI THLEORASH!!!)

      OTI KALHTERO!

      itelli
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 12:27

      Μόλις διάβασα το ποστ κ όλα τα σχόλια με μια ρουφηξιά… Έχω ένα πανηλίθιο χαμόγελο στο στομα μου, την εικόνα του Παραμυθά να πετάει με το σινιέ του γιλεκάκι (κ ένα μαγικό μολυβι, αν θυμάμαι καλά;;;), κ μς ε βουρκωμένα μάτια προσπαθώ να σας εξηγήσω τί νιώθω…

      Να΄στε καλά. Καλως ήλθατε!

      discolata
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 12:41

      Έβαλα κι εγώ έναν καφέ να πιω, άργησα να ξυπνήσω σήμερα, όλη η μέρα πήγε πίσω.

      Και βλέπω το μπλογκ σας.

      Και ξαφνικά και ο καφές έγινε πιο νόστιμος, και η μέρα μόλις ξεκίνησε, και ήλιο έχει, και άνοιξη μυρίζει.

      Πόσα μου θυμήσατε και μόνο με το «μωρά μου».

      Μου είχατε λείψει πολύ τόσον καιρό.

      Και φαίνεται πως μεγάλωσα, 28 χρονών γαιδούρα έγινα, αλλά με το ποστ σας, τι έκπληξη, έγινα πιτσιρίκα σήμερα.

      Μάλλον δεν έγινα, απλώς κατάλαβα ότι την έκρυβα κάπου, αλλά η παμπόνηρη ευκαιρία έψαχνε να βρει να βγει έξω.

      Και τώρα δε μαζεύεται ευτυχώς με τίποτα:)

      Να είστε καλά. Να μας μιλάτε, να μας λέτε τις ιστορίες σας. Εμείς εδώ είμαστε όλοι.

      φιλιά απο Θεσσαλονίκη, απο μια πιτσιρίκα που 14567 φορές πήγε τότε να σας γράψει ένα γράμμα, με αρχή μέση και τέλος, αλλά απο ντροπή, κάθε φορά που τα κατάφερνε να το τελειώσει, ποτέ δεν το έστελνε.

      ion
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 13:08

      Καλως ήρθατε ταξιδευτή της αθωότητας..

      Είναι υπέροχο που σας έχουμε εδώ..
      Απλά υπέροχο..

      Καλημέρα κε Παραμυθά..

      thrilos7
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 13:21

      Εμείς που μεγαλώσαμε με τα παραμύθια της κρατικής τηλεόρασης, με τους Ντιουκς και τη βιονική γυναίκα , αυτό το blog μας φέρνει πίσω για να μας θυμίσει πόσο κοντά μας είναι όλα αυτά που ζήσαμε και με τα οποία μεγαλώσαμε… Ευχαριστούμε για όλα

      prince of dakar
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 13:28

      καλως ηλθατε κυριε Πιλαβιε. Αυτο το πεταγμα εχει μεινει χαραγμενο στη μνημη μου. Πολυ ευχαριστη εκπληξη σημερα, πραγματικα, και ενα βαθυ παιδικο χαμογελο

      Natalia
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 15:19

      Σε ευχαριστώ….που με μεγάλωσες.
      Που μου έμαθες τι είναι παραμύθια όταν καλά καλά δεν γνώριζα τα Ελληνικά.

      Σε ευχαριστώ…

      2lov
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 15:21

      Αγαπημένε μου Παραμυθά!

      :) )))) τι ωραία έκπληξη είναι αυτή, παραμονή γενεθλίων (μου)!
      Αυτό το blogάκι σου ίσως είναι η απόδειξη σε αυτό που πεισματικά πιστεύω ότι αυτά που πραγματικά αγαπάμε δεν τελειώνουν. Δεν!
      Ξέρεις τότε όχι μόνο σε παρακολουθούσα με μανία, με λατρεία, αλλά είχες εμπνεύσει στον αγαπημένο μου παππού μια ολόκληρη σειρά από παραμύθια με ένα μαγικό χαλί! Αγαπημένο παιδί και πρώτο εγγόνι, δεν μπορείς να φανταστείς τι είχα ακούσει… Ξεκινούσε πάντα τις ιστορίες του με ένα: »θυμάσαι, κοριτσάκι μου, την προηγούμενη εβδομάδα που ήρθα και σε πήρα από την ταράτσα με το μαγικό χαλί και πήγαμε εκεί;». »Οχι, παππούλη» του έλεγα και στ’ αλήθεια τον πιστεύα ότι δεν θυμάμαι. Μυαλό, ε; ;) )) Και τότε εκείνος έφτιαχνε τις ατελείωτες ιστορίες του χρονο dt. Τέλος πάντων, σε βλέπαμε μαζί και τρελαινόμασταν. Πάντα. Και μιλάγαμε για κάθε ιστορία, για κάθε πέταγμα.
      Σε ευχαριστούμε και για τότε και για σήμερα που επέστρεψες.
      Φιλάκια και αγκαλίτσες!
      Και μια υποσχέση: Δεν θα μεγαλώσουμε ποτέ αρκετά για να μην αγαπάμε τα παραμύθια και ειδικά τα δικά σου.
      :) ))))))))))))))

      Παραμυθάς
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 15:25

      Συγνώμη βρε παιδιά, αλλά με έχετε συγκινήσει πάρα πολύ. Είναι η τέταρτη φορά που ανοίγω το blog από το πρωί και με πιάνουν τα κλάματα από τη χαρά μου με αυτό που γίνεται και δεν μπορώ να σας γράψω αυτά που σκέφτομαι! Αλλά πού θα πάει, θα καταλαγιάσει το πράμα… Δεν το περίμενα, δεν το περίμενα… Όχι το πόσοι είστε, αλλά αυτά που λέτε!!! Δεν το περίμενα… Βλέπετε τότε που έκανα την εκπομπή, την έκανα σαν παιχνίδι γιατί την έβρισκα τρομερά… Και τότε δεν υπήρχε AGB και τέτοια και δεν ήξερα πόσοι τη βλέπουν την εκπομπή ή πώς ένοιωθαν όσοι την έβλεπαν γιατί είσαστε μικρά και δεν κυκλοφορούσατε. Και τώρα… Τι να πω, τι να πω, τα έχω χαμένα!!! Όμως θα συνέλθω, πού θα πάει… Κι έχω πολλές ιδέες, από αυτά που μου γράφετε μού ήρθαν… Θα τα πούμε πάλι… Στην αρχή σκεφτόμουν να απαντάω στον καθένα χωριστά, αλλά έτσι σε όλους μαζί μου αρέσει πιο πολύ… Είναι σαν να είμαστε παλιοί φίλοι και ξαναβρεθήκαμε μετά από χρόνια και τρώμε και πίνουμε και μιλάμε γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, και όλοι ακούμε όλους, και όλοι μιλάμε σε όλους. Απίστευτο, απίστευτο!!!! Τα ‘χω παίξει…

      Γιάννης Μακρής
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 15:28

      Καλώς τον και πάλι.

      Ισως τωρα να σε εχουμε αναγκη περισσότερο απο ποτέ.

      Ετσι, μηπως φυγει για λίγο αυτό το αγκαθάκι που μεγαλώνει μες την ψυχη μας, οπως μεγαλωνουμε κι εμεις,

      και το νοιωθεις να χανεται οταν μονο εκει, κρυμμενοι μες τα ονειρά μας, χωρις το φοβο μην μας παρουνε χαμπαρι, ο χρονος γινεται λαστιχο, και τεντωνει για να μας χωρεσει.

      Να χωρεσει τις ελπιδες μας, τα ονειρα μας (ακομα να γινω αστροναυτης – το καλό ειναι οτι στην πορεια άλλαξα γνωμη – ειναι πολυ μοναχικά εκει πάνω) και πανω απ’ ολα την πιο αγνη αγαπη που θα χωραγε ποτε σε μια ψυχη – την αγαπη ενος παιδιου.

      estrella
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 15:48

      Ο Παραμυθάς μας !

      Εχω συγκινηθεί απίστευτα…
      Τι να πρωτοθυμηθώ..

      Με πλημμυρίζουν μυρωδιές, εικόνες, ο αδελφός μου και εγω καθισμένοι σε ένα χαλάκι που είχαμε μπροστά στην τηλεόραση..

      Δακρύζω..

      Καλώς ήλθατε !

      Flareman
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 16:19

      Δεν πειράζει κύριε Πιλάβιε, κάποια στιγμή θα καταλαγιάσει η μπόρα, το έχει αυτό το «τσουβαλάτο» η Ελληνική μπλογκόσφαιρα:D

      Αναμένουμε τα νεώτερα!

      Antonito
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 16:40

      ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.. Τόσες αναμνήσεις…

      Ο Σταύρος, ο Κωστής, η μπουλίτσα, όλοι σε βλέπαμε !!

      Να είσαι καλά για τότε, να είσαι καλά για ΤΩΡΑ !!!

      Kαλώς βρεθήκαμε :-) )

      cck
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 17:49

      τόση συγκίνηση και τόσες αναμνήσεις
      από κείνη την εποχή που «βλέπαμε» τηλεόραση

      σας ευχαριστούμε πολύ πολύ για τότε
      και σας ξανα-ευχαριστούμε για τώρα

      να είστε πάντα καλά !!!!

      ήσασταν και είστε πάντα στην καρδιά μας !!!!

      καλώς (ξανα)ήλθατε στη ζωή μας :-) )))

      ΥΓ δεν θα το αρνηθώ, με πήραν τα ζουμιά και μένα :’-)

      JENI
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 18:06

      Καλέ μου παραμυθά πόσο με συγκίνησες που δεν μεγάλωσες. Νάναι η ζωή μας τούτη ένα παραμύθι;

      Γιώργος
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 18:18

      κ.Πιλάβιε είμαι πολύ χαρούμενος που μπορώ και εγώ με την σειρά μου να στείλω ένα μήνυμα το οποίο θα διαβαστεί από εσάς..Είμαι 33 χρονών και σας θυμάμαι σαν μια γλυκιά ζωγραφιά.Μια γλυκιά ανάμνηση τότε που μαζευόμασταν όλοι η οικογένεια αγκαλιασμένοι και παρακολουθούσαμε στην ασπρόμαυρη τηλεόραση μας τα παραμύθια σου..Θυμάμαι ακόμα τις πτήσεις που έκανες και τα παραμύθια σου μας μεγάλωσαν…Για όλους εμάς είσαι και θα είσαι ο γλυκός παραμυθάς από μια γλυκιά και αξέχαστη εποχή.Δυστυχώς δεν έχω από τότε κάποια εκπομπή που θα την ήθελα πολύ…Ελπίζω να σας έχουμε κοντά μας έστω και με αλληλογραφία από εδώ και πέρα.
      Ο Θεός να σας έχει καλά….Συγκινήθηκα σνιφ

      Έχουμε και ένα φόρουμ στο οποίο αναπολούμε τις παλιές σειρές της ΕΡΤ μέσα στο οποίο ανοίξαμε μια ενότητα αποκλειστικά για τον Παραμυθά θα χαρούμε πολύ να σας έχουμε κοντά μας.Στο φόρουμ γράφει και ο ηθοποιός Τάσος Προύσαλης…

      Lilo
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 21:29

      Γεια σου κι από μένα Παραμυθά!
      Δεν συγκινήθηκα – αλλά χάρηκα που είδα ανταπόκριση και ρομαντισμό και νοσταλγία από τόσους εδώ μέσα.
      Θυμάμαι ακόμα τη μουσική της εκπομπής. Με καταδιώκει πάντα και παντού. Αλήθεια, ποιος την είχε γράψει;

      Καλώς σε βρήκαμε λοιπόν!

      confused
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 21:30

      Ελπίζω να με αφήσει το wordpress να σχολιάσω.
      Από χθες προσπαθώ να σας ένα πω ένα Καλώς Ήρθατε αλλά… μάταια. Για να δούμε τώρα…

      thanasssis
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 21:42

      Θυμάμαι πιτσιρικάς να περιμένω την εκπομπή σας!!!!

      Αυτό το πέταγμα ήταν το καλυτερό μου!!!!!!!!!!!

      Να είστε καλά.

      G.S.
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 22:04

      Αγαπητέ μου «Παραμυθά»
      Αναρωτιέμαι εάν ένα απλό «ευχαριστώ» μπορεί να χωρέσει όσα μου έχετε προσφέρει τα παιδικά μου χρόνια.
      Σήμερα είμαι 33 χρόνων και δεν σας κρύβω ότι υπάρχουν φορές που αναπολώ τις ώρε που καθόμουνα στον καναπέ, απέναντι από την παλιά ασπρόμαυρη τηλεόραση και περίμενα να δω το σήμα της εκπομπής σου.
      Συγχώρεσέ με για αυτό το «πάντρεμα» ενικού και πληθυντικού, αλλά δεν ξέρω πως θα πρέπει να σε αντιμετωπίσω. Από τη μια σε θεωρώ οικείο μου πρόσωπο και από την άλλη ως ένα αξιοσέβαστο κύριο που έχει προ πολλού πάψει να είναι ο «Παραμυθας» μας. Δυστυχώς…
      Και δυστυχώς για τή νέα γενιά που δεν έχει την τύχη να σε γνωρίζει όπως εμείς…
      Δεν σου κρύβω επίσης ότι ξεσπασα σε κλάμματα διαβάζοντας μόλις τα 10 – 15 πρώτα σχόλια των «μωρών σου».
      Δεν μπόρεσα να φτάσω πιό κάτω. Ξέσπασα… Ίσως γιατί ξαναβγήκε στην επιφάνεια η αθωότητα που είχαμε εκείνα τα χρόνια. Ίσως πάλι γιατί συνειδητοποιήσαμε πόσο έχουμε αλλάξει…
      Που θα πάει όμως; Θα τα διαβάσω αργότερα.
      Να είσαι πάντα καλά αγαπημένε μας φίλε!!!

      Ιφιμέδεια
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 22:05

      Αγαπητέ μου Παραμυθά,

      πόση συγκίνηση με πλημμυρίζει που μπορώ και επικοινωνώ μαζί σου μετά από τόσα χρόνια.

      Μου φαίνεται εντελώς εξωπραγματικό! Το blog σου εδώ μου δίνει την εντελώς μαγική δυνατότητα να επικοινωνήσω με έναν παιδικό φανταστικό ήρωα. Τι υπέροχο.

      Ναι, συγκινούμαστε όταν σε συναντάμε τυχαία στο δρόμο. Κι αν φοράμε τα μεγάλα, τα μεγαλίστικα μαύρα γυαλιά μας και νομίζουμε ότι δεν θα το καταλάβεις, εσύ το καταλαβαίνεις τελικά, όπως φαίνεται. Είσαι καταπληκτικός!

      Είμαι κι εγώ πολύ συγκινημένη τώρα και δεν ντρέπομαι να σου γράψω ότι έχω βουρκώσει.

      Πριν κλείσω το σχόλιο αυτό θέλω να σου πω ένα πολύ μεγάλο, ένα θεόρατο ευχαριστώ.

      Αλήθεια, είναι ακόμη το αγαπημένο σου φαγητό οι τηγανητές πατάτες;

      Υ.Γ. Ο άντρας μου, συνομήλικός (ήτοι 35άρης) θαυμαστής σου, στέλνει πολλούς χαιρετισμούς.

      Κ.
      10 Φεβρουαρίου 07 στις 23:37

      Με διαλύσατε. Ευτυχώς, δεν είμαι ακόμη σε επικίνδυνη ηλικία!

      Θα εκλάβω το αυριανό επεισόδιο ως δώρο γενεθλίων.

      Υ.Γ. αν δω και blog «Χιλιοποδαρούσας», δεν το γλιτώνω το εγκεφαλικό (αλλά θα έχω ωραίο πτώμα).

      Πανος
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 0:24

      Σε ευχαριστουμε πολυ Παραμυθα για το απροσδοκητο comeback!!
      Υπαρχουν παλια επεισοδια ή και αυτα τα εχουν σβησει γραφοντας επανω στις μπομπινες ποδοσφαιρικους αγωνες (οπως τοσα αλλα αριστουργηματα της κρατικης τηλεορασης?)

      άτιτλο
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 0:33

      Αναμνήσεις……

      Ο παραμυθάς είναι μαζί μας πλέον από το χώρο του blogging! Αν δεν ξέρετε για ποιον μιλάω ή πολύ μικροί είστε ή μου λέτε ψέμματα…
      ……

      dtsomp
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 2:17

      Κύριε Πιλάβιε, μόλις καταφέρατε να γυρίσετε 20+ χρόνια πίσω τους μισούς Έλληνες χρήστες του internet.

      Δεν υπάρχουν λόγια να σας ευχαριστήσουμε!

      vazzio
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 3:10

      Αγαπημένε μας Παραμυθά!!!

      Καλωσήρθατε στη ζωή μας… Νιώθω τρομερή συγκίνηση που μας μιλάτε. Αφού αγόρασα το καταπληκτικό βιβλίο σας και ενόσω ψάχνω ένα επεισόδιο σας και της Χιλιοποδαρούσας απεγνωσμένα χρόνια δεν πίστευα ότι μπορω να σας μιλήσω απευθείας! Μήπως έχετε κάπου ένα επεισόδιο μια εικόνα έστω;;;;; Δάκρυσα και δεν μπορώ να συνεχίσω…

      asteroid
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 9:48

      Τώρα εγώ, κύριε Παραμυθά μου, θα το πω (μεγαλώνοντας ντρέπομοαι όλο και λιγότερο να λέω πράγματα)… Μικρός, ήμουμα μικρομέγαλος… Πιο πιθανό ήταν δώδεκα χρόνων να (κάνω πως) διαβάζω Σεφέρη παρά παραμύθια!..
      Ένα περίεργο πράγμα, όμως… Μούτυχε να ερωτευθώ κεραυνοβόλα γυναίκα των παραμυθιών, γυναίκα πούταν πάντα παιδί και ζούσε πάντα για τα παιδιά, μιλούσε την γλώσσα τους – συχνά, μάλιστα, μόνον αυτή!.. Ήταν γραμμένο να την παντρευτώ και να ζήσω μαζί της ακριβά χρόνια…
      Κι έτσι να βρεθώ, μεγάλος πια, να εκτιμώ τα παραμύθια, να βρίσκω τα κρυφά τους μηνύματα, αξίες μέσα σ’ αυτά, που – ναι, θα το πω κι αυτό, ξεδιάντροπα! – αξίες, που λες κι έχουν μεγαλύτερη αξία για τους μεγάλους παρά για τους μικρούς!..
      Μετρήστε, λοιπόν, και κάποιον, που μόνο ακουστά σας είχε, ανάμεσα σ’ όσους θα σας παρακολουθούν… Είναι στο κατώφλι των πενήντα τώρα, αλλά, παρ’ όλ’ αυτά… επιτρέψτε του…

      Παραμυθάς
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 12:21

      Καλημέρα. Λοιπόοοοοον… Επειδή το «μελλόδραμα» συνεχίζεται κι όποτε ανοίγω το blog διαβάζω και κλαίω, θα περιοριστώ προς το παρόν σε μερικά πρακτικά και διαδικαστικά που είναι εύκολα, γρήγορα κι απλά και το απόγευμα ή αύριο το πολύ θα έχω… «συνέλθει» και θα πω πιο προσωπικά πράγματα.
      Έχουμε και λέμε, λοιπόν: 1) Μπορείτε να μου μιλάτε στον ενικό ή στον πληθυντικό, όπως σας έρχεται. Μπορείτε να με λέτε «Παραμυθά», «παππού», «καλέ, κύριε», ό,τι άλλο σας κατέβει, άντε και «Νίκο», αλλά το «Πιλάβιε», χέστε το. Δεν έχει νόημα σ’ αυτό το blog. 2) Μαθαίνω τη λογική του blog από το γιο μου, ας είναι καλά το παιδάκι μου που έμαθε κομπιούτερ από τα έξι του, γιατί έως τώρα είχα τη λογική του website και του e-mail, αλλά νομίζω ότι έχω μπει στο νόημα. 3) Ναι, δεν υπάρχουν τα επεισόδια στην ΕΡΤ, όλες οι ταινίες δεν σβήστηκαν αλλά είναι μισοκαταστραμενες. Ευτυχώς, μία εβδομάδα πριν παραιτηθώ από τη θέση του υπεύθυνου παιδικού προγράμματος, ζήτησα και μου έκαναν μία VHS με όλα τα έγχρωμα επεισόδια + 2 παλιά έγχρωμα που είχαμε κάνει δοκιμαστικά την περίοδο της ασπρόμαυρης τηλεόρασης, της οποία τα επεισόδια όντως τα σβήσανε. (Σ’ αυτά ανήκει και το «Καπέλλο μου», που λέει κάποιο παιδί ότι το έχει σε δίσκο και θα το δει τώρα και με εικόνα. Ναι, επειδή εγώ είχα κάνει και την Χιλιοποδαρούσα και την Φρουτοπία, έχω κάποια πράγματα κι απο εκεί και θα τα ανεβάσουμε κι αυτά. Ο γιος μου κοιμάται τώρα και δεν μπορώ να τον ρωτήσω, αλλά εσείς θα ξέρετε, κι αν γίνεται, μπορείτε να τα «κατεβάζετε» όλα αυτά και να τα παίρνετε. Δεν θα τα κλέβετε, θα τα «παίρνετε» γιατί είναι ΔΙΚΑ ΣΑΣ. 5) Θα φτιάξω και μια κατηγορία – για τους γονείς – με κάτι άρθρα που είχα γράψει το 1987 στο περιοδικό ΤΗΛΕΡΑΜΑ, και μετά βγήκανε βιβλίο – μην το αναζητήσετε, θα τα βάλω σιγά σιγά όλα εδώ. Αυτό το blog δεν έγινε για να πουλάει – δεν ξέρω γιατί ακριβώς έγινε, αλλά θα δείξει. Ποιος ξέρει. Αυτά προς το παρόν. Α, απάντηση σε μια ερώτηση: Η μουσική του Παραμυθά ήταν (και είναι) του Σταμάτη Σπανουδάκη, τα σκίτσα του Αλέξη Κυριτσόπουλου, και οι ιστορίες του Νίκου Πιλάβιου (που έκανε και την παραγωγή και την σκηνοθεσία) και διάφορων άλλων.
      Φιλιά.
      Υ.Γ. Άρχισα και συνέρχομαι.

      Γιώργος
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 12:49

      Τελικά τίποτα δεν πέρασε και ξεχάστηκε..Όλα είναι εδώ όπως το παλιό καιρό….Τότε καθόμασταν στην τηλεόραση και τώρα στην οθόνη του υπολογιστή.Αυτό το μπλοκάκι για εμένα είναι μια ανάσα δροσιάς μέσα στην καθημερινότητα και εσείς είστε ο πατέρας αυτού του παραμυθιού.Όλα τα παιδιά σας δίνουμε το χέρι να μας ταξιδέψετε να είστε καλά….

      Metriopathis
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 15:07

      Σας θέλουμε πίσω στην ΕΡΤ κύριε Παραμυθά! Κάντε κάτι. Όσοι είστε εδώ μέσα, φίλοι, να μαζέψουμε υπογραφές να τις στείλουμε στον κύριο Παναγόπουλο! Κόψτε τη Δρούζα!

      Mithrantir
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 15:32

      Καλώς ήρθατε στον ιδεατό μας κόσμο κε Παραμυθά :)
      Είναι ωραίο να βλέπεις τα παιδικά σου όνειρα και χαρές να σε ακολουθούν.

      Σίγουρα θα παρακολουθώ τα ταξίδια σας εδώ.

      Να περνάτε πάντα καλά.

      vazzio
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 16:16

      Αγαπημένε μου Παραμυθά,

      Δεν το πιστεύω ότι θα έρθει η στιγμή που θα ξαναδώ «Παραμυθά» και «Χιλιοποδαρούσα»… Μου φαίνεται απίστευτο… Σε ευχαριστούμε και περιμένουμε εναγωνίως…

      eleni63
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 17:31

      Tι έκπληξη!!! ΄νόμιζα ότι παραμύθια για παιδιά έγραφε μόνον η Ελένη63! Τι ευχάριστη έκπληξη λοιπόν!!! ο WhiteWoolfy and friends σας καλωσορίζει!!!

      deus x machina
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 17:32

      sas efxaristoume gia o ti mas xarisate sta paidika mas xronia,den yparxoun logia na ekfrasoun ta aisthimata mas gia tis yperoxes anamniseis pou exoume.ena megalo efxaristw ap ta vathi ths kardias mas

      Δημήτρης
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 18:49

      Τι να πω? Απλά ότι ακόμα και σήμερα 26 χρόνια μετά , πιάνω τον εαυτό μου να τραγουδά ¨ πεισματάρικο κακό μολύβι… ¨

      Koilakanthos
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 19:14

      Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την μαγεία που χαρίσατε στα παιδικά μας χρόνια, και για τις αναμνήσεις που θα κουβαλάμε για το υπόλοιπο της ζωής μας. Δε νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό που μας δώσατε όταν ήμασταν παιδία, να είστε πάντα καλά.

      kira
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 19:16

      Λατρεύω τα παραμύθια. Συμφωνώ με τονSchiller που έγραψε:
      « Βαθύτερη έννοια κατοικεί στα παραμύθια που μου λέγαν όταν ήμουνα παιδί, απ’ ό,τι στην αλήθεια που διδάσκει η ζωή»
      αλλά και με τον Μισέλ Ονφρέ
      ( « Πραγματεία περί αθεολογίας »):

      « ένα δημιούργημα της φαντασίας δεν πεθαίνει, μια ψευδαίσθηση δεν παύει ποτέ να υπάρχει, ένα παιδικό παραμύθι δεν αναιρείται »

      καλώς ήρθες Παραμυθά!

      Nikolas
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 19:30

      Καλώς σας ξαναβλέπουμε, παραμύθια τώρα και γρήγορα…
      Τα πιτσιρίκια μου σίγουρα θα ενθουσιαστούν

      georg
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 21:09

      AGAPHTE PARAMITHA,

      den gnwrizw an pragmati esu eisai autos pou mas apantaei h o gios (sas) sou,…alla auto pou diabasa peri th katastrofh tou thleoptikou arxeiou ths ekpomphs O PARAMITHAS apo thn ERT einai pragamtika kako neo. KRIMA !

      GEORG APO AUSTRIA

      GeorgiosTheGreek
      11 Φεβρουαρίου 07 στις 22:47

      Ti mou Thimizete. Ti Yperohes Stigmes…..
      Eimoun kai egw ena apo ta Mikrakia sas pou perimena pos kai pos na sas dw na petate panw apo tis skepes gia na mas peite to diko sas Patamithi…
      Eimai Xaroumenos pou sas ksanavlepw ston E-Paramithenio CYBER-Horo mas.
      Polla Filia apo tin Malta!
      http://www.hoteljuliani.com

      Γιάννης
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 0:04

      Με λένε,όπως βλέπετε, Γιάννη.Και τότε Γιάννη με λέγανε αλλά ήμουν πιο μικρός και δεν έτρωγα όλο το φαγητό μου και τα πόδια μου ήταν λεπτά σαν μπιλιαρδόστεκες.
      Τώρα πια είμαι 28-από τη θρυλική πλεόν χρονιά του 79.
      Πιάνω τα χέρια μου να τρέμουν τώρα κι υποψιάζομαι το λόγο.Το δέρμα κάτω από τα μινίγγια μου συσπάται-και δεν σας είπα τα μαλλιά εκεί στους κροτάφους έχουν γκριζάρει εδώ και χρόνια!…
      Την ημέρα τρέχω-τρέχω, όπως οι περισσότεροι να προλάβω μια μέρα,μια ζωή που κι αυτές τρέχουν κι άντε να τις πιάσεις γιατί αν δεν τις πιάσεις,θα τις πιάσουν άλλοι-έτσι τουλάχιστον μας έχουν μάθει.Βλέπω δίπλα μου να τρέχουν κι άλλοι, με βήμα ανοιγμένο βιαστικό για τις Τράπεζες και τα γραφεία,με το λαιμό τους κλεισμένο σε άσπρους γιακάδες και μεταξωτές δαντέλες.Άλλοι πάλι τρέχουν να κάνουν αιτήσεις για μια δουλειά στο Δημόσιο, που όλοι βρίζουν αλλά όλοι πάλι αποζητάνε σαν πανάκεια,ΑΣΕρΠορντας…
      Τα βράδια δεν ξέρω τι κάνουν.
      Εγώ όμως κρατάω κρυμμένο μέσα στα ρούχα μου ένα παιδί μικρό με κοντά μπλε παντελονάκια, με το μαλλί σαν «Beatles» και φακίδες στη μούρη, τελευταίο στη σειρά και κακομαθημένο, που πολλοί ντρέπονταν να το έχουν μαζί τους γιατί τους ρεζίλευε. Ένα παιδί που μικρός δεν έλεγε το ρο καθόλου και που μια φορά είχε χώσει φασόλια στη μύτη του και το κεφάλι του στα κάγκελα του μπαλκονιού.
      Το βράδυ,που λέτε, καμιά φορά ανοίγω τα ρούχα μου και τον αφήνω να βγει έξω.Επιστρέφει λασπωμένος και ιδρωμένος με το γόνατο καμιά φορά ματωμένο.Κι όταν κοιμάται, να δείτε, αγκαλιάζει το μαξιλάρι του.(Εδώ που τα λέμε,και μεγάλος που είναι πάλι το αγκαλιάζει,γιατί δεν έχει και κανέναν να αγκαλιάσει αυτόν-τέλοσπάντων.)
      Αυτό το παιδί έχει το ίδιο όνομα με μένα. Και, δείτε τώρα μια σύμπτωση, κάθε παιδί έχει το δικό σου όνομα!)

      Λιαννα
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 0:29

      Aχχχ…..και εγώ με τα δικά σας παραμύθια μεγάλωσα και μετά μαζί με τα δικά μου παιδιά,παιδάκι ακόμη και εγώ σας βλέπαμε.Εχω ακόμη εκείνο το μικρό παιδί μέσα μου,που χάρηκε αφάνταστα μολις σας είδε.Να είστε καλά

      dora
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 0:35

      Είναι συγκλονιστικό να γράφεις στο (σύγχρονο) blog,
      που άνοιξε ο Παραμυθάς των παιδικών σου χρόνων…
      Σήμερα, ώριμη γυναίκα πια, βλέποντας την αρχική εικόνα με το μαγικό πέταγμα στην ιστοσελίδα,
      απλά σκέφτομαι πώς περάσαν τα χρόνια…ωραία χρόνια…

      Φιλιά γλυκιέ μου (μας),
      καλώς μας ήρθες…

      vazzio
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 1:21

      Καληνύχτα Παραμυθά μας… Κλείνουμε τα μάτια και ευχόμαστε να ξαναγίνουμε παιδιά μπροστά στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις να βλέπουμε τις εκπομπές σου… καληνύχτα… αύριο το όνειρο μπορεί να βγει αληθινό και να δούμε πάλι «Παραμυθά»…

      PANAGIOTHS
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 2:16

      «Ο Παραμυθάς των παιδικών μας χρόνων στο Internet!» Σχόλιο, από PANAGIOTHS: Με «κακή νύχτα» ξεκινήσατε, και με «κακή εβδομάδα», παραμυθά! Εσύ διαφημίζεις το blog του γιου σου, και ο γιος σου διαφημίζει το δικό σου blog. Και καλείτε και παιδιά να σας θαυμάσουν; Δεν ντρέπεστε καθόλου για το βίντεο κλιπ «ο Χριστός σώζει», που μας προσφέρετε; Μια ζωή γελοίοι θα είστε, και από γενιά σε γενιά, και από πατέρα σε γιο εσείς οι θεατρίνοι; Αίσχος σας, ρε σεις!!!..

      Galavardi
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 4:29

      Δεν μπορείς να φανταστείς πόσες αναμνήσεις μου ξύπνησες…
      Θυμάμαι ήμουν στην 1η τάξη του Δημοτικού και σε ένα από τα διαλείμματα, ενώ παίζαμε κυνηγητό, έπεσα κ έσπασα το πόδι μου… Ευκαιρία ήταν, λοιπόν, να μη πηγαίνω σχολείο κ κάθε πρωί έβλεπα την αγαπημένη μου σειρά, τα επεισόδια της Φρουτοπίας… Τότε οι χαρακτήρες μου φάνταζαν ελκυστικά απόκοσμοι…
      Τώρα, 18 χρόνια μετά, πειράζει που συνεχίζω να βλέπω τα ίδια επεισόδια?
      Κ η Χιλιοποδαρούσα ήταν εκείνη που με έμαθε ότι τα βασικά χρώματα είναι το κόκκινο, το κίτρινο κ το μπλέ… (Η εικόνα είναι στο μυαλό μου σαν να το έβλεπα χτες…)

      Παππού ευχαριστώ για τις τόσες αναμνήσεις…

      Despina P.
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 8:18

      Καλημέρα κι από μένα!

      Πρωί Δευτέρας και δεν θα μπορούσατε να μου προσφέρετε καλύτερο τρόπο να ξεκινήσω τη μέρα μου!
      Με το που μπήκα στην σελίδα σας με έπιασαν (κι εμένα) τα κλάμματα… Γιατί συγκινήθηκα πολύ και μόνο με την εικόνα που μου θυμήσατε: εγώ κι ο αδελφός μου να τρέχουμε να καθήσουμε μπροστά στην τηλεόραση για να «πετάξουμε» μαζί σας.
      Χαίρομαι πολύ που είχα την τύχη να σας γνωρίσω κατά τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων, και ελπίζω και τα δικά μου παιδιά κάποτε να σταθούν τυχερά και να βρουν το δικό τους «Παραμυθά» που θα τα συντροφεύει σε όλη τους τη ζωή!
      Σας ευχαριστώ πολύ!

      antita
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 10:01

      Είμαι στη δουλειά και προσπαθώ να κρύψω την συγκίνησή μου.Σας ευχαριστώ για τότε.Μου χαρίσατε και μου θυμίσατε ένα κομμάτι απο τα παιδικά μου χρόνια.Χριστέ μου κλαίω..Να’στε καλά.Η γενιά μας είναι τυχερή γιατι μεγάλωσε με όμορφα παιδικά προγράμματα και ευθύνεστε κατα πολύ γιαυτό..ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ..

      Nancy
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 10:22

      Η συγκίνηση είναι πραγματικά μεγάλη!!! Πριν από λίγες μέρες αναρωτιόμασταν με την αδερφή μου τι έχει απογίνει ο αγαπημένος μας «παραμυθας» και πόσο ωραία θα ήταν και για μας και για τα παιδιά μας να ξαναζούσαμε αυτές τις όμορφες τηλεοπτικές στιγμές … και ξαφνικά εμφανιστήκε αυτό το blog!!! 32 χρονών εγώ και 38 η αδερφή μου, και μόνο για ένα επεισόδιο με τον «παραμυθά» μας που πετάει πάνω στα σύννεφα και την «Χιλιοποδαρούσα» και τι δεν θα κάναμε!!! Μας λείψατε…

      pooky
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 10:37

      Αγαπητέ Παππού,

      σ’ευχαριστώ που βρίσκεσαι μαζί μας. Αν και σήμερα μάλλον κι εγώ παππούς είμαι μια και πλησιάζω στα 40 με γοργούς ρυθμούς, θυμάμαι τις εκπομπές σου σαν να ήταν σήμερα.

      Δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι σε θυμούνται και πόσοι θα ήθελαν να είχαν στα χέρια τους τα «επεισόδια» που κάποτε βλέπαμε στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις μας. Δεν συνεχίζω άλλο γιατί δεν μπορώ.

      Να είσαι πάντα καλά και να μας μιλάς μέσα από αυτή τη σελίδα. Περιμένουμε νέα σου.

      Επισκέψου και το φόρουμ μας, εκτός από εσένα και την δική σου εκπομπή, δεν μπορείς να φανταστείς για πόσα άλλα πράγματα της εποχής εκείνης μιλάμε και πόσα θυμόμαστε.

      http://retro.ellhnismos.org/index.php

      Περιμένουμε να σε δούμε εγγεγραμένο μέλος και να θυμηθούμε πολλά!!!!!!!!

      Νά’σαι πάντα καλά να πετάμε μαζί!!!!!!!!!!

      Κay
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 11:16

      Αγαπημένε μου παραμυθά..

      Μας έλλειψες τοοοοοσο πολύ!

      Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω οτι μετά απο τόσα χρόνια..μιλάω μαζί σου..με εσένα που με έκανες να λατρέψω τα παραμύθια..

      PS: Δεν είσαι ο μόνος που κλαις…:)Χαμογελαω νευρικά..για να μην κλάψω….απο χαρά και συγκίνιση..

      anna
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 11:35

      Ακόμα χαμογελάω και προσπαθώ να φτάσω σε εκείνο το σημείο της παιδικής ηλικίας που καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση έτοιμη για … για τί άραγε; Δεν συμπαθώ τη νοσταλγία, αγαπώ όμως πολύ εκείνο το παιδί που καθόταν στο πάτωμα και αισθανόταν ότι για λίγη ώρα ο κόσμος των μεγάλων δεν είχε και τόση σημασία. Και πραγματικά, αυτό το πέταγμα σας, πολύ το ζήλευα.

      Σόφη
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 11:43

      Αγαπημένε μας Παραμυθά,
      καλώς ήρθες. Τι έκπληξη ήταν αυτή!
      Είμαι κι εγώ βουρκωμένη όπως κι όλοι οι άλλοι σχεδόν. Απίστευτο δεν είναι; Πρέπει να νιώθεις πολύ περήφανος που μόνο με την εμφάνισή σου πλημμύρισες τόσο κόσμο με τόση συγκίνηση και τόσες πολύτιμες αναμνήσεις! Να είσαι πάντα καλά!

      sofia
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 11:46

      xriste mou….. tosa synaisthimata, toses anamniseis poy mporei na soy jypnhsei enas anthropos, ena prosopo k otan olla ayta sindeonte me tin paidoiki soy ilikia [oso dyskoli k an itan] einai MAGEIKO
      na eiste panta kala k panta gelastos san… paidi

      chrisanthi
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 12:22

      Καλημέρα, καλώς ήρθατε πάλι κοντά μας.

      Μιας που εγώ δεν γνώρισα παππού τη θέση του είχατε πάρει εσείς όταν ήμουνα μικρούλα.. αγαπητέ Παραμυθά.

      Περιμένω πως και πως να σας γνωρίσει και ο γιός μου και να τον αγκαλιάσετε και αυτόν όπως εμάς τότε (κοντεύει τα δύο τώρα)..

      Ευχαριστούμε για όλα !

      Stavros
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 12:55

      Γαλα, μπισκοτα ή κεϊκ
      αυτο το απαισιο σήμα της ΕΡΤ…

      05:29:50
      05:29:51
      05:29:52
      05:29:53
      05:29:54
      05:29:55
      05:29:56
      05:29:57
      05:29:58
      05:29:59

      και μετά ο εθνικός ύμνος…
      και μετά Επιτέλους τα Παιδικά!

      back to work lazy punks!!!

      spiros
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 13:05

      paramitha mou geia sou
      sigkinithika poli pou eida kati apo ta paidika mou xronia, se exo pragmatika mesa stin kardia mou. pragma pou me exei epireasei kai akoma apozito paramithia!!! elpizo tora me to blog auto na mporeso na ksefigo apo ta dithen kai na «akouso» kanena paramithaki na koimitho….
      kalos irthes

      Κώστας
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 13:38

      Παραμυθά καλή σου μέρα,

      Θύμισες ανέμελα χρόνια σε έναν 35άρη καριερίστα που καλά καλά δεν προλαβαίνει να δει την 5χρονη κόρη του παρά μόνο τα Σαββατοκύριακα.

      Έχεις και τα χαιρετίσματα από την συνομίλικη γυναίκα μου

      suzanitta
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 15:18

      ti na pw kai egw… triantarizw se ligo alla ton paramu8a mou den ton 3exasa!!!

      gurisa 3afnika polla xronia pisw kai pragmatika xairomai gia auto…

      kalws mas h8res paramu8a mas!!!

      Cristina
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 15:28

      Μόλις είδα το blog έβαλα τα κλάματα… Τόσες όμορφες στιγμές, τόσες αναμνήσεις…
      Πώς να ξεχάσει κανείς τις ομορφιές των παιδικών του χρόνων;
      Πάντα εκεί γυρνάμε…

      Πόση ανάγκη είχα ένα αληθινό σημαδι από τα παιδικά μου χρόνια…

      Κε Πιλάβιε σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλα όσα μας δώσατε, για όλες αυτές τις πολύτιμες αναμνήσεις και που τόσα χρόνια μετά μας δίνετε τη δυνατότητα να σας το πούμε…
      Σας ευχαριστώ…

      Υ.Γ.: Πολλούς χαιρετισμούς στον Τιμολέων και τη Ροζαλία! χιχιχι! :D

      kollitiri
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 16:44

      Τι να πώ… Μόνο συγκίνηση μπορεί να προκαλέσει αυτή η τεραστίων διαστάσεων έκπληξη!!! Τι να πρωτοθυμηθώ, την αγωνία που είχα να δω το επόμενο επεισόδιο, το πόσο μαγεμένοι ήμασταν …

      Κρίμα που δεν υπάρχουν έστω και σε αντίγραφα τα καταπληκτικά επεισόδια που βλέπαμε μικροί.

      Είμαι σίγουρος ότι η κόρη μου θα ενθουσιαστεί με αυτό το site, ίσως γιατί της έχω μεταφέρει πολύ λίγη μαγεία από εκείνη την πραγματικά καλύτερη και αθώα εποχή χωρίς τα Pokemon, τα DVD και τις Μπάρμπες …

      Ελπίζω τα παιδία σας (γειά σου Μαρία) πλέον να μπορέσουν να διασώσουν με την χρήση της ηλεκτρονικής τεχνολογίας όσο περισσότερα μπορούν.

      Αγαπητέ μου παραμυθά

      Σε ευχαριστώ πολύ, και καλή συνέχεια

      Μιχάλης

      cghera
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 16:49

      Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη και μπραβο και στο Pathfinder που σας έκανε λινκ.
      Κύριε Πιλάβιε μας γυρίσατε χρόνια πίσω, θυμήθηκα τα παραμύθια σας και τη χιλιοποδαρούσα και εκείνα τα Κυριακάτικα μεσημέρια που σας έβλεπα παρέα με τους γονείς μου και τον αδελφό μου. Συνεχίστε τα παραμύθια μέσα στον κυβερνοχώρο. Πόσο θα ήθελα να δω το υλικό σας ξανά….Θα γίνετε φυσικά αμέσως post στο del.iciο.us
      Υ.Γ. Κάποιος Panagioths πιο πάνω έγραφε κάτι αηδίες. Μην δίνετε σημασία, σε όποιον δεν αρέσει να μην ξαναμπει.

      kostas
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 17:59

      kalispera sas kai sas euxaristw pou mou thimisate oti kapote zousa stin athootita.ki oti efoson iparxoun kales anamniseis borei na iparxei elpida kai gia melodikes kales stigmes.na eiste kala kai tha sas diavazoume oso adexoume.euxaristoume.

      zahos samoladas
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 18:32

      Kyrie Pilabie, auto ki an einai ekpli3i…Katarxin tis kalyteres eyxes gia to gio sas…toulaxiston i paradosi sas 8a synexistei me enan allo «paramy8a’ neas genias.
      Einai megali xara gia mena na sas blepw estw kai mesw diadiktyou. Sas 8ewrw pneumatiko mou patera, xarh se sas brika epikoinwnias kai xarh sth mageia mesa apo tin opoia antimetwpiza ws paidi kai ws efhbos ti sxesh me thn tv brhka to dromo mou sto xwro.Eiste o prwtos shmantikos an8rwpos pou gnwrisa se ayti ti douleia. Shmantikos oxi logw 8eshs, alla logw h8ous, kalosynhs kai frontidas gia emas tous periergous ths epoxhs mas pou twra perasame stin apenanti ox8i tou Roybikwna. Na eiste panta kala kai elpizw na ta poume kai apo konta.

      Γιάννης Μακρής
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 18:39

      Μάλλον αυτός ο Panagioths πρεπι να πέρασε ασχημη παιδική ηλικια… φαντάζομαι τον μπαμπα του στρατιωτικό να του αλλαζει το καναλι και να βαζει ΥΕΝΕΔ…. :P

      Ας του πουμε λοιπον οτι ΠΟΤΕ δεν ειναι αργα να γινεις Ανθρωπος, και ποτε δεν ειναι αργα να νοιωσεις παιδι. Ποτε δεν ειναι αργα να μαθεις να αγαπας, ποτε δεν ειναι αργα να μαθεις να ζεις.

      SubOceana
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 18:46

      Αγαπημένε μας παραμυθά,

      αισθάνομαι πολύ τυχερή που «ζω» αυτό που συμβαίνει εδώ μέσα.
      Ας μην ξεχνάμε ότι στον κυβερνοχώρο όλες οι συγκινήσεις είναι πλασματικές αλλα αυτή δεν μοιάζει για τέτοια.
      Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα-ικανότητα να αγγίξουν τις ψυχές άλλων όπως εσύ;
      Οι εποχές έχουν αλλάξει… και χάσαμε άλλος λίγο άλλος πολύ τον δρόμο μας
      Διαβάζοντας τα σχολια σε αυτό το blog νιώθω πως τίποτα από τα ουσιαστικά δεν έχει χαθεί απλά έχει ξεχαστεί.

      Δείξε μας το δρόμο πάλι
      Ίσως τελικά τα καταφέρουμε :)

      Thank you!

      vanda
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 18:46

      Αγαπητε μας παραμυθα ειμαστε πολυ χαρουμενοι που σε ξαναβρηκαμε. Περιμενουμε με λαχταρα να ξαναδουμε τα παραμυθια σου!!!!!!!!!!!!!

      Τzou
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 20:30

      Ευχαριστώ για ολά τα Παραμύθια και για οσά τότε εμοιαζάν μεγάλα και τόσο μακρινά αλλά ταυτόχρονα τόσο κοντίνα.

      vazzio
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 20:40

      ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ!!!!! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!! ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟ!!!!! ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!!! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!!! …περιμένουμε και άλλα και άλλα και άλλα…

      Γιώργος
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 22:18

      Το πρώτο βίντεο του Παραμυθά μας είναι γεγονός..Αυτή την στιγμή γίνεται η προετοιμασία για να το δω!
      Έχω δίπλα μου ένα κουτί χαρτομάντιλα γιατί θα μου χρειαστούν..Είμαι εκστασιασμένος!!!!!!!!

      KWSN-Men
      12 Φεβρουαρίου 07 στις 23:37

      Γεια σου Παραμυθά μου

      Έχω μόλις πατήσει τα τριάντα, τα μαλλιά έχουν γκριζάρει εδώ και καιρό, και εκεί που πάει να με πάρει απο κάτω, να σου ο Παραμυθάς.

      Σε ευχαριστώ, μόνο και μόνο που θυμήθηκα αυτά τα χρόνια, με έκανες να χαμογελάσω όπως δεν είχα για πολλάααααα χρόνια.

      Να είσαι πάντα καλά, χιλιάδες παιδάκια αρκετών Μαΐων σε έχουν μέσα στη καρδιά τους.

      Giorgos
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 0:50

      Καλώς ήρθες στην παρέα μας και πάλι παραμυθά !!

      Η ανάμνηση σου μας γαλούχησε και σήμερα, εδώ στο blog σου ψάχνουμε το παρελόν μας και τα παιδικά μας χρόνια.

      Φόρα λοιπόν το μαγικό σου γιλέκο και ταξίδεψε μας, όπου αγαπάς.

      Κάθισα σταυροπόδι όπως και τότε και περιμένω να χαθώ μέσα το «σύγχρονο» παραμύθι σου.

      Καλή αρχή.

      Sophia Lych
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 8:12

      Kalimera kalimera paramitha!!!
      Kalos irthate!
      Siginithika otan mu estile afth th selida i kollith mou filh Elisavet, pou tha ginei mitera se ligous mines. Eimuna 2 xronon otan vgike ston aera afth i ekpobh, to 78.
      Makari na itan teties ekpobes kai simera!!!
      Alitheia, mu leipei!

      Na sai kala paramitha,
      thimithika ta paidika mou xronia.

      filia,
      sophia.

      xazomama
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 9:16

      Απρόσμενο δώρο για εμάς και για τα μικρά μας :0)

      Τη σελίδα μου την υπέδειξε μια διαδικτυακή φίλη και επίσης μαμά. Στο δικό της μύνημα μου έγραφε «πήγαινε να το δεις τώρα. κλαίω»

      όταν άνοιξα το Link ξέρω ακριβώς πως ένιωσε.

      Eυχαριστώ που είσαι ακόμα εδώ μαζί μας :0)

      antonis
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 9:44

      Πάτησα το play με σκοπό να δω λίγο (η γνωστή αναίτια βιασύνη), αλλά δεν μπόρεσα να το σταματήσω. Ήθελα να δω τι θα γίνει. Συγκινήθηκα.

      Είναι απίστευτο με πόσες εικόνες γέμισες τη φαντασία μας Παραμυθά. Ένας ολόκληρος παραμυθένιος κόσμος. Bλέποντάς σε απορώ κι εγώ πώς χώρεσαν όλα αυτά σε ένα λευκό χαρτί. Χωρίς κινούμενα σχέδια, χωρίς 3D, σχεδόν χωρίς τίποτα… μόνο με ένα απλό μολύβι! Αλλά τι λέω… τελικά είχες δίκιο.
      Ήταν όντως μαγικό αυτό το μολύβι!

      ΕΛΙΝΑ
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 10:39

      Αγαπημένε μου Παραμυθά

      Τώρα που πλέον έχω μπει για τα καλά στον κόσμο των «μεγάλων» αλλά στην ψυχή μου νιώθω ακόμα ένα μικρό παιδάκι, παρόλο που από τότε ήρθαν στη ζωή μου πολλά γεγονότα όμορφα, άσχημα, εκπλήξεις ευχάριστες και δυσάρεστες που άφησαν πολλά χαραγμένα στην ψυχή μου ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων παραμένει ο ίδιος, αναλοίωτος και ικανός να στηρίξει ακόμα τα ονειρά μου….
      Ευχαριστώ που επέστρεψες…….

      Νικόλας
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 15:03

      Καλώς σε ξαναβρήκαμε!!!

      Με έσωσες!!! Τώρα που έκανα παιδί, θυμήθηκα τα δικά μου παιδικά χρόνια και μέσα στις πρώτες μου αναμνήσεις ήταν πάντα ο ιπτάμενος παραμυθάς. Με έσωσες, γιατί αν έχω την ευκαιρία να δείξω στο παιδί μου αυτά που έβλεπα εγώ θα μπορώ να ελπίζω ότι θα μάθει κάτι σωστό από αυτό το χαζοκούτι!
      Ευτυχώς που υπάρχεις και εσύ (και ευτυχώς που ο γιός σου είναι blogger!)

      Να ‘στε καλά όλοι σας!

      Χαραμό
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 15:03

      Αγαπητέ Παραμυθά.

      Ευτυχώς που ο τρόπος επικοινωνίας μας είναι ηλεκτρονικός, γιατί νιώθω έναν κόμπο από παράξενη συγκίνηση και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να σου μιλήσω «ενώπιος ενωπίω»…
      Είτε το θέλεις είτε όχι είσαι ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της παιδικής μας ηλικίας, πράγμα που το έχεις ίσως ήδη καταλάβει…
      Καλορίζικο λοιπόν το blog και ελπίζω να μας χαρίσεις αρχειακό υλικό (έννοια σου, τισμουδιά στην ΕΡΤ, άλλωστε οι παιδικές μας αναμνήσεις δεν είναι ιδιοκτησία κανενός). Περιμένω με αγωνία να σε ξαναδώ να πετάς και περιμένω να μεγαλώσει και η 8 μηώνμ κόρη μου για να σας συστήσω…

      Να είσαι καλά…

      alexandros.
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 20:02

      ..den to perimena oti kai sta 25 mou i mama mou tha mou elege akoma paramuthia…
      -’Mpes na deis to blog tou Nikou’ leei.
      -Ma poio blog poianou nikou?..
      ..kai me piasane ta klamata…

      Eisai atofio kommati twn paidikwn mas psuxwn!!!
      euxaristw! 25 xronia meta..

      Ρενάτα
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 20:23

      Δεν μπορώ να το πιστέψω. Μαγική ήταν η εκπομπή σας. Αν ακι ήμουν στα 11 όταν άρχισε θυμάμαι που τη βλέπαμε με τη μικρή μου αδερφή.Πόσες φορές λαχτάρησα εκείνο το μολύβι …
      Άραγε τι να κάνει μετά τόσα χρόνια η μάγισσα Κλο-κλο ?

      tsopanis
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 21:30

      Μόλις ανακάλυψα και εγώ το ιστολόγιό σας αγαπητέ μου, (-ή μάλλον- «μας») . Κάλλιο αργά παρά ποτέ !!!
      Ακόμη ένας 29αρης (από αύριο) που μεγάλωσε μαζί σας και έχει τις καλύτερες αναμνήσεις.
      Που είσαστε τόσο καιρό;;;
      Καλή αρχή…

      GC
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 22:25

      Καλέ μου Παραμυθά,

      Δυστυχώς έφτασα 28 χρονών και δεν έμεινα παιδί όπως ήθελα μικρή όταν σε έβλεπα. Γιατί έλεγα άμα μεγαλώσω που θα πάει ο Παραμυθάς μου, θα τον χάσω?
      Τελικά φαίνεται πως δεν τον έχασα και ακόμα και αν δεν τον θυμάμαι πολύ καλά, αυτό που θυμάμαι σίγουρα είναι πως ο Παραμυθάς μου ήταν κάτι σαν ήρεμο λιμάνι κατά την διάρκεια των δύσκολων παιδικών μου χρόνων.
      Ελπίζω να είσαι εδώ γερός δυνατός και υγιής και για τα δικά μας τα παιδιά, για να έχουν και αυτά τον Παραμυθά τους.
      Α στο καλό με πήραν τα κλάμματα..

      panos vw
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 23:08

      Αγαπητε μας παραμυθα καλησπερα! Ειναι απιθανο που ξαναβρισκομαστε μετα απο τοσα χρονια.Περιμενουμε να μας χαρισεις τις ιδιες απιθανες στιγμες με τοτε!!!!!

      jb
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 23:49

      na loipon to noima tis imeras mou…. oute katalava pos vrethika edo.
      eytyxos pou to «sympan» kanei akoma ton mystiriodi synomoti.
      allos enas filos apo ta palia mazi stin parea sas loipon.
      kali synexeia se olous kai mia eyxi: diadoste to..

      northaura
      14 Φεβρουαρίου 07 στις 18:31

      τα ειπανε ηδη όλοι όλα, αλλα αυτο το παιδακι που κοιμοτανε χρονια και τωρα φωναζει δυνατα με τρομαξε και κλαιω
      καλωσηρθες

      cuentos_nat
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 0:00

      είμαι πολυ συγκινημενη γιατι εβλεπα ανελειπως τα παραμυθια τοτε και νομιζω οτι συνεχιζω ακομα ,μονο που τωρα τα βλεπω με κλειστα ματια.Αλλωστε cuentos στα ισπανικα σημαινει παραμυθια.Καλως ηρθατε λοιπον και περιμενω ανυπομονα.

      Kellina
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 9:34

      Αγαπητέ κύριε Νικο, καλημέρα.
      Πρώτα να ευχάριστήσω την φίλη μου που μου έστειλε την σελίδα και με γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Μετά εσάς για τα όμορφα παιδικά – εφηβικά χρόνια που μας χαρισατε μπροστά στην τηλεόραση.
      Καθόμουν με την αδελφή μου (έξι χρόνια μικρότερη μου) και βλέπαμε όλες αυτές τις παιδικές σειρές. Και τώρα το ίδιο θα κάναμε αν τις έδειχνε κάποιο κανάλι μαζί με τα παιδιά μας (αυτό και αν είναι παραμύθι – και μόνες μας θα μια χαρά θα τις παρακολουθούσαμε).
      Μιλάω στα παιδιά μου για τον Παραμυθά, την Χιλιοποδαρούσα, την ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ όταν εκείνα βλέπουν κάποιες σειρές με κακάσχημα cartoons.
      Πολύ χάρηκα και συγκινήθηκα επίσης. Με κοιτάζουν και οι συνάδελφοι παράξενα.
      Στο προσωπό σας βρήκαμε τον παππού που δεν γνωρίσαμε ποτέ, στα λόγια του Τριβιζά το γέλιο.
      Χαίρομαι που σας ξαναβρήκαμε.

      Έφη
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 11:57

      Υπέροχο – δεν έχω λόγια!!!

      Αν δε με ενημέρωνε ένας φίλος μέσω email δεν θα είχα πάρει χαμπάρι…

      Από όλες τις προσφωνήσεις που προτείνεις προτιμώ το «καλέ κύριε»!!!

      Μεγειά λοιπόν το blogάκι καλέ κύριε και σε ευχαριστούμε που θα μας κάνεις να αισθανόμαστε και πάλι -έστω για λίγο – παιδιά!

      georgia
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 14:49

      Απίστευτο μου φαίνεται που μια μέρα με χίλια προβλήματα σαν τη σημερινή έπεσα πάνω στο blog του Παραμυθά. Δεν φαντάζεστε πόσο φανατική παραμυθατζού ήμουν (και είμαι) αγαπητέ μου κ. Πιλάβιε.
      Δε νομίζω πως είχα χάσει εκπομπή σας. Μάλλον είμαι σίγουρη.
      Μεγάλωσα με τα παραμύθια σας και σας αναζητώ ακόμη. Σας θυμάμαι να πετάτε στον ουρανό, φέρνω στο μυαλό μου τα απογεύματα των παιδικών μου χρόνων και λίγο δακρύζω. Από χαρά και μελαγχολία την ίδια στιγμή.
      Να είστε πάντα καλά και να μη μας αφήσετε τώρα που σας βρήκαμε ξανά.

      despoina
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 15:11

      η αλήθεια είναι οτί ήμουν από αγέννητη μέχρι μια σταλιά παιδάκι όταν σας ανακάλυψα!!δεν καταλάβαινα πολλά τότε αλλά σας έλεγα «ο παππού;»!!κι ήμουν σίγουρη οτί είστε ο παππούς μου :) μπορεί να σας θυμάμαι αμυδρά όμως μόλις είδα την φώτο σας ένιωσα μια ζεστασιά και ένα χαμόγελο επισκέφτηκε τα χείλη μου :) να είστε πάντα καλά!!

      andreas
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 16:17

      Τώρα στα 32, να προσπαθώ να κρύψω τα βουρκωμένα μάτια μου πίσω από μια οθόνη , είναι καλή εικόνα ?
      Όχι μόνο καλή αλλά θεϊκή…για τι θεϊκό είναι το αίσθημα της γαλήνης και της αθωότητας που νιώθαμε τότε και κάπου το χάσαμε…
      Να είστε καλά που μας το θυμίσατε και να ξέρετε ότι όλοι εμείς που θα αποκτήσουμε σε λίγο παιδάκια ή που έχουμε και είναι μικρούλια, θα θελαμε πολύ να έχουν την γαλήνη και την αθωότητα που είχαμε κι εμείς … ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ !!

      Αννούλα
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 19:43

      αγαπημένε μου Παραμυθά!!!!

      Μόλις χθες ένας φίλος μου, μου έκανε το καλύτερο δώρο!Μου χάρισε μέσω του μπλόγκ σου, τις πιο γλυκές και αθώες αναμνήσεις μου!Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη καθώς και τώρα που προσπαθώ να γράψω αυτές τις λίγες λέξεις!! Εκλαιγα και κλαίω σα παιδί με το που αντίκρυσα τον αγαπήμενο μου παραμυθά και την γλυκιά του εκπομπη που μας κρατούσε παρέα μας «ταξίδευε» με τα φτερά της δικής σου και της δική μας φαντασίας!
      Μακάρι να έμεναν όλα τόσο απλά όπως τότε!Μια γλυκιά αίσθηση ήρθε και φώλιασε στη καρδιά μου απο χθες ξανά!!
      Σε ευχαριστώ που με μεγάλωσες τόσο όμορφα, σε ευχαριστώ που ξαναβρέθηκες στη ζωή μου!

      kanty
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 10:05

      Καλημέρα!!!!!!!Τί ευχάριστη έκπληξη!!!!!Τί συγκίνηση!!!!!!Δεν περνάει μέρα που να μην αναπολώ και να μην εύχομαι να μεγαλώσει το παιδί μου με τις δικές σου ιστορίες.Εμείς τα μωρά σου , σ’ ευχαριστούμε για ό,τι μας έδωσες , για τογλυκό πέταγμά σου , σ΄ευχαριστούμε που υπήρξες στην ζωή μας και σαν χάρη εγω προσωπικά θερμοπαρακαλώ εσένα και όλους τους φίλους μας , όλη την γενιά μου,να προσπαθήσουμε όλοι μαζί ώστε να ξαναπροβληθούν απο την ερτ όλες οι παιδικές εκπομπές που έχουν να προσφέρουν πράγματα στα παιδιά μας και να τα κάνουν καλύτερους και πιο ευτυχισμένους ανθρώπους.

      marios
      17 Φεβρουαρίου 07 στις 3:24

      Akou den mporeis na grapseis pia…esy eise o mythos..ola ta alla einai para-mythia… :P p

      xairomai pou se gnorizo mesa apo ayta ta posts 20-kati xronia meta…

      tha mporousa na grapso 37958632 selides gia tis eikones, ta synaisthimata kai tis myrwdies pou mas prosferes tote opws kai simera…..alla, alla…..

      malor
      18 Φεβρουαρίου 07 στις 19:18

      ωστε ετσι εισαι εγχρωμος!!

      μ επιασαν τα κλαματα που σε ξαναειδα. σ ευχαριστω για τα παιδικα μου χρονια. καλωσορισες!

      ημεροδρόμιο
      19 Φεβρουαρίου 07 στις 19:48

      καλώς ορίσατε.
      τί ωραίο δώρο επιστροφής μας κάνετε.

      πρέπει να ψάξω να βρώ αντίγραφα ιστοριών που σας έχω στείλει. Η μητέρα μου πρέπει να έχει κρατήσει κάποια.

      Θα σας επισκέπτομαι πολύ συχνά!

      Αννούλα
      21 Φεβρουαρίου 07 στις 19:05

      kanty πολύ καλή η ιδέα σου, αλλά εγώ γιατί νομίζω οτι η Ερτ δε θα το έκανε ποτέ αυτό,όσα γράμματα,μέηλ, τηλέφωνα και αν λάμβανε??!!! :ο((

      vazzio
      22 Φεβρουαρίου 07 στις 1:49

      Σε ευχαριστούμε Παραμυθά μας… Θέλουμε κι άλλη κι άλλη κι άλλη Χιλιοποδαρούσα και αν είναι δυνατόν μια ολόκληρη εκπομπή…

      vaskan21
      22 Φεβρουαρίου 07 στις 13:48

      παρολο που δεν θυμαμαι την εκμπομπη σας(γεννημενος την δεκαετια το 80) πιστευω οτι αυτο το blog θα με κανει να σας αγαπησω οπως πολλοι αλλοι!

      vaskan21
      22 Φεβρουαρίου 07 στις 13:48

      παρολο που δεν θυμαμαι την εκπομπη σας(γεννημενος την δεκαετια το 80) πιστευω οτι αυτο το blog θα με κανει να σας αγαπησω οπως πολλοι αλλοι!

      marilia
      25 Φεβρουαρίου 07 στις 1:20

      Παραμυθά μου!!!!

      Τι όμορφο να σας ΞΑΝΑσυναντώ μετά από τόσα χρόνια!!! Δασκάλα σήμερα, 25ετής και τα παραμύθια είναι στο καθημερινό μας πρόγραμμα!

      Δεν ήξερα ότι… μπλογκάρετε και ομορφαίνετε την μπλογκόσφαιρα! Μόλις σήμερα το έμαθα. Αλλά από ‘δώ και στο εξής, θα σας επισκέπτομαι καθημερινά!

      Καληνυχτοφιλιά!

      Μαριλία

      ABBA
      25 Φεβρουαρίου 07 στις 16:39

      ΤΙΜΟΛΕΩΝ,ΡΟΖΑΛΙΑ,Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ,Ο ΠΙΚΟΣ ΑΠΙΚΟΣ ….
      ΚΑΙ ΚΛΑΜΑ Η ΚΥΡΙΑ…ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΡΥ.
      κ.ΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΣΑΣ ΛΕΩ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ…
      ΦΤΑΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΚΕΜΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΝΤΙΤΖΙΜΟΝ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΡΑΤΟΜΟΡΦΑ ΠΟΛΕΜΟΧΑΡΗ ΟΝΤΑ.
      ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ(ΟΧΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ)ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΗΣΥΧΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

      jb
      25 Φεβρουαρίου 07 στις 20:58

      Ayto pou exo na moirasto mazi sas, einai oti i kori mas – sxedon 2,5 eton – eno exei prosvasi se artia proetoimasmena kinoumena sxedia, molis eide tis protes skines tou «Poios eimai», emeine siopili kai aporofimeni toso poly pou tora pia to tragoudi tou mageira to fonazei mazi tou! «Kai tiganites patates mpampa…»

      piros
      2 Μαρτίου 07 στις 21:06

      Den to pistevo oti dakrisa, den katalavaino giati…
      Mia olokliri genia egine trianta, pote perasame ap tin alli plevra, pote giname «megaloi» ? Pote arxisame na oneirevomaste afksiseis kai proagoges?
      Ti oneirevomastan tote? Mporeite na mas thimisete?
      Kalos orisate, exoume kairo na ta poume….

      Μάνος Συλλιγνάκης
      21 Μαρτίου 07 στις 21:49

      Παραμυθά παραμυθά, δεν σου φτάνουν τα γλυκά;
      Θέλεις και τηγανιτές πατάτες!

      Αγαπημένε μου Νίκο,
      Τι να πρωτοπώ. Μου έδωσε το link αυτό η αδερφούλα μου, 5 ετών μεγαλύτερη μου(είμαι 31), που με ανεχόταν να σε βλέπουμε μαζί. Είχα την μεγάλη τύχη να σε συναντήσω από κοντά 2 φορές, μία φορά μικρός στο μέγαρο (χόρευα στο συγκρότημα της Ρούλας Μουζουράκη), και μία φορά πριν 5-6 χρόνια έξω από το Δημαρχείο του Περιστερίου που είχες έρθει για μία εκδήλωση. Ευτυχώς που κοιμάται ο γιος μου, να μην τσαλακώσω την εικόνα του «ΑΝΤΡΑ» πλέον, που κλαίει. Νομίζω πως η θύμηση σου αυτή είναι ότι καλύτερο συνέβη αυτές τις άχαρες μέρες άτονης ζωής που διανύουμε.

      Σε ευχαριστώ πολύ

      Μάνος

      Vanda
      22 Μαρτίου 07 στις 13:55

      ευτυχώς που διαβάζω πως οι περισσότεροι (για να μην πω όλοι και με με πουν υπερβολική) συγκινήθηκαν, βούρκωσαν, έκλαψαν και δεν είμαιι η μόνη!!!
      Φιλιά!

      κρουστος
      22 Απριλίου 07 στις 11:35

      κ παραμυθα που κρυψατε το μολυβι σας?Μονο αυτο θα μπορουσε να μας επιστρεψει τη παιδικη μας αφελεια και αθωοτητα να μας κανει παλι μπομπιρες και πιτσιρικες για να χρωματισουμε τα τοσα πολλα γκριζα της εποχης και να βαλουμε μουστακια γυαλια και χοντρα φρυδια σε ολους αυτους που επιμενουν να μας κοιμιζουν χωρις ουτε ενα παραμυθακι.Σε ευχαριστω για ολα

      κορινα
      22 Απριλίου 07 στις 18:34

      δεν φανταζόμουν οτι ανοίγοντας την τηλεόραση μου το πρωί θα ξεκινούσα ένα ταξίδι μοναδικό .Ενα ταξίδι στον ξεχασμένο κόσμο των παιδικών μου χρόνων.πόσα παραμύθια ,πόσες εικόνες,πόσα όνειρα.αλλα και μετα στη σχολή ,πόσα δεν μαθαμε ,πόσα δεν νιωσαμε!Σας ευχαριστώ για αυτό το ταξίδι στις αναμνήσεις ,για αυτα τα δάκρια χαράς,για αυτο το ξυπνημα του μικρού παιδιού που νομιζα οτι έχασα.Σας φιλώ βαθιά συγκινημένη.Καλή εβδομάδα.

      ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
      30 Απριλίου 07 στις 14:27

      Συγχαρητήρια παραμυθά μου μέσα από την καρδιά μου.Εγώ καλέ μου άγνωστε φίλε-το πρόσωπό σου γνωστό σε μένα μέσα από τα όμορφα παραμύθια σου- δεν μεγάλωνα με αυτά .Μάλλον …γύριζα τα χρόνια μου πίσω.Γινόμουνα μικρό παιδάκι και σε παρακολουθούσα με θρησκευτική ευλάβεια όταν είχα καιρό . Τώρα που σε βρήκα ξανά μπροστά μου θα διαβάσω σου υπόσχομαι όλα όσα κατά καιρούς έχεις γράψει ή αφηγηθεί . Θα χαρώ πολύ να σε ακούσω στο τηλέφωνο το οποίο θα βρείς στον κατάλογο της πόλεως Βόλου .Είμαι πολύ μεγαλύτερος από σένα στην ηλικία αλλά θέλω πολύ να είσαι και ο δικός μου Παραμυθάς !!

      odysseas_3
      13 Ιουνίου 07 στις 10:21

      Μόλις ανακάλυψα το blog. Είμαι 35 ετών, μεγάλωσα με τις εκπομπές που εσείς και άλλοι εμπνευσμένοι άνθρωποι δημιούργησαν από τα τέλη του 70 και για μια δεκαετία περίπου. Ψάχνω να βρω κάποιες από αυτές στο διαδύκτιο. Είναι κρίμα που αντίστοιχες παραγωγές δεν βρίσκουν χώρο πια στα τηλεοπτικά προγράμματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι της ηλικίας μου θα θυμούνται τη Χιλιοποδαρούσα, τη Φρουτοπία, την Τενεκεδούπολη, σαφώς τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ μας, αλλά και εκπομπές κινουμένων σχεδίων με ποιότητα όπως τον Nils Holgersson, το μυστικό σιδηρόδρομο και τόσα άλλα. Μακάρι να εμπνεύσετε τους ανθρώπους που έχουν την ευθύνη για τα τηλεοπτικά προγράμματα στα κανάλια ώστε και αυτοί να δώσουν χρόνο από αυτά σε παρόμοιες με τις δικιές σας παραγωγές. Να είστε πάντα υγιής και ευτυχισμένος.

      maroulita
      30 Ιουλίου 07 στις 15:30

      Αγαπητέ κύριε Παραμυθά,

      Αναρωτιέμαι αν μπορείτε να με βοηθήσετε να θυμηθώ τον τίτλο μια παιδικής σειράς που έπαιζε η ΕΡΤ και σαν σκηνικό είχε έναν παππού με έναν σκύλο που έλεγαν ιστορίες μπροστά στο τζάκι.
      Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την βοήθεια σας.

      Μαρουλίτα

      aggeliki
      26 Οκτωβρίου 07 στις 13:35

      Κάποτε σ΄ένα φίλο, που το νήμα της ζωής του άρχισε να τυλίγεται σε κουβαράκι και η γιαγιούλα δίπλα στο τζάκι δεν μπορούσε να πλέον πλέξει…, χάρισα ένα παραμύθι με την αφιέρωση: Γιατί τα παραμύθια τα χρειαζόμαστε στα δύσκολα…
      Σήμερα δουλέυω σ΄ένα σκληρό για γυναίκα εργασιακό χώρο. Αλλά μέσα στην καρδιά μου, εκεί σε μια γωνιά, προς τ΄αριστερά, στο πίσω μέρος της, έχω κρυμμένο ένα κουτάκι με τα παραμύθια σας, όχι τόσο με το περιεχόμενό τους, όσο με τον τρόπο δημιουργίας και παρουσίασής τους (ο ιπτάμενος ασπρομάλλης ταξιδιάρης παραμυθάς)…Πόσο σημαντική δουλειά κάνατε τότε! Βάλατε το ταξίδι μέσα μας. Δε χρειάζεται να φύγεις από την πόλη που εργάζεσαι. Χρειάζεται μόνον να κοιτάξεις μέσα σου, στο μικρό κουτάκι και έχεις ήδη ξεκινήσει το ταξίδι σου…

      Λήδα
      27 Οκτωβρίου 07 στις 22:40

      Αγαπημένε μου Παραμυθά,

      Είναι καιρός που διάβασα τυχαία για την ύπαρξη τούτης της σελίδας κι από τότε έψαχνα μέρα με τη μέρα την ευκαιρία να την επισκεπτώ. Από τη μια ήταν η περιέργεια που με έσπρωχνε, από την άλλη όλη αυτή η αγάπη κι ο θαυμασμός για όσα μας προσφέρατε όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως τότε, στα πρώτα μας -κυριολεκτικά!- βήματα!

      Ωστόσο, δεν το περίμενα, δεν το φανταζόμουν αυτό το συναίσθημα που νιώθω να με κατακλύζει αυτή την ώρα διαβάζοντας το μήνυμά σας και τα σχόλια τόσων ανθρώπων. Πρόσωπα διαφορετικών ηλικιών, διαφορετικών ασχολιών που όμως με τόση χαρά, αγάπη, νοσταλγία, ακόμη και ανακούφιση υποδέχτηκαν τη σελίδα αυτή!..

      Στα 28 μου χρόνια νιώθω μια συγκίνηση τόσο ευχάριστη και καλοδεχούμενη βλέποντας πως ακόμη και άνθρωποι μεγαλύτεροί μου, ακόμη και κάποιοι με τους οποίους ίσως να έχουμε συναντηθεί σε κάποια υπηρεσία, στο δρόμο, στο μετρό, άνθρωποι που βλέπω τα πρωινά να συνοδεύουν τα αγουροξυπνημένα τους παιδάκια στο σχολείο, κάποτε άνοιξαν τα χέρια και πέταξαν με τα φτερά της φαντασίας τους όπως μόνο εσείς μας είχατε διδάξει να πετάμε!

      Διαβάζοντας ένα σχόλιο λιγάκι παραπάνω που έλεγε: «…ακόμη θυμάμαι εκείνο το πέταγμα που το μιμούμασταν μικροί με τα χέρια ανοιχτά ισορροπώντας με την κοιλιά πάνω σε σκαμπό!!!» ήταν σαν να βλέπω μια εικόνα κι από τη δική μου ζωή, τότε που μαζευόμασταν όλα μαζί τα ξαδέλφια της οικογένειας και ως μεγαλύτερη είχα αναλάβει να τους μάθω να πετούν έτσι! Δεν ξέρω αν με συγχώρεσαν ποτέ που δεν κατάφεραν…να πετάξουν στην κυριολεξία, αλλά η εικόνα αυτή κι εκείνες οι ώρες της προσπάθειας είναι κάτι που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη με τα ωραιότερα χρώματα!..

      Αγαπημένε μου Παραμυθά, αγαπημένε ΜΑΣ Παραμυθά,
      ακόμη και η ζωή του καθενός μας μοιάζει να έχει στοιχεία από τη γραφή σου κι ας λες πως δεν μπορείς να γράψεις πια, πως τα παραμύθια σου ήταν μόνο για εμάς και τώρα πια το μολύβι σου δε σε υπακούει! Μεγαλώσαμε βλέποντάς σε, ακούγοντάς σε και ταξιδεύοντας μαζί σου μέσα από τις εκπομπές και τα βιβλία σου, υιοθετώντας και αγαπώντας πολλά πράγματα τα οποία εσύ μας έκανες γνωστά. Και είναι αλήθεια πως όσο κι αν τα χρόνια περνούν, όσο κι αν ο καθένας μας έχει τη δική του εργασία και -με τον καιρό- τη δική του οικογένεια, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα αυτή κρυφή κόγχη στην καρδιά μας, όπου πάμε και κρυβόμαστε για να γίνουμε παιδιά, και σε έχουμε κι εσένα φυλαγμένο εκεί!

      Συνέχισε να κάνεις τη ζωή να μοιάζει με παραμύθι και μην ξεχνάς να παίρνεις κι εμάς που και που στο πέταγμά σου με το μαγικό γιλέκο!

      Με αγάπη,
      Λήδα (ένα…κατακόκκινο πρόσωπο κι ένα μεγάλο χαμόγελο, κάποτε, στο ταμείο μιας θυρίδα της Αγροτικής Τράπεζας, παρέα με το Νίκο και την ξανθομαλλούσα κυρία Βίκυ!)

      Estarian
      7 Νοεμβρίου 07 στις 2:52

      Δεν το πιστεύω..
      Συγκινήθηκα πάρα πολύ που βρήκα το blog σας!
      Θυμήθηκα με πόση ανυπομονησία περίμενα το 83 νομίζω, να παίξει η Χιλιοποδαρούσα, όταν ήμουν στο Παίδων για κανα μήνα με βρογχοπνευμονία..
      Να είστε καλά κύριε Πιλάβιε, για τις τόσο ευχάριστες στιγμές που μας χαρίσατε όταν ήμασταν παιδιά..
      να είστε πάντα καλά!

      Βίκυ
      8 Νοεμβρίου 07 στις 10:52

      Καλημέρα γλυκιέ μου Παραμυθά!
      Από το πρωι προσπαθώ να κρύψω τα δάκρυά μου,γιατί αυτό που νιώθω δεν περιγράφεται!
      Καταλαβαίνω ότι τελικά,όταν είμασταν παιδιά,κανείς δεν ήταν μόνος του μπροστά στην τηλεόραση,αλλά συναντιόταν με όλους αυτούς που τώρα γράφουν με τόση χαρά και σε χαιρετούν, τον πιο αληθινό παραμυθά των παιδικών μας χρόνων.
      Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα σου έγραφα,ότι θα συναντούσα όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν με το πέταγμά σου κι ότι θα ένιωθα τόση ευτυχία…ευχαριστώ!
      φιλιά σε όλους!
      γιατί τελικά είμασταν πολλοί με πνευμονία,τις ίδιες μέρες και νιώθοντας την ίδια βαρεμάρα,κι όμως είμασταν όλοι μαζί…

      Αλέξανδρος
      8 Νοεμβρίου 07 στις 19:25

      Αγαπημένε μου παραμυθά,

      Με δυσκολία συγκρατώ έναν κόμπο που έχει ανέβει στο λαιμό μου. Οι εικόνες που ξεπηδούν από τις σκονισμένες γωνιές του μυαλού μου, οι γλυκές αναμνήσεις που μόλις τώρα συνειδητοποίησα πως έχω και που η καθημερινότητα τις έχει απωθήσει, τα συναισθήματα που ξαφνικά νιώθω είναι απερίγραπτα έντονα.

      Είμαι πάλι 8 χρονών.

      Σ’ ευχαριστώ

      pastaflora
      10 Νοεμβρίου 07 στις 16:47

      Σαν να μπαίνω σε μια χρονομηχανή και προσγειώνομαι σε ένα λιβάδι με μαραγαρίτες και πολύχρωμες πεταλουδίτσες, καλέ μου Παραμυθά…
      ένα μεγάλο ευχαριστώ γι’ αυτό το γλυκό ταξίδι.
      κι ένα δάκρυ γι’ αυτά τα όμορφα που είναι πια παρελθόν.

      ΠΑΠΠΑ ΒΑΣΙΑ
      26 Νοεμβρίου 07 στις 18:05

      Καλε μου Νικο Πιλαβιε, ηταν απιστευτη η συγκινηση μου οταν ενα φθινοπωρινο απογευμα του Οκτωβρη , καθως εργαζομουν στο γραφειο μου και μπαινοντας στο internet επεσα κατα τυχη πανω στα βιντεο με τα αποσπασματα απο την εκπομπη της Χιλιοποδαρουσας.Ηταν σαν να ανοιξε ξαφνικα το κοκκινο μικρο πολυτιμο κουτακι απο την παιδικη μου μνημη .Μικρο κοριτσακι μολις δεκα ετων ,θυμαμαι αμυδρα τον εαυτο μου μπροστα στην τηλεοραση να περιμενω με αγωνια να συναντησω τους φανταστικους μου φιλους Τιμολεοντα Ροζαλια και χιλιοποδαρουσα, απογευματα Κυριακης,Οι εκπομπες σας λοιπον για μενα εχουν γευση απο απο κυριακατικο απογευμα και παιδικη ξεγνοιασια ,γευση απο νοσταλγια για τα χρονια της αθωοτητας που ισως εχουν περασει ανεπιστρεπτει για τα παιδακια σημερα που μεγαλωνουν παρακολουθωντας ποκεμον και τρανσφορμερ και ενηλικιωνονται πριν την ωρα τους.Δωσατε τροφη στην παιδικη μου φαντασια και ψυχαγωγησατε με τον πιο ομορφο τροπο τον ελευθερο χρονο μου.Ηταν λοιπον μεγαλη μου χαρα να φερω στο νου μου ξανα ολα αυτα …..

      Ellie
      27 Νοεμβρίου 07 στις 10:35

      Μπορεί να μεγαλώσαμε αλλά η γλύκα που έχει αφήσει στην ψυχή μας αυτή η εποχή δεν σβήνει εύκολα…και χρειάζεται απλά ένα έναυσμα για να ξυπνήσουν πάλι όλες οι αναμνήσεις που κρατάμε φυλαγμένες σαν θησαυρό, εξαιτίας σας!! :) Ευχαριστούμε πολύ

      Φώντας Λαδοπρακόπουλος
      29 Νοεμβρίου 07 στις 23:18

      Πολλά χαιρετίσματα από τον Φώντα Λαδοπρακόπουλο

      Χαίρετε και αντίο!

      Φώντας Λαδοπρακόπουλος
      5 Δεκεμβρίου 07 στις 14:37

      Από Κώστα Λαδόπουλο

      Οι παρακάτω γραμμές δεν είναι ένα δοξαστικό κειμενάκι γιά τον Νίκο Πιλάβιο. Είναι μονάχα μιά προσπάθεια τοποθέτησης κάποιων πραγμάτων στη θέση τους.

      Πολλά χρόνια έχουν περάσει από τότε που βρισκόταν στη θέση του υπεύθυνου παιδικού τμήματος της ΕΤ1. Τα τότε «μωρά» είναι πιά ενήλικοι άνθρωποι, οι άνεμοι της νοσταλγίας φυσάν μέσα τους.

      Το τηλεοπτικό – και ιδιαίτερα το παιδικό – τοπίο είναι άνυδρο και φαλακρό. Είναι φυσικό να επιστρέφει κανείς πίσω και να θέλει να μεταδώσει κάτι από τους «good old times» και τη χαρά που ένιωθε, στα νέα μικρά παιδιά.

      Θα ήταν άδικο και αχάριστο αν δε παραδεχόταν κανείς ότι ο Νίκος Πιλάβιος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που πέρασε, σαν υπεύθυνος, από το παιδικό τμήμα, και είχε οράματα. Όχι μόνο είχε, αλλά τα έβαλε και σε πράξη και αυτό, το ξέρει καλά ο ίδιος, δεν ήταν μιά εύκολη υπόθεση, χώρια που ήταν ψυχοφθόρα.
      Σωστά στράφηκε σε ανθρώπους με ταλέντο από τα νεανικά του χρόνια κι αυτοί τον πλαισίωσαν και τον βοήθησαν να χτίσει.
      Αυτά που έφτιαξε είχαν μέσα τους, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, μιά μεγάλη, ζεστή και τρυφερή χαρά, που τον χαρακτηρίζει και σαν άνθρωπο.

      Η ΕΡΤ βέβαια, ακόμα και επειδή είναι αιωνίως μπερδεμένη με αντικειμενικά και εσωτερικά «προβλήματα», δε νομίζω πως κατάλαβε τίποτα. Το τοτινό σύνθημά της, που δυστυχώς την τυραννάει ακόμα αλλά από την αντίστροφη, ήταν, «ότι και να δείξουμε, τα ίδια εισιτήρια θα κόψουμε» (…).

      Εδώ θα πρέπει να προσθέσει κανείς και ένα ακόμα από τα συμπλέγματα που βαραίνουν την ελληνική πραγματικότητα. Όσο κι αν ακουστεί αιχμηρό, η ενασχόληση με τα παιδιά δεν έχει πέραση! Δεν επενδύουν σ’ αυτό τον τομέα, δε το βρίσκουν κάτι σοβαρό, όσο κι οι πάντες καμώνονται, με παχιά λόγια, γιά το αντίθετο.
      Γιά να μεταφέρω ένα σύγχρονο σχόλιο, η Ξένια Καλογεροπούλου μου παραπονιόταν ότι «είναι τραγικό που οι γονείς και οι δάσκαλοι/ες, όταν έρχονται στο θέατρο, δε παρακολουθούν τις παραστάσεις μαζί με τα παιδιά αλλά, κατά κανόνα, κάθονται έξω, χαζολογούν, μιλάν και καπνίζουν».
      Kάτι θυμίζει αυτό σε όλους/ες, ή όχι;

      Βέβαια, όλα τα πράγματα έχουν τις αιτίες τους. Γιά το συγκεκριμένο θέμα, ένας απ’ τους λόγους είναι και κάποιες σταθερές θέσεις που έχουμε, σε σχέση με το τι είναι παιδικό θέαμα και ποιό αναμένουμε να είναι το περιεχόμενό του. Διάλογος γι αυτό το θέμα δε γίνεται ποτέ (ποιός σκάζει;) κι έτσι, παραμένουμε σ’ ένα παλιό, παραδοσιακό μοντέλο ανακυκλούμενης νοσταλγίας, με σύμβολο μιά γιαγιά που μπροστά απ’ το τζάκι που τριζοβολάει, και διηγείται παραμύθια στα εγγονάκια της…

      Το τοπίο μένει αφύλαχτο και απροστάτευτο γιά διάφορους/ες επιτήδειους/ες που, είτε με καλές προθέσεις, είτε εκ του πονηρού, νέμονται το χώρο. Το αποτέλεσμα είναι να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τους στόχους και τον υπόλοιπο κόσμο εκτός της χώρας μας, να αντιγράφουμε με τραγικό τρόπο και, να προσφέρουμε επιπλέον επιχειρήματα στην άποψη που λέει ότι, αυτοί/ές που ασχολούνται με παιδικά θέματα είναι κάποιοι/ες αποτυχημένοι/ες που δε καταφέρνουν να μπουν σε άλλα κυκλώματα. ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΟ…

      Λογικά, οι δημιουργίες που απευθύνονται στα παιδιά θά’πρεπε να αλλάξουν κατεύθυνση και οπτική γωνία. Θα πρέπει να αγγίζουν, όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και τους μεγαλύτερους. Θα αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα. Το φιλμ «Bασιλιάς των λιονταριών» της αυτοκρατορίας Disney, απάντησε με τον καλύτερο τρόπο στο παραπονεμένο σχόλιο της Κας Καλογεροπούλου. Οι γονείς, και μάλιστα οι πατεράδες, το παρακολούθησαν, ανά τον κόσμο, μαζί με τα παιδιά τους. Το δεύτερο παράδειγμα είναι ο γνωστός, με υπερεξογκωμένη σημασία αλλά σημαντικός, Harry Potter που απέδειξε ότι η ποιότητα με τα χρήματα μπορούν κάλλιστα να πηγαίνουν χέρι-χέρι. Εδώ που μένω, στη Σουηδία, δείχνουν κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα (και όχι μόνο τότε), κάποια παλιά, κλασσικά φιλμάκια του Disney, αλλά και πολλές επαναλήψεις παλιότερων εγχώριων δημιουργών που σφράγισαν τις αναμνήσεις των ανθρώπων. Η ΕΡΤ βρίσκει πιό λογικό να σβήνει ή να πετάει το παλιό υλικό…

      Ο Νίκος Πιλάβιος, γιά να επανέλθω και να κλείσω, ράντισε με ασημοχρυσόσκονη τια παιδικές αναμνήσεις πολλών ανθρώπων και του χρωστιέται μιά μεγάλη ευγνωμοσύνη. Η χώρα μας όμως τό’χε συνήθειο, ήδη από την αρχαιότητα, να καταβροχθίζει τα παιδιά της και να καίει τα καλύτερα χαρτιά της. Κάποτε πρέπει να μπει ένα τέλος σ΄αυτή την παράνοια. Όλοι/ες εσείς που καλοδεχτήκατε το blog του Παραμυθά, γιατί να μη φτιάξετε μιά λίστα ονομάτων, μαζί μ’ ένα σωστό κείμενο και να το στείλετε στις «ηγεσίες» των μεγαλοσχημόνων ΕΡΤ και, μη με θεωρήσετε υπερβολικό, ένα αντίγραφο της επιστολής στον πρόεδρο της Δημοκρατίας; Οι ΕΡΤ δεν «ακούνε», ως γνωστό, γιατί και «τ’ αυτιά έχουν τοίχους», αλλά μάλλον θα ανακινήσουν ένα τουλάχιστο αυτί, με το μικρό δάχτυλο και το μακρύ νύχι, αν σημειώνεται ότι αντίγραφο της επιστολής έχει σταλεί και στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τι λέτε;
      Πρόκειται περί του δικαιώματος προστασίας των αναμνήσεων και του δικαιώματος δειξίματός τους στα νέα παιδιά!

      Χαίρετε και αντίο

      ο
      παροπλισμένος
      μετεωρολόγος
      Φώντας Λαδοπρακόπουλος

      Φώντας Λαδοπρακόπουλος
      6 Δεκεμβρίου 07 στις 22:34

      από Κώστα Λαδόπουλο

      Κάτι που λησμόνησα να πω είναι ότι η ύπαρξη του Φώντα Λαδοπρακόπουλου οφείλεται στον Νίκο Πιλάβιο. Με φώναξε μιά μέρα και μου είπε, «θά’θελα μιά κούκλα που να λέει δελτίο καιρού. Σ’ ενδιαφέρει;». Toυ είπα πως, ναι. Μιά απ’ τις κούκλες που είχα, που οι πιό πολλές ήταν φτιαγμένες, με δικά μου σκίτσα, από την άξια Άννα Σαντοριναίου, μάλλον ταίριαζε αλλά, κάτι έλειπε. Ξαφνικά, μού’ρθε η ιδέα να της βάλω ένα ζευγάρι γυαλιά που είχα και, αυτό ήταν! Ο Φώντας Λαδοπρακόπουλος είχε γεννηθεί!

      Βρίσκω πως η φωτογραφία του που υπάρχει μέσα εδώ είναι κακή. Αν θέλετε πιό προωθημένες, μπορείτε να μπείτε, σας προσκαλώ, στο blog : http://www.proinakia.blogspot.com

      Μαρία
      10 Απριλίου 08 στις 22:08

      Κύριε Πιλάβιε κάνατε κάτι περισσότερο από το να μας προσφέρετε την αθωότητα το όνειρο που σίγουρα έχουμε πιο πολύ ανάγκη τώρα που μεγαλώσαμε. Προσωπικά δε μεγάλωσα ποτέ κόλλησα στα βιβλία χάθηκα μέσα στα παραμύθια και να τώρα που άρχισα να υποψιάζομαι πως θέλω να γίνω παραμυθού!!! δεν ξέρω αν ποτέ θα τα καταφέρω δεν ξέρω καν πως γίνεται μα πάντα θα σας ευχαριστώ για όσα μου δώσατε

      Μάνος
      24 Απριλίου 08 στις 0:05

      Πολύ λαή κίνηση κύριε Πιλάβιε, αν και οι περισσότεροι που έχουν ανάγκη τα παραμύθια δυστυχώς δεν έχουν ούτε κομπιούτερ ούτε δίκτυο…3ο χρόνια πέρασαν, και ό,τι αγαπήσαμε μένει ακόμα παραμύθι!

      Aggeliki
      2 Ιανουαρίου 09 στις 23:04

      Αχ αγαπημενε μας Παραμυθα!!! Δεν μπορω να σταματησω τα δακρυα να τρεχουν… Ολη η γλυκα, ολη η τρυφεροτητα των παιδικων μου χρονων σε μια οθονη, και ξεπηδησε και μ επνιξε… Ποσα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πρεπει να σου πουμε αγαπημενε μας, εμεις τα μωρα σου, για τη γλυκα που σταλαξες λιγη λιγη μεσα μας και μας εκανες καλυτερους??

      Fwtino_Asteraki
      7 Ιανουαρίου 09 στις 1:27

      Αχ..καλε κυριε εγω το μικουλικο χαραω σε καμια γωνιστα εδω μεσα?Χιχι…ειδα που το γραφες παραπανω παραμυθοΦιλαρακι μου και ειπα να στο θυμισω λιγακι…ακου καλε κυριε!χαχαχα!Για να πω την αληθεια ποτε δεν σκεφτηκα πια θα ηταν μια καλη προσφωνηση απο την πρωτη φορα που τυχαια επεσα εδω μεσα..Πρεπει να ταν Αγια εκεινη η μερα δεν μπορω να το εξηγησω αλλιως…Ως σημερα αναρωτιεμαι το πως τι και λειπα και δεν βρισκω απανντησεις..
      Ελπιζω να μην ειμαι ο Βενιαμην του ποστ αν και αυτο εχει και την τιμιτικη του..Μπορω να γρινιαζω λιγακι παραπανω για ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙΑ!!χεχε..
      Συνηθως σε καθε παραμυθοπαζλακι που καθε φορα τοποθετειτε εδω στο ποστ διαβαζω αν υπαρχουν παντα και τα προηγουμενα σχολια…Αυτη την φορα δεν καταφερα να τα διαβασω ολα ηταν ειναι και θα ειναι παντα εκατομμυρια τα σχολια εδω..αλλα δεν ηταν αυτος ο λογος που δεν τα καταφερα..μην σας ξεγελαει η ποσοτητα…την ΠΙΟΤΗΤΑ ολων δειτε..
      Δεν κρυβω πως και γω ως «ξενη» συγκινηθηκα απιστευτα πολυ..αλλα και ενιωσα πολυ σθκατουλα ειμαι…Θελω τοσα μα τοσα να πω μα δεν βρησκω λογια..εγω μπερδεψει τα «προσωπα» του κειμενου μου τα λογια τα παντα..Αχ…Μπηκα στο μπλοκ επειτα απο πολλες δυσκολιες με τις συνεδεσεις του ιντερνετ εδω και λειπα..Με σκοπο να γραψω κατι για την νεα καταχωριση του ποστ και βρεθηκα εδω να ψιλοκλαψουριζω…να θυμαμαι την δικια μου μικρη ιστοριουλα…και να χανω τα λογια μου μπροστα σε αυτο το θεαμα…
      Διαβασα καλα την φρουτοπια?χα…εδω ενα γελακι αναμεσα στα δακρυα απο χαρα..Πρεπει να ναι απο τα τελευταια αυτα αν δεν κανω λαθος..ημουν πολυ πολυ μικρουλα πρεπει τοτε…μα κατι θυμαμαι και γω..Τελικα μαλλον δεν εισασταν μονο εσεις τα τυχερα μικρα μεγαλα παιδακια..εχω και γω εικονα πια το τι λετεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!Λιγακι αμυδρη αλλα ειναι εικοναααααααα γιουπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!! :P :P:P:P:P:P:P:P
      Φφφφφφφ!!!Η μυτη μου ηταν ελπιζω να μην σας πειραζει!χιχιχιχι!!Ξυπντηστεεεεεεε Σηκωθητεεεε Ολοι τωρα να χορεψουμε σε κυκλους κι ας εφυγαν σημερα οι καλικαντζαροι!!!χιχιχι!!Εμεις εχουμε εδω το δικο μας το μαγικο βοτανι και καζανι..με αστυρευτη πηγη ενεργειας!!
      Απο οτι βλεπω η καταχωριση ειναι 9 Φεβρουαρίου 2007 σημερα 7Ιανουαριου 2009 περιπου 2χρονια μετα(?)…Αληθεια πως εισαι τωρα?Τι νιωθεις για ολα αυτα?Τι σκεψεις εχεις?Το καιρος τρεχει αλλα εμεις γινομαστε ολο και μικροτερα και σθανταλιαρικα παιζακια…χιχιχι..
      Κι ενα μυστικουλι μεταξυ μας ε..μονο εσυ εγω και τα παιδια του μπλοκ θα το ξερουμε
      Σ Α Γ Α Π Α Μ Ε ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!! ΜΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!
      Υ.Γ. Ειπα πολλα δεν μπορουσα να τα κρατησω ολα αυτα μεσα μου!χιχι!Απο δω και περα το Ν.Π. θα ειναι με τεραστεια γραμματα και οχι με τοσο μικρα και συντετμημενα…ΤΕΡΑΣΤΕΙΑ ΕΙΠΑ ΑΚΟΥΣΕΣ…ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ….ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΣ ΖΩΗΣ!!!
      Καληνυχτα και ομορφα παραμυθονειρακια…

      Fwtino_Asteraki
      7 Ιανουαρίου 09 στις 1:28

      Ουπς!!Γιατι νιωθω λιγακι σαν τον Ντενις τον Τρομερο με αυτα που γραψα??Δεν το κανα εγω λοιπον εκεινος εκεινος…Ποιος εκεινος?Ο αυτος καλε!χαχαχαχα!
      Φιλουθια και αγκαλιτθες!!

      ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΕΛΕΔΑΚΗΣ
      17 Ιανουαρίου 09 στις 19:43

      Τον αγωνιστικο μου χαιρετισμο και απο μενα και τις ευχες μου για μια πολυ κλη χρονια σιγορα καλυτερη απο το 2008….Συγκινημενοσ και εγω και απο την προσωπικη μας γνωριμια αλλα και την ανακαλυψη και αλλων πλευρων του παραμυθα…βλ Κρισναμουρτι!!!Προθυμος για οποιαδηποτε συνεισφορα…Καλη χρονια σε ολους!!!

      Φανή
      20 Ιανουαρίου 09 στις 19:45

      Σας παρακαλω κοιτάξτε αυτο που σας ρωτησε η Μαρουλιτα πιο πανω!!! εχω και γω την ιδια απορια και ειναι κριμα…

      <>

      reservoir_cat
      29 Ιανουαρίου 09 στις 17:42

      ενα παλιο βινιλιο, χιλιοπαιγμενο. υπηρχε σπιτι πολυ πριν γενηθω, οταν δεν ημουν καν ιδεα. υπηρχε ομως για να τον βρω εγω γιατι μολις συναντηθηκαμε πριν 15 χρονια εγινε το σωσε και το πικ απ επαιξε μεχρι που χαλασε:)
      ισως, γι αυτο αγαπω τοσο πολυ τα παραμυθια και θα τ αγαπω για παντα.
      ισως, απ τ’ακριβοτερα δωρα που μου κανε ποτε καποιος.
      παραμυθα παραμυθα σου χρωσταω τοσα πολλα!

      P.S. den thelw na megalwwwwsw:(

      obstinate
      1 Φεβρουαρίου 09 στις 15:18

      Πω πω τι μας θυμήσατε…!!! Είσαστε υπέροχος, καλώς ορίσατε, σας ευχαριστούμε μέσα απο την καρδιά μας για τις υπέροχες στιγμές που ζήσαμε σαν παιδιά μαζί σας, γεμίσατε την ζωή μας αξίες, δεν σας ξεχάσαμε όμως, η κόρη μου είναι 5 χρονών και όμως με copies απο το internet βρήκαμε μερικά απο τον τότε «Παραμυθα» και τα βλέπει με μανία. Μη χάνεστε κάντε κάτι παρόμοιο στην τηλεόραση, τα παιδιά μας σας έχουν ανάγκη, φτάνει πια με τα «σκουπίδια» που παρουσιάζουν επιχρυσωμένα σαν «παιδικά», να σας έχει ο Θεός πάντα καλά, γερό και χαμογελαστό.

      Ελευθερία
      9 Φεβρουαρίου 09 στις 0:13

      »… Τι παρηγορητικό, τι λυτρωτικό πράμα να μιλάς μ’ έναν άνθρωπο ψυχικά συγγενικό σου…» Αυτά έλεγε ο δάσκαλος κάποιου…

      … που πριν από κάποια χρόνια πετούσε με το μαγικό του γιλέκο στις οθόνες μας και μετά τον ξαναβρήκαμε στο διαδίκτυο και ξαφνικά μπροστά μας όλη η παιδική μας ηλικία με την παραπάνω φράση να παίρνει »σάρκα και οστά»…

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και δημιουργικά στο πιο ξύπνιο και »ψαγμένο» μπλογκ του διαδικτύου! (Τα εύσημα και στον »μάστορά» του που είχε την ιδέα)

      Ελευθερία
      (… ;>)

Σχολιάστε