Ο Παραμυθάς

Happy birthday… anacardium

Παραμυθάς — Mon, 08 Feb 2010 22:32:44 +0000

Χα, χα, χα… Μου άρεσε πολύ αυτό που σκέφτηκα: «Μωρέ μπας και τελικά, ΕΙΜΑΙ anacardium»; Χα, χα, χα…
Αναρωτιέστε τι είναι το anakardium και γιατί happy birthday? Κατ’ αρχήν το happy birthday, είναι για τα τρία χρόνια που κλείνει σήμερα αυτό το blog. «Βγήκε στον αέρα», όπως λέμε στην τηλεόραση, στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Και το anacardium; Χα, χα, χα… Αυτό είναι ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Όπως έχω ξαναγράψει και παλιότερα, εδώ και πολλά χρόνια -από τον Φεβρουάριο του 1983 (ωχ! κι άλλη επέτειος)- η ιατρική που ακολουθώ είναι η Ομοιοπαθητική. Κατά διαστήματα βλέπω τον γιατρό μου, συζητάμε και ή συνεχίζω το φάρμακο που παίρνω ή μου το αλλάζει, καθώς η όλη ιστορία γίνεται με βάση την πρόληψη κι όχι το πότε θα αρρωστήσει κανείς. Ετσι, πριν λίγες εβδομάδες, συζητώντας μαζί του για τα ζόρια που τραβάω τον τελευταίο καιρό, αλλά και ότι από μια άλλη πλευρά είμαι καλύτερα από ποτέ, μου λέει: «δηλαδή νοιώθεις σαν είσαι δύο»; Μου φάνηκε… «γοητευτικό», γέλασα και του είπα, «ναι, ναι…». Κι έτσι μου έδωσε μια σειρά από χάπια anacardium. (Φάρμακο για ανθρώπους με κάτι σαν διπλή προσωπικότητα). Δυο μέρες αργότερα, όμως, καθώς το ξανασκέφτηκα και πριν το πάρω, μου φάνηκε ότι δεν του τα είχα πει καλά και το ξανασυζητήσαμε. Αποφάσισε τότε κι εκείνος να μην το πάρω και μου έδωσε κάτι άλλο. Σήμερα, όμως, καθώς ετοίμαζα αυτό το post, θυμήθηκα ότι κατά καιρούς έχω γράψει πράγματα που δεν ταιριάζουν -θεωρητικά, τουλάχιστον- με αυτό που υποννοεί το όνομα του blog, ενώ κατά καιρούς με διασκεδάζει πολύ να γίνομαι προκλητικός όταν μπαίνουν κάποια σχόλια που θεωρώ απρεπή, αρνητικά ή οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και να γίνεται εδώ μέσα της π%Uτ@ν@s το κάγκελο. Επίσης, άλλοτε ανεβάζω παραμύθια κι άλλοτε «σεντόνια» που μόνο για παιδιά δεν είναι. «Μία έτσι – και μία γκιουβέτσι», που λένε. Μία «Παραμυθάς» και μία «Πιλάβιος», όπως έχω γράψει και σε κάποιο παλαιότερο post. (Ε, και τα δύο από «Π» αρχίζουνε). Πάνω εκεί, λοιπόν, που σκεφτόμουν αυτά που θα έγραφα, μου ‘ρθε η ιδέα να φτιάξω μία φωτογραφία μου, που να είναι μισή Παραμυθάς μισή Πιλάβιος. Είναι αυτή που βλέπετε. Δυστυχώς, όμως, τώρα που γράφω το post είναι 12 το βράδυ και βρίσκομαι σε ένα Ξενοδοχείο στη Λιβαδειά (!!!) γιατί το πρωί θα μιλήσω για τα βιβλία μου με τα παιδιά της Α’ τάξης του Τέταρτου Γυμνασίου Λιβαδειάς. Έτσι, δεν έχω σκάνερ και άλλες ευκολίες και η φωτογραφία φτιάχτηκε με το κινητό. Μόλις γυρίσω στο σπίτι μου θα την ξαναφτιάξω γιατί με έχει διασκεδάσει πολύ.
Το blog αυτό, λοιπόν, μπαίνει στον τέταρτο χρόνο του! Στατιστικά, στα τρία χρόνια του, έχουν ανέβει 496 posts, έχουν γραφτεί 7.783 σχόλια, το έχουν επισκεφτεί για πρώτη φορά: 169.811 computers, ενώ οι επιστροφές τους και τα hits μέσα στο blog, είναι 623.733. Όπως έχω ξαναπεί, το blog αυτό μου το άνοιξε ο γιος μου και «μάστορας¨ αυτού του blog, που είναι και ο νονός του. Είναι από τα λίγα επώνυμα blogs και μάλιστα με βιογραφικό και φωτογραφίες του συντάκτη του.Όταν το άνοιξα, δεν είχα ιδέα τι είναι blog . «Θα ανεβάζουμε παλιά βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ και θα γράφεις και εσύ ιστορίες», μου είπε το παιδάκι μου, αλλά πολύ σύντομα άρχισα να γράφω και τις σκέψεις μου για διάφορα θέματα της ζωής μας, που ο «μάστορας» τα ονόμασε «σεντόνια». Αυτό ήταν κάτι που το έκανα με την καρδιά μου κι αυτά ακριβώς τα «σεντόνια» ήταν που κατά καιρούς δημιούργησαν αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις υπήρξαν γιατί άλλοτε κάποιοι δεν διάβαζαν προσεκτικά αυτά που έγραφα κι άλλοτε επειδή δεν κατάλαβαν ότι όσα γράφω είναι κομμάτια από τη ζωή μου, που για μένα ΕΤΣΙ είναι και τα λέω σαν πατέρας στα παιδιά του, όχι για να τα επιβάλω, αλλά για να σκεφτούν πάνω σ’ αυτά, αν τους κάνουν κάποιο κλικ, αλλιώς μπορούν να τα «γράψουν» κανονικά.
Μπαίνοντας σε διάφορα blogs, όλα αυτά τα τρία χρόνια, θα έλεγα ότι εκείνο που έχω νοιώσει στα περισσσότερα, είναι πως τα blogs τα γέννησαν τα δάκρυα των ανθρώπων για τη μοναξιά και την έλειψη επικοινωνίας που υπάρχει στη ζωή τους. Κι ακόμα το blog διευκολύνει να ανοίγει κανείς την καρδιά του σε άλλους κρυμμένος πίσω απ’ αυτό, καθώς το να ανοίγεις την καρδιά σου κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους ανθρώπους. Όπως πολλά πράγματα, έτσι και τα blogs έχουν ξεκινήσει από κάποιον -ας τον πούμε- αγαθό παλμό της καρδιάς. Όμως, όπως σε καθετί αγαθό, έτσι και σ’ αυτά, το «σκοτάδι» παραμονεύει να τη «χωθεί». Όσοι μπαίνετε, λοιπόν, εδώ ή έχετε δικά σας blogs, να έχετε το νου σας.
Όπως και να ‘ναι, το «κακό» μπορεί να είναι πιο ισχυρό από το «καλό», αλλά το «καλό» είναι πιο ανθεκτικό, γι’ αυτό μπορεί να περιμένει και να επιμένει ατέλειωτα. Χάρη στη δική σας καλή ενέργεια που στέλνετε εδώ, έχει τελικά «ξεράσει» αυτό το blog διάφορες σκοτεινούλες περιπτώσεις, που μας ξεγέλασαν και μπήκαν, αλλά…

Σας ευχαριστώ όλους σας για την αγάπη που μου έχετε στείλει αυτά τα τρία χρόνια. Έχει παίξει πολύ ρόλο στο ότι ξαναγίνεται η εκπομπή μου στην ΕΡΤ και στο ότι πριν μερικές μέρες βγήκαν άλλα δύο καινούργια βιβλία μου.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ πολύ
Και ο Π. και ο Π.

Η επιστροφή του… μου…

Παραμυθάς — Sat, 06 Feb 2010 15:21:29 +0000

Τριάντα δύο χρόνια, σχεδόν, μετά που πρωτοβγήκε ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ στην τηλεόραση και 28 από τότε που πρωτοβγήκε βιβλίο του… μου… τέλος πάντων, όπως το βλέπει κανείς, πριν 15 μέρες, λοιπόν, βγήκαν δύο καινούργια βιβλία μου… του … «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Έτσι την προηγούμενη Κυριακή, σε μία εκδήλωση στα πλαίσια της 3ης Έκθεσης Εφηβικού και Παιδικού Βιβλίου και των συναντήσεων των παιδιών με συγγραφείς, βρέθηκα να μιλάω σε μία αίθουσα της HELLEXPO, μπροστά σε γονείς, που -οι περισσσότεροι- έβλεπαν τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ ως παιδιά, και στα παιδιά τους, που σε λίγες εβδομάδες θα δούνε και αυτά τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ στην τηλεόραση. Είναι μια εξαιρετικά συγκινητική κατάσταση να βλέπεις εκείνους που μεγάλωσαν με ιστορίες σου και εκπομπές σου να είναι μπροστά σου, παρέα πια με τα παιδιά τους!!! Στη φωτογραφία ένα μέρος της μεγάλης παρέας, με ηλικίες από 6 χρονών έως 46.

Σας φιλώ
Καλή Κυριακή
Π.

Γάιδαρος και Λύκος

Παραμυθάς — Tue, 02 Feb 2010 20:43:18 +0000

Ε, και μετά τα διάφορα… «παιδικά» γενέθλια, των παιδιών μου, ας περάσουμε και σε ένα παιδικό παραμύθι, της γνωστής παλιάς σειράς από τον «Θαυμαστό Κόσμο των Παραμυθιών», που χάρη στο Βασίλη τα έχουμε πια με πολύ καλό ψηφιακό ήχο. Ας ακούσουμε για ένα γάιδαρο και ένα λύκο.
Καλό ξημέρωμα
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.7.Gaidaros_kai_Lykos.mp3]

Χρόνια πολλά Κώτσο

Παραμυθάς — Sun, 31 Jan 2010 22:29:22 +0000

Και ήρθε η σειρά για να γιορτάσουμε τα γενέθλια του «μάστορα» γιου μου. Ο Κωνσταντίνος έχει γεννηθεί την 1η Φεβρουαρίου του 1984. Σκέφτηκα να φτιάξω και γι’ αυτόν ένα video clip. Έτσι ανακάλυψα ότι ενώ υπάρχουν πολλά τρυφερά τραγούδια για μπαμπάδες και κόρες ή για μανάδες και γιους, δεν βρίσκεις σχεδόν τίποτα για μπαμπάδες και γιους! Σχεδόν όλα είναι κάτι τύπου «αντρικοηρωικά» και τέτοια. Με το ζόρι βρήκα ένα τραγούδι του Phil Collins, το «Father to son», που κι απ’ αυτό έκοψα μια στροφή γιατί ήταν προς το αντιφεμινιστικό.
Σας βάζω εδώ τους αγγλικούς στίχους… κομμένους, όπως και το τραγούδι στο video clip που έφτιαξα.
Χρόνια πολλά Κώτσο.
Ο μπαμπάς

«Father To Son»
Somewhere down the road, you’re gonna find a place
It seems so far, but it never is
You won’t need to stay, but you might lose your strength
on the way.

Sometimes you may feel you’re the only one
Cos all the things you thought were safe, now they’re gone
But you won’t be alone, cos I’ll be here to carry you along
Watching you ’til all your work is done.

If your heart is beating fast, then you know she’s right
If you don’t know what to say, well, that’s all right
You don’t know what to do?
Remember she is just as scared as you.

Don’t be shy, even when it hurts to say
Remember, you’re gonna get hurt someday, anyway
Then you must lift your head, and keep it there.
Remember what I said
I’ll always be with you don’t forget
Just look over your shoulder I’ll be there.

If you look behind you, I will be there.

Click here to view the embedded video.

Λίγα λόγια για το τεστ με το κόμμα

Παραμυθάς — Sun, 31 Jan 2010 09:50:16 +0000

Και λίγα λόγια για να κλείσουμε το «τεστ» με το κόμμα. Το πήρα από μια είδηση που διάβασα στο internet και έλεγε ότι, στα πλαίσια ενός κοινωνικού πειράματος, σε μια ομάδα 50 ανθρώπων που ήτανε μισοί-μισοί , άνδρες και γυναίκες, δόθηκε ένα κείμενο με την για να επιλέξουν πού θα βάλουνε σ’ αυτό το κείμενο ένα κόμμα, που λείπει.
Το κείμενο ήταν: «Αν ο άνδρας ήξερε πραγματικά την αξία που έχει η γυναίκα θα πήγαινε στα τέσσερα.»
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Όλες οι γυναίκες βάλανε το κόμμα μετά από τη λέξη «γυναίκα» και όλοι οι άνδρες βάλανε το κόμμα μετά τη λέξη «έχει».
Όπως καταλαβαίνετε, αν το κόμμα μπει μετά το «γυναίκα» το «αξία» πάει στη γυναίκα· αν μπει μετά το «έχει», η «αξία» είναι του άντρα.
Τώρα: αν θα με ρωτούσατε εμένα αν έκανα αυτό το τεστ, η απάντηση είναι «όχι», γιατί με το που το διάβασα σκέφτηκα ότι: αν ο άντρας και η γυναίκα ήξεραν αληθινά και με την καρδιά τους την αξία ο ένας του άλλου, χωρίς ρομαντισμούς, χωρίς καμιά ανάγκη επιβεβαίωσης ή επιβολής εξουσίας του ενός πάνω στον άλλο, και έξω από κάθε κοινωνικοθρησκευτικοοικονομικό μοντέλο, τότε θα ήξερε ο καθένας ακριβώς το ρόλο του και δεν θα πήγαινε κανένας σε κανέναν στα τέσσερα, αλλά θα περπατούσαν πλάι πλάι, κρατημένοι από το χέρι.
«Τότε», θα με ρωτήσετε, «και γιατί έβαλες το τεστ;» Ε, να, βρε παιδιά, από περιέργεια. Είδατε; Υπήρξαν και παρεκκλίσεις από το μοντέλο. Μέχρι και δύο κόμματα μπήκανε κάπου!

Φιλιά
Π.

Ένα γρήγορο τεστ.

Παραμυθάς — Fri, 29 Jan 2010 11:05:40 +0000

Λέω να σας βάλω ένα γρήγορο τεστ, ανάμεσα στ’ αφιερώματα για τα γενέθλια των παιδιών μου. Αν σας το έκανα ζωντανά, σε κάποια αίθουσα θα σας έδινα το πολύ 5 λεπτά για να το κάνετε. Γι’ αυτό σας παρακαλώ μην το πολυσκεφτείτε, κάντε το αμέσως και αυθόρμητα και μετά που θα το κάνετε, μην το αλλάξετε και αν -βέβαια- το έχετε ξανακάνει, αφήστε το. Λοιπόν: Αντιγράψτε την παρακάτω φράση όπως είναι και βάλτε την χωρίς κανένα άλλο σχόλιο στα ΣΧΟΛΙΑ αυτού του post, προσθέτοντας μόνο το κόμμα όπου θεωρείτε ότι λείπει. Η λύση τη Δευτέρα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Φιλιά
Π.
Υ.Γ. Η εκδήλωση που θα πάρω μέρος στην 3η Έκθεση Παιδικού-Εφηβικού βιβλίου, στην HELEXPO, δεν είναι η εκδήλωση σε μεγάλο χώρο που σας είχα πει πριν καιρό. Εκείνη θα γίνει σε συνδυασμό της ΕΡΤ και του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, με κάποιο μικρό εισιτήριο που θα πάει όλο στο «ΧΑΜΟΓΕΛΟ», για την παρουσίαση της καινούργιας σειράς του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που δεν ξέρουμε ακόμα πότε ακριβώς θα αρχίσει, αφού μόλις εχθές τοποθετήθηκαν εκείνοι που θα αποφασίσουν στην ΕΡΤ. Όταν ξέρω θα σας πω. Στην Κυριακάτικη εκδήλωση, που θα κρατήσει καμιά ώρα, θα κάνω ένα γρήγορο θεατρικό παιχνίδι με τα παιδιά που θα είναι εκεί, θα διαβάσω ένα παραμύθι από τα δύο καινούργια βιβλία του «Παραμυθά» που βγήκαν αυτή την εβδομάδα από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ και θα δούμε πώς αυτό το παραμύθι έγινε εκμπομπή για την τηλεόραση.

Η ΦΡΑΣΗ.

«Αν ο άνδρας ήξερε πραγματικά την αξία που έχει η γυναίκα θα πήγαινε με τα τέσσερα».

Χρόνια πολλά Μπίμπιξ

Παραμυθάς — Wed, 27 Jan 2010 22:10:03 +0000

Θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω κάποια post στα απανωτά γενέθλια της κόρης μου, σήμερα, του γιου μου τη Δευτέρα και του blog στις 9 του μήνα.
Σαν σήμερα, λοιπόν, 28 Ιανουαρίου, πριν 35 χρόνια γεννήθηκε η κόρη μου. Ήταν από πολύ νωρίς ζόρικο παιδί!
– Βρομόλογο είπε για πρώτη φορά, στα πέντε της! Ανεβαίναμε μια ανηφόρα με κλειστή στροφή, κι όπως τις περισσότερες φορές κάποιος πετάχτηκε και μας έκοψε. Εγώ, αυτή τη φορά δεν είπα καμιά βρισιά, όπως έκανα συνήθως. Εκείνη, που καθόταν πίσω, περίμενε για λίγο να μ’ ακούσει να λέω την κλασσική βρισιά, κι όταν είδε ότι εγώ δεν λέω τίποτα, με ρώτησε: «Μπούστης, μπαμπά, ε; Μπούστης». Τι να πω! Αφού από μένα το είχε ακούσει. Τόσο καλά δε, που θυμόταν ότι το «ν» και το «π» ηχητικά ακούγεται σαν «μπ». «Βρε τον π…» έλεγα εγώ.
– Μου ζήτησε πρώτη φορά το λόγο για κάτι στα έξι της, και γραπτά μάλιστα, όπως βλέπετε στο ιστορικό κειμήλιο που βάζω εδώ. Πρέπει να σας πω ότι ακόμα μαλώνουμε, χωρίς να ξέρω κι εγώ ακριβώς γιατί.

– Ώτο στοπ έκανε για πρώτη φορά στα επτά της, και μάλιστα σε πούλμαν!!! Ήταν η πρώτη Κυριακή που μετά το χωρισμό μας με τη μητέρα της, ήμουν στο σπίτι που είχα νοικιάσει χίλια μέτρα πιο μακριά από το δικό της, και τις περίμενα να πάμε για μπάνιο και οι τρεις. Χτυπάει το κουδούνι, ανοίγω και τη βλέπω μόνη της. «Πού είναι η μαμά σου, παιδί μου;» τη ρωτάω. «Σπίτι», μου λέει, «έφυγα μόνη μου γιατί κοιμόταν». «Τι λες παιδάκι μου;» λέω έκπληκτος. «Και ήρθες όλο τον Περιφερειακό ως εδώ, μόνη σου με τα πόδια! (Έμενα δίπλα στο τελεφερίκ, στο Λυκαβηττό). «Όχι, μπαμπά, μ’ έφερε ένα πούλμαν». «Τιιιιιιιι;;;;;!!!!!!…» έκανα εγώ στα πρόθυρα εγκεφαλικού. «Τι ‘ναι αυτά που λες παιδάκι μου! Πού βρήκες το πούλμαν;» Και μου απαντάει πολύ φυσικά: «Μόλις βγήκα από το σπίτι, ήρθε κοντά στο πεζοδρόμιο και σταμάτησε ένα άδειο πούλμαν και ο οδηγός, με ρώτησε, “πού πας κοριτσάκι;” Κι εγώ του είπα, “στον μπαμπά μου, γιατί χωρίσανε με τη μαμά μου και πάω να τον δω”. Ο οδηγός με ρώτησε πού μένεις, του είπα στο τελεφερίκ, κι εκείνος μου είπε, “ανέβα να σε πάω, γιατί κι εγώ εκεί πηγαίνω να πάρω κάτι τουρίστες” κι εγώ ανέβηκα και κάθισα δίπλα του. Και μετά μου ζήτησε το τηλέφωνο του σπιτιού μας και του το είπα και σε λίγο με άφησε εδώ». Ακόμα και τώρα που το γράφω, 28 χρόνια μετά, χτυπάει η καρδιά μου. Ευτυχώς που ο οδηγός του πούλμαν δεν ενδιαφερόταν για το κοριτσάκι, αλλά για την … ζωντοχήρα! Της τηλεφωνούσε, κάθε τόσο μετά, επί ένα μήνα σχεδόν, για να πάνε για κανένα καφέ!

Τέλος, από τα έντεκά της, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, με τραβάει –έως σήμερα– από τη μύτη. Τι να πεις!… Κόρες!… Τέλος πάντων, για δώρο στα γενέθλιά της, ανεβάζω κάτι εδώ που θ’ ακουστεί για πρώτη φορά δημόσια. Είναι το ελληνικό λαϊκό παραμύθι, «Οι Δώδεκα μήνες», που ετοιμάσαμε πριν λίγες εβδομάδες με τον «μάστορα», αδελφό της, ως δείγμα για μια εκπομπή, που μάλλον θα αρχίσει σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Της το αφιερώνουμε και οι δύο. Θα το βρείτε, κάτω από τη φωτογραφία.
Καλό βράδυ και χρόνια πολλά μωρό μου.
Ο μπαμπάς.

[audio:http://boxstr.net/files/6361182_w6ciz/Oi_dwdeka_mines.mp3]

«Ανοιχτοί σε ιδέες και σκέψεις»

Παραμυθάς — Sun, 24 Jan 2010 16:39:44 +0000

Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα post που σκέφτηκα ξαφνικά (δεν ήρθε η ώρα για το γάμο ακόμα), αλλά έφτασε ένα e-mail μιας κοπέλας που δεν έχει ξαναγράψει, ειδικά για το post με το εκκρεμές και τα διάφορα σχόλια που ακολούθησαν. Όπως θα δείτε, ενώ το πήγαινε για σχόλιο, της βγήκε μεγάλο και μου το έστειλε απ’ ευθείας. Τη ρώτησα και μου επέτρεψε να βάλω το όνομά της: Νατάσσα Μπετζούνη. Την ευχαριστώ πολύ. Για να έρχομαι σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους, είναι ο ένας από τους λόγους που υπάρχει αυτό το blog — και υπάρχουν αρκετοί εδώ μέσα.
Από μένα, πιάστε ένα από τα παλιά τραγούδια του Σταμάτη Σπανουδάκη για τον «Παραμυθά», έτσι όπως το διασκεύασε για τις καινούργιες εκπομπές της Ε.Ρ.Τ η Μαριέττα Φαφούτη. Θα το βρείτε στο τέλος. Ποιο είναι; Δεν λέω. Έκπληξη. Ξέρω ότι αρέσει στους «Παραμυθομεγαλωμένους».
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Αγαπητέ κύριε Πιλάβιε,
Μπήκα στην ιστοσελίδα σας με αρχικό σκοπό να βρω τη νέα διεύθυνση του γραφείου σας, είδα όμως τα post και την ανταλλαγή απόψεων για το εκκρεμές και ένιωσα έντονα την επιθυμία να σχολιάσω κι εγώ για το θέμα, αρχικά στην ίδια την ιστοσελίδα. Όταν όμως είδα ότι το σχόλιό μου μετατράπηκε σε «σεντόνι», που λέτε κι εσείς, και επίσης όταν σκέφτηκα ότι πιθανόν να μην θέλετε να δώσετε συνέχεια σε αυτήν την κουβέντα, προτίμησα να σας στείλω τις σκέψεις μου σε email και ΑΝ εσείς θέλετε, δημοσιεύετε ΟΣΟ θέλετε από το κείμενό μου. Λοιπόν:
Θα ήθελα να προσθέσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει με αφορμή το post για το εκκρεμές.
Πριν από την επιστήμη προηγείται η παρατηρητικότητα ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων, που λένε κάτι διαφορετικό από την πλειοψηφία. Στη συνέχεια και όταν ικανός αριθμός ατόμων ισχυριστεί το ίδιο, έρχεται ή σειρά της επιστήμης να ασχοληθεί . Επειδή ακριβώς όμως η επιστήμη βασίζεται σε αποδείξεις και πειράματα δεν πετυχαίνει πάντα εξ’ αρχής το σκοπό της. Η επιστήμη έχει περιορισμένες δυνατότητες λόγω του ότι η γνώση που δεν έχει κατακτηθεί ακόμη από τον άνθρωπο, είναι απεριόριστη και ασύλληπτη.
Ένας διορατικός άνθρωπος παραδείγματος χάριν, ή μελλοντολόγος όπως συνηθίζουμε να τον ονομάζουμε (προσωπικά έχω γνωρίσει τέτοιο άτομο που μάλιστα δεν το ασκεί ως επάγγελμα) δεν είναι μάγος, δεν κάνει μαγικά, δεν είναι «γκαγκά» , απλά μπορεί με κάποιο τρόπο να δει εικόνες από το μέλλον.
«Πού βρίσκεται το μέλλον;» αναρωτιέμαι αρκετές φορές με παιδική αφέλεια, «πού υπάρχει και μπορούν κάποιοι να το δούνε σαν να είναι το τώρα»; Τι είναι ο χρόνος; Ο ίδιος ο Αϊνστάιν αμφισβήτησε την έννοια του χρόνου όπως την εννοούμε σήμερα με τα «ξεκάθαρα»: όρια χθες, σήμερα, αύριο. Στον Μεσαίωνα οι διορατικοί άνθρωποι κατέληγαν στη φωτιά, σήμερα η επιστήμη όχι μόνο αμφισβητεί το χρόνο, αλλά μας λέει ότι με την ανάλογη επιτάχυνση που σήμερα δεν μπορούμε να πετύχουμε, θα μπορούσαμε τεχνικά να μεταφερθούμε μέσα στο χρόνο.
Άλλο παράδειγμα είναι το θέμα της ενέργειας, όλη η Ανατολίτικη φιλοσοφία, τα «τσάκρας», τα οποία είναι ένα γεγονός , και είναι γεγονός γιατί κατ’ αρχάς ασχολούνται και το βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Δεν γνωρίζω η επιστήμη τι έχει αποδείξει μέχρι στιγμής παρά μόνο ότι έχουν καταφέρει να φωτογραφίσουν την αύρα. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο ύλη είναι και κάτι άλλο, και αυτό το κάτι άλλο είναι που αξίζει… ίσως και περισσότερο. Ούτε ή Ανατολίτικη φιλοσοφία είναι κάτι το μαγικό και περίεργο. Κάποτε θα μπορέσουμε να τα εξηγήσουμε και να τα αποδείξουμε. Σήμερα απλώς τα παρατηρούν κάποια εκατομμύρια ανθρώπων.
Υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια θέματα που τώρα ο πολύς κόσμος τα αμφισβητεί και είναι απόλυτα θεμιτό και λογικό να μη συμφωνούμε όλοι για όλα. Αν πάντα συμφωνούσαμε τόσο… συλλογικά, τότε ακόμη θα πιστεύαμε ότι η Σελήνη είναι ένας Θεός, και ότι η γη είναι το κέντρο του κόσμου που μάλιστα δεν υπάρχει και δεύτερο…
Γι αυτό δεν βρίσκω νόημα στις αρνητικές κριτικές που κατά καιρούς γίνονται σε παρέες φίλων, στην τηλεόραση, σε blogs κ.λπ. του τύπου «τι είναι αυτά που λες», γιατί θεωρώ -εντελώς υποκειμενικά μιλώντας, τι άλλο άλλωστε θα μπορούσα να κάνω- ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν γεννηθεί με κάποιες δυνατότητες. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι είναι εξυπνότεροι ή δυναμικότεροι ή ρισκάρουν περισσότερο ακόμη και τη ζωή τους, με τον ίδιο κάποιοι άλλοι βλέπουν το μέλλον, έχουν αποτελέσματα με ένα εκκρεμές, νιώθουν την ενέργεια, θεραπεύουν με τα χέρια, διαλογίζονται και γενικά χρησιμοποιούν μεγαλύτερο ποσοστό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου τους από κάποιους άλλους.
Γιατί, από τη στιγμή που το θαύμα που ονομάζεται ανθρώπινος εγκέφαλος, αποδεδειγμένα λειτουργεί με ανταλλαγή ηλεκτρικών σημάτων μεταξύ των νευρώνων και παράγει τη σκέψη, τη λογική, την αντίληψη κ.λπ. -εκτός από το να κινεί απλώς τους μυς και τα κόκκαλα, χρησιμοποιώντας μάλιστα και πάλι ηλεκτρικά σήματα- ποιος είναι εκείνος που μπορεί με σιγουριά να ισχυριστεί ότι ενέργεια, εγκέφαλος και ηλεκτρικά σήματα δεν είναι αλληλένδετα; Και επεκτείνοντας το ίδιο θέμα, από τη στιγμή που και στον μακρόκοσμο, στο σύμπαν υπάρχει ηλεκτρομαγνητική ενέργεια όπως ΚΑΙ στη γη, ποιος μπορεί να είναι βέβαιος ότι όλα αυτά δεν αλληλεπιδρούν, χωρίς μαγικά, αλλά με νόμους που ακόμη δεν γνωρίζουμε. Και, άρα, ποιος μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα ότι το εκκρεμές -και μάλιστα εκκρεμές με κρύσταλλο- δεν επηρεάζεται από τη σκέψη μας (ηλεκτρικά κύματα, ενέργεια) και την ενέργεια της γης;
Όλες αυτές τις σκέψεις τις γράφω γιατί προσπαθώ να πω ότι τελικά υπάρχουν πάααααρα πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε και γι αυτό καλό θα ήταν να μην είμαστε απόλυτοι και αρνητικοί με οτιδήποτε ακούμε να μας λένε, αλλά να είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες και σκέψεις»

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/mageiras.mp3]

O παπουτσής και τα ξωτικά

Παραμυθάς — Thu, 21 Jan 2010 18:52:05 +0000

Για σήμερα σας έχω ένα παραμύθι με … μεταφυσικό θέμα: ξωτικά! Και μια και δεν χρειάζεται να πω τίποτα γι’ αυτό, θα ήθελα να κλείσω το θέμα για το ΕΚΚΡΕΜΕΣ με δυο κουβέντες: Κατ’ αρχήν να σας πω να μην ανησυχείτε: ούτε το blog αναστατώνετε, ούτε εγώ ενοχλούμαι από σχόλιά σας, ό,τι κι αν λένε.Λοιπόν: Εδώ και τρία χρόνια, σας παρακαλώ και σας ξαναπαρακαλώ να διαβάζετε στο blog αυτά που γράφω κι όχι αυτά που έχετε στο κεφάλι σας ή θέλετε να βλέπετε εσείς. Μίλησα πουθενά εγώ για «ηχητικά κύματα»; Είπα εγώ ότι το ποστ είναι επιστημονικό και μου απαντάτε επιστημονικά; Αν δεν έχετε την ανάλογη φαντασία, ανοιχτή καρδιά και μια κάποια αθώα «ποιητική» παιδική διάθεση, αφήστε το αυτό το blog. Αφού έχω ξαναπεί -δεκάδες φορές – δεν γράφω για να πιάσουμε συζήτηση ή να συμφωνήσετε μαζί μου. Σας γράφω πράγματα που για μένα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, κι αν θέλετε σκέφτεστε γι’ αυτά ή τα «γράφετε» κανονικά. «Δόξα τω Θεώ», που έλεγε κι η μάνα μου», υπάρχουν άπειρα blog για συζήτηση, ανταλλαγή θεωριών και τέτοια.
Επίσης, έγραψα εγώ πουθενά ότι το εκκρεμές το… κρεμάς και μετά το κοιτάς κι εκείνο αρχίζει να τριγυρνάει; Πού είναι γραμμένο αυτό; Είπα ότι το κρατάς στο χέρι σου σταθερά και αν «το έχεις» που λέτε κι εσείς οι νέοι, τότες αρχίζει να κινείται, αλλιώς όχι. Τώρα αν τρέμει το χέρι σας ή αν έχετε πάρκινσον, δεν γίνεται. Επίσης και 20 μέτρα αλυσίδα να του βάλετε και να το κρεμάσετε από ένα πεύκο και να καθήσετε να το κοιτάτε, δεν πρόκειται να κουνηθεί. Και συγνώμη, αλλά αν κανείς επιμένει στην αντίθετη άποψή του μια, δυο, τρεις… είναι ύποπτος ότι ψάχνει για επιβεβαίωση. Και δεν χρειάζεται. Όταν κανείς λέει κάτι από την καρδιά του, από ενδιαφέρον ή για τη χαρά να το μοιραστεί με άλλους, είναι στα παλιά του τα παπούτσια κάποια αντίθετη γνώμη. Εδώ δεν είναι επιστημονικοκοινωνικοπολιτικό blog για ανταλλαγή ανάλογων απόψεων. Εδώ, λέγονται με διάφορους τρόπους, παραμύθια που έχουν θέμα ή κρύβουν μέσα τους αλήθειες. Πιάστε, λοιπόν, μια αλήθεια για κάτι, κρυμμένη σε ένα παραμύθι για ένα παπουτσή και κάποια ξωτικά. Όποιος τη βρει, έχει τζάμπα είσοδο την άλλη Κυριακή στην Έκθεση Παιδικού Βιβλίου.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.9.Papoutsis_kai_ta_kswtika.mp3]

Συνέχεια για το «εκκρεμές»

Παραμυθάς — Wed, 20 Jan 2010 18:09:29 +0000

Όπως έχουμε ξαναπεί, αυτά τα κείμενα που γράφω κατά καιρούς – ανάμεσα σε παραμύθια, βίντεο, τραγούδια και τέτοια – και έχουμε καταλήξει να τα λέμε όπως ο «μάστορας» του blog «σεντόνια», είναι με διάφορα φιλοσοφικοψυχολογικόκοινωνικόαισθηματικά θέματα που το περιεχόμενό τους ΕΤΣΙ είναι και σας τα λέω έτσι όπως τα λέω ή τα έλεγα στα παιδιά μου. Δεν είναι για να πιάνουμε συζήτηση και να τα υποστηρίζω. Το ότι ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ για μένα, δεν είναι υποχρεωτικό να είναι έτσι και για σας. Αν, λοιπόν, δεν βλέπετε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο αυτά τα θέματα, μπορείτε τόσο να σκεφτείτε –αν θέλετε- πάνω σ’ αυτά ή να τα γράψετε στα παλιά σας παπούτσια. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, δεν σας θεωρώ «κοινό μου που δεν θα ‘θελα να το χάσω», όπως έγραψε κάποια σε ένα σχόλιό της πριν λίγο καιρό. Για μένα είστε παιδιά μου και όπως και για τα πραγματικά παιδιά μου, αν θέλετε ακούτε τι σας λέω ή τα «γράφετε». Για μένα δεν αλλάζει τίποτα.
Τα θέματα που συνδέονται με το χθεσινό post τα θεωρώ πολύ ειδικά και ευαίσθητα, γι’ αυτό και θα ήθελα να πάρω αφορμή το σχόλιο της Έλλης και να συμπληρώσω ένα δυο πράγματα γενικότερα, και να εξηγήσω κάνα δύο από όσα ήδη έγραψα, καλύτερα. Θέματα όπως το «εκκρεμές» , κατατάσσονται σε εκείνα που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «μεταφυσικά». Όπως ίσως θα ξέρετε ο όρος «μεταφυσικά» ετυμολογικά δεν εννοεί αυτό που η λέξη έχει καταλήξει να σημαίνει σήμερα. Η λέξη έχει σχέση με τον Αριστοτέλη, ο οποίος ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε σοβαρά και εκτεταμένα με αυτά τα ζητήματα. Όταν τελείωσε το βιβλίο του με όλα αυτά, δεν ήξερε πώς να το ονομάσει. Και επειδή τα προηγούμενο βιβλίο του ήταν «ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ», αυτό το ονόμασε «ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ», απ’ όπου μετά βγήκε και η λέξη, «μεταφυσικά». Τόσο απλό! Προσωπικά, θεωρώ μεταφυσικά διάφορα πράγματα που το ανθρώπινο μυαλό δεν τα έχει εξηγήσει ΑΚΟΜΑ. Αλλά πιστεύω ότι θα τα εξηγήσει, καθώς δεν νομίζω ότι σε αυτό το χώρο ή τη διάσταση ή το πεδίο –όπως θέλετε πέστε το – που ζούμε, δεν υπάρχει τίποτα που τελικά να μην εξηγείται.
Όπως ξέρετε υπάρχουν διάφορα συμφέροντα (που στο βάθος είναι πάντα οικονομικά ακόμα κι αν κρύβονται πίσω από δήθεν ιερά ή πνευματικά επιχειρήματα για να τσικλίζονται οι φανατικοί), συμφέροντα που Θέλουν να κρατήσουν στα σκοτάδια όλα όσα δεν είναι στον έλεγχό τους, όπως ας πούμε η γιόγκα, που άρχισε τελευταία ένα κυνηγητό από γνωστούς κύκλους ή ακόμα και ο πόλεμος στην Ομοιοπαθητική που βολεύει τους φανατικούς, τους γιατρούς και τις Φαρμακοβιομηχανίες. (Ξέρετε ότι σε όσους κάνουν Ομοιοπαθητική οι γιατροί τους τούς σύστησαν να μην κάνουν το εμβόλιο της γρίπης; Ζημιά, ε;) Θα ήθελα τώρα, για να γλυτώσω χρόνο, να παίρνω φράσεις/ερωτήματα από το σχόλιο της Έλλης και να δοκιμάσω να απαντήσω:
1. «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν παράξενα πράγματα; Γιατί τους αρέσουν ιδέες και έννοιες όπως η τηλεπάθεια, η μελλοντολογία, κ.τ.λ.»; Επειδή, νομίζω, ότι κάπου μέσα τους –όχι όλοι- έχουν μια αίσθηση ότι υπάρχει και κάτι πέρα από τα φανερά πράγματα γύρω μας, κάτι άλλο. Κάτι όπως το «παράλληλο σύμπαν» που λέει η Επιστήμη της Κβαντομηχανικής κι όχι κανένας σαλεμένος γκουρού του. Δυστυχώς, όμως, οι φόβοι τους, οι βαρετές και δυστυχισμένες ζωές τους που αποζητάνε κάθε είδους διασκέδαση, το μετατρέπουν σε διάφορα «πιστεύω», δόγματα, δοξασίες χωρίς να το ψάχνουν αληθινά και από μόνοι τους μέσα τους.
2. «Καλέ μου κ. Παραμυθά, το laptop συνδέεται με το internet, γιατί εκπέμπεται ακτινοβολία που «συλλαμβάνει» ο δέκτης του. Ομοίως το ραδιόφωνο & η τηλεόραση. Οι ακτινοβολίες είναι αόρατες, αλλά μετρήσιμες με τις κατάλληλες συσκευές. Τι «πιάνει» το μέντιουμ και δεν το μετράει τίποτα»; Η απάντηση σ’ αυτό είναι καθαρά θέμα πληροφόρησης. Ξέρουμε ότι στη Ρωσία, την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, γίνονταν πειράματα για τέτοια πράγματα. Ένα από αυτά γύρω από την ανθρώπινη αύρα, που μόνο λίγοι που είχαν το ανάλογο «χάρισμα» την έβλεπαν, οδήγησαν στη φωτογραφία Κίρλιαν που φωτογραφίζει την αύρα του σώματος. (Μπορείτε να δείτε γι’ αυτά, ΕΔΩ και ΕΔΩ). Κι εδώ να σας μια εντυπωσιακή αληθινή ιστορία. Την άκουσα στο διάλειμμα της πρόβας για μια παράσταση που έπαιξα με τον Θίασο της Λαμπέτη το 1966, και που ως νεαρό κομμουνιστή τότε, αλλά και «κρυφομεταφυσικό» με είχε ενθουσιάσει. Την ιστορία μας την είπε σε όλο το θίασο ο σκηνοθέτης, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, που είχε φύγει κυνηγημένος μετά τον εμφύλιο πόλεμο στη Ρωσία, όπου σπούδασε, δούλεψε, παντρεύτηκε (την Άλκη Ζέη), έζησε έως το 1963 που γύρισε στην Ελλάδα. Σε κάποιο Ουκρανικό χωριό της, στη Σοβιετική Ένωση, ένα ζευγάρι έφερε τρομοκρατημένο στον κομισάριο του χωριού την κόρη τους που ήταν γύρω στα 12, επειδή, την τελευταία εβδομάδα, το νεαρό κορίτσι όταν πλησίαζε να πιάσει ένα ποτήρι, ένα φλιτζάνι ή κάποιο γυάλινο μικροαντικείμενο, εκείνο –πριν το πιάσει το κορίτσι- ή έπεφτε κάτω κι έσπαγε ή «τσούλαγε» πάνω στο τραπέζι μακριά από το κορίτσι. Ο κομισάριος, ως γνήσιος γνώστης του διαλεκτικού υλισμού και μέλος του κόμματος, πήρε τις πληροφορίες του, και μετέφερε όλη την οικογένεια στη Μόσχα, σε ένα Ερευνητικό Κέντρο που του υπέδειξαν. Το κορίτσι καλωδιώθηκε, άρχισαν οι εξετάσεις και τελικά βρέθηκε ότι η περίοδος που είχε για πρώτη φορά έφερε μία παράξενη επίδραση στο ενεργειακό του πεδίο: το έκανε να απλωθεί περισσότερο από το κανονικό γύρω από το σώμα και να έχει τέτοια δύναμη που έσπρωχνε μικρά γυάλινα αντικείμενα! Φοβερό, ε; Φαντάζεστε τι θα της είχαν κάνει στο Μεσαίωνα της κοπέλας; Τέτοιου είδους έρευνες και πειράματα, λοιπόν, όπου καλωδιώνουν τον εγκέφαλο ανθρώπων με ικανότητες μέντιουμ κ.λπ. έχουν γίνει εκτός από τη Σοβιετική Ρωσία και στη Γερμανία και στην Αμερική και είναι γνωστό ότι και η Σι.Άι.Έι και το Εφ.Μπι.Αι. χρησιμοποιούνε μέντιουμ εδώ και χρόνια.
3. «Γιατί το «εκκρεμές» δουλεύει «μόνο σε ορισμένους»; Ποιοι είναι αυτοί και τι το ειδικό έχουν»; Αυτή η ερώτηση είναι ίδια με το να αναρωτιόμαστε: Γιατί ο ένας είναι ο Αϊνστάιν και ο άλλος είναι ένας αποβλακωμένος υπάλληλος Δημόσιας Υπηρεσίας που στο παίζει «Αινστάιν» ; Ε, οι άνθρωποι που έχουν κάποιο «χάρισμα», μικρό ή μεγάλο, όλο και κάτι το ειδικό θα έχουν από τη γέννα τους, ενώ οι άλλοι όχι. Γιατί κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται όμορφοι και έξυπνοι και κάποιοι ηλίθιοι και κακάσχημοι; Έλα ντε;
4. «Την προηγούμενη βδομάδα το έκανα στους μαθητές μου… Όσο ακίνητο και να προσπαθήσεις να το έχεις», το εκκρεμές εννοεί, «μια μικρή ώθηση θα του τη δώσεις, με αποτέλεσμα την κίνηση». Αυτό τώρα είναι πολύ απλό και ίσως φταίω γιατί θα έπρεπε να το έχω γράψει: Αν δείτε ότι δεν μπορείτε να κρατήσετε σταθερό στο χέρι σας ακουμπήστε τον αγκώνα σας στο τραπέζι ή ακόμα κρατήστε το σταθερό και με το αριστερό χέρι. Το πιο σοβαρό όμως, είναι να ΜΗΝ ΘΕΛΕΤΕ να δείτε την απάντηση που σας βολεύει ή επιθυμείτε, αλλά να θέλετε πραγματικά ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ κι αυτό είναι το πιο δύσκολο γιατί, όπως σημειώνει και η Έλλη: «Ο Γαλιλαίος είναι ωραίο παράδειγμα… Μάθαμε ότι οι παρατηρήσεις δείχνουν την πραγματικότητα και όχι οι πεποιθήσεις μας». Ακριβώς.
5. «Τι να πω, δεν μιλάω άλλο. Απλά λυπάμαι που στις μέρες μας κάνουμε ακόμα τέτοιες συζητήσεις». Εγώ ομολογώ ότι δεν λυπάμαι αλλά χαίρομαι, επειδή επιτέλους δεν ρίχνουν τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτά ή έχουν τέτοιες ικανότητες στη φωτιά, ούτε τους στέλνουν στο τρελοκομείο, αλλά τα συζητάνε, τα ψάχνουν, τα ερευνούνε επιστημονικά με αποτέλεσμα τη γέννηση επιστημών σαν την Κβαντομηχανική και –σίγουρα- πολλών άλλων ανάλογων στο μέλλον, έτσι ώστε η «Μεταφυσική», να γίνει ένα με τη Φυσική και να αποτελούν ένα και μόνο βιβλίο. Ίσως αυτό να ήθελε να κάνει και ο Αριστοτέλης, αλλά να φοβόταν μη τον βάλουν να πιει κάνα κώνιο κι έτσι το άφησε φλου το θέμα μέχρι να ασχοληθούν επιστημονικά κάποιοι άλλοι στους επόμενους αιώνες.
Συγνώμη για την ξαφνική… «σεντονάρα»
Καλό βράδυ. Φιλιά.
Π.