Στο φασφουντάδικο

Άλλο είχα ετοιμάσει για σήμερα, αλλά δεν μπορώ να μη σας πω κάτι που μου συνέβη σήμερα το μεσημέρι. Ελπίζω να σας αρέσει.

Είχα πολύ καιρό, πάνω από πέντε χρόνια, να μπω σε φασφουντάδικο. Σήμερα, γύρω στις τέσσερις τ’ απόγευμα, τριγυρνώντας στους δρόμους και στο μετρό πάνω από τρεις ώρες, και φορώντας σακάκι (!!!) γιατί δεν γινόταν αλλιώς, βρέθηκα να περνάω πεινασμένος μπροστά από ένα φασφουντάδικο. (Δεν λέω ονόματα γιατί μου έχει μείνει από την τηλεόραση να προσέχω να μη μου ξεφεύγει έμμεση ή  γκρίζα διαφήμιση. Σκέφτηκα να μπω, να πάρω καμιά σαλάτα και να τη φάω στο γραφείο μου. Μπαίνοντας, όμως, ένοιωσα τέτοια ανακουφιστική δροσιά, που αποφάσισα να κάτσω να τη φάω εκεί. Το μαγαζί ήταν διώροφο, Το ισόγειο ήταν χωρισμένο στα δύο από ένα μακρόστενο μπουφέ με διάφορες σαλάτες ενώ στο πίσω μέρος δίνονταν οι παραγγελίες και σερβίρονταν τα φαγητά. Παράγγειλα και πήγα και κάθισα σε ένα από τα λίγα άδεια τραπεζάκια πίσω. Πάνω που είχα φάει τη μισή σαλάτα μου και είχα πιει το μισό μπουκάλι από το αναψυκτικό μου, είδα να μπαίνει στο μαγαζί μια ζητιάνα. Προχώρησε αμέσως στην πλευρά του μαγαζιού όπου καθόμουν κι εγώ. Ήταν μια χοντρή ζητιάνα, ντυμένη με διάφορα κουρέλια, μακριά φούστα σαν τσιγγάνα και αντρικό στενό για τα μέτρα της πουκάμισο απ’ όπου ξεπετιόταν η  κοιλιά της ανάμεσα από τα κουμπιά που ήταν έτοιμα να πεταχτούν από το τέντωμα. Πρόσεξα το πρόσωπό της. Θα ήταν μεταξύ τριάντα και τριάντα πέντε, αλλά η ταλαιπωρημένη ζωή και η απλυσιά την έκαναν να μοιάζει με πενηντάρα. Στα χέρια της κρατούσε μερικά πακέτα χαρτομάντιλα κι άρχισε να τριγυρνάει στα τραπέζια για να τα πουλήσει. Μου δημιούργησε στενοχώρια και θυμό μαζί, καθώς όλοι τους, λες και ήταν συνεννοημένοι, όχι μόνο δεν αγόραζαν μαντήλια -που αυτό είναι δικαίωμα του καθένα-  όχι μόνο δεν της αρνήθηκε κανείς τη βοήθεια ευγενικά με ένα απλό, «ευχαριστώ, δεν θέλω», αλλά είτε γύριζαν τα κεφάλι τους περιφρονητικά αλλού όταν τους πλησίαζε, είτε την κοιτούσαν σαν να μην υπήρχε, σαν να ήταν διαφανής και έβλεπαν πίσω της. Είναι απίστευτο τι ικανοποίηση νοιώθουν μερικοί άνθρωποι όταν τους πλησιάζουν τέτοια εξαθλιωμένα πρόσωπα, καθώς τους κάνουν να νοιώθουν ότι εκείνοι είναι πολύ σπουδαίοι και πετυχημένοι. Το πρόσωπό τους γεμίζει αλαζονεία και υπεροψία, κι αν μπορούσαν θα έριχναν και καμιά κλωτσιά στη ζητιάνα ή το ζητιάνο που τους πλησιάζει. Άσχετα αν λίγο πριν μπορεί να τους έχει κάνει σκουπίδι το αφεντικό τους.
Η δυστυχισμένη γυναίκα, πέρασε από όλα τα τραπέζια αυτής της πλευράς, χωρίς να πουλήσει ούτε ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Με πλησίασε απλώνοντας ένα πακέτο. Της χαμογέλασα και της έδωσα μερικά χρήματα χωρίς να πάρω τα χαρτομάντιλα που μου ήταν άχρηστα. Μου έγνεψε «ευχαριστώ» και μετά μου είπε: «Εγκώ… Γιουγκοσλαβία…». Μου φάνηκε αστείο να λέει ότι είναι από μια χώρα που δεν υπάρχει πια και της ξαναχαμογέλασα. Μου έδειξε το μπουκάλι με το αναψυκτικό. Είχε πάρει θάρρος από τα χαμόγελα και μου εμπιστεύτηκε τη δίψα της. Της είπα, «πήγαινε να πάρεις ένα ποτήρι να σου βάλω». Μου έκανε νόημα ότι ήθελε να πιει και τότε κατάλαβα τη μαλακία μου. Όχι μόνο δεν καταλάβαινε τη γλώσσα, αλλά έτσι και πήγαινε στο πάγκο να ζητήσει ποτήρι, ο Διευθυντής του μαγαζιού που στεκόταν άγρυπνος πίσω από τις σερβιτόρες, με ύφος εισαγγελέα που ετοιμάζεται να απαγγείλει θανατική ποινή σε δικαστήριο, θα την πέταγε έξω. «Περίμενε», είπα στη φτωχή γυναίκα, σηκώθηκα και πήγα κι έφερα ένα άδειο πλαστικό ποτήρι. Της το γέμισα και ήπιε η καημένη το παγωμένο αναψυκτικό μονορούφι. Με κοίταξε με μάτια όλο ευχαρίστηση που δροσίστηκε και έστριψε προς την ξύλινη σκάλα δίπλα μου για να ανέβει στο πάνω πάτωμα όπου έτρωγαν όσοι κάπνιζαν.
Τέλειωσα το φαγητό μου και τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να σηκωθώ να φύγω, κατέβηκε η φτωχή γυναίκα και με ξαναπλησίασε. Μου έδειξε το άδειο πάτο, και ύστερα σχηματίζοντας ένα μικρό κύκλο με το χέρι της, μου είπε: «Φάω». Πεινούσε. Κοίταξα το στρογγυλό φραντζολάκι μου που είχα αφήσει το μισό και νόμισα ότι αυτό εννοούσε με το κύκλο που έκανε. Της το έδωσα. Κούνησε αρνητικά το κεφάλι, έκανε πάλι τον μικρό κύκλο με το δάχτυλο και ξαναείπε, «φάω». Τότε έβγαλα και της έδωσα κι άλλα χρήματα και της είπα, «φάε σάντουιτς, εκεί» και της έδειξα τον πάγκο με τις σερβιτόρες πίσω μου, εννοώντας ότι μπορούσε εκεί να πάρει μόνη της ένα σάντουιτς. Κούνησε πάλι αρνητικά το κεφάλι της και κατάλαβα ότι πάλι είχα πει μαλακία. Αν πήγαινε εκεί, τότε ο εισαγγελέας, ο διευθυντής του μαγαζιού ήθελα να πω, θα την πέταγε έξω πριν προλάβει να μιλήσει. Περίμενε, της είπα, και πήγα στον πάγκο. Παράγγειλα ένα σάντουιτς κι όταν η κοπέλα με ρώτησε, «για ‘δω ή για έξω;» της απάντησα, «για έξω». Το σάντουιτς ήταν έτοιμο σε λίγο, μου το έβαλε σε μια μεγάλη χάρτινη τσάντα με τη φίρμα του μαγαζιού τυπωμένη επάνω και μου το έδωσε. Ξαναγύρισα στην ταλαιπωρημένη γυναίκα που με περίμενε όρθια και της το έδωσα. Άνοιξε την τσάντα, έβγαλε το σάντουιτς που ήταν μέσα σε μια μικρή χάρτινη σακούλα, το κοίταξε και απογοητευμένη κούνησε αρνητικά το κεφάλι της και ξανάκανε τον κύκλο με το δάχτυλο. Τότε κατάλαβα ότι εκείνο που ήθελε είναι ένα πιάτο φαΐ. «Ε, τώρα φάε αυτό της είπα», με ύφος που δεν άφηνε περιθώρια για συνέχεια. «Καλή όρεξη», της είπα κι άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου για να φύγω. Εκείνη μου γέλασε, και πέρασε πίσω από την πλάτη μου στην άλλη μεριά του μαγαζιού, όπου ακόμα δεν είχε ζητιανέψει. Γύρισα το κεφάλι μου. Ο Διευθυντής μόλις την είδε, ετοιμάστηκε να τη διώξει, αλλά πρόσεξε την κατακαινούρια χάρτινη τσάντα του μαγαζιού στο χέρι της και πάγωσε. Δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε κι έμεινε ακίνητος. Χαμογέλασα ευχαριστημένος και σηκώθηκα να φύγω. Καθώς άνοιγα την πόρτα, έριξα μια γρήγορη ματιά πίσω μου. Η γυναίκα, κρατώντας πάντα τη χάρτινη τσάντα του μαγαζιού, άρχισε να τριγυρνάει στα τραπεζάκια ζητιανεύοντας, προσπαθώντας να δώσει τα πακετάκια με τα χαρτομάντιλα. Φυσικά δεν έπαιρνε κανένας, αλλά τώρα δεν την κοιτούσαν περιφρονητικά ή με αλαζονεία, αλλά με περιέργεια και κατάπληξη ρίχνοντας το βλέμμα τους μια σ’ αυτήν και μια στην χάρτινη τσάντα που κρατούσε αυτή η γυναίκα που πια ήταν κάτι μεταξύ ζητιάνας και γυναίκας που μόλις είχε ψωνίσει το φαγητό της. Γέλασα σαν παιδί από ενθουσιασμό γι’ αυτό που είχα κάνει, και βγήκα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας που έβραζε από τη ζέστη, αφήνοντας την πόρτα του μαγαζιού να κλείσει πίσω μου.

Καλό ξημέρωμα.
Π.

19 Σχόλια στο “Στο φασφουντάδικο”

      Γιαννης απο ΝΥ
      11 Ιουνίου 09 στις 6:12

      Αυτοι ολοι θα την κοιταζαν με την σακουλα και θα μπερδευονταν σκεπτομενοι » Χμ αυτη δεν ειναι σαν κι εμας αλλα η σακουλα λεει οτι κατα καποιο τροπο ειναι» χαχαχα. Τι μαλακας ο κοσμος.

      Εγω πριν κανα δυο τρεις μηνες ετρωγα σε μια πιτσαρια διπλα στην σχολη μου. Οταν τελιωσα και βγηκα εμφανιστηκε ενα παιδι μαυρο μπροστα μου, του οποιου του ελειπε το ενα ποδι απο το γονατο και κατω και ηταν με πατεριτσες. Με ρωτησσε εαν ειχα κατι να του δωσω αλλα μου εξηγησε πως δεν ηθελε ενα και δυο δολλαρια. Δωσε μου, μου ειπε, αρκετα να αγορασω κατι να φαω. Με φωνη αγανακτισμενου μου ειπε «Τι να μου κανουν ενα και δυο!!» Ειχε δικιο και του εδωσα ενα δεκαρικο απο τα λιγα που ειχα κι εγω, συμφωνοντας απολυτα με το παιδι αυτο. Για να μαζευε αρκετα θα επρεπε να ζητησει απο αλλους πεντε. Μετα με κοιταξε και μου ειπε «i can’t fight», κουνοντας το ενα του ποδι και τις πατεριτσες του θελοντας με να δωσω σημασια στο ακρο του που δεν υπηρχε πια. Μου το ειπε και δυνατα λες κι εφταιγαν ολοι γυρω μας για να μας ακουσουν. Το «I can’t fight» δεν το μεταφραζω γιατι σημαινει πολλα πραγματα. Σαν ανθρωπος που μενει εδω πολλα χρονια, αυτο που καταλαβαινω με την εννοια αυτη, ειναι οτι αυτος δεν μπορει να παλεψει για τον εαυτο του ολα αυτα που οι μαυροι μαθαινουν απο μικροι να αντιμετωπιζουν, ρατσισμο, περιφρονηση, εμποδια για καλυτερες συνθηκες διαβιωσης ki εργασιας, επισης κυριολεκτικα να παλευουν με γροθιες και οπλα αλλους στις γειτονιες τους οπου η βια ειναι τροπος ζωης.
      Εχοντας κανει δυο τρια χρονια μποξ και γνωριζοντας οτι αυτο το αθλημα ειναι κατι που οι μαυροι εδω αγαπουν και σεβοντε του εδειξα μια λαβη κατα την οποια, οπως του εξηγησα, θα μπορουσε να ξεγελασει τον οποιδηποτε αντιπαλο μπλοφαροντας τον με το ποδι που λειπει και να του ριξει με το χερι της αντιθετης πλευρας ενα hook – κλειστη γροθια. Μολις του εδειξα την λαβη αυτη μας επιασαν και τους δυο τα γελια και σαν να γιναμε φιλοι. Χαιρετιθηκαμε και σαν φιλοι κανοντας αυτες τις πολυπλοκες χειρονομιες χαιρετισμου τις οποιες μαλλον μου τις μαθαινε κι αυτος με την σειρα του. Ενω εφευγα με κοιταγαν κατι αστυνομοι και ψευτογελουσαν μαλλον κανοντας ρατσιστηκα σχολια μεταξυ τους. Τους κοιταξα «καρφωνοντας» τους αλλα πηρα γρηγορα τα ματια μου απο πανω τους για να μην τους πολυ αγριευα. «Κοιτατε κατι μαλακες» σκευτηκα.

      http://www.youtube.com/watch?v=JUaFMOlPvgQ

      athinovio
      11 Ιουνίου 09 στις 8:54

      τα πουλάνε ακριβά τα χαρτομάντηλα οι πλανόδιοι, δεν ξερω γιατί.

      οι έλληνες δεν είναι έτσι Παραμυθά. Δίνουν ευκαιρία σε όλους όσους θέλουν πραγματικά να δουλέψουν. Εδώ που μένω υπάρχουν ινδοί και βορειοηπειρώτες που έχουν δικά τους σπίτια (πχ η κυρία που κάποτε με βοηθούσε στις δουλειές) και συνεργάζονται και χαίρουν σεβασμού από τους ντόπιους. Στο σχολείο που δούλευα πολλές παρέες είχαν και βορειοΗπειρώτες και μάλιστα δεν ξεχώριζες ποιό ήταν ποιο, ούτε από άποψη συμπεριφοράς ούτε από άλλη άποψη.

      Δε νομίζω αυτοί οι άνθρωποι στο φαστφουντ να ήταν τόσο σκληροί, απλά ίσως να είχαν κι αυτοί σκοτούρες, να ήξεραν ότι οι περισσότεροι ζητιάνοι παίρνουν θάρρος και αρχίζουν να ζητάνε όλο και περισσότερα, ή απλά να έχουν δει άλλους χίλιους ζητιάνους στη διάρκεια της ημέρας. Η να έχουν ακούσει αυτές τις φήμες για κάποιους ζητιάνους που είχαν περιουσίες, ή για δήθεν ανάπηρους και δήθεν ατυχήσαντες.

      Ξέρω ότι σε κάποιες ασιατικές χώρες οι γονείς παραμορφώνουν επίτηδες τα παιδιά τους για να ασκήσουν το επάγγελμα του επαίτη. Τρελαίνομαι στη σκέψη ότι εκμεταλλευόμενοι τη δική μου συμπόνοια διαιωνίζουν κάτι τόσο φριχτό, ότι χρηματοδοτώ κάποιους που προτιμούν να αυτο-ακρωτηριάζονται παρά να δουλέψουν.

      Μαρία
      11 Ιουνίου 09 στις 11:21

      http://lesvos.wordpress.com/2009/06/02/lesvos_sos_prosfiges/

      τυχαία είδα αυτό τις προηγούμενες μέρες
      οι Ελληνες είναι και έτσι και αλλιώς όπως και όλοι οι λαοι το κατα πόσο έτσι ή αλλιώς είναι είναι θέμα έκθεσης για το ρατσισμό και την ξενοφοβία!

      το παρακάτω βιντεακι μου το έστειλαν χτες και πραγματικά μου σηκώθηκε η τρίχα όταν το σκεφτόμουν σε συνδιασμό με τα αποτελέσματα των ευροεκλογών

      http://www.youtube.com/watch?v=XP2QcHohmFw&feature=related

      papiera
      11 Ιουνίου 09 στις 11:56

      Με τόσα λεφτά που χάλασες τελικά, καλύτερα να πήγαινες σε κανένα εστιατόριο της προκοπής…. 😛

      Παπαστρατής Ιωάννης
      11 Ιουνίου 09 στις 22:19

      Φορούσες σακκάκι;;Με 36 βαθμούς;ΑΘΛΟΣ.Μόνο που το διάβασα ίδρωσα!!! 🙂

      Η επαιτεία είναι άσχημο πράγμα όπως και να το κάνεις.Μακάρι να ζούσαμε σε έναν ιδανικό κόσμο όπου όλοι θα είμασταν οικονομικά εύρωστοι.Ο ιδανικός κόσμος είναι μια πλασματική εικόνα που ανήκει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας.

      Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο οδυνηρή και συνταρακτική.Μόνο μια βόλτα να κατέβεις στο κέντρο για δουλειές ή ψώνια θα συναντήσεις πολλούς ζητιάνους.Ποιά είναι η λύση όμως;Τους βοηθάς όλους;Βοηθάς έναν-δύο επιλεκτικά;Δε βοηθάς κανέναν;

      Στεναχωριέσαι βεβαίως ξερόντας ότι εσύ έχεις το σπίτι σου,το φαγητό σου,τους δικό σου ανθρώπους.Ενώ αυτή δεν έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους.

      Βέβαια σε μπερδεύει και η τηλεόραση.Πολλές φορές στα δελτία ειδήσεων βλέπεις τίτλους όπως:»Έκανε τον ζητιάνο αλλά ήταν απατεώνας».Άρα σου δημιουργείται και αμφιβολία αν αυτός που σκοπεύεις να βοηθήσεις έχει πραγματικά ανάγκη ή όχι.Αυτό που γράφει στη τελευταία παράγραφο η athinovio είναι μεν σοκαριστικό αλλά είναι,δυστυχώς,αλήθεια.

      Γιάννη πολλύ ωραία η εμπειρία σου.Στο προηγούμενο post σου έχω οδηγίες για την εικόνα σε περίπτωση που δεν είδες το σχόλιο.

      Athinovio πολλύ σωστές οι απόψεις σου αν και,κατά τη γνώμη μου, υπάρχει και μια μερίδα Ελλήνων που αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.Ισχύει πάντως η α΄ποψη ότι είμαστε λαός φιλόξενος και που βοηθάει.

      Papiera εύχομαι στο πατέρα σου τα καλύτερα και σύντομα να ξαναφάτε γλυκό του κουταλιού από τα χέρακια του.

      Καληνύχτα σε όλους…

      dimitrisp
      11 Ιουνίου 09 στις 22:25

      «…σαν να ήταν διαφανής και έβλεπαν πισω της…»
      εδώ καλέ μου παραμυθά χρειαζεται να βρουμε τα μαγικα γυαλια να μπορουν οι ανθρωποι να βλέπουν .
      δεν παει αλλο με την αδιαφορια μας και την αποκλειστικη προσηλωση στο μικροκοσμο μας.
      ΒΟΗΘΕΙΑ!

      νατασσσάκι
      12 Ιουνίου 09 στις 0:14

      Εγώ πάντως μπορώ κι από δω να δω το πονηρό βλέμμα σου, την ώρα που έκανες «ζαβολιά» στον Διευθυντή του μαγαζιού που στεκόταν άγρυπνος πίσω από τις σερβιτόρες, με ύφος εισαγγελέα που ετοιμάζεται να απαγγείλει θανατική ποινή σε δικαστήριο

      Και είμαι σίγουρη ότι άξιζε τον κόπο -το καταχάρηκες! 😉

      Αυτό που παρατήρησες, πώς έχουμε γίνει σκληροί και δεν «βλέπουμε» ή δεν «ακούμε» ό,τι δεν θέλουμε…
      Το βλέπω κάθε μέρα, και δεν το αντέχω συχνά. Ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι για όλους αυτούς τους ανθρώπους -αλλά ευτυχώς διάφανους δεν τους βλέπω ακόμα 🙂

      Φιλί
      και να ‘σαι καλά που είσαι «εδώ» 🙂

      Γιαννης απο ΝΥ
      12 Ιουνίου 09 στις 2:12

      Συνονοματε σε ευχαριστω, ναι το ειδα.

      Οταν αυξηθει το θρασος αυτων των ανθρωπων οπως και πολλων αλλων παραπεταμενων κι αρχιζουν να μας ενοχλουν οπως μας χρειαζεται τοτε μονο θα μπορουμε να αρχιζουμε να ελπιζουμε σε καλυτερες μερες.

      Helda
      12 Ιουνίου 09 στις 19:57

      Δεν φταις εσύ , η φαντασία σου τα φταίει.
      Απλά ήσουν πρωταγωνιστής σε μια φαρσοκωμωδία με σεναριογράφο εσένα τον ίδιο.Οι άλλοι ήταν απλώς κομπάρσοι.Όσο για την εξιδανικευμένη πρωταγωνίστριά σου δεν πιστεύω να νομίζεις ότι σε πέρασε για καλό άνθρωπο ή ό,τι την ενδιέφερε .
      Το πιο πιθανό που θα σκέφτηκε θα ήταν <> .

      Παπαστρατής Ιωάννης
      13 Ιουνίου 09 στις 12:31

      Θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις έναν πιο ελληνικό τίτλο όποως για παράδειγμα:»Μία επίσκεψις εις το ταχυγφαγείον».Βέβαια και αυτός που έχεις μια χαρά είναι. 🙂

      Ηelda μη κάνεις το κόπο.Ότι γράφεις μέσα σε το wordpress τα εξαφανίζει.Δε ξέρω γιατί.

      Συνονόματε αυτό (?) είναι το ερωτηματικό στην αγγλική γλώσσα.Αλλά κάτι μου λέει ότι δεν είναι αυτή η απάντηση που ψάχνεις.

      Καλό Σ/Κ σε όλους.Πάω για δουλειά… 🙁

      Παπαστρατής Ιωάννης
      13 Ιουνίου 09 στις 22:42

      Συνονόματε αυτά δεν είναι τοξάκια.Είναι τα λεγόμενα εισαγωγικά που το wordpress(το σύστημα που χρησιμοποιεί το site του Παραμυθά για τη δακτυλογράφηση) για έναν εξωγήινο λόγο αρνείται να τα εμφανίσει. δεν το εμφανίζει.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      13 Ιουνίου 09 στις 22:45

      Για να καταλάβεις πριν το δεν το εμφανίζει είχα γράψει κάτι το οποίο απλως εξαφανίστηκε ακριβώς επειδή το έγραψα μέσα σε αυτά τα βελάκια όπως λες.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      14 Ιουνίου 09 στις 1:20

      Kατά την ταπεινή μου άποψη δε γελάσες σαν παιδί άλλα ως παιδί γιατί είσαι πιοι παιδί από όλους μας εδω μέσα!! Σε φιλώ…

      Άντρια (Παραμυθομεγαλωμένη)
      18 Ιουνίου 09 στις 13:45

      Καλησπέρα! Δυστυχώς η αλήθεια είναι πως όλες αυτές οι «φτωχές» γυναίκες με το απαιτητικό τους φέρσιμο και την αδιακρισία τους δεν αφήνουν περιθώρια για συμπόνια και προσφορά. Δεν της έφτασαν φυσικά τα χρήματα αλλά ζήτησε κι άλλα..με αποκορύφωμα την απόρριψη του σάντουιτς για ένα πιο ολοκληρωμένο γεύμα..
      Άλλες απαντούν με κατάρες αν τις αγνοήσεις. Μια φορά σε μια παραλία, παιδιά τσιγγάνων άρχισαν να πετούν πέτρες στον κόσμο και πολλοί αναγκάστηκαν να φύγουν. Δεν σημαίνει λοιπόν πως αν γυρίσεις το κεφάλι και δεν βοηθήσεις είσαι παλιάνθρωπος. Άλλωστε είναι κάτι που συμβαίνει συνέχεια, παντού και πάντα. Είτε καθίσεις σε οποιοδήποτε μαγαζί έστω για λίγο, είτε σταματήσεις με το αυτοκίνητο σε φανάρι. Το ίδιο απαιτητικά ορμάνε να σου πλύνουν τα καθαρά σου τζάμια.
      Αυτό που με εξοργίζει όμως είναι που πολλοί σέρνουν μέσα στον ήλιο μικρά παιδιά, ή τα στέλνουν εκείνα να ζητιανέψουν για να προκαλέσουν περισσότερο οίκτο. Κάποτε άνοιξα το παράθυρο και είπα στη γυναίκα αυτή να μην ταλαιπωρεί το μικρό της παιδί. Δεν την λυπήθηκα μόνο θύμωσα. Αρτιμελής και νέα το τελευταίο που θα έπρεπε να σκεφτεί ήταν να εκμεταλλευτεί το παιδί της. Μάλιστα τα δέρνουν άσχημα αν δεν φέρουν καλό μεροκάματο.. Δεν είναι λοιπόν τα πράγματα ή άσπρα ή μαύρα. Είναι μεγάλο ζήτημα και καθένας έχει τις απόψεις του. Και φυσικά δεν είναι όλοι οι ζητιάνοι, το ίδιο. Προσωπικά εμπιστεύομαι ο ένστικτό μου και κοιτάζω τα μάτια τους. Και όταν επιλέγω να μην βοηθήσω δεν νιώθω κανενός είδους ηδονή.

      Fwtino_Asteraki
      10 Αυγούστου 09 στις 2:27

      Μια γλυκιά καλησπέρα σε όλα τα παραμυθοπαιδάκια χιχι!Μπορεί να άρχησα λιγακι για αυτο το ποστ αλλα καλιο αργα παρα ποτε λεγαν οι προγονοι μας…

      Πρωτα πρωτα για πρωτη φορα ακουω για αυτο που ονομαζεται εμμεση η γριζα διαφημιση,ειμαι συγουρη πως δεν ειναι λιγες οι φορες που ξερουμε για κατι μα δεν ξερουμε το «ονομα» του…Ισως εχουμε απ κεινο με τις τριπες στο κεφαλι…το τυρι καλε χιχι!Ετσι πιστευω πως εδω εκτος απ ολα τα παραμυθακια τις ιστοριουλες τα χαχα τα χου χου και λειπα μαθαινουμε πολλα πραγματακια κατι σαν σχολειο ας πουμε..το δικο μας «κρυφο» σχολειό!Λαθος εποχη?Οχι δεν νομιζω τωρα εχω την εντυπωση οτι εχουμε περισσοτερα κρυφα σχολειά απ ποτε…Ετσι με το σχολειό το «τυρακι» (που λεγαμε παραπανω) και το αλλο το τοστ η αλλιως γνωστο ως «teaser»,ετοιμο λοιπον το κολατσιο μας χιχι!

      Διαβαζοντας παρακατω νομιζω πως η περιγραφη της «ζητιανας» συναντα εκεινη του παραμυθιου…Δηλαδη παραμυθι και ζωη γυνονται ενα!Μηπως ομως η ιδια η ΖΩΗ ειναι ενα παραμυθι που εμεις το κατευθινουμε αναλογα??Μηπως ειναι πιο ευκολο να σκεφτομαστε με εικονες ετσι ωστε μεσω του φανταστηκου να μπαινουμε με πιο καθαρο μυαλο στην αληθεια?Δεν ξερω…αυτο αφηνεται στην επιλογη του καθενος βεβαια..Βαζω εδω ενα * για να συμπληρωσω κατι παρακατω ισως καταλαβαιτε το γιατι..
      Περα απ τα βασικα ερωτηματα που τιθονται σε εκεινο το σημειο της διθεν «αδιαφοριας» νομιζω κρυβονται μεγαλυτερα πραγματα και ισως πιο σημαντικα…οπως «ανηκεις» σε μια αλλη ομαδα-μειονοτητα ισως αρα δεν υπαρχεις?(διαφανης)…δεν εισαι ευγενικος με τον διπλανο σου γιατι η πως να ειναι αυτος μαζι σου μετα??Συχνα «βαρη» πεφτουν στα παιδια-νεολεα για το πως συμπεριφερονται τι κανουν τι οχι…,ας μην ξεχναμε τα «μαυρα» γεγονοτα που συνεβησαν προσφατα και συγουρα δεν θα τα ξεχασουμε ποτε,πως λοιπον ασχετα απ το αν ειχαν δικιο η οχι τοτε να συμπεριφερθουν σωστα οριμα και να ειναι ανταξιοι «σας» αφου εσεις χανεστε?Χανονται τα παντα γιατι?Για ενα εγωισμο??Αν ηταν ενα παιδακι εκει τι θα εκανε??Μηπως αυτο ειναι που πρεπει λιγο πολυ ολοι μας να κανουμε?Λιγο πιο κατω γινεται λογος για ικανοποιηση απ αυτη την συμπεριφορα αλλα μηπως αυτη ειναι η προσπαθεια η ο τροπος για να κρυφτει πισω απ ολα αυτα το κομπλεξ ισως οποιον πρατουν ετσι?Να νιωθουν σπουδαιοι και πετυχιμενοι?οχι δεν νομιζω ισως τους κανουν να νιωθουν οι να θυμουνται απ που ξεκινησαν οι ιδιοι!

      Το χαμογελο πλαι σε ενα χαμογελο ειναι ενα απ τα μεγαλυτερα πραγματα που μπορεις να χαρισεις σε καποιον …στον οποιοδηποτε…απ τα λιγα πραγματα ισως που δεν στερευουν ποτε….οσο υπαρχει «ΖΩΗ» μεσα σου!Εμπιστευομαι…μεγαλη λεξη και συγουρα νομιζω πολυ σωστα τοποθετηθηκε εκει κατα την γνωμη μου…ναι εμπιστοσυνη!»εσυ» επιστευεσαι κανεναν?τον αδερφο σου?το παιδι σου?το Φιλο?Σκεψου καλα πριν απαντησεις…Η θανατικη ποινη εχει καταργηθει εδω και χρονια στην ελλαδα απ οτι ξερω «εμεις» γιατι την «εφαρμοζουμε» ακομα τοτε?

      Διαβασα μερικα απ τα σχολια πανω κοινως ειμαστε κατι μεταξυ σε «καλο σαμαρητη» η οχι..σε αυτο το σημειο καθενας την αποψη του εδω που θα επισημανω και παλι πως ειναι παντα συμφωνα με τις επιριες και την «εκπαιδευση» -ανατροφη του καθενος!

      Παρακατω λιγο…ο διευθηντης ετοιμαστηκε να την διωξει αλλα το μετανιωσε στην «διαδρομη» αιτια? Μια ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΧΑΡΤΙΝΙ τσαντα με την ΦΙΡΜΑ του μαγαζιου…Παγωσε…Η «ζητιανα» εκεινη του θα εδιωχνε χωρις δευτερη σκεψη απ το μαγαζι του τωρα ειχε «μεταμορφωθει» δεν μπορουσε να την διωξει…τι μπορουμε να καταλαβουμε απ αυτο?Τουλαχιστ
      ον δυο πραγματα..Πρωτον,πολλοι απ μας ειμαστε ενα «τιποτα» μα μια «χαρτινι φιρμα» μας κανει κατι…κατι που μας δινει την δυνατοτητα να απαξιωνουμε τα παντα ποσο μαλλον μια ανθρωπινη ζωη??Δευτερον γιατι ο διευθυντης δεν της εδιξε τον δρομο της εξοδου? για την φιρμα που κουβαλουσε?συγουρα ΟΧΙ…ο «πελατης» εχει παντα δικιο οπως πολυ συχνα λενε?ΟΧΙ….κερδος!Ακομα και να μην εχεις να ντυθεις να φας και λειπα αν καταφερεις να αγορασεις κατι το οτιδηποτε εισαι κατι…Μηχανισμος αγορας ζητησης?Μπορει….

      Η τελευταια «μορφη» της «ζητιανας» ισως να παρουσιαζει μια δευτερη οψη του νομησματος αυτων που εχουν αλλα τα περιμενουν ετοιμα…η αυτον που εχουν τωρα μισο ρουχο και παλευουν να φτιαξουν ενα ολοκληρο…το μισο ηματιο οπως και η «καρδια»-χαμογελο στον ανθρωπο που τα χουν δεν κρυβονται ευκολα….συμπερασμα…ειναι ψευτης??Δικια σας η απαντηση…

      Χρειαστηκε να διαβασω 3-4φορες αυτο το ποστ για να καταλαβω τι εκτος των ανωθεν μου διαφευγει..Κι ομως νομιζω οτι το βρηκα-ισως να απανταω και ολιγον στο επομενο ποστ- Συχνα αποφευγω να μιλαω για τον αδερφο μου βλεπετε εκεινος τα καταφερνε ευκολα σε ολα ενω εγω οχι τοσο…-γιατι το λεω αυτο τωρα θα καταλαβεται παρακατω-Μια απ της πολλες αναφορες τα βραδια στις οικογενιακες συγκεντρωσεις αν μη τι αλλο ειναι ισως τα παιδικα κατορθωματα των μωρων με πανες που καποια στιγμη μεγαλωνουν..χιχι…Σε καποια απ αυτα το παιδικο μυαλο μου καταχωρισε το εξης..ο αδερφος μου σε ηλικια περιπου νηπιαγωγιο βλεποντας στο δρομο μια γιαγιουλα να ζητιανευει μεσα στο κρυο για ενα κομματι ψωμι ο παιδικος του κοσμος μαλλον αναταραχτηκε λιγακι…γρηγορα εβαλε τα κλαματα και ερωτησεις οπως «Μαμα γιατι αυτη η γιαγια ειναι στο δρομο?» η «που ειναι τα παιδακια της?» η » Δεν εχει κανενα να την φροντιζει?» και ενα σωρο αλλες τετοιες αποριες-ερωτησεις κατελησαν το παιδικο και αθωο μυαλο ενος παιδιου-του αδερφου μου στην συγκεκριμενη περιπτωση…Ειμαι συγουρη πως αν καποιος τον ρωτουσε τοτε τι θα εκανε αν μπορουσε συγουρα θα εβρησκε μια λυση..Εμεις που μπορουμε γιατι ολα τα βρησκουμε «αδυνατα»?

      Τωρα συγουρα θα πει καποιος δεν γινεται να δινουμε σε ολους..ναι ενταξει μαζι σας…ασχετα με το θεμα..οτι και να σας πει καποιος τον πιστευεται αμεσως?Η σωστη απαντηση νομιζω ειναι οχι αλλα με ελαχιστες εξερεσεις…οσους δεν του πιστευεται τι κανετε?Τους θεωρειτε διαφανεις? ΟΧΙ

      Κατι ακομα εχει σκεφτει καποιος απ σας μας ολους μας οτι μερικοι απ αυτους που βλεπουμε να κυκλοφορουν ετσι καποτε ηταν σαν και εμας εμενα εσενα ολους?Πιο συγκεκριμενα λιγο ποσες φορες στις ειδησεις δεν εχουμε ακουσει ο ταδε ηθοποιος η ταδε ταδε και λειπα βρεθηκε στο δρομο και ζει ετσι ετσι..ξερεις εσυ αν σε πλησιασε καποιος ετσι?η αν ακομα ακομα ασχετα με την εμφανιση του ειναι πιο καθαρος ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ και απ σενα?τοτε τι θα ελεγες τι θα εκανες?!Θα γυριζαμε στα παλια οτι δεν μας συμφερει η οτι δεν ειναι με το μερος μας ειναι διαβολικο ειναι κατι που πρεπει να καταστρεψεις???????!!!!!Απ προσωπικη εμπιρια για μενα πολλοι απ αυτους ειναι πιο ΑΝΘΡΩΠΟΙ απ σενα απ μενα απ ολους μας ισως…και η καρδια τους χοραει τα παντα…σου χαριζουν ενα χαμογελο…μια «αγκαλια» χωρις να κοιταξουν την τσεπη σου πρωτα!!!!Φυσικα σε ολα τα πραγματα υπαρχουν δυο πλευρες!

      Και επειδη ξερω οτι παρασυρθηκα και ειπα πολλα θα κλησω με κατι τελευταιο…Ολο αυτο το σκηνικο η σκεψεις μου η σκεψεις σας τα παντα με εκανε να δω μεταφορικα κατι αλλο πανω σε αυτο..Μερικοι απ μας τους ανθρωπους κανουν τον καποσο,που ελεγε και ο παπους μου καποτε,κανουν πως ειναι καποιοι κανουν τους σκληρους μα ειναι «αληφι»χιχι θα μπορουσες να μεταφερθεις στο παρελθον…στο παρον…στο τωρα που και εγω εσυ ο διπλα σχεδον ολοι μας υποκυψαμε σε αυτο το «εγλημα» που «ΖΗΤΙΑΝΕΨΑΜΕ»-ξερω πως δεν ειναι η σωστη λεξη μα θα την χρησιμοποιησω νομιζω αυτο ισως σας «ταραξει» λιγακι παραπανω-τι??????
      Α Γ Α Π Η ! ! ! Δυσκολα μπορει καποιος να το αρνηθει αυτο νομιζω..ολοι υποκυψαμε και υποκοιπτουμε καποια στιγμη σε αυτον τον «πειρασμο»..Τελικα κατα ΠΟΣΟ ΔΙΑΦΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΑΠ ΤΗΝ ΖΗΤΙΝΙΑΝΑ ΣΤΟ ΦΑΣΦΟΥΝΤΑΔΙΚΟ??? τι μας ξεχωριζει απ αυτη τα ρουχα? φυσικα και οχι!

      Αυτα..Καληνυχτα και καλο ξημερωμα σε ολους…Λιγος μπροβλημαστισμος δεν βλαπτει νομιζω χιχι!
      Μακια πολλα και αγκαλιτθεθ ειλικρινιας και αγαπης παντα…

      Fwtino_Asteraki
      22 Αυγούστου 09 στις 2:46

      Μετα απ αυτο το κατεβατο πανω μαλλον δεν περιμενατε να με δειτε παλι σε αυτο το ποστ..αλλα μου είπαν κατι σημερα που μου θυμισε το ποστ αυτο στην συνεχεια και ειπα να σας το γραψω…

      Σημερα λοιπον η μητερα μου γυριζοντας απ τα ψωνια σε σουπερμαρκετ μας αφηγηθηκε το παρακατω..

      Εκει που ηταν στο ταμειο να πληρωσει ειδε ενα γυφτο(ελπιζω η λεξη να μην ενοχλησει κανενα απλα δεν ηξερα πως αλλιως να την πω) να μιλαει με εναν υπαλληλο εκει και να λενε τα παρακατω
      -και δεν εχετε αλλες?
      -οχι τελειωσαν
      -και ποτε θα φερετε?….

      Βγαινοντας εξω βλεπει τους γυφτους ειχαν ενα φορτηγο γεματο και το εφτιαχναν το φορτωναν το εκαναν απ δω απ κει ολο γεματο με ενα αναψυκτικο…(αποφευγουμε να λεμε ονοματα γριζα διαφιμηση αν θυμαμαι καλα κανουμε επαναληψη ε ελπιζω να τα μαθαινω σωστα χιχι)…Απο απορια η μητερα μου ρωταει τι θα τα κανουν ολα αυτα τα αναψυχτικα..Απαντηση…
      -Εχουμε γαμο.
      -Ποιον παντρευεται?(απο απορια η μανα μου)
      -Την μητερα μου !
      Κοιταζει η μανα μου, ο γυφτος λιγο πολυ ηταν ισα με εκεινη ηλικιακα.του λεει με κοροιδευεις..οχι λεει αυτος
      -Την μανα μου παντρευω ειναι 75χρονων!
      και συνεχισει με χαμογελο…
      -Εστειλε δυο και παει και για τριτον…
      Και του λεει και η μανα μου για να γελασουν
      -Εχουμε και μεις μια 75αρα μηπως εχετε κανεναν καλο?
      -Μπα πολυ δυσκολο ειναι αυτο
      -Γιατι?
      -Ο δικος μας εχει και συνταξη!

      Μοιαζει λιγακι με ανεκδοτο δεν μοιαζει?χιχιχιχι!
      Αντε καληνυχτθεθ! 🙂 μακιααααααα

Σχολιάστε