Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ

Α, τι αρμovία πoυ έχει ετoύτo τo τραγoύδι!
Και της πιo κρυφής γωvιάς στo παρεκκλήσι,
της κόβεται η αvαπvoή από τη λατρεία τόσωv πoλλώv,
κι οι φλόγες χoρεύoυv με τις σκέψεις τόσωv πoλλώv.
Η μυρωδιά από τo καμμέvo τo λιβάvι γεμίζει τov αέρα·
o αδιάφoρoς παππάς μoυρμoυρίζει μovότovα κάπoιo ψαλμό·
οι εικόvες λαμπoκoπάνε, μoιάζovτας έτoιμες vα φύγουν,
βαρυεστημέvες από μια τέτoια,  απέραvτη λατρεία.
Μια ασάλευτη σιωπή απλώvεται στov αέρα,
και στη στιγμή,
τo μελωδικό τραγoύδι μιας μεγάλης καρδιάς,
γεμίζει μ’ αvείπωτα δάκρυα τα βλέφαρά μoυ.
Μια γυvαίκα vτυμέvη στ’ άσπρα,
ψέλνει -πρoσπαθώvτας v’ αγγίξει
τηv καρδιά της λατρείας της-
για τα βάσαvα πoυ δεv ήξερε πως θα τραβήξει,
για τo γέλιo τωv παιδιώv πάvω στα στήθη της,
για τηv αγάπη της πoυ πέθαvε vωρίς,
για τη θλίψη μέσα σ’ έvα άδειo σπίτι,
για τη μovαξιά μέσα στις άδειες vύχτες,
για τη μαραμέvη της ζωή ,
στη μέση μιας γης π’ αvθίζει.
Κλαίω μαζί της.
Η καρδιά της έγιvε δική μoυ.
Φεύγει απ’ αυτήv την άγια, για  ‘κείvη, κατoικία,
εvθoυσιασμέvη μ’ αυτή τη χαρά της λατρείας τoυ αύριo.
Τηv ακoλoυθώ μέσα στηv αιωvιότητα τoυ χρόvoυ.

Ω, αγάπη,
Εσύ κι εγώ θα περιπλαvηθoύμε
στoυς oλάvoιχτoυς δρόμoυς της αληθιvής αγάπης.
Εσύ κι εγώ δεν θα χωρίσoυμε πoτέ.

Πριν λίγες μέρες είχα μια συζήτηση για το τι είναι αληθινά Ιερό, κάτι που δεν έχει καμία σχέση με οργανωμένες θρησκείες, βιβλία, πράγματα που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος κατ’ εικόνα και ομοίωσή  του και μετά τα φοβάται, τα λατρεύει κ.λπ. Τίποτα απ’ όλα αυτά και άλλα παρόμοια, αλλά κάτι που δεν έχει όνομα, δεν έχει αρχή ή τέλος, γέννηση ή θάνατο. Κάτι που δεν μπορεί κανείς να το περιγράψει με λόγια, κάτι που το μόνο που μπορεί να έχει είναι μια αίσθησή του κι αυτή μακρινή και μαζί βαθιά μέσα του. Ξεκίνησα να γράψω κάτι γι’ αυτό, αλλά δεν μου βγαίνει τίποτα. Και πάνω που πήγα να εγκαταλείψω, θυμήθηκα ότι στις διάφορες μουσικές που έχω διαλέξει γιατί έχουν κάποια σχέση με κάτι από τη ζωή μου και τους έχω δώσει διάφορα ονόματα (σας έχω ξαναπεί γι’ αυτές), είναι κι ένα κομμάτι που το έχω ονομάσει:  «Μακρινή Αίσθηση από κάτι Ιερό». Δεν έχει σημασία ποιος το έχει γράψει ή ποιος παίζει. Απλώς ακούστε το – αν δεν βαρυέστε.

Καλό ξημέρωμα.
Π.

]]> http://www.paramithas.gr/makrini-aisthisi/feed/ 12 http://www.paramithas.gr/foukaras-gia-na-vrei-to-dikio-tou/ http://www.paramithas.gr/foukaras-gia-na-vrei-to-dikio-tou/#comments Sun, 28 Feb 2010 10:04:29 +0000 Παραμυθάς http://www.paramithas.gr/?p=2685 Λέω να κλείσουμε το μήνα των γενεθλίων του blog μ’ ένα παραμύθι, αφού τα παραμύθια ήταν και ο αρχικός λόγος που δημιουργήθηκε. Τον «κακό» δρόμο  των … «σεντονιών» , όπως λέει ο «μάστορας» τις κοινωνικοφιλοσοφικοαισθηματοψυχολογικές μου σκέψεις, τον πήρε λίγο μετά.
Και «τιμής ένεκεν», πιάστε κι  ένα πλάνο από τον καινούργιο ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που απ’ ό,τι φαίνεται θα παιχτεί…  στα γενέθλιά μου που θα κλείνω το 100!

Και τώρα, το παραμύθι με τον «φουκαρά που σοφίστηκε κάτι για να βρει το δίκιο του», με κλικ στο εικονίδιο από κάτω.

Καλό μήνα
Σας φιλώ
Π.

Κοίταγα τις προάλλες, ένα κίτρινο φύλλο που είχε πέσει στα χόρτα. Ήταν το ίδιο όμορφο όπως κι όταν ήταν πράσινο πάνω στο δέντρο. Υπήρχε ομορφιά στο θάνατό του. Και στο δέντρο συνεχιζόταν η ζωή, καθώς σε λίγο θα έβγαιναν καινούργια φύλλα.
Α, ρε ξάδελφε, τι μ’ έκανες να σκέφτομαι με τις γιαγιές του SEX AND THE CITY  όταν θα παίζεται στα γενέθλιά μου που θα λείπω.

Καλό βράδυ.
Π.

Σας φιλώ γλυκά
Π.

Και τώρα οι στίχοι:

Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ

Σαν πήλινο αγγείο που σπάει σε κομμάτια,
Κομμάτια γίνονται κι αυτοί που ψάχνουν καταφύγια,
Εκεί απλώνεται θλίψη
Και το ένα μπέρδεμα γεννάει άλλο.

Όσοι ποθούν παρηγοριά θα βρουν ερημιά
και δάκρυα εκείνους καρτερούν
που έχουν την απόλαυση
ανώτερο σκοπό τους.

Βρήκα κάποιον άνθρωπο στη σκιά ενός ναού
και μες τα δάκρυά του το πρόσωπό μου είδα.

Κανείς δεν θα ρθει να σε βγάλει απ’ το βυθό της πλάνης
ο ήλιος θα χει ανατείλει και θα χει δύσει
πριν ένα βήμα κάνεις.
Της καρδιά σου η απονιά
θα τυφλώνει τα δικά σου μάτια την ώρα της οδύνης
και σαν αυτόν που χάνεται στου δάσους το σκοτάδι
έτσι και συ θα χαθείς
στο άδυτο μιας σκέψης ταραγμένης αν παραμείνεις.

Αχ φίλε πρέπει να φουντώσει δυνατά η φωτιά
της παρηγόριας το σπίτι να κάνει στάχτη,
την αδηφάγο σου ανησυχία να μεγαλώσει
και μέσα απ’ αυτή την ταραχή
τέλεια κατανόηση να γεννηθεί.

Και τώρα με ένα κλικ, όπως πάντα, μπορείτε ν’ ακούσετε το τραγούδι.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Μια μέρα σαν σήμερα -14 Φεβρουαρίου, δηλαδή-  πριν κάμποσα χρόνια, βρέθηκα καλεσμένος στο γάμο του γιου του Προέδρου της Κοινότητας του χωριού, που πέρναγα τα καλοκαίρια τότε. Ο κυρ Αλέκος μου είχε αδυναμία, γιατί μαζί με τα παιδιά του, όταν ήτανε μικρά, βλέπανε την εκπομπή μου στην τηλεόραση, σε μία από τις λίγες ασπρόμαυρες συσκευές που υπήρχαν τότε στο χωριό.  Κι όταν τα καλοκαίρια πήγαινα να περάσω τις διακοπές μου, πέρναγα αρκετές ώρες με τον κυρ Αλέκο στην ταβέρνα του. «Θα ‘ρθεις ν πιουμ’ κάνα κρασάκι, Παραμυθάμ’»; με ρωτούσε με την κλασσική ντόπια προφορά του και συμπλήρωνε, γελώντας σαν παιδί: «Θα φουράς και του μαγικό γιλεκάκ’ σ’»;  «Όχι, κυρ Αλέκο», του έλεγα, «αυτό το φοράω μόνο στην τηλεόραση», κι εκείνος κατσούφιαζε, γιατί ήθελε να με δει να το φοράω στ’ αλήθεια. Αλλά ήρθε κάποτε η μέρα που θα θυμάμαι πάντα, που ο κυρ Αλέκος με κατάφερε να φορέσω για χάρη του το γιλέκο.
Είχαν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που γνωριστήκαμε, και κάποιο Φεβρουάριο με πήρε τηλέφωνο στο σπίτι μου! «Γεια σου Παραμυθάμ’», είπε δυνατά ξεκουφαίνοντάς με. «Γεια σου, κυρ Αλέκο, τι συμβαίνει;» τον ρώτησα, καθώς δεν ήμουν συνηθισμένος να μου τηλεφωνάει χειμωνιάτικα. «Στις 14 τούτου του μήνα, παντρεύου τον κανακάρ’ μ’, τον Ντίνου, Παραμυθάμ’ κι θέλου να σι καλέσου να ‘ρθς μι την κυρά σ’». «Και βέβαια, θα ‘ρθω κυρ Αλέκο μου», του είπα, «σ’ ευχαριστώ». Κι εκείνος συνέχεισε: «Μόνου που θέλου να μι κάνς μια χάρ’». «Ό,τι θέλεις κυρ Αλέκο μου», του είπα, χωρίς να φαντάζομαι τι θα μου ζητήσει. «Θέλου να φρας του μαγικό γιλεκάκ’ σ’». Ε, αυτό ήταν το μόνο που δεν περίμενα ν’ ακούσω, αλλά δεν μπορούσα να του το αρνηθώ. Κι έτσι στις 14 Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς, που θα θυμάμαι για πάντα, ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που έβαλα το μαγικό γιλέκο μου, «εκτός δουλειάς».
Ο γάμος του Ντίνου, του γιου του κυρ Αλέκου, έγινε στο εκκλησάκι των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που ήταν στην πλατεία του χωριού, απέναντι από την ταβέρνα του κυρ Αλέκου. Μετά την γαμήλια τελετή, κι επειδή εκείνο το Φεβρουάριο, είχε πλήρη εφαρμογή η σοφή ελληνική παροιμία, «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει», το γαμήλιο τραπέζι είχε στρωθεί ανάμεσα στην εκκλησία και στην ταβέρνα. Το γλέντι άναψε γρήγορα, καθώς υπήρχε και μια λαϊκή ορχήστρα και ο κυρ Αλέκος που –έτσι κι αλλιώς- ήταν γερό ποτήρι, έπινε συνέχεια για τη χαρά του γιού του, του Ντίνου. Κάποια στιγμή, τον βλέπω να παίρνει κι ένα δεύτερο ποτήρι και να ζητάει από το γιο του να του το γεμίσει. «Μα καλέ πατέρα», του λέει ο Ντίνος, «θα πίνεις από δύο ποτήρια»; «Όχι Ντίνου μ’. Αυτό είναι τ’ Αγίου. Απ’ αυτούνου, για ‘κείνουν θα πίνου, όχι για μένα», είπε ο πονηρός κυρ Αλέκος και σκάσαμε όλοι στα γέλια. Ο γιος του ο Ντίνος γέλασε, αλλά δεν του έβαλε κρασί. Αλλά ο κυρ Αλέκος επέμενε: « Έλα βάλε πιδί μ’. Δεν είν’ για μένα σι ‘πα, είναι τ’ Αγίου… Κατάλαβς;  Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου». Και μέσα σε γενική ευθυμία, ο γιος του κυρ Αλέκου, του γέμισε το ποτήρι, ενώ εκείνος επαναλάμβανε, «Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου…»
Έχουν περάσει τόσα χρόνια, και κάθε τέτοια μέρα, 14 Φεβρουαρίου, θυμάμαι πάντα το χαρούμενο πρόσωπο του κυρ Αλέκου, να λέει στο γιο του: «Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου… Τ’ Αγίου βάλε Ντίνου…».
Καλή Καθαρή Δευτέρα.
Θα τα πούμε πάλι από Τρίτη.
Πολλά φιλιά.
Π.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας, με την ευκαιρία που συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από τότε που «ανέβηκε» αυτό το blog στο internet. Λέω, λοιπόν, να μην αφήσω αυτή την πρώτη μέρα της τέταρτης χρονιάς να περάσει έτσι, αλλά να ανεβάσω ένα «παραμύθι με ήχο», από τη σειρά,  «Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών» που από τα σχόλιά σας έχω καταλάβει ότι σας άρεσαν όταν τ’ ακούγατε στα… νιάτα σας. Για σήμερα, σας έχω το παραμύθι, «Η Καλόψυχη Κόρη και η Πεταλούδα». Για να το ακούσετε,  και τα παιδάκια σας όσοι έχετε, κάντε κλικ ΕΔΩ κι όταν λυθεί το μικρό τεχνικό πρόβλημα που υπάρχει, θα κάνετε κλικ… αλλού, όπως πάντα. Χα, χα, χα…
Και θα ήθελα να μου επιτρέψετε να το αφιερώσω στα τρομερά παιδιά του Α1 Τμήματος, του 4ου Γυμνάσιου Λιβαδειάς. Πέρασα τόσο ωραία μαζί τους -ελπίζω κι εκείνα με μένα- ώστε αντί να μείνουμε 45 λεπτά, πιάσαμε τη μιάμιση ώρα!!! Μας βλέπετε στην αναμνηστική φωτογραφία  που βγάλαμε, μαζί με την καθηγήτριά τους, κυρία Σοφία Κοργιάννου, που δούλεψε γι’ αυτή την συνάντηση.
Καλό βράδυ.
Π.

Χα, χα, χα… Μου άρεσε πολύ αυτό που σκέφτηκα: «Μωρέ μπας και τελικά, ΕΙΜΑΙ anacardium»; Χα, χα, χα…
Αναρωτιέστε τι είναι το anakardium και γιατί happy birthday? Κατ’ αρχήν το happy birthday, είναι για τα τρία χρόνια που κλείνει σήμερα αυτό το blog. «Βγήκε στον αέρα», όπως λέμε στην τηλεόραση, στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Και το anacardium; Χα, χα, χα… Αυτό είναι ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Όπως έχω ξαναγράψει και παλιότερα, εδώ και πολλά χρόνια -από τον Φεβρουάριο του 1983 (ωχ! κι άλλη επέτειος)-  η ιατρική που ακολουθώ είναι η Ομοιοπαθητική. Κατά διαστήματα βλέπω τον γιατρό μου, συζητάμε και ή συνεχίζω το φάρμακο που παίρνω ή μου το αλλάζει, καθώς η όλη ιστορία γίνεται με βάση την πρόληψη κι όχι το πότε θα αρρωστήσει κανείς. Ετσι, πριν λίγες εβδομάδες, συζητώντας μαζί του για τα ζόρια που τραβάω τον τελευταίο καιρό, αλλά και ότι από μια άλλη πλευρά είμαι καλύτερα από ποτέ, μου λέει: «δηλαδή νοιώθεις σαν είσαι δύο»; Μου φάνηκε… «γοητευτικό», γέλασα και του είπα, «ναι, ναι…». Κι έτσι μου έδωσε μια σειρά από χάπια anacardium. (Φάρμακο για ανθρώπους με κάτι σαν διπλή προσωπικότητα). Δυο μέρες αργότερα, όμως, καθώς το ξανασκέφτηκα και πριν το πάρω, μου φάνηκε ότι δεν του τα είχα πει καλά και το ξανασυζητήσαμε. Αποφάσισε τότε κι εκείνος να μην το πάρω και μου έδωσε κάτι άλλο. Σήμερα, όμως, καθώς ετοίμαζα αυτό το post, θυμήθηκα ότι κατά καιρούς έχω γράψει πράγματα που δεν ταιριάζουν -θεωρητικά, τουλάχιστον- με αυτό που υποννοεί το όνομα του blog, ενώ κατά καιρούς με διασκεδάζει πολύ να γίνομαι προκλητικός όταν μπαίνουν κάποια σχόλια που θεωρώ απρεπή, αρνητικά ή οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και να γίνεται εδώ μέσα της π%Uτ@ν@s το κάγκελο. Επίσης, άλλοτε ανεβάζω παραμύθια κι άλλοτε «σεντόνια» που μόνο για παιδιά δεν είναι. «Μία έτσι – και μία γκιουβέτσι», που λένε. Μία «Παραμυθάς» και μία «Πιλάβιος», όπως έχω γράψει και σε κάποιο παλαιότερο  post. (Ε, και τα δύο από «Π» αρχίζουνε). Πάνω εκεί, λοιπόν, που σκεφτόμουν αυτά που θα έγραφα,  μου ‘ρθε η ιδέα να φτιάξω μία φωτογραφία μου, που να είναι μισή Παραμυθάς μισή Πιλάβιος. Είναι αυτή που βλέπετε. Δυστυχώς, όμως, τώρα που γράφω το post είναι 12 το βράδυ και βρίσκομαι σε ένα Ξενοδοχείο στη Λιβαδειά (!!!) γιατί το πρωί θα μιλήσω για τα βιβλία μου με τα παιδιά της Α’ τάξης του Τέταρτου Γυμνασίου Λιβαδειάς. Έτσι, δεν έχω σκάνερ και άλλες ευκολίες και η φωτογραφία φτιάχτηκε με το κινητό. Μόλις γυρίσω στο σπίτι μου θα την ξαναφτιάξω γιατί με έχει διασκεδάσει πολύ.
Το blog αυτό, λοιπόν, μπαίνει στον τέταρτο χρόνο του!  Στατιστικά, στα τρία χρόνια του, έχουν ανέβει 496 posts, έχουν γραφτεί 7.783 σχόλια, το έχουν επισκεφτεί  για πρώτη φορά: 169.811 computers, ενώ οι επιστροφές τους και τα hits μέσα στο blog, είναι 623.733. Όπως έχω ξαναπεί, το blog αυτό μου το άνοιξε ο γιος μου και  «μάστορας¨ αυτού του blog, που είναι και ο νονός του. Είναι  από τα λίγα επώνυμα blogs  και μάλιστα με βιογραφικό και φωτογραφίες του συντάκτη του.Όταν το άνοιξα, δεν είχα ιδέα τι είναι blog . «Θα ανεβάζουμε παλιά βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ και θα γράφεις και εσύ ιστορίες», μου είπε το παιδάκι μου, αλλά πολύ σύντομα άρχισα να γράφω και τις σκέψεις μου για διάφορα θέματα της ζωής μας, που ο «μάστορας» τα ονόμασε «σεντόνια».  Αυτό ήταν κάτι που το έκανα  με την καρδιά μου κι αυτά ακριβώς τα «σεντόνια» ήταν που κατά καιρούς δημιούργησαν αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις υπήρξαν γιατί άλλοτε κάποιοι δεν διάβαζαν προσεκτικά αυτά που έγραφα κι άλλοτε επειδή δεν κατάλαβαν ότι όσα γράφω είναι κομμάτια από τη ζωή μου, που για μένα ΕΤΣΙ είναι και τα λέω σαν πατέρας στα παιδιά του, όχι για να τα επιβάλω, αλλά για να σκεφτούν πάνω σ’ αυτά, αν τους κάνουν κάποιο κλικ, αλλιώς μπορούν να τα «γράψουν»  κανονικά.
Μπαίνοντας σε διάφορα blogs, όλα αυτά τα τρία χρόνια, θα έλεγα ότι εκείνο που έχω νοιώσει στα περισσσότερα, είναι πως τα blogs τα γέννησαν τα δάκρυα των ανθρώπων για τη μοναξιά και την έλειψη επικοινωνίας που υπάρχει στη ζωή τους. Κι ακόμα το blog διευκολύνει να ανοίγει κανείς την καρδιά του σε άλλους κρυμμένος πίσω απ’ αυτό, καθώς το να ανοίγεις την καρδιά σου κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους ανθρώπους. Όπως πολλά πράγματα, έτσι και τα blogs έχουν ξεκινήσει από κάποιον -ας τον πούμε-  αγαθό παλμό της καρδιάς. Όμως, όπως σε καθετί αγαθό, έτσι και σ’ αυτά, το «σκοτάδι» παραμονεύει να τη «χωθεί». Όσοι μπαίνετε, λοιπόν,  εδώ ή έχετε δικά σας blogs, να έχετε το νου σας.
Όπως και να ‘ναι, το «κακό» μπορεί να είναι πιο ισχυρό από το «καλό», αλλά το «καλό» είναι πιο ανθεκτικό, γι’ αυτό μπορεί να περιμένει και να επιμένει ατέλειωτα. Χάρη στη δική σας καλή ενέργεια που στέλνετε εδώ, έχει τελικά «ξεράσει» αυτό το blog διάφορες σκοτεινούλες περιπτώσεις, που μας ξεγέλασαν και μπήκαν, αλλά…

Σας ευχαριστώ όλους σας για την αγάπη που μου έχετε στείλει αυτά τα τρία χρόνια. Έχει παίξει πολύ ρόλο στο ότι ξαναγίνεται η εκπομπή μου στην ΕΡΤ και στο ότι πριν μερικές μέρες βγήκαν άλλα δύο καινούργια βιβλία μου.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ πολύ
Και ο  Π. και ο Π.

Σας φιλώ
Καλή Κυριακή
Π.