Λίγα ακόμα για το φόβο, τα παιδιά και το σχολείο

prosklisi-21

Όλη την εβδομάδα που πέρασε, μου έρχονταν ξανά και ξανά στο νου τα προσωπάκια αυτών των παιδιών της Πρώτης Δημοτικού, που τα επισκέφτηκα στο σχολείο τους και μιλήσαμε για το φόβο. (Αυτό που βλέπετε από πάνω είναι η πρόσκληση που μου έφτιαξαν με τη δασκάλα τους και μου την έστειλαν). Σκεφτόμουν αυτά τα παιδιά και το σχολείο που πάνε, το σχολείο που κάποτε έχετε πάει εσείς, το σχολείο που πήγα κι εγώ μια φορά κι έναν καιρό. Και κάποια στι γμή έκανα ένα απλό ερώτημα: Γιατί πηγαινουμε στο σχολείο; Λέγοντας σχολείο εννοώ όλη την κλίμακα της εκπαίδευσης. Αυτή είναι μία πολύ σοβαρή ερώτηση, όχι μόνο για όσους μπαίνουν σ’ αυτό το μπλογκ και σπουδάζουν ακόμα, αλλά και για όσους από σας είστε γονείς, για όσους από σας τυχαίνει να είστε δάσκαλοι – από νηπιαγωγείου έως πανεπιστήμιου – αλλά και για οποιονδήποτε αγαπά αυτήν τη γη. Γιατί πηγαίνουμε σχολείο; Γιατί μαθαίνουμε διάφορα πράγματα, γιατί περνάμε εξετάσεις και συγκρινόμαστε ο ένας με τον άλλον; Για να πάρουμε καλύτερους βαθμούς; Τι σημαίνει αυτή η λεγόμενη εκπαίδευση και για ποιο λόγο γίνεται όλη αυτή η ιστορία; Είναι απλώς για να περνάμε τις εξετάσεις και μετά να βρούμε καμιά δουλειά; Δεν θα έπρεπε ο ρόλος του σχολείου να είναι το να μας προετοιμάσει όσο είμαστε νέοι να κατανοήσουμε το σύνολο της διαδικασίας της ζωής; Το να ‘χεις μια δουλειά για να κερδίζεις το ψωμί σου είναι σίγουρα απαραίτητο, αλλά αυτό είναι το παν στη ζωή; Μόνο γι’ αυτό πάμε σχολείο; Σίγουρα η ζωή δεν είναι απλώς το να κάνεις κάποια δουλειά· η ζωή είναι κάτι εκπληκτικά πλατύ και βαθύ, είναι ένα μεγάλο μυστήριο, ένα αχανές πεδίο μέσα στο οποίο εκπληρώνουμε το σκοπό μας ως ανθρώπινα πλάσματα. Αν απλώς προετοιμαζόμαστε για να κερδίζουμε το ψωμί μας, θα χάσουμε όλο το νόημα τής ζωής· και το να κατανοήσει κανείς τι είναι η ζωή, νομίζω ότι είναι πολύ πιο σημαντικό από να προετοιμάζεται στο σχολείο, απλώς για εξετάσεις και να γίνει πολύ καλός στα μαθηματικά, στη φυσική ή σ’ όποιο μάθημα θέλετε. Και τι σημαίνει ζωή; Δεν είναι η ζωή κάτι εκπληκτικό; Δεν είναι τα πουλιά, τα λουλούδια, τα ανθισμένα δένδρα, ο ουρανός, τα άστρα, τα ποτάμια, οι θάλασσες με τα ψάρια τους – όλα αυτά είναι η ζωή. Ζωή είναι και ο φτωχός και ο πλούσιος· ζωή είναι ο ασταμάτητος πόλεμος ανάμεσα σε ομάδες, χώρες και έθνη· ζωή είναι η σκέψη· ζωή είναι αυτό που ονομάζουμε θρησκεία και είναι επίσης τα λεπτά, κρυφά πράγματα του νου – οι επιθυμίες, οι φιλοδοξίες, τα πάθη, οι φόβοι, οι προσδοκίες και τα άγχη. Όλα αυτά και πολύ περισσότερα ακόμα, είναι η ζωή, αλλά συνήθως στο σχολείο προετοιμαζόμαστε για να κατανοήσουμε μόνο κάποια μικρή γωνιά της ζωής. Περνάμε διάφορες εξετάσεις, βρίσκουμε κάποια δουλειά, παντρευόμαστε, κάνουμε παιδιά και μετά γινόμαστε όλο και πιο πολύ σαν μηχανές. Συνεχίζουμε να είμαστε γεμάτοι φόβους, άγχη, δηλαδή: να φοβόμαστε τη ζωή!  Ποιος, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του σχολείου; Είναι απλώς να μας φορτώνει εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και να μας προετοιμάζει για κάποιο επάγγελμα ή να μας βοηθάει να κατανοήσουμε την όλη διαδικασία της ζωής, δηλαδή να μας προετοιμάζει για τη ζωή; Το πιο πιθανό για τα περισσότερα παιδιά όταν μεγαλώνουν, όταν γίνουν άνδρες και γυναίκες, είναι ότι θα παντρευτούν, και πριν καλά-καλά καταλάβουν πού βρίσκονται, θα γίνουν μητέρες και πατέρες και θα βρεθούνε δεμένοι χειροπόδαρα με κάποια δουλειά ή με την κουζίνα, κι εκεί μέσα θα χάσουν σιγά σιγά τη ζωντάνια τους. Αυτή όλη κι όλη, λοιπόν, είναι η ζωή; Μπορεί να παίρνεις πτυχία, να προσθέτεις τίτλους δίπλα στο όνομα σου και να πιάσεις μια πολύ καλή δουλειά· ε, και; Τι νόημα έχει όλη αυτή η ιστορία, αν ο  νους σου θολώσει, χάσει την οξυδέρκειά του, γίνει νωθρός, βαριεστημένος, κουτός; Και δεν θα έπρεπε το σχολείο να καλλιεργεί μέσα μας τη νοημοσύνη που θα δοκιμάσει να βρει την απάντηση όλου του μυστήριου της ζωής; Και νοημοσύνη δεν είναι να λες εξυπνάδες ή να είσαι ετυμόλογος, αλλά για μένα είναι η ικανότητα να σκέφτεσαι ελεύθερα, χωρίς φόβο, χωρίς συνταγές σκέψης, έτσι ώστε να αρχίσεις να ανακαλύπτεις από μόνος σου τι είναι πραγματικό, τι είναι αληθινό· κι όταν είσαι φοβισμένος δεν μπορεί να έχεις ποτέ νοημοσύνη. Οποιαδήποτε μορφή φιλοδοξίας, κυνηγητού της επιτυχίας, του να είσαι «κάποιος» είτε σε «πνευματικό» επίπεδο είτε σε υλικό, θρέφει το άγχος, το φόβο· γι΄αυτό η φιλοδοξία -που την υμνούνε ως ιδανικό- είναι κάτι που δεν σε βοηθά να έχεις ένα νου, καθαρό, απλό, ευθύ και επομένως με  νοημοσύνη.

Και δεν συμφωνείτε ότι είναι πραγματικά πολύ σημαντικό, όσο είναι κανείς μικρός και έφηβος να ζει σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει φόβος. Οι περισσότεροι από μας μεγαλώνοντας γινόμαστε φοβισμένοι: φοβόμαστε τη ζωή, φοβόμαστε μήπως χάσουμε τη δουλειά μας, φοβόμαστε την παράδοση, φοβόμαστε τι θα πει ο κόσμος ή τι θα πει η γυναίκα μας ή ο άντρας μας και φοβόμαστε το θάνατο. Οι περισσότεροι από μας νοιώθουμε τον ένα ή τον άλλο φόβο· και όπου υπάρχει φόβος δεν υπάρχει νοημοσύνη. Και είναι δυνατόν για όλους όσο είναι νέοι, να βρεθούν σ’ ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχει φόβος, αλλά αντίθετα μια ατμόσφαιρα ελευθερίας – όχι ελευθερία να κάνεις ό,τι σου κατέβει, αλλά ελευθερία για να μπορέσεις να κατανοήσεις την όλη διαδικασία της ζωής;  Η ζωή είναι πραγματικά πολύ όμορφη, δεν είναι αυτό το άσχημο πράγμα που την έχουμε καταντήσει· και μπορείς να εκτιμήσεις τον πλούτο της, το βάθος της, την εκπληκτική ωραιότητά της, μόνο όταν επαναστατείς ψυχολογικά – το τονίζω: ψυχολογικά – εναντίον των πάντων, έτσι ώστε να μην προσαρμόζεσαι, να μην υποτάσσεσαι, να μην μιμείσαι, αλλά να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος, ως ένας απλός άνθρωπος τι είναι Αλήθεια. Είναι πολύ βολικό και εύκολο να συμμορφώνεσαι με αυτά που σου λέει η κοινωνία ή οι γονείς σου ή οι καθηγητές σου. Αυτός είναι ένας εύκολος και ασφαλής τρόπος για να επιβιώνει κανείς, αλλά δεν είναι ζωή, γιατί αυτό έχει μέσα του φόβο, φθορά, νέκρωμα. Να ζεις σημαίνει να ανακαλύπτεις ο ίδιος τι είναι αλήθεια, κι αυτό μπορείς να το κάνεις μόνο όταν υπάρχει ελευθερία, όταν υπάρχει  αδιάκοπη εσωτερική επανάσταση μέσα σου. Αλλά, δεν μας ενθαρρύνουν να το κάνουμε αυτό από παιδιά· κανένας δεν μας λέει να αμφισβητούμε την προκάτ γνώση, γιατί αν επαναστατήσουμε σε ένα τέτοιο εσωτερικό επίπεδο θα γίνουμε από παιδιά επικίνδυνοι για καθετί που είναι ψεύτικο. Οι γονείς μας και η κοινωνία θέλουν να ζήσουμε με ασφάλεια και εμείς επίσης μεγαλώνοντας θέλουμε να ζούμε με ασφάλεια. Αλλά αυτό που γενικώς εννοείται με την «ασφάλεια» είναι μια ζωή γεμάτη μίμηση κι επομένως φόβο. Και ξέρετε τι εκπληκτικό πράγμα που θα ήταν να μην υπήρχε καθόλου φόβος στον κόσμο; Και πρέπει να τον κάνουμε έτσι γιατί βλέπουμε ότι η ανθρωπότητα έχει παγιδευτεί σε ασταμάτητους πολέμους, που τους καθοδηγούν οι πολιτικοί, οι οποίοι το μόνο που αναζητάνε πάντα είναι η δύναμη της εξουσίας· ζούμε μέσα σε μία ανθρωπότητα δικηγόρων, αστυνομικών, στρατιωτικών και πολιτικών, φιλόδοξων ανδρών και γυναικών που όλοι θέλουν να είναι «κάποιοι» και πολεμούν ο ένας τον άλλον για να το πετύχουν. Μετά, υπάρχουν οι λεγόμενοι πνευματικοί δάσκαλοι, οι απομιμήσεις των γκουρού με τις  σχολές τους μιας δήθεν εσωτερικής αναζήτησης, που μασάνε των λεφτά όσων τους ακολουθούνε επειδή αναζητούν μια θέση σ’ αυτήν ή στην επόμενη ζωή. Είναι ένας τρελός κόσμος, σε πλήρη σύγχυση, καθώς όλοι είναι εναντίον κάποιου άλλου και πολεμάνε για να έχουν μια σίγουρη δουλειά, μια θέση δύναμης ή βολέματος. Η ανθρωπότητα σπαράζεται από αλληλοσυγκρουόμενα πιστεύω, από ταξικές διαφορές, από εθνικιστικές διαιρέσεις, από όλα τα είδη ανοησίας και σκληρότητας – αυτή είναι η ανθρωπότητα για την οποία μας προετοιμάζουν στο σχολείο! Και δηλαδή, ο ρόλος της εκπαίδευσης θα πρέπει απλώς να είναι η προσαρμογή των παιδιών στο μοντέλο αυτής της σαπισμένης κοινωνικής δομής ή να τα κάνει ελεύθερα, ολοκληρωτικά ελεύθερα, έτσι ώστε να δημιουργήσουν μια διαφορετική κοινωνία, έναν καινούργιο κόσμο; Και δεν πρέπει εμείς οι μεγαλύτεροι να δημιουργήσουμε άμεσα -τώρα, όχι στο μακρινό μέλλον- ένα ελεύθερο περιβάλλον έτσι ώστε να μπορούν τα παιδιά, ζώντας σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον να ανακαλύψουν από μόνα τους τι είναι αλήθεια· έτσι ώστε να έχουν εκείνη τη νοημοσύνη που θα τα κάνει ικανά ν’ αντιμετωπίσουν την κοινωνία, να την κατανοήσουν κι όχι απλώς να προσαρμοστούν σ’ αυτήν· έτσι ώστε βαθιά μέσα τους να βρίσκονται πάντα – όχι μόνο όσο είναι παιδιά ή νέοι – σε μία συνεχή ψυχολογική επανάσταση, που είναι η μόνη επανάσταση, γιατί μόνο εκείνοι που βρίσκονται μέσα τους σε συνεχή εσωτερική επανάσταση ανακαλύπτουν τι είναι αληθινό, όχι ο άνθρωπος που προσαρμόζεται, που ακολουθεί, που φοβάται, που υποτάσσεται. Σίγουρα, λοιπόν, ο ρόλος του σχολείου, της εκπαίδευσης, θα έπρεπε να είναι να είναι το ξερίζωμα από την ψυχή των παιδιών -τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά- του φόβου που καταστρέφει την καθαρότητα της ανθρώπινης σκέψης, τις ανθρώπινες σχέσεις και την αγάπη.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

38 Σχόλια στο “Λίγα ακόμα για το φόβο, τα παιδιά και το σχολείο”

      athinovio
      16 Μαΐου 09 στις 1:54

      Ξενύχτης εσύ, ξενύχτις κι εγώ….
      ούτε ραντεβού να είχαμε Παραμυθά!
      🙂
      Ας όψονται οι υποχρεώσεις.

      Η ζωή δεν έχει τέλος από πλευράς πιθανοτήτων. Είναι μύρια τα πράγματα που μπορεί να μας προσφέρει αλλά αυτά τα μαθαίνουμε από άλλες πηγές. Από την οικογένεια, από τους φίλους και από την ίδια την καθημερινή ενασχόληση με τον κόσμο και στο τέλος λέμε ότι έχουμε εμπειρία, ότι είμαστε έμπειροι ( και συχνά έμπυροι δλδ μεσα στην μπύρα ή την πυρά αναλόγως τις περιστάσεις…)

      Το σχολείο υπάρχει για να μας διδάσκει αριθμούς και γράμματα ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε ένα επάγγελμα γιατί τί είναι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά? Ένας ασήμαντος και ανυπόστατος τεμπέλης.

      Ας διδάξουν οι δάσκαλοι ορθογραφία αριθμητική και γεωγραφία και ιστορία (λίγοι τέτοιοι υπάρχουν) και τα υπόλοιπα, όπως φιλότιμο ευγένεια και σωστή συμπεριφορά τα μαθαίνω εγώ στα παιδιά μου, όπως είναι και το καθήκον και αρμοδιότητά μου σαν γονιός.

      Όποιος επαφίεται σε έναν υπο-αμοιβόμενο ξένο (τον δάσκαλο) για την ανατροφή των παιδιών του, να περιμένει τα χειρότερα και ξέρω τι λέω γιατί υπήρξα δασκάλα για 18 χρόνια. Πέρα από την τήρηση των στοιχειωδών κανόνων συνύπαρξης στην ίδια αίθουσα, το παιδί δεν παίρνει άλλο ηθικοπλαστικό μάθημα από το σχολείο, εκτός ίσως από το ότι αν κάνει αταξίες και ζαβολιές θα κάνει το μάγκα στους φίλους του.Και αυτό γιατί έτσι είναι η κοινωνία και επιβραβεύει τους κακούς και το σχολείο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας.

      Λάθος, αλλά και τι να κάνεις….

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Μαΐου 09 στις 9:11

      ΓΙΑΤΙ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΧΟΛΕΙΟ;

      Το ίδιο αναρρωτιόμουν και εγώ για 12 χρόνια περίπου.Για το μόνο λόγο,τότε,ότι απλά βαριόμουν το διάβασμα.Από την οπτική γωνία που το αναλύεις εσύ δε το είχα εξετάσει ποτέ για να είμαι ελικρινής.

      Βέβαια αν το καλοσκεφτούμε αυτό που διδασκόμαστε,πρωτίστως,από το σπίτι μας είναι ο φόβος και η απειλή.Όταν ένα παιδί κάνει τα πρώτα του βήματα μέσα στο σπίτι και αρχίζει και μπορεί να ανοίγει ντουλάπια κ.λπ.Έχει έναν μεγάλο από πίσω του να το κυνηγάει λέγοντάς του μη ανοίξεις αυτό μη πειράξεις εκείνο και πάει λέγοντας.Και αν τυχόν πειράξει »εκείνο» έρχεται η ώρα του φόβου,μέσω της απειλής,ότι άμα το ξανακάνεις θα σε δείρω π.χ.

      Η πρώτη απάντηση σε όλο αυτό είναι ότι το κάνει ο μεγάλος για να »προστατεύσει» το παδί και να το διδάξει.Όμως πρώτα από όλα του διδάσκει ότι μέσω της απειλής,και του φόβου,μπορεί να επιβληθεί και αυτό στους πιο αδύναμους μεγαλόνωντας.Ακόμα χειρότερα και μεσω του ξύλου δηλαδή της βίας.

      Και μη ξεχνάμε τον κλασσικό,πλέον,φόβο του μπαμπούλα.Η γνωστή απειλή ότι αν δε κάνεις αυτό που σου λέω θα έρθει ο μπαμπούλας να σε σε φάει ν σε πάρει…

      Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο 8)

      Μαρία
      16 Μαΐου 09 στις 10:31

      καλέ σεντόνι στο σεντόνι τι σεντόνια τρίδιπλα είναι αυτά τι σας έπιασε μες στη ζέστη; λοιπόν γιατί πάμε σχολείο να σου πω όταν πήγαινα δεν ήξερα όταν τέλειωσα το λύκειο αμφισβήτησα το περιεχόμενο μα χαίρομαι που άρχισα να μαθαίνω έστω και αυτά τα λίγα λάθος πράματα από μικρή θα ήταν ιδανικό ένα σχολείο που θα σου μαθαίνει ουσιαστικά αυτά που είπες μα θα ήταν φριχτό να πρέπει να φτάσεις στην ενηλικίωση και να καταλάβεις πως χρειαζεσαι να ξέρεις αυτά που τ’ωρα με το ζόρι σου μαθαίνουν στα έξι σου. όσο για παρακάτω για μένα η τριτοβάθμια ήταν σαν να λέμε φυσική αναγκη όχι λόγω μυαλού αλλά λόγω ιδιοσυγκρασίας κι αφού οι αντικειμενικές συνθήκες μου το επέτρεψαν προχώρησα θεωρώ συνέχεια της γνώσης και το να μάθεις μια τέχνη πχ υδραυλικός και θαυμάζω τα παιδια που το μπόρεσαν εμένα όμως «δεν πιανουν τα χέρια μου» ας πούμε κι ήμουν περισσότερο του θεωρητικού όπότε πήρα πτυχίο και άρχισα να δουλεύω. Η ανάγκη για παραπάνω δηλ για μεταπτυχιακό προέκυψε κα΄ποια χρόνια αργότερα ως εσωτερική αναγκη εξειδίκευσης της προσωπικής μου γνώσης έπειτα βέβαια έπρεπε να το αιτιολογήσω στον πραγματικό κόσμο, Κατί που έκανα και πρόκειται να δώσω. έτσι λοιπόν πιστεύω πως οι βασικές γνώσεις είναι απάραίτητες για να συμβαδίζουμε με την κοινωνία μας τα παραπάνω είναι επιλογή του καθενός. όσον αφορά το περιεχόμενο καλά θα ήταν παραμυθά μα ξέρεις πως οι ψυχικές επαναστάσεις πάντα κάποιους βλάπτουν και αυτοί φροντίζουν να τις πνίξουν από μικρές.

      Μαρία
      16 Μαΐου 09 στις 10:44

      κι αν έβρισκα το άδειο παράθυρο του Ιωαννίδη θα το πόσταρα αλλά δεν μπορώ να το βρώ!

      Μαρία
      16 Μαΐου 09 στις 10:46

      Το ξένο πρόσωπο της νύκτας με κοιτά
      κρύβω το βλέμμα στη φωτιά
      Πνίγω τα λόγια στο ποτήρι στο κενό
      σ’ ένα παράθυρο αδειανό

      Μισή καρδιά μισώ το άλλο σου μισό
      αυτό που χτίζει το γκρεμό
      Θα πέφτω μες του μισεμού σου το κενό
      σ’ ένα παράθυρο αδειανό

      Θα κρύβω πάντα ένα όχι στην καρδιά μου
      κι ένα μεγάλο ναι σα βόμβα που ανασαίνει
      Σπάζουν νερά, χύνω στο δρόμο τα παιδιά μου
      στρατιά νεογέννητη στα κόκκινα βαμμένη

      Ίσως μια μέρα καταφέρω να με αλλάξω
      προσωπική μου ιδιότυπη επανάσταση
      Θα μπω μια νύκτα να χαθώ και να με ψάξω
      στο άδειο παράθυρο

      Το ξένο δάκτυλο του κόσμου με κρατά
      κι όσα δεν είμαι μου ζητά
      Φτωχός κι ανάργυρος χωρίς αποσκευή
      χωρίς πατρίδα και φυλή

      θα βγω να ανάψω τη σημαία τ’ ουρανού
      την απειλή του φεγγαριού
      Σβήνω τα φώτα του πλανήτη για να μπω
      σ’ ένα παράθυρο αδειανό

      πάρτε το σαν στίχους!

      νατασσσάκι
      16 Μαΐου 09 στις 13:33

      Δεν θα έπρεπε ο ρόλος του σχολείου να είναι το να μας προετοιμάσει όσο είμαστε νέοι να κατανοήσουμε το σύνολο της διαδικασίας της ζωής;

      Και δεν πρέπει εμείς οι μεγαλύτεροι να δημιουργήσουμε άμεσα -τώρα, όχι στο μακρινό μέλλον- ένα ελεύθερο περιβάλλον έτσι ώστε να μπορούν τα παιδιά, ζώντας σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον να ανακαλύψουν από μόνα τους τι είναι αλήθεια·

      Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί πήγα 12 χρόνια σχολείο -καλά, για το «μετά» δεν αναρωτιέμαι καν… Και παρ’ ότι είχα την τύχη στο δημοτικό να έχω 2 εκπληκτικούς ανθρώπους για δασκάλους, που νομίζω ότι μου έμαθαν τα περισσότερα από όσα χρειαζόμουν στη ζωή μου (να αγαπώ το διάβασμα, να ψάχνω πιο πέρα από το προφανές, να προσέχω τι γίνεται γύρω μου και να αγαπώ ό,τι υπάρχει γύρω μου είναι μερικά μόνο από αυτά), ωστόσο είμαι μάλλον εξαίρεση. Και το βλέπω και τώρα με το γιο μου, που δεν είχε την ίδια «τύχη».

      Πάντως ότι πραγματικά έμαθα, το ‘μαθα έξω από το σχολείο (ακόμα και να διαβάζω και να γράφω, και να λογαριάζω, κι αυτά πριν πάω σχολείο τα είχα μάθει). Και δεν θέλω να το απαξιώσω, αλλά σίγουρα θα ήθελα να είχε άλλη μορφή.

      Και να μην ξαναπιάσω το θέμα με τους φόβους, γιατί το δικό μου σεντόνι θα γίνει πιο μεγάλο από το δικό σου!

      Φιλί
      Καλό Σαββατοκύριακο 🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Μαΐου 09 στις 17:04

      Εγώ,προσωπικά,Γιάννη όχι.Τα αγγλικά μου δεν είναι και τα καλύτερα.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Μαΐου 09 στις 19:13

      Ευχαριστώ το Μαγικό Μολύβι που έσβησε τα 2 περριτά σχόλιά μου.

      Helda
      17 Μαΐου 09 στις 0:53

      Η ζωή είναι έτσι κι αλλιώς από μόνη της σχολείο όπου ο καθένας παίρνει το μάθημα που του χρειάζεται.
      Έχουμε γεννηθεί με δύο φόβους τον φόβο της πτώσης και τον φόβο του θορύβου. Όλοι οι άλλοι φόβοι είναι επίκτητοι.Η άγνοια είναι αυτή που προκαλεί τον φόβο και η νοημοσύνη χρειάζεται για να κατανοούμε την άγνοιά μας.
      Το εκάστοτε εκπαιδευτικό σύστημα της εκάστοτε κοινωνίας δεν κάνει τίποτε άλλο από το να βάζει την απίστευτη νοημοσύνη των παιδιών σε καλούπια και αλίμονο σε αυτόν που θα ξεφύγει από το κοπάδι, αλίμονο στον ξεχωριστό .
      Μόνο με το φως της γνώσης μπορούμε να φωτίσουμε τα σκοτάδια της άγνοιάς μας και να διώξουμε κάθε φόβο .

      Fwtino_Asteraki
      17 Μαΐου 09 στις 4:13

      Καλησπερουδια και απ μενα σε ολα τα καλα παιδουλινια χιχι!
      Χμμμ μ αρεσει το σημερινο ποστοσκεπτοανακατεμα!Γιατι πιστευω πως περα απ αυτα που λεει συγουρα ολους μας ταξιδευει στο παρελθον ενα γρηγορα πεταγμα σε ολο το δικο μας ταξιδι στο σχολειο…ενα πεταγμα που μπορουμε να κανουμε και μεις μη εχοντας μαγικα γιλεκα μα εχοντας απλα το χαρισμα τις φαντασιας!.. 🙂 Να με και μετα απ ενα γρηγορα χαμογελαστομελανχολικουλη back up στη σχολικη που «καριερα» χαχαχα!
      Τι ειναι σχολειο?….χμμμ πολυ μου αρεσε αυτη η ερωτηση…Οταν εγω πηγαινα ακομα στο δημοτικο..ακουσα κατι που δεν θυμαμαι και μου αρεσε και ετσι το συγκρατησα…Σχολειο ειναι λεει μια μικρη κοινωνια..εκει μπορεις να βρεις οτι και εξω στην κοινωνια..εχει κανονες…σου μαθαινει να τους τηρεις και να λειτουργεις συμφωνα με αυτους…σε διδασκει και σε κανει καλυτερο…πραγμα που πρεπει απαραιτητα να κανει μια κοινωνια….θυμιθειτε παλιοτερα που επιβαλονταν ολοι οι ανθρωποι να ψυχαγωγηθουν με την βοηθεια του θεατρου!!!….ναι ψυχαγωγια-μαθημα…απολυτος απαραιτητο…δεν υπηρχε διακριση μεταξυ πλουσιων η φτωχων…..το σχολειο ακομα πρεπει να προαγει σωστα προτυπα..καθως και να ενθαρυνει τα παιδια για καινουγια πραγματα….να τα μαθαινει και να τα ενθαρυνει να μαθαινει να μοιραζεται…να λεει την αληθεια…να ειναι ειλικρινες και αλλα πολλα πραγματα…ΦΥΣΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΩΣΤΑ…αυτο ειναι που μας απομακρινυνει η μας προσελκυει σε καθε συστημα…
      Αλλα μηπως οπως η κοινωνια εξω που ζουμε ειναι μολυσμενη με διαφορα πραγματα μηπως ετσι εχει μολυνθει και χαθει και η αξια του σχολειου??Εννοω παντα ονειρευομουν να παω σε ενα σχολειο οπως καμια φορα αυτα που προβαλαν στις ταινιες που ολα ηταν «τελεια» ηταν η μικρη μεγαλη κοινωνια που εψαχνα!
      Παρ ολα αυτα λογο ηλικιας και οντας ακομα στην εκπαιδευση λογο τις σχολη δεν βλεπω αποτελεσματα μονο ακομα μεγαλυτερη μολυνση…Ωστοσο ποστ σαν αυτα με κανουν απ την μια να πιστευω πως ακομα υπαρχει ελπιδα και απ την αλλη να ζηλευω λιγακι (χιχι) ναι γιατι αν γινεται τετοια δουλεια εκει στην Α δημοτικου σημαινει πως το σχολειο υπαρχει ακομα καποιος ενδιαφερεται…και οταν τα παιδια εξοπληζονται με εφοδια σαν αυτα πολλλα μπορουν να γινουν!
      Το πιο αστειο?Ειμαι σε μια ηλικια αρκετα μεγαλη θα ελεγα και αρκετα μικρη μαζι παρ ολα αυτα φοβαμαι..Τωρα θα μου πειτε ολοι φοβομαστε…το κωμικοτραγικο ειναι οτι δεν φοβαμαι για την δουλεια…δεν φοβαμαι τοσο το αγνωστο…δεν φοβαμαι το περιβαλλον η το τι θα πουν οι δικοι μου…η τοσο ο κοσμος…αν και οσο πιο κλειστη ειναι μια κοινωνια που μεγαλωνεις τοσο πιο πολυ νοιαζεσαι και για αυτο..αλλα αλλα πιο κωμικοτραγικα στοιχεια..φοβαμαι το σκοταδι…φοβαμαι το αγνωστο…φοβαμαι να αφεθω…να βγαλω εξω τα ονειρα μου…φοβαμαι…………………………

      Καληνυχτα και ονειρα γλυκα σε ολους!
      Μακια και αγκαλιτθεθ πολλες πολλες!

      Κυρία Παραμυθά
      17 Μαΐου 09 στις 11:42

      Να και ένα καλημέρα από την Παραμυθογιαγιά σας!
      Χαίρομαι ειλικρινά που μετά από την παιδική χαρά όπου όπως σε κάθε παιδική χαρά συμβαίνουν διάφορα, δλδ (αυτό το δλδ μου αρέσει!), παιχνίδι, τσακωμοί και πολύ σαχλαμάρα, που ξέρω ότι σε πολλούς δεν αρέσει, σοβαρευτήκαμε! Για μένα είναι φανερό από τότε που συμμετέχω «ενάλαφρα» όπως ταιριάζει σε μια καλή μάγισσα που δουλεύει πρακτικά το μαγικό μολύβι, ότι με την παραμικρή ευκαιρία όλοι μας θέλουμε να σαχλαμαρίσουμε, το σημαντικό είναι να πιάσουμε μόνοι μας το πόσο αντέχεται η ελαφρότητα…
      Φιλάκια γιατί πρέπει τώρα να δουλέψει το μολύβι και η γόμα !!!!!!!!!!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      17 Μαΐου 09 στις 12:28

      Kυρία Παραμυθά μια χαρά σας ακούω και χαίρομαι.Από ότι καταλαβαίνω η ζωγραφική συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς ακόμα και τις Κυριακές.Σε πιο επεισόδιο βρισκόμαστε;Ξεμπερδέψαμε με τη παλιοαπονεύρωση;

      Φιλιά και χαιρετισμούς σε όλη τη παραμυθοοικογένεια!!! 8)

      δημητρης
      17 Μαΐου 09 στις 15:28

      Σημερα το πρωι βγηκα στη βεραντα του σπιτιου μου για να απολαυσω τον καφε μου παρεα με τα αγαπημενα μου φυτα.τι να δω ομως…τα ωραια μου λουλουδακια ειχαν ξαφνικα μαραζωσει.Τριανταφυλλια, αγιοκλημα,γαρδενια,μπογαρινι, βασιλικος ειχανχασει τα φυλλατους και οτι ειχε απομεινει θρηνουσε πανω στα αρρωστα κλαδια.
      Ετρεξα στον ανθοπωλη της γειτονιας μου.Εφταιγε το υπερβολικο ποτισμα και το κακης ποιοτητας λιπασμα,αλλα με τη καταλληλη φροντιδα εχουν ακομα ελπιδες να σωθουν.χαρηκα πολυ γι`αυτο.
      Η αγαπη μου ομως παρα λιγο νατα πνιξει.Νομιζα οτι αυτα αγαπουσα και οτι μονο αυτα καμαρωνα οταν μου κρατουσαν συντροφια…
      Να μη μελαγχολουμε ομως γιατι ολοι μπορουμε να κατανοησουμε αμεσα τωρα και οχι στο μακρινο μελλον τι σημαινει αγαπη…
      Την καλησπερα μου και την αγαπη μου σε ολους καιολες συνπαραμυθοδημοτες.

      Elenita
      17 Μαΐου 09 στις 16:08

      Μ’ αρέσει να ξεκινώ αντίστροφα γιατί πολλές φορές μπερδεύομαι με τις κανονικές ερωτήσεις.
      Δηλαδή, τι θα γινόταν αν δεν πηγαίναμε σχολείο;

      Σαν παιδί πέρασα ασφυκτικά στο σχολείο, γιατί θεωρούσα ότι δε με έκανε να πετάξω και να εξελίξω όσο θα ‘θελα αυτό που είμαι.

      Παρ’ ολ’ αυτά, αν δεν πήγαινα στο σχολείο δε θα είχα μάθει να απορρίπτω πρότυπα, να αναζητώ τη γνώση, να επιβιώνω ανάμεσα σε τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες, να βιώσω την εξουσία του δασκάλου και, στο τέλος, να επιλέξω ανάμεσα στα καλά και στα κακά πώς είναι ο τρόπος που θα ‘θελα να συνεχίσω.

      Αυτό το post που διάβασα μου θύμισε κάτι που είχα διαβάσει παλιότερα. Ήταν ένας δάσκαλος που είχε παρόμοια φιλοσοφία ζωής και, μάλιστα, έφτιαξε και σχολεία για να περάσει το μήνυμα. Πολύ περίεργο, αλλά μονάχα ένα παιδί κατάφερε να πάρει το μήνυμα και να μάθει να ζει σ’ αυτό το μοτίβο. Τότε μου έκανε εντύπωση, αλλά όταν μπήκα στο χώρο της εκπαίδευσης συνειδητοποίησα ότι είναι πολύ λογικό.

      Το θέμα δεν είναι ο δάσκαλος να αποστηθίσει κάποιες παιδαγωγικές πρακτικές, γλωσσολογικές θεωρίες και λοιπές ψυχολογικές έρευνες για να θεωρηθεί ότι είναι καλός στη δουλειά του. Προσωπικά πιστεύω ότι ο δάσκαλος πρέπει να έχει κάνει ήδη τρόπο ζωής αυτό που θέλει να μεταφέρει για να καταφέρει να εμπνεύσει. Και, φυσικά, αν θέλεις να εμπνεύσεις διάθεση για μάθηση, για εξέλιξη, για αγάπη, δεν υιοθετείς πρακτικές φόβου, απειλής και εξουσίας, έτσι δεν είναι;

      Ασφαλώς και χρειάζεται το σχολείο, είναι στην ανθρώπινη φύση, εξυπηρετεί τη συνέχεια της κοινωνίας, κι όλα αυτά που συμβαίνουν είναι θεμιτά, είτε καλά είτε κακά, δεν μπορείς να θεωρείς ότι όλα θα συμβαίνουν ρολόι. Αφενός, γιατί έχεις ευθύνη στη διάρκεια της ζωής σου να βάλεις το λιθαράκι σου για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα και, αφετέρου, δεν είσαι και θεός, κάθε άνθρωπος είναι αυτοδιοίκητος και ζει τελικά τη ζωή που θέλει να ζήσει, ο καθένας έχει τη μοίρα που του αξίζει.

      Κι επειδή ένα «σεντόνι» είναι καλό να έχει καλοραμμένο τελείωμα, δίνω ένα link που κάνω στους μαθητές μου για να ξέρω τι είδους νοημοσύνη έχουν και να προσαρμόσω το μάθημα στα μέτρα τους:
      http://www.bbc.co.uk/science/leonardo/thinker_quiz/
      Είναι για την πολλαπλή νοημοσύνη και για τις απεριόριστες δυνατότητες που έχουμε όλοι ανεξαιρέτως στο να πετυχαίνουμε το καλύτερο που ταιριάζει σ’ αυτό που είμαστε.

      Παραμυθά, η ενέργειά σου είναι εκπληκτική και δε χρειάζεται να στο πει, βέβαια, και κανένας, το λένε τα προσωπάκια των παιδιών και τα χρώματα που χρησιμοποιούν στις ζωγραφιές που σου στέλνουν! Περισσότερο απ’ όλα τα παιδιά χρειάζονται έμπνευση για να μάθουν να μαθαίνουν! 🙂

      papiera
      18 Μαΐου 09 στις 13:04

      Η διαφορετική οπτική γωνία της ζωής, είναι προσωπική υπόθεση.
      Αν μπει στη διδακτέα ύλη, αυτόματα θα πάψει να είναι διαφορετική, αφού θα πάψει να είναι και προσωπική.
      Κατά συνέπεια, καλά κάνει και δεν μπαίνει.
      Στα άσχημα και τα ακατέργαστα πράγματα, κρύβεται μια ευκαιρία να τα ομορφύνουμε και να τα φέρουμε στα μέτρα μας!
      Το ελληνικό σχολείο λοιπόν, με την ασχήμια του και την ανοργανωσιά του, είναι σπουδαία πρόκληση, αναντικατάστατη!!!

      (εντάξει ξέρω… Είμαι περίπτωση.. οκ!)

      marilia
      18 Μαΐου 09 στις 15:26

      Στο σχολείο πηγαίνουμε για να λάβουμε αγωγή και μόρφωση, δύο διαφορετικά πράγματα, απαραίτητα όμως για την ολόπλευρη ανάπτυξή μας. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να κάνουμε τα παιδιά «ατρόμητα», αλλά να τα ενημερώσουμε – ευαισθητοποιήσουμε για κάποιους κινδύνους. Το σημερινό σχολείο αποβλέπει -ή τουλάχιστον αυτά γράφονται στα Αναλυτικά μας Προγράμματα Σπουδών (Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγράμματος Σπουδών και Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών)- στην ολόπλευρη ανάπτυξη ενός ελεύθερου ατόμου, όπου παίρνει την πρωτοβουλία και ανακαλύπτει ή/και παράγει τη γνώση.

      Θεωρώ ότι όλοι -και κυρίως οι γονείς- επειδή έχουν περάσει και από τα θρανία, γίνονται ξαφνικά ειδήμονες και μας… καθίζουν στο σκαμνί απαξιώνοντάς μας, παραβλέποντας το γεγονός ότι θέλαμε και κάτσαμε στα έδρανα των Παιδαγωγικών Τμημάτων και μπήκαμε στις τάξεις για να μάθουμε στα παιδιά τους να μαθαίνουν, να εργάζονται, να συνεργάζονται, να υπάρχουν και να συνυπάρχουν.

      Προσωπικά το Σχολείο το αγαπώ και ορκίστηκα και να το υπηρετώ εντίμως και ευσυνειδήτως και αυτό θα παλεύω να καταφέρω. Τώρα αν κάποιοι, γονείς πρώτα και στη συνέχεια παιδιά, εμμένουν κολλημένοι στο «πάρε ένα χαρτί, να βρεις μια δουλειά», είναι άξιοι της μοίρας τους.

      Θα μπορούσα να γράφω ώρα, αλλά δεν είναι το ζητούμενο αυτό. Εξάλλου, κάποια στιγμή, οι δάσκαλοι πρέπει να σιωπήσουμε, για να… ακούσουμε το πουλί, που λέει και ο Καζαντζάκης.

      φιλιά

      νατασσσάκι
      18 Μαΐου 09 στις 16:20

      marilia, σε ένα πράγμα θα διαφωνήσω μόνο μαζί σου: Ο «Παραμυθάς» εδώ δε μιλάει για ατρόμητα ή «ατρόμητα» παιδιά -μιλάει για μια ατμόσφαιρα ελευθερίας – όχι ελευθερία να κάνεις ό,τι σου κατέβει, αλλά ελευθερία για να μπορέσεις να κατανοήσεις την όλη διαδικασία της ζωής. Και στο προηγούμενο κείμενο, στο τέλος, λέει:
      μπορεί να έρθει μια μέρα που δεν θα φοβάσαι ποτέ τίποτα, εκτός βέβαια από πρακτικά πράγματα, που είναι φυσικό. Τότε θα έχεις τελειώσει με όλους τους ψυχολογικούς φόβους από τον πιο απλό, μέχρι το φόβο του θανάτου. Θα έχεις τελειώσει με όλους τους φόβους που γεννάνε μέσα σου από την απλή ανησυχία μέχρι τη βία και το φόνο, δηλαδή το Κακό. Γι’ αυτό και ίσως ο φόβος να είναι το μόνο που θρέφει την ύπαρξη του Κακού στον κόσμο, ίσως ο ίδιος να είναι το μόνο Κακό που υπάρχει και μάχεται το Καλό.

      Είναι εντελώς άλλο πράγμα να φοβάσαι μη σε πατήσει αυτοκίνητο στο δρόμο, άρα να μάθεις προσέχεις πώς να περνάς ή πώς να οδηγείς (εγώ «ταράζω» όσους αγαπώ στο «να προσέχεις») και άλλο να φοβάσαι την ιδέα του θανάτου.

      Καλημέρα, καλή βδομάδα σε όλους! 🙂

      Μαρία
      18 Μαΐου 09 στις 17:35

      marilia κι εγώ συμφωνώ με τη γειτόνισσα από πάνω αλλά θέλω να προσθέσω πως μέσα στο όλο μπάχαλο του εκπαιδευτικού συστήματος είχα κι εγώ αξιολογότατους δασκάλους και καθηγητές μου πραγματικά μου δώσαν πράματα το θέμα όμως εδώ δεν είναι είναι μόνο οι παιδαγωγοί αλλά πως όλο το περιβάλλον του παιδιού πρέπει να διαμορφώνεται για να βγαίνουν υγιης χαρακτήρες κατι το οποιο σπάνια συμβαίνει!
      http://www.youtube.com/watch?v=zbgWyFcY5cE&feature=related

      δημητρης
      18 Μαΐου 09 στις 18:46

      ο γιος μου τελειωνει το δημοτικο.στο διαστημα αυτο γνωρισα δυο τυπους δασκαλων.τον επαγγελματια δασκαλο και τον εμπνευσμενο παιδαγωγο.τεραστια η διαφορα αναμεσα τους ομως και οι δυο μαγειρευουν σε ρημαγμενο υπογειο ταβερνακι.κανεις μας δεν ειναι αθωος γι`αυτο…ομως πιστεω οτι ειναι αναγκη να χτισουμε ενα σχολειο που να περιεχει αυτα που αναφερει ο παραμυθας.οχι στο μελλον αλλα τωρα.το μεγαλο βαρος πεφτει στους παιδαγωγους που πρεπει να αφυπνησουν και οσους απο εμας κοιμουνται υπνο τηλεοπτικο.οσο για την πολιτεια ας πουμε τοαλλο ανεκδοτο με τον τοτο.
      καλη μας εβδομαδα.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      18 Μαΐου 09 στις 18:53

      Νατασσσάκι αποφάσισε μία πασχαλίτσα ή δύο; 🙂 Έχεις δίκιο πάντως.

      Μαράκι μου έκανα και εγώ ένα search για το αδειανό παράθυρο του Ιωαννίδη στο youtube αλλά τζίφος. 🙁 Ωραίο πάντως το τραγούδι του Παπσακωνσταντίνου.

      Papiera πως πάει ο πατέρας σου;Ελπίζω καλύτερα.

      Φιλιά και καλησπέρες σε όλους και σε όλες!!! 8)

      δημητρης
      19 Μαΐου 09 στις 8:34

      μπραβο Γιαννη,ησουν ευστοχος !το βιντεο λεει πολλα…
      καλημερα στην παραμυθοπαρεα μας

      papiera
      19 Μαΐου 09 στις 10:49

      Αχ βρε Γιάννη από ΝΥ, άκουσα για το κρούσμα της γρίππης και φοβήθηκα ότι είσαι εσύ… (αυτός ο φόβος είναι υγιής;)

      Ο μπαμπάς μου έχει πολλές ελπίδες να τη γλιτώσει, όσες έχει και να μην… Ακόμα στο Σισμανόγλειο και στα… καρφιά καθόμαστε…(άλλος φόβος από κει..)

      Μαρία
      19 Μαΐου 09 στις 11:17

      Καλα κουράγια παπιερούλα! όλα θα πάνε καλα ακούγεται κοινότυπο μα στο εύχομαι ολόψυχα

      Μαρία
      19 Μαΐου 09 στις 11:27

      Αχ βρε Γιαννη που το πέτυχες η αγαπημένη μου ταινία ο λατρεμένος Ρόμπιν Ουίλιαμς να ακριβώς έτσι θα πρεπε να ταν οι καθηγητές αυτό που διδασκουν να το κάνουν ζωή και πάθος. Να το βγάζουν έξω από την αίθουσα έτσι ώστε τα βιβλία να μοιαζουν περιττα μια που θα υπάρχει η βιωμένη γνώση.
      Φιλια Καλημέρες!

      Δημήτρης
      19 Μαΐου 09 στις 13:18

      Καλημέρα,
      Σήμερα είναι η πρώτη μέρα των εξετάσεων στο σχολείο και βρήκα πολύ επίκαιρη την εγγραφή και πολύ χρήσιμη. Ισως λοιπόν, ύστερα από 20 χρόνια πάνω στην έδρα, και ανάμεσα στα παιδιά, και ελπίζω μέσα στις καρδιές τους, βρω την απάντηση. Όλο και καλύτερα εύχομαι

      Γιαννης απο ΝΥ
      20 Μαΐου 09 στις 2:26

      Η αλλαγη που εφερε στους νεαρους μαθητες της ταινιας ο καθηγητης τους John Keating (Robin Williams) τους εδειξε τον δρομο να αγαπησουν την ζωη σε σημειο οπου ενα απο αυτα τα παιδια προτιμησε να αυτοκτονησει αντι να επιστρεψει, απο το φως που μολις ειχε γνωρισει, παλι πισω στο σκοταδι.
      Αυτο το φως δεν υπαρχει σημερα στον κοσμο μας εσκεμενα. Πρεπει να το βρισκουμε μονοι μας. Μαλλον το βρισκεις οταν πραγματικα το αποζητησεις. Η φαντασια πιστευω πως ειναι το μεγαλυτερο κλειδι. Εχω τελευταια καταλαβει και πιστεψει οτι ολα ειναι δυνατα. Ο νους μου αντιστεκεται με τις «γνωσεις» του αλλα η ψυχη μου μου λεει αλλα… Μημπως τελικα ο νους μου δεν εχει μυαλο? Χαχαχαχα

      Papieritsa Μην φοβασε για εμενα, ειμαι απο την Καλαματα και δεν με πιανουν ξενες γριπες, χαχαχαχα Σου ευχομαι τα καλυτερα για τον μπαμπα σου. Μαρια και δημητρης, ακουστε και το soundtrack, εμενα με ευχαριστει.

      http://www.youtube.com/watch?v=E06z-J6eR90

      Γιαννης απο ΝΥ
      20 Μαΐου 09 στις 2:32

      Πλακα πλακα αρχιζω και βλεπω στο μετρο ολο και πιο πολλους ανθρωπους να φορανε μασκες φοβουμενοι την γριπη. Ετσι ξεχωριζεις και τους παλαβους μεσα στο τρενο. Θα ειχε πολυ γελιο αμα εριχνα κανενα φτερνισμα και μετα κατα την εισπνοη να εκανα εναν θορυβο σαν απο γουρουνακι, χαχαχαχα Αυτοι με τις μασκες θα παθαιναν καρδιακο και θα εμεναν με την μασκα στο στομα να κραταει αντσταση στην ψυχη τους που θα εσπρωχνε προς τα εξω, χαχαχαχαχα!!

      Μαρία
      20 Μαΐου 09 στις 10:42

      Οντως υπέροχο το soundtrack σαν να διηγείται την ταινία και η γκάιντα μαγική!

      νατασσσάκι
      21 Μαΐου 09 στις 0:44

      Ναι, ναι, ξέρω -δεν προφταίνεις να αλλάξεις ποστ και να έχεις «εορταστικόν», οπότε θα αφήσω (κι) εδώ τις ευχές μου για τον «αδερφό-μάστορα» και γιο σου (και σκηνοθέτη, κάμεραμαν κλπ…)
      🙂

      Να τον χαίρεσαι, κι όσους άλλους γιορτάζουν.
      Φιλιά πολλά!

      Καλημέρες σε όλους !

      Παπαστρατής Ιωάννης
      21 Μαΐου 09 στις 14:09

      Κύριε και Κυρία Παραμυθά.Τις εγκαρδιότερες ευχές μου για τον υιό Κωνσταντίνο.

      Έλλη
      26 Μαΐου 09 στις 23:31

      Είμαι καινούρια στην παρέα σας, αλλά θα ήθελα να προσθέσω μια σκέψη: πέρα από γνώσεις, το σχολείο βοηθάει (ή έστω θα έπρεπε να βοηθάει) στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης. Οι γνώσεις μπορούν να αποκτηθούν και αργότερα, η κριτική σκέψη είναι πολύ πιο δύσκολο. Και νομίζω ότι η κρίση αναπτύσσεται καταρχάς κατανοώντας τι διαβάζουμε και στη συνέχεια θέτοντας ερωτήματα. Και οι ασκήσεις ή οι εργασίες που μας βάζουν οι δάσκαλοι, αυτό το σκοπό έχουν. Είναι, νομίζω, μαγικός ο τρόπος με το οποίο δουλεύει το μυαλό μας. Υπάρχουν πράγματα που ξέρεις ότι δεν θα χρειαστείς ποτέ και δεν καταλαβαίνεις γιατί «πρέπει» να τα διαβάσεις – και όμως, εξασκούν την κρίση σου και το μυαλό σου!

Σχολιάστε