Ε,ας περιαυτολογήσω-μέρα που’ναι.

Τις δύο φωτογραφίες που βλέπετε, τις χωρίζουν εικοσιπέντε χρόνια! Οι γονείς και τα παιδιά. Στην αριστερή, επάνω, το 1985,   βλέπουμε τη Μαρία και τον Φρεντ, και κάτω τον μπαμπά, τη μαμά και τον Κωνσταντίνο. Στη δεξιά, πριν τρεις μήνες, επάνω βλέπουμε τον Φρεντ και τον Κωνσταντίνο ή αλλιώς cpil σήμερα, και «μάστορα» αυτού του blog. Κάτω, η μαμά, ή αλλιώς Άιναφετς, σήμερα, ο μπαμπάς και η Μαρία. (Τρεις στους πέντε, δηλαδή, της οικογένειας έχουν blog! Ψωνάρες…)
Μια και σήμερα, λοιπόν, είναι η ημέρα του πατέρα, είπα να πω μερικά πράγματα για μένα ως «μπαμπά» – μεταχειρίζομαι αυτή τη λέξη, γιατί όπως είπε μια φίλη μου, «το να είσαι πατέρας είναι εύκολο, το να είσαι μπαμπάς είναι το δύσκολο», κι ένα «βραβείο» που πήρα κάποτε, γραμμένο στα αγγλικά, όπου χρησιμοποιείται η λέξη «μπαμπάς» (dad) και όχι «πατέρας» (father).
Για το πώς ήμουν ως μπαμπάς με αυτά τα τρία παιδιά,που σήμερα είναι  39, 35 και 26 χρονών, δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα τώρα εδώ, γιατί κατά καιρούς έχω βάλει  posts και για τους τρεις τους. Όσοι δεν τα έχετε δει ή όσοι δεν τα θυμάστε, κάντε κλικ πάνω στον τίτλο του καθένα που σας γράφω εδώ και το  LINK θα σας πάει στο post του. Λοιπόν:

Για τον Φρεντ έχω γράψει το, «Ο γιος της γυναίκας μου».

Για την Μαρία έχω γράψει 2. Το, «Αν φύγεις μπαμπά θ’αυτοκτονήσω» και το «Ωχ κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία».

Για τον Κωνσταντίνο έχω γράψει το, «Η κούκλα του Κωνσταντίνου».

Και λέω να κλείσω με μια φωτογραφία του … «βραβείου» που σας είπα στην αρχή ότι πήρα κάποτε. Είναι μία κάρτα που μου την είχε στείλει η Μαρία, στη ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ το 1990. Το βραβείο  είναι από τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΙΑ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ, και είναι η τιμητική ανακήρυξή μου ως μέλους του Συλλόγου. Αμέσως μετά τη φωτογραφία θα βάλω και την μετάφραση.


Λοιπόν: Αρχίζει λέγοντας ότι ο Σύλλογος είναι περήφανος που βραβεύει κάνοντας μέλος του τον Νίκο Πιλάβιο.
Επειδή έχεις πετύχει εξαιρετικά αποτελέσματα στο φτιάξιμο μιας οικογένειας. Επειδή θυμάσαι πως κάποτε ήσουνα κι εσύ νέος. (Εντάξει δεν είσαι και τόσο γέρος). Επειδή με βοηθάς στα μαθήματα. (Γιατί να είμαι πάντα πάτος στην τάξη;)  Επειδή έχεις ό,τι χρειάζεται για να είσαι ο αρχηγός της οικογένειάς μας. (Δηλαδή ατσάλινα νεύρα).  Επειδή καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι το χαρτζιλίκι (γι’ αυτούς που δεν έχουν μία).  Γι’ αυτά -και πολλά ακόμα- ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΠΑΜΠΑ!  Χαρισμένο από την ΜΑΡΙΑ ΠΙΛΑΒΙΟΥ. 17/6/90.

Αυτά…
Καλή Κυριακή σε μπαμπάδες και μαμάδες και τα παιδάκια τους. (Χμ… και παππούδες και γιαγιάδες και τα εγγονάκια τους).
Σας φιλώ πολύ.
Π.

15 Σχόλια στο “Ε,ας περιαυτολογήσω-μέρα που’ναι.”

      dimitrisp
      20 Ιουνίου 10 στις 0:09

      Xρόνια πολλά Παραμυθά μας, χρόνια μας πολλά Μπαμπάδες.
      Ζήτησα ως δωρο για τη γιορτή του πατέρα από τους γιους μου, να γράψουν λίγα λόγια για ότι τους αρέσει στον πατέρα τους και για ότι δεν τους αρέσει. Αν τελικά το κάνουν (γιατί δεν έδειξαν και ζήλο για να γράψουν μ’ αυτή τη ζέστη ) ίσως το αναρτήσω στο μπλογκ αν υπερτερούν βέβαια τα θετικά 🙂
      πάντως ο μεγάλος με προειδοποίησε ότι δε με συμφέρει τέτοιο δώρο γιατί θα αρχίσω να τρέχω 🙁
      όπως και να έχει δυο φιλιά ακόμη θα τα πάρω 🙂
      Χρόνια μας πολλά.

      maria
      20 Ιουνίου 10 στις 0:42

      έψαχνα να δω που και τι να σου στείλω και μόλις είδα αυτό!!!
      χρόνια πολλά μπαμπά! ειλικρινά δεν έχω γνωρίσει κανέναν αληθινό μπαμπά..είσαι ο μόνος που εγώ ξέρω και το βραβείο δεν είναι τυχαίο κι ας το είχαν τότε στο εμπόριο κατά χιλιάδες…xxx

      Παραμυθάς
      20 Ιουνίου 10 στις 12:27

      Μια και μπήκα στο λούκι να περιαυτολογώ εξαιτίας της «μπαμπαδογιορτής», να σας πω και κάτι που θυμήθηκα με αφορμή το σχόλιο της κόρης μου, κάτι -επίσης συγκινητικό- που μου είχε πει κάμποσα χρόνια πριν. Δεν θυμόμουν αν σας το έχω πει. Έψαξα, λοιπόν, το blog και τελικά το βρήκα. Υπάρχει σε ένα post που είχα γράψει πέρσι τον Απρίλιο, εξαιτίας ενός σχόλιου που είχε κάνει η ATHINOVIO! Όσοι δεν βαριέστε, κι έχετε περιέργεια να θυμηθείτε ή να μάθετε, πηγαίνετε σε αυτή τη διεύθυνση. Φιλιά.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      20 Ιουνίου 10 στις 21:08

      Xρόνια πολλά μπαμπά Π. !!!
      εύχομαι να μπορέσω να περιαυτολογήσω επ’αυτού κι εγώ σύντομα…

      dimitrisp
      20 Ιουνίου 10 στις 22:51

      δηλ. για να βραβευτεί κανείς ως μπαμπάς από τα παιδιά χρειάζεται να έχει και μητρικό ένστικτο; 🙂
      Το βραβείο της Μαρίας όμως δε μετράει…γνωστή η αδυναμία των κοριτσιών στους μπαμπάδες…άμα πάρεις και από τον Κωνσταντίνο βραβείο τότε μάλιστα …
      Το αγόρι άν δε γίνει πατέρας …δε βραβεύει τον μπαμπά του 🙂

      Παραμυθάς
      21 Ιουνίου 10 στις 10:28

      Δημήτρη, -για να μην τον αδικήσω- οφείλω να εξομολογηθώ ότι και ο Κωνσταντίνος μου έχει δώσει… «βραβείο», αλλά δυστυχώς έχει σχέση με κάτι πολύ προσωπικό του και δεν μπορώ να το μεταφέρω. Μία μακρινή νύξη, υπάρχει κρυμμένη στην τρίλεπτη ταινία του, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ; Αν κάποιος δεν την έχει δει μπορεί να πάει εδώ

      Καλή εβδομάδα.

      dimitrisp
      21 Ιουνίου 10 στις 23:12

      εδώ σε έχουμε βραβεύσει χιλιάδες «ξένα» παιδιά …
      Την ταινία «Τί είναι αυτό» την ξαναείδα μια και την ξαναθυμηθήκαμε…τί είναι αυτό που την κάνει να είναι ξεχωριστή μές στην καρδιά μου και κάθε φορά να είναι σαν να τη βλέπω πρώτη φορά…
      Φιλί και καληνύχτα μας.

Σχολιάστε