Το γαλάζιο μπάλωμα

hi.jpgΓεια σας, και καλή ‘βδομάδα.
Εκεί που κάθισα σήμερα – πριν πιάσω δουλειά – να γράψω καμιά από τις ιστορίες μου, έτσι για ν’ αρχίσουμε την εβδομάδα μας μαλακά, μου πέρασε από το νου να μη σας πω ιστορία, αλλά κάτι που ένιωσα και σκέφτηκα χτες το απόγευμα.
Μένω μακριά από την Αθήνα, πάνω σε ένα βουνό, 520 μέτρα υψόμετρο, και μ’ αρέσει όταν έχει καλό καιρό να κάθομαι και να χαζεύω τη φύση. Χτες τ’ απόγευμα, λοιπόν, είχε – όπως ξέρετε – μια πολύ ωραία Κυριακάτικη ανοιξιάτικη μέρα, με λίγα σύννεφα που έκοβαν τεμπέλικα βόλτες, στον ουρανό απολαμβάνοντας την ανοιξιάτικη μέρα, αφού δεν ήταν υποχρεωμένα να ρίξουν ούτε καν λίγο ψιλόβροχο. Ήταν σούρουπο και κοιτούσα το ηλιοβασίλεμα. Ανάμεσα σε δύο παχουλά, μπαμπακένια σύννεφα, υπήρχε ένα μπάλωμα γαλάζιου ουρανού· ένα πολύ απαλό, καθαρό, αστραφτερό και διαπεραστικό γαλάζιο, τόσο όμορφο που σου έφερνε δάκρυα στα μάτια! Καθώς τα δύο σύννεφα προχωρούσαν για να συναντηθούν και να γίνουν ένα, ήταν σίγουρο πως σε λίγο θα κατάπιναν το γαλάζιο μπάλωμα. Ποτέ δεν θα ξανάβλεπε κανείς ένα τέτοιο ίδιο γαλάζιο κομμάτι ουρανού. Μπορεί οι λόφοι γύρω να ήταν καταπράσινοι και λαμπεροί από τα νεαρά πεύκα, αλλά εκείνο το μικρό μπάλωμα πεντακάθαρου γαλάζιου σου τράβαγε αμέσως το μάτι. Σ’ εκείνο το μικρό μπάλωμα υπήρχε όλο το γαλάζιο τ’ ουρανού και το φως όλου του στερεώματος. Όπως το κοιτούσα, το σχήμα του άρχισε ν’ αλλάζει καθώς τα σύννεφα βιάζονταν να το σκεπάσουν από φόβο μην το δει κανείς περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Το γαλάζιο μπάλωμα έφυγε για να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά. Αλλά το είχα δει και η μαγεία του συνεχίζει να υπάρχει ακόμα μέσα μου.
Σκεφτόμουν, λοιπόν, ότι μόνοι μας χάνουμε τη φιλία μας με τη φύση, και ότι δεν έχουμε στην πραγματικότητα καμιά σχέση μαζί της. Κι όταν δεν υπάρχει σχέση με τη φύση, τότε είναι που οι άνθρωποι – σαν να μη φτάνει που αλληλοσκοτώνονται και αλληλοκαταστρέφονται – καταστρέφουν και τη φύση και σκοτώνουν τα μωρά της φώκιας για το δέρμα τους, τις φάλαινες, τα δελφίνια κι όλα τ’ άλλα, για κέρδος ή για «σπορ», για τροφή ή για να κάνουν πειράματα. Τότε η φύση φοβάται και αποσύρει την ομορφιά της και χάνει ο άνθρωπος τη φιλία της. Κάπου εκεί μου φαίνεται ότι βρισκόμαστε. Πάνω εκεί όπου η φύση κόβει τη φιλία της μαζί μας. Και το χειρότερο νομίζω πως είναι ότι όταν κανείς δεν έχει σχέση με τη φύση, δεν έχει σχέση ούτε με τους άλλους ανθρώπους.
Σας φιλώ.
Π

12 Σχόλια στο “Το γαλάζιο μπάλωμα”

      περιπετών
      5 Μαρτίου 07 στις 21:09

      Aγαπημένε μου παραμυθά εδώ θα διαφωνήσω λιγάκι. Προσωπικώς, ο άνθρωπος που με επηρέασε περισσότερο από οποιονδήποτε, ήταν ο παππούς μου. Ήταν κι αυτός παραμυθάς σαν κι εσένα και μού’λεγε ιστορίες από την δύσκολη ζωή του. Αυτός ο παππούς ο Π. λοιπόν, ήταν και ο πιό κοντινός στην φύση άνθρωπος που έχω συναντήσει ποτέ. Ήταν ένα με την φύση και αυτό μου το πέρασε και σε εμένα. Ήταν αμόρφωτος και γέρος αλλά ήταν πιο οικολόγος κι από τον πλέον οικολόγο. Ο άνθρωπος αυτός όμως μου έμαθε να αγαπώ και να σέβομαι την μητέρα όλων μας, την φύση αλλά μου έμαθε πως υπάρχουν και ισορροπίες που η ίδια η φύση έχει θέσει. Μαζί ψαρεύαμε και κυνηγούσαμε, μαζί βοηθούσαμε τα άγρια ζώα όταν τα βρίσκαμε τραυματισμένα, και μαζί προστατεύαμε και καθαρίζαμε το δάσος και τις παραλίες. Στην φύση υπάρχει μια ισορροπία και δεν είναι όλα τα ζώα «φίλοι» το ένα με τ’άλλο. Έχω δει πολλές φορές από κοντά έντομα, ερπετά και αρπακτικά να αλληλοτρώγονται για να επιβιώσουν. Έτσι κι εγώ όταν ψαρεύω για να φάω με σύνεση και υπευθυνότητα, δεν κάνω καθόλου κακό στην φύση.

      Πάντως με λυπεί αφάνταστα και με σοκάρει όταν ακούω ανθρώπους που δεν έχουν περάσει έστω μια νύχτα κάτω από τ’άστρα, που δεν έχουν δει μια ανατολή από ένα μέρος όπου δεν υπάρχουν ανθρώπινα κατασκευάσματα, και που δεν έχουν κάτσει κάτω από ένα δέντρο κοιτάζοντας την φύση, νιώθοντας ένα με αυτήν. Πόσο λυπάμαι τα παιδιά της πόλης:(

      Δημητρης
      6 Μαρτίου 07 στις 10:16

      προς τον περιπετων:
      δεν νομιζω οτι διαφωνεις….
      αναφερει:»για κέρδος ή για «σπορ», για τροφή ή για να κάνουν πειράματα.». και οταν μιλα για τροφη νομιζω εννοει με τον τροπο του σημερα, δηλαδη με βαση την υπερκαταναλωση.

      αντιθετα εσυ αναφερεις κατι για συνεση…..
      αρα δε διαφωνεις…..συμφωνεις θα ελεγα…..

      σχολιο δικο μου:
      θελω να τονισω λιγο την τελευταια σου προταση Παραμυθα….
      «όταν κανείς δεν έχει σχέση με τη φύση, δεν έχει σχέση ούτε με τους άλλους ανθρώπους»
      δυστυχως ισχυει….
      φυσικα νιωθουμε κενο οσο και να προσπαθουμε να επικοινωνησουμε με συνανθρωπους. ειναι σαν να προσπαθουμε να διαβασουμε ενα ποιημα που θεωρειται πανεμορφο αλλα να μην ξερουμε ολα τα γραμματα της αλφαβητου…..αυτα τα γραμματα ειναι η εσωτερικη γαληνη που μας δινει η επαφη με τη φυση.
      και αντι να προστατεψουμε τη φυση μας, την καταστρεφουμε, μετα νιωθουμε κενο που δεν μπορουν να καλυψουν οι γειτονες στα τσιμεντενια διαμερισματα μας, και πληρωνουμε χιλιαδες ευρω το χρονο για να φυγουμε με το αμαξι σε καποιο μερος που γλυτωσε απο την καταστροφικη μας μανια (λιγο πριν το καταστρεψουμε και αυτο).

      maria
      6 Μαρτίου 07 στις 13:35

      καθώς διέσχιζα το τεράστιο παρκιν της εταιρίας που δουλεύω με βήμα γοργό για να φτάσω το συντομότερο στο χτυπημένο μου γατάκι όπου ήταν τόσες ώρες μόνο του, με σταματάει ο φύλακας με χαμόγελο και με ρωτάει: «τι έγινε με το γάτο σου?». Στο ύφος του διέκρινα ένα ύχνος αλαζονείας κι ενοχλήθηκα, όμως δεν έδωσα σημασία γιατί είναι ενας από τους λίγους σ’ αυτή τη ψυχρή και σκληρή εταιρία με τους οποίους τα λέω ωραία. Του απάντησα βουρκωμένη πως ακόμα δε ξέρω αν έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο. Εκείνος αυθόρμητα και με φυσικότητα μου είπε:»ελα ρε συ, για ενα γατί κανεις έτσι?». Στ’ αλήθεια τα έχασα! Το καλό είναι πως όταν του είπα δυο κουβέντες για να του δώσω να καταλάβει τι είπε, το κατάλαβε και το ύφος του άλλαξε. Αυτό είναι σπάνιο βέβαια..
      το κρίμα στην υπόθεση είναι η υπεροψία των ανθρώπων.το μεγαλύτερο ποσοστό (ειδικά στην Ελλάδα) μας θεωρούν «λοξούς» όλους εμάς που με ΑΓΑΠΗ μιλάμε κι ασχολούμαστε με τα ζωα και τη φύση. έχουν βολευτεί μέσα στις αποστειρομένες υλικές ζωές τους και δε μπορούν με τίποτα να δουν πως οι λύσεις για τα πάντα, απο την υγεία μέχρι και τα πρακτικά προβλήματα είναι διαθέσιμες για όλους όσους θέλουν μέσα σ’ εκείνη.

      MARY R
      6 Μαρτίου 07 στις 13:44

      πόση αλήθεια κρύβουν τα λόγια σου!
      κάπου διάβαζα ότι πριν 100 χρόνια 1 στους 5ή 8 ανθρώπους ζούσε σε πόλη, το ποσοστό τώρα έχει γίνει 1 στους 2!! και προσωπικά αρχίζω να αισθάνομαι εγκλωβισμένη σ αυτήν την πόλη, μακριά απ τη φύση.Όλα τα παιδικά βιβλία δείχνουν ζωγραφιές με φάρμες ,η τηλεόραση δείχνει ντοκιμαντέρ με ζώα κι εγώ υποψιάζομαι πως η μοναδική επαφή των παιδιών μου με τη φύση θα είναι μέσα από εικόνες και μόνον. Η πιο κοντινή μου φύση για εξόρμηση είναι η Πάρνηθα , αλλά κι εκεί ακόμη με θλίψη και σχετικό θυμό παρατηρώ σπίτια να ξεφυτρώνουν στα όρια του δρυμού ή απελπίζομαι όταν ανακαλύπτω σκουπίδια στα πιο απίθανα σημεία του δάσους.
      Αυτή η πόλη εξαπλώνεται βάναυσα σα μύκητας και κατασπαράζει κάθε τι όμορφο γύρω της.
      Παρεμπιπτόντως,είσαι πολύ τυχερός που μένεις σ ένα βουνό Παραμυθά.

      Citronella
      6 Μαρτίου 07 στις 20:36

      Βλέπω τα παιδιά που ζουν στην μικρή μου πόλη και σκέφτομαι ότι πάλι σχετικά τυχερά είναι, αν και στα χωριά είναι πραγματικά ευτυχισμένα.
      Όταν «μεγαλώσουν» λίγο βέβαια, χάνουν κάθε επαφή με όλα εκτός από το ρολόι.. τρέχοντας ανάμεσα σε φροντιστήρια, χορούς γυμναστήρια, ακόμα και τα λουλούδια στον κήπο τους δύσκολα προλαβαίνουν να τα απολαύσουν!

      Κατερινα
      7 Μαρτίου 07 στις 23:09

      Αχ … ποτε τον περνεις ποτε τον τρως αχ ποσο γρηγορα τελειονει ο μισθος παπου…

      Holden
      8 Μαρτίου 07 στις 1:17

      Παραμυθά μου/μας έλα από τα μέρη μου μια βόλτα να παίξεις κι εσύ στο παιχνίδι μου. Θα ήθελα πολύ να μάθω εσύ τι θα έκανες.

      Φυσικά και όποιος άλλος είναι ευπρόσδεκτος

      marimar
      22 Μαρτίου 07 στις 21:31

      Exw 3emeinei sth douleia kai 3afnika ena la8os klik me ebgale edw. Murwdia apo spitiko kehk kai to magiko molubi na mou xarazei thn poreia.
      O paramu8as …..
      xriste mou se th mhxanh tou xronou bre8hka!
      Trelo rewind ws thn allh akrh ths zwhs mou…
      Den me peirazei pou akoma douleuw , pou peinaw kai nustazw, pou den prolabainw na paw sinema oute shmera , pou exasa to ta3idi sth rodo kai pou oi fakoi mou tsouzoun ta matia.
      erxontai paramu8ia xwris telos 🙂 ki auto mou ftanei

Σχολιάστε