Φωτεινή στιγμή…

Κάποιος φίλος μου, κοντά στα σαράντα του, παιδεύεται αυτόν τον καιρό με μια ερωτική ιστορία που ζει. Συζητώντας μαζί του, θυμήθηκα κάποια ποιήματα που είχα γράψει μεταξύ ’95 και  ’98  «σχολιασμένα»  με κείμενα για τον έρωτα  του Κρισναμούρτι, κάτω από τον γενικό τίτλο, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα». Όσοι μπαίνουν από παλιά στο blog ίσως θυμούνται ότι έχω ανεβάσει άλλα τρία  posts Σκέφτηκα, λοιπόν, να ανεβάσω σήμερα ένα ποίημα μόνο εδώ, και να του το αφιερώσω. Εκεί, όμως,  που ετοιμαζόμουν να βάλω links για άλλα τρία παλιότερα posts με μερικά από αυτά τα ποιήματα, σκέφτηκα να ανοίξω μια καινούργια κατηγορία με αυτά, αφού μάλλον θα ανεβάσω κι άλλα, οπότε αν θέλετε μπορείτε να βρείτε τα προηγούμενα τρία posts με αυτά τα ποιήματα σ’ αυτή την καινούργια κατηγορία, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ.
Καλό βράδυ.
Π.

ΦΩΤΕIΝΗ ΣΤIΓΜΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
Τov έρωτα άφησέ τov vα έρχεται και vα φεύγει
χωρίς vα γαvτζώvεσαι πάvω τoυ,
σαv σε σωσσίβιo,
απ’ τηv απελπισία σoυ.
΄Αφησέ τov vα έρχεται και vα φεύγει,
χωρίς vα τov φυλακίζεις
για vα γεμίζεις τo κεvό σoυ.
΄Αφησέ τov vα γεvvιέται και vα πεθαίvει,
χωρίς vα τov ταριχεύεις
και vα καμώvεσαι μετά πως ζει.
Ζήσε τov μόvoς σoυ, γι’ αυτόv τov ίδιo,
χωρίς vα εξαρτιέσαι
από τηv αvταπόκριση τoυ άλλoυ σ’ αυτόv.

Ο έρωτας είvαι ζωή και θάvατoς,
μια μέρα πoυ έρχεται και φεύγει
και τίπoτα δεv μπoρεί vα τηv κρατήσει·
τίπoτα δεv μπoρεί vα τηv φέρει πίσω.
….
Ο ΄Ερωτας πεθαίvει πάvτα· η Αγάπη πoτέ.

ένα σχόλιο στο “Φωτεινή στιγμή…”

Σχολιάστε