«Για εβδομηντάρης καλά στέκεται…»

«Για εβδομηντάρης καλά στέκεται…», είναι η φράση που σκέφτηκα πριν λίγο, ανεβάζοντας εδώ αυτή τη φωτογραφία που μου έβγαλε η Στεφανία σήμερα το πρωί, ημέρα των γενεθλίων μου, στη Σκιάθο, καθώς γύριζα με το κανό από το νησάκι που βλέπετε στην πίσω άκρη αριστερά, και που όλοι στην παραλία αγωνιούσαν αν θα τα καταφέρω να πάω και να ΄ρθω. Αυτή η φράση, λοιπόν,  έχει καταγραφεί στον εγκεφαλό μου από μικρός, που άκουγα κάποιες φορές τους μεγάλους να τη λένε ψιθυριστά, όταν έμπαινε κάποιος καλοστεκούμενος, σ΄αυτή την ηλικία, μια και τότε, μεσήλικας ήταν ο τριαντάρης! Φαίνεται ότι είναι αλήθεια πως όταν φτάσει κανείς σ΄ αυτή την ηλικία, μπορεί να μη θυμάται τι είχε σκεφτεί ότι πρέπει να κάνει πριν μισή ώρα, αλλά θυμάται πολύ καλά πράγματα της ζωής του πριν και πενήντα, εξήντα χρόνια! Κάπως έτσι μου ήρθε στο νου αυτή η φράση για τους εβδομηντάρηδες βλέποντάς με να κάνω κουπί. Εβδομήντα, λοιπόν…
Η μέρα των γενεθλίων μου, δεν ξέρω γιατί ακριβώς μια και δεν είναι λογικό, αλλά νοιώθω ότι άρχισε χθες, 14 του μηνός! Ίσως γιατί χθες, 25 κορίτσια κι αγόρια, Οδηγοί και Λυκόπουλα,  και καμιά εικοσαριά παραμυθογαλωμένες και παραμυθομεγαλωμένοι μεγάλοι, μου τραγούδησαν και μου ευχήθηκαν, «χρόνια πολλά» και με συγκίνησαν πολύ! Ήταν σε μια συνάντηση που έγινε χτες στο Κάστρο της Σκιάθου, όπου είχε κατασκηνώσει το Τοπικό Τμήμα Οδηγών Σκιάθου και με κάλεσαν για να τους παρουσιάσω το βιβλίο μου, «Ψηλά στον Ουρανό». Από εκεί είναι η φωτογραφία που βλέπετε.

Η σημερινή μέρα των γενεθλίων, 15 Ιουλίου 2013, άρχισε  όπως κάθε πρωί, με μετάφραση του βιβλίου του Κρισναμούρτι που κάνω αυτόν τον καιρό. Η φωτογραφία είναι από το πρωινό.

Σκέφτηκα να τελειώσω αυτό το post, με ένα μικρό απόσπασμα απ΄ αυτό το βιβλίο που μου έκανε εντύπωση, οπότε θα το βάλω μετά από το βίντεο με το κόψιμο της τούρτας, που μπορείτε να το δείτε, αν σας κάνει κέφι εδώ. Στο κόψιμο της τούρτας γίνεται ΤΟ μπάχαλο, καθώς καλεσμένοι της οικογένειας της Στεφανίας, είναι Γάλλοι κι Άγγλοι. Επίσης, αν θέλετε μπορείτε να δείτε το post της Άιναφετς για τα γενέθλια του Παραμυθά ΕΔΩ.  Χα, χα, χα… Πολύ παραμύθι έχει πέσει…

Και θα κλείσω αυτό το  post, με το κείμενο που σας είπα. Νομίζω ότι μπορεί να ενδιαφέρει όχι μόνο όσους έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον Κρισναμούρτι, αλλά και γενικότερα με θέματα εσωτερισμού, αυτογνωσίας και τέτοια. Είναι από το βιβλίo, «The Only Revolution» (Η Μόνη Επανάσταση), όπου ο Κρισναμούρτι βρίσκεται στις Ινδίες  και απαντάει σε έναν Ινδό που έρχεται να τον δει για να του τα «χώσει» – με τρόπο,βέβαια, αλλά του τα χώνει. Έχει ενδιαφέρον πώς απαντάει ο Κρισναμούρτι και τι λέει.
Ευχαριστώ όλους που μου έστειλαν σήμερα τις ευχές τους, αν και το ποστ θα ανέβει μεταχρονολογημένα, αφού το βίντεο θα μπει στη θέση του μετά τις 12 τη νύχτα.
Καλή εβδομάδα.
Π

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Κ.

(….)  Εκείνο το απόγευμα ήρθε να μας δει κάποιος που είχε παρακολουθήσει την πρωινή ομιλία. Είπε ότι πίστευε στην Βεντάντα. Μιλούσε πολύ καλά αγγλικά έχοντας φοιτήσει σ’ ένα από τα Βρετανικά Πανεπιστήμια κι είχε ένα έξυπνο και κοφτερό μυαλό. Ήταν δικηγόρος, κέρδιζε πολλά χρήματα και τα ζωηρά μάτια του σε κοιτούσαν εξεταστικά, σαν να σε ζύγιζαν, αλλά και κάπως ανήσυχα. Φαινόταν να έχει διαβάσει πάρα πολύ, ακόμα και κάτι από την Δυτική θεολογία. Ήταν μεσήλικας, μάλλον ψηλός κι αδύνατος, με το ύφος δικηγόρου που έχει κερδίσει πολλές δίκες.
Ξεκίνησε λέγοντας: «Σας έχω ακούσει να μιλάτε κι όσα λέτε είναι καθαρή Βεντάντα, προσαρμοσμένα βέβαια στο σήμερα, αλλά βασισμένα στην αρχαία παράδοση».
Στην ερώτηση τι εννοούσε λέγοντας, «Βεντάντα», απάντησε:«Κύριε, παραδεχόμαστε σαν γεγονός ότι υπάρχει μόνον ο Μπράχμαν που δημιουργεί την ανθρωπότητα και την πλάνη της και ο Άτμαν που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο και είναι μέρος του Μπράχμαν. Ο άνθρωπος πρέπει να ξυπνήσει απ’ αυτήν την καθημερινή συνείδηση της φαινομενικής πολλαπλότητας και του εκδηλωμένου κόσμου, έτσι ακριβώς όπως θα ξυπνούσε από ένα όνειρο.  Ακριβώς όπως εκείνος που ονειρεύεται δημιουργεί το σύνολο του ονείρου του έτσι και η ατομική συνείδηση δημιουργεί το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου και των άλλων ανθρώπων. Εσείς, κύριε, δεν λέτε όλα αυτά, αλλά σίγουρα τα εννοείτε επειδή έχετε γεννηθεί και ανατραφεί σ’ αυτή την χώρα και μολονότι έχετε ζήσει στο εξωτερικό το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας, είσαστε μέρος αυτής της αρχαίας παράδοσης. Είστε γέννημα της Ινδίας – είτε σας αρέσει αυτό είτε όχι – και έχετε Ινδικό νου. Οι χειρονομίες σας, η σαν άγαλμα ακινησία σας όταν μιλάτε και η ίδια σας η μορφή, είναι μέρος αυτής της αρχαίας κληρονομιάς. Η διδασκαλία σας είναι σίγουρα η συνέχιση των όσων έχουν διδάξει οι αρχαίοι προγονοί μας προ αμνημονεύτων χρόνων».

Ας βάλουμε, κύριε, κατά μέρος το αν ο ομιλητής είναι Ινδός, μεγαλωμένος μέσα σ’ αυτή την παράδοση και διαμορφωμένος από αυτόν τον πολιτισμό ή όχι· όπως και αν όσα λέει είναι αποτέλεσμα αυτής της αρχαίας διδασκαλίας. Πρώτα απ’ όλα ο ομολητής δεν είναι Ινδός, δηλαδή δεν ανήκει σ’ αυτό το Έθνος, ή στην κοινότητα των Βραχμάνων, αν και γεννήθηκε σε οικογένεια Βραχμάνων. Ο ομιλητής αρνείται αυτή την παράδοση που εσείς του αποδίδετε· αρνείται ότι η διδασκαλία του είναι συνέχεια των αρχαίων διδασκαλιών. Δεν έχει διαβάσει κανένα από τα ιερά βιβλία των Ινδιών ή της Δύσης, επειδή είναι περιττά για τον άνθρωπο που έχει επίγνωση εκείνου που συμβαίνει στον κόσμο: της συμπεριφοράς των ανθρώπων με τις αναρίθμητες θεωρίες τους, εξαιτίας της αποδοχής της προπαγάνδας που γίνεται επί δύο ή πέντε χιλιάδες χρόνια, και τη θεωρούν παράδοσή τους, αλήθεια,  αποκάλυψη. Για έναν τέτοιο άνθρωπο, που αρνείται ολοκληρωτικά και εντελώς την παραδοχή των συμβόλων με τις δεσμεύσεις τους, η αλήθεια δεν είναι κάτι που το παίρνεις από δεύτερο χέρι. Αν τον ακούσατε προσεκτικά σήμερα, κύριε, στην αρχή της ομιλίας του είπε ότι, οποιαδήποτε αποδοχή αυθεντίας, είναι η ίδια από μόνη της άρνηση της αλήθειας και επέμενε ότι πρέπει να είναι κανείς έξω από κάθε κουλτούρα, παράδοση και κοινωνική ηθική. Αν τον είχατε ακούσει προσεκτικά τότε δεν θα λέγατε ότι είναι Ινδός ή ότι συνεχίζει την αρχαία παράδοση σε σύγχρονη γλώσσα. Αρνείται τελείως όλο το παρελθόν, με τους Δασκάλους του, τους ερμηνευτές του, τις θεωρίες του και τις συνταγές του. Η αλήθεια δεν βρίσκεται ποτέ στο παρελθόν. Η αλήθεια που έρχεται από το παρελθόν είναι οι στάχτες της μνήμης. Η μνήμη ανήκει στο χρόνο και στις νεκρές στάχτες του χτες δεν υπάρχει αλήθεια. Η αλήθεια είναι κάτι το ζωντανό, έξω από το πεδίο του χρόνου.
Έχοντας, λοιπόν, βάλει όλα αυτά κατά μέρος, μπορούμε τώρα να ασχοληθούμε με το κεντρικό θέμα του Μπράχμαν, που τον θεωρείτε ως δεδομένο. Σίγουρα, κύριε, αυτή η ίδια η διαβεβαίωση είναι μια θεωρία που την έχει εφεύρει ένας ευφάνταστος νους — είτε είναι του Σάνκαρα ή κάποιου σύγχρονου μορφωμένου θεολόγου. Και μπορεί να έχεις την εμπειρία κάποιου οράματος που έχει σχέση με μια θεωρία, και να λες ότι είναι σωστή, αλλά αυτό είναι το ίδιο όπως και με τον άνθρωπο που έχει ανατραφεί και διαπλαστεί στον Χριστιανικό κόσμο και βλέπει οράματα του Χριστού. Είναι φανερό ότι αυτά τα οράματα, σε κάθε περίπτωση, είναι προβολή της ίδιας τους της πίστης, όπως και εκείνων που έχουν ανατραφεί μέσα στην παράδοση του Κρίσνα και έχουν εμπειρίες και οράματα που πηγάζουν από την παιδεία τους. Έτσι η εμπειρία του καθένα δεν αποδεικνύει τίποτε. Το ότι βλέπεις και ονομάζεις το όραμά σου Κρίσνα ή  Χριστό, είναι αποτέλεσμα διαμόρφωσης από κάποια γνώση. Οπότε αυτό που πιστεύεις δεν είναι σε καμιά περίπτωση πραγματικό, αλλά είναι μια φαντασίωση, ένας μύθος, ενισχυμένος από την «εμπειρία» και χωρίς καμιά αξία. Αλλά γιατί χρειάζεστε μια θεωρία και γιατί θεωρείτε δεδομένη οποιαδήποτε πίστη; Και η συνεχής επιβεβαίωση της πίστης είναι ένδειξη φόβου: φόβου της καθημερινής ζωής, φόβου μήπως πονέσεις, φόβου για τον θάνατο και φόβου που γεννάει μια ζωή χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Βλέποντας όλα αυτά, λοιπόν, επινοούνε μια θεωρία κι όσο πιο δεξιοτεχνικά και λογικά φτιαγμένη είναι η θεωρία, τόσο περισσότερη βαρύτητα αποκτά. Και μετά από δυο ή δέκα χιλιάδων ετών προπαγάνδας της, αυτή η θεωρία αναπότρεπτα και ανόητα γίνεται η «Αλήθεια».
  Αλλά όταν δεν αποδέχεσαι οποιοδήποτε δόγμα, τότε είσαι διαρκώς  πρόσωπο με πρόσωπο με ό,τι πραγματικά συμβαίνει και υπάρχει, «αυτό που είναι». «Αυτό που είναι», είναι η σκέψη, η ευχαρίστηση, ο πόνος και ο φόβος του θανάτου. Όταν κατανοήσεις το οικοδόμημα της καθημερινής σου ζωής – με τον ανταγωνισμό της, την απληστία της, τη φιλοδοξία της, την αναζήτηση δύναμης – τότε θα δεις όχι μόνον την ανοησία των δήθεν πνευματικών θεωριών, των σωτήρων και των γκουρού, αλλά μπορεί να βρεις και το τέλος της θλίψης, το  τέλος ολόκληρου του οικοδομήματος που έχει κατασκευάσει η σκέψη.
Η εμβάθυνση σ’ αυτή την κατασκευή και η κατανόησή της, είναι διαλογισμός. Τότε βλέπεις ότι ο κόσμος δεν είναι «μία πλάνη», αλλά μια τρομακτική πραγματικότητα που την έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του. Αυτό είναι που πρέπει να κατανοήσουμε και όχι τις θεωρίες της Βεντάντα με τις τελετουργίες της και όλα τα μπιχλιμπίδια της οργανωμένης θρησκείας.
Όταν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, χωρίς να κάνει οτιδήποτε από φόβο, φθόνο ή θλίψη, μόνον τότε ο νους είναι αυθόρμητα ήσυχος και σιωπηλός, κι όχι εξαναγκασμένος από διάφορες πρακτικές και μεθόδους. Τότε μπορεί όχι μόνον να βλέπει την αλήθεια στην καθημερινή ζωή την κάθε στιγμή, αλλά και να πάει πέρα από όσα μπορεί να αντιληφτεί ο νους· οπότε εκεί υπάρχει το τέλος του παρατηρητή και του παρατηρούμενου και σταματάει η δυαδικότητα. Και πέρα από κάθε πάλη της ζωής, κάθε ματαιότητα και απελπισία της, υπάρχει –και αυτό δεν είναι θεωρία – μία αδιάκοπη ροή που δεν έχει αρχή και τέλος· μια κίνηση απροσμέτρητη, που ο νους δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει.
Αφού τ’ ακούσει κανείς αυτά, κύριε, προφανώς μπορεί να τα κάνει μια θεωρία, κι αν  του αρέσει η νέα θεωρία που θα φτιάξει, θα την προπαγανδίσει. Αλλά ό,τι προπαγανδίζεται δεν είναι η αλήθεια. Η αλήθεια υπάρχει μόνον όταν είσαι ελεύθερος από τον πόνο, το φόβο και την επιθετικότητα που γεμίζουν την καρδιά και τον νου σου. Όταν το δείτε όλο αυτό κι όταν γεννηθεί μέσα σας εκείνη η ευλογία που ονομάζεται αγάπη, τότε θα γνωρίσετε την αλήθεια όλων όσων ειπώθηκαν.

 

10 Σχόλια στο “«Για εβδομηντάρης καλά στέκεται…»”

      ainafets
      16 Ιουλίου 13 στις 9:20

      Στην όμορφη, όμορφη μου Αγάπη, Χρόνια Πολλά!

      http://ainafetst.wordpress.com/

      Να τον χαιρόμαστε όλοι μαζί και τον ευχαριστούμε για το εκπληκτικό κείμενο του Κρισναμούρτι!

      ΑΦιλιά σε όλους! 🙂 🙂 🙂

      marilia
      16 Ιουλίου 13 στις 10:10

      Ας δηλώσω ενδιαφέρον για εκείνο το κομμάτι τούρτας με το «B» που έμεινε, πριν το προλάβει κάνας άλλος ή… καμιά άλλη με σγουρά μαλλάκια, κοτσιδάκι και… κουτάλι ανά χείρας! 😛

      Χρόνια σου πολλά, γλυκά κι ευτυχισμένα! 🙂

      Υ.Γ. Κοιτώντας τη φωτογραφία σου με το κανό σκέφτηκα ότι εγώ η… μεσήλιξ δεν θα μπορούσα να λυγίζω το γόνατο όχι για διατρέξω μια τέτοια απόσταση, αλλά ούτε για να… βάψω τα νύχια μου! χαχαχαχαχαχα!

      αναστασια
      16 Ιουλίου 13 στις 10:48

      χρονια πολλα και καλα αγαπητα παιδικα μου χρονια. δεν φαινονται τα χρονια σας,μα φαινεται η παιδικη σας ψυχη. σας ευχομαι υγεια και αγαπη………….

      Fwtino_Asteraki
      16 Ιουλίου 13 στις 11:42

      Χρόνιαααααααα Πολλάααααα πάντα με κέφι και χαρά και εύχομαι να περνάτε πάντα τόσο όμορφα όπως και το βιντεάκι…

      Υ.Γ. τα μικρουλίνιαααα μεγάλωσαν πολύυυυυυυυυ!! κουκλιά είναι να τα χαίρεστε… 😀

      mariakonj
      16 Ιουλίου 13 στις 14:43

      Πολυαγαπημένε μου Παραμυθά (κύριε Νίκο Πιλάβιε)!
      Σας εύχομαι άλλα 70+ το ίδιο ή και περισσότερο δημιουργικά, γεμάτα ζωή, χρόνια…
      Εύχομαι να συνεχίσετε ακατάπαυστα να μοιράζετε παιδικά χαμόγελα, αισιοδοξία, εκπληκτικά μηνύματα ζωής, στις παιδικές ψυχές (και σ’ αυτές τις ψυχές όπως τη δική μου που θεωρούν ότι είναι ακόμα παιδικές).
      Με πολλή πολλή αγάπη και απέραντη εκτίμηση,
      Μαρία

      δημήτρης
      16 Ιουλίου 13 στις 18:43

      αν στα 70 σου πηγες με το κανό στο νησάκι και γύρισες…τότε μάλλον είσαι στην αρχή μιας νέας εφηβείας 🙂
      Είμαστε λοιπόν βέβαιοι ότι θα πετάμε ψηλά μαζί σου για πολλά πολλά χρόνια και θα λέμε πολλές πολλές ιστορίες!
      Φιλιά και πολλές ευχές από όλους μας!

      AnD
      16 Ιουλίου 13 στις 22:48

      Χρόνια πολλά Παραμυθά!
      Αχ αυτά τα αγόρια του Ιούλη δε μεγαλώνουν ποτέ!
      Ώστε πήγατε ήδη στη Σκιάθο; Καλά να περάσετε. Ακούω μεγάλη παρέα και μούλτι-κούλτι.
      Τα εγγονάκια πανέμορφα. Η μικρή δεν άντεξε, το έβαλε το δάχτυλο στην τούρτα.. χιχιχι
      Δεν ξέρω γιατί χαίρομαι περισσότερο. Πού είσαι πια 70 και τόσο δραστήριος, που βλέπω μια οικογένεια τόσο δεμένη, που βλέπω ένα ζευγάρι τόσο αγαπημένο -τα διαβάσαμε Μαγισσούλα τα ραβασάκια σου για το αμόρε, αμ πώς- ή για αυτή σου την γενναιοδωρία όταν μας ανεβάζεις αυτά τα κείμενα με ή χωρίς αφορμή.

      Χρόνια πολλά Παραμυθά!

      katerina KaPa
      17 Ιουλίου 13 στις 10:31

      Τι συγκινητικό!!!! Χρόνια πολλά πολλά πολλά κι ευτυχισμένα. Είστε ένας άνρωπος που αγάπησα ΄βαθιά, τη φωνή σας και την υπέροχη αίσθηση ότι πετάτε…κι ότι εγώ μπορώ να πετάξω μαζί σας…Να περνάτε πάτα καλά αγαπημένες μας παραμυθά…αυτή φράση «για 50αρης, 60αρης 70άρης…» και πάει λέγοντας…ακολουθεί κι εμένα. Πρωινό με Κρισναμούρτι κι αυτό το μαγικό τοπίο μπροστά….αυτές τις αποαύσεις έχε η ζωή και εύχομαι να τις χαίρεστε μέχρι το μεδούλι.Ευχές …

Σχολιάστε