Η φάλαινα

falaina-1.jpgΈνα πρωί, πριν λίγες μέρες, αποφάσισα να πάω στη θάλασσα, όχι για ψάρεμα αλλά για βόλτα. Έτσι μπήκα σ’ ένα καϊκάκι κι ανοίχτηκα στο πέλαγος. Δεν είχε περάσει πολλή ώρα όταν ξαφνικά πετάγεται μια φάλαινα μπροστά μου, ανοίγει τη στοματάρα της και με ρουφάει μέσα. Όλα σκοτείνιασαν γύρω μου. Άναψα το φακό μου κι άκουσα τη φάλαινα να λέει: «Συγνώμη Παραμυθά που σε τρόμαξα, αλλά όλοι μου είπαν ότι είσαι καλός άνθρωπος και δεν τρως ζώα και μπορείς να με βοηθήσεις. Προχθές δάγκωσα κατά λάθος το αγκίστρι κάποιου που ψάρευε. Έκοψα την πετονιά, αλλά το αγκίστρι έμεινε καρφωμένο στον ουρανίσκο και με πονάει». «Στάσου να στο βγάλω», της λέω. Πέταξα ως εκεί, παιδεύτηκα λιγάκι, αλλά το ξεκάρφωσα το αγκίστρι. Η φάλαινα αναστέναξε από ανακούφιση και μου λέει: «Δεν μένεις λίγο μαζί μου»; Έτσι αποφάσισα να μείνω στη φάλαινα κι από τα ξύλα του καϊκιού που είχε διαλυθεί, έφτιαξα μερικά έπιπλα. Ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Αφού να φανταστείτε, όταν ήθελα να πλύνω, ανέβαινα στην πλάτη της κι άπλωνα την μπουγάδα μου. Οι μέρες περνούσαν χωρίς να τις καταλαβαίνω, γιατί πάντα είχα κάτι να κάνω. Κουβέντιαζα με τη φάλαινα, έκανα ηλιοθεραπεία στην πλάτη της, κολυμπούσα κι ένα σωρό άλλα, ώσπου μια μέρα της λέω: «Επιθύμησα το σπίτι μου· θέλω να γυρίσω πίσω». «Καλά», μου λέει, «άμα δω κάνα πλοίο θα σου πω να βγεις». Πραγματικά, ύστερα από λίγο, φάνηκε ένα καράβι στο βάθος, η φάλαινα με ειδοποίησε να βγω κι ανέβηκα στην πλάτη της όπου άρχισα να κουνάω τα χέρια μου. Μακριά από το καράβι με είδαν και πλησίασαν. «Γεια σου», της φώναξα καθώς με ανέβαζαν επάνω στο πλοίο, ενώ εκείνη κάνοντας μια υπέροχη βουτιά σαν χορεύτρια που πηδάει στον αέρα, με χαιρέτησε με την ουρά της και χάθηκε στο βυθό, εκεί όπου τόσο ωραία πέρασα μαζί της.
Καληνύχτα.
Σας φιλώ
Π.

6 Σχόλια στο “Η φάλαινα”

      Manos S.
      14 Ιουνίου 07 στις 21:43

      Τρελά κέφια….κάθε βράδι και ένα παραμύθι, μία ιστορία!
      Καλό βραδι παππουλοπατέρα, αδέρφια! Ευχαριστούμε…

      natassaki
      14 Ιουνίου 07 στις 23:48

      …κι όταν την ξαναδείς τη φάλαινα, πες της κι από μένα χαιρετίσματα και θέλω να με ξαναπάει βόλτα! 😉

      Καληνύχτα. 😉

      rodoula-kelly
      15 Ιουνίου 07 στις 11:43

      Ακόμη και σε ένα άγνωστο «αφιλοξενο» περιβάλλον μπορείς να ιασθανθείς καλά αν του αφεθείς,αν είσαι ανοιχτός σ’αυτό.
      Τι όμορφο!
      καλημέρες.

      tsaperdona
      15 Ιουνίου 07 στις 15:24

      τελικά η μαμά μου είχε δίκιο όταν έλεγε

      «παιδάκι μου σε σένα, δεν περνάνε τα νοήματα…..»

      υγ rodoula-kelly καλά που το εξήγησες, γιατί ,κλάφτα χαράλαμπε

      υγ παραμυθά μου, τα επιπλάκια τι τα έκανες? θα είχαν εξαιρετική αξία
      υγ φτιαγμένα σε «περιβάλλον φάλαινας»!

      marilia
      16 Ιουνίου 07 στις 15:51

      Τώρα τα διαβάζω εγώ… μέρα μεσημέρι. Θα συνεχίσετε τα καληνυχτοπαραμύθια για νάνι, έτσι; Κι εγώ υπόσχομαι να ‘μαι πιο συνεπής στις παρουσίες μου. :$

      Φιλάκι; Μμαααααατς!

Σχολιάστε