Το Άουσβιτς και… οι επτά νάνοι

Ίσως θα θυμάστε ότι πριν λίγο καιρό σας είχα πει ότι ετοιμάζαμε ένα ντοκιμαντέρ με θέμα την εξέγερση 300 ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς. Εκείνες τις μέρες, βρήκα στα σχόλια που το wordpress κρατάει για έγκριση επειδή τα θεωρεί spam, ένα σχόλιο που είχε στείλει η Helda  σε σχετικό post που είχα βάλει. Το σχόλιο ήταν μια αληθινή ιστορία για το Άουσβιτς. Η αληθινή αυτή ιστορία, που μοιάζει με παραμύθι, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα» από τον Γιάννη Στεφανογιάννη, στις 22-5-2008. Αυτή η ιστορία μου άρεσε πολύ κι αποφάσισα να μην την ανεβάσω τότε, αλλά να την κρατήσω για να την ανεβάσω μαζί με το βίντεο για το Άουσβιτς. Θα σας πρότεινα πριν τη διαβάσετε, να δείτε πρώτα το ντοκιμαντέρ που κρατάει 21 λεπτά, για να μπείτε στην ατμόσφαιρα.
Καλό μήνα
Π.

Μια φορά κι έναν καιρό…
Το 1868 σε ένα μικρό χωριό της Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία, γεννιέται ο Εβραϊκής καταγωγής νάνος Σίμσον Όβιτζ, με ύψος που δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο. Μόλις ενηλικιώνεται, αποφασίζει να μετατρέψει την αναπηρία του σε εργαλείο επιβίωσης: αγοράζει ένα μαύρο κοστούμι και ένα ημίψηλο καπέλο και στη συνέχεια γίνεται δημόσιος διασκεδαστής σε γάμους, γιορτές και πανηγύρια, χορεύοντας, τραγουδώντας ή λέγοντας αστεία και γρίφους. Ο έξυπνος και ταλαντούχος αυτός νάνος παντρεύεται μία φυσιολογική γυναίκα και αποκτά δέκα παιδιά, τα επτά από τα οποία είναι νάνοι.
Πέφτοντας κάτω από τη μηλιά, αλλά και μη μπορώντας να ασκήσουν κανένα άλλο προσοδοφόρο επάγγελμα, τα λιλιπούτεια παιδιά, πέντε κορίτσια και δύο αγόρια, γίνονται κι αυτά διασκεδαστές, μαθαίνοντας να χορεύουν, να τραγουδούν και να παίζουν διάφορα ειδικά κατασκευασμένα, μικρών διαστάσεων, μουσικά όργανα. Ενδεικτικό της οικονομικής τους ευμάρειας, είναι το γεγονός ότι είναι οι μόνοι στην επαρχία τους που έχουν δικό τους αυτοκίνητο και μάλιστα αρκετά χρόνια προτού ξεσπάσει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Μια διεθνής καριέρα…
Σύντομα, η επιτυχία τους ξεπερνά τα σύνορα της χώρας τους, ενώ οι παραστάσεις τους κατακλύζονται από κόσμο, που είναι περίεργος να δει και να θαυμάσει τους μικροσκοπικούς αυτούς ανθρωπάκους. Στα εβραϊκά, μάλιστα, χωριά, η άφιξή τους θεωρείται σημαντικό πολιτιστικό και ψυχαγωγικό γεγονός. Ο Σίμσον, ο πατέρας και οργανωτής της ομάδας των νάνων, πεθαίνει το 1923. Επτά χρόνια αργότερα, λίγο προτού αφήσει τη ζωή, η μητέρα μαζεύει τα παιδιά και τους δίνει μια συμβουλή που χαράζεται βαθιά στο μυαλό τους: «Ό,τι και να γίνει, να μείνετε πάντα όλοι μαζί». Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι 7 νάνοι έδωσαν εκατοντάδες παραστάσεις και έγιναν γνωστοί στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.

Η μεταφορά στο Άουσβιτς…
Στις 30 Αυγούστου 1940, η Ρουμανική Τρανσυλβανία γίνεται έδαφος της Ουγγαρίας. Μετά από τέσσερα χρόνια, τον Ιούνιο του 1944, οι 400.000 Εβραίοι της Ουγγαρίας συγκεντρώνονται και μεταφέρονται από τα ναζιστικά στρατεύματα στο Άουσβιτς. Ανάμεσά τους βρίσκονται, ενωμένοι σαν γροθιά, και οι μικροί Όβιτζ που διέθεταν εβραϊκή υπηκοότητα, οι οποίοι έτυχε εκείνη την εποχή να κάνουν περιοδεία στην Ουγγαρία. Μαζί με εκατοντάδες άλλους ομοεθνείς τους, μεταφέρονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στριμωγμένοι στο χώρο αποσκευών ενός παλιού τρένου. Φτάνοντας, περιμένουν μαζί με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους στην αποβάθρα, παγωμένοι από τον φόβο, ενόσω οι ναζί αξιωματικοί διαχωρίζουν εξευτελιστικά τους νεοαφιχθέντες, χωρίζοντας αυτούς που θα χρησιμοποιηθούν ως εργάτες, από αυτούς που θα σταλούν άμεσα στους φούρνους δηλητηριωδών αερίων. Τότε είναι που εμφανίζεται στο χώρο της μακάβριας διαλογής ο διαβόητος Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, ο γενετιστής του στρατοπέδου, ο συλλέκτης ανθρώπινων πειραματοζώων, κυρίως διδύμων, νάνων, γιγάντων ή άλλων ατόμων με γενετικές ανωμαλίες, τα οποία χρησιμοποιούσε στα απάνθρωπα πειράματά του για τη δημιουργία του υπερανθρώπου της Αρίας φυλής.
Με πρόσχημα την ‘’επιστημονική’’ έρευνα γύρω από την κληρονομικότητα, συνήθιζε να υποβάλλει τα θύματά του σε σαδιστικά βασανιστήρια: αφαίρεση νωτιαίου μυελού, μόλυνση με θανατηφόρους ιούς, ακρωτηριασμούς, στειρώσεις, ενέσεις χρωστικών στα μάτια, χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς αναισθησία κ.α. Στο Άουσβιτς είχε το παρατσούκλι «Ό Άγγελος του Θανάτου» επειδή, ενώ διέθετε ευγενικό παρουσιαστικό, κανένας δεν έβγαινε ζωντανός από τα κτηνώδη πειράματά του.

Το θαύμα της επιβίωσης…
Παρά την απάνθρωπη συμπεριφορά του, όμως, προς όλους τους κρατούμενους, ο Μένγκελε περιβάλλει τους επτά νάνους της οικογένειας Όβιτζ με ένα προστατευτικό πέπλο. Γνωρίζοντας πως δεν μπορούν να αντέξουν τη ζωή του στρατοπέδου, τους εφοδιάζει με κουβέρτες και τους απαλλάσσει από το προσκλητήριο και τη ριγέ στολή λέγοντάς τους συχνά: «Όσο μένετε μαζί μου, όλα θα πάνε καλά». Ήταν σκληρός και αδυσώπητος με όλους τους άλλους, αλλά πολύ λιγότερο με αυτούς. Στο εργαστήριό του, στο Συγκρότημα 10, τους εξετάζει από όλες τις πλευρές, τους φωτογραφίζει, τους μελετά τα δόντια και τα μαλλιά, τους βομβαρδίζει με ερωτήσεις για τη σεξουαλικότητά τους και παρακολουθεί τη συμπεριφορά τους για ώρες ολόκληρες. Παρά την προστασία, όμως, που τους παρείχε, δεν δίστασε να τους υποβάλλει και σε ορισμένα επικίνδυνα, αλλά όχι θανατηφόρα, πειράματα, όπως ενέσεις με βακτήρια, αμέτρητες λήψεις αίματος και βιοψίες, έκθεση σε ακτινοβολία ή χορήγηση καυστικών ουσιών στη μήτρα των κοριτσιών.
Τα επτά αδέλφια υπέμεναν αδιαμαρτύρητα τις εξετάσεις, ακόμη και τα μαρτύρια, που τους υπέβαλε ο Μένγκελε, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα μπορούσαν να οδηγηθούν στους φούρνους αερίων ακόμη και με μια κίνηση των ματιών του. Επίσης, εξασκώντας τη μόνη δουλειά που γνώριζαν στη ζωή τους, διασκέδαζαν πολλές φορές τους αξιωματικούς του στρατοπέδου συγκέντρωσης, τραγουδώντας γερμανικά τραγούδια, χορεύοντας ή λέγοντας διάφορα αστεία. Κάποιες άλλες φορές, ο σατανικός δρ Μένγκελε ανάγκαζε τους επτά νάνους να γδύνονται στη σκηνή, με σκοπό να τους χλευάσει, αλλά και να δείξει στους συναδέλφους του πόσο εκφυλισμένη είναι η Εβραϊκή φυλή!

Το τέλος του πολέμου…
Με το τέλος του πολέμου και την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο στρατόπεδο Άουσβιτς το 1945, ο εγκληματίας Μένγκελε διαφεύγει στο Βερολίνο. Από κει, με πλαστό διαβατήριο, καταφεύγει στην Αργεντινή, όπου διάγει μια ήσυχη ζωή, ανοίγει ένα κατάστημα παιχνιδιών και στο τέλος πνίγεται στη θάλασσα το 1979, μετά από ανακοπή καρδιάς, χωρίς ποτέ να τον αναγνωρίσει ή να τον ενοχλήσει κανείς.
Οι επτά λιλιπούτειοι Όβιτζ επέζησαν όλοι. Το 1949 μεταναστεύουν στο Ισραήλ, στη Χάιφα, όπου συνεχίζουν την καριέρα των διασκεδαστών για μερικά ακόμη χρόνια, χρησιμοποιώντας το όνομα «Οι 7 νάνοι του Άουσβιτς». Το 1955, όμως, μετά από την εμφάνιση προβλημάτων υγείας που προήλθαν από τα πειράματα του Μένγκελε, σταματούν οριστικά τις παραστάσεις τους, και με τα χρήματα που είχαν κερδίσει αγοράζουν δύο κινηματογράφους, ένα κέντρο διασκέδασης και ένα μεγάλο διαμέρισμα, όπου έμεναν όλοι μαζί. Το πρώτο από τα 7 αδέλφια έφυγε από τη ζωή το 1972, ενώ το τελευταίο, η μικρότερη αδελφή, το 2001.
Σαράντα πέντε χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους, δύο Ισραηλινοί δημοσιογράφοι, οι Γεχούντα Κορέν και Εϊλάτ Νεγκέβ, θα καταφέρουν να ανασυγκροτήσουν και να αποτυπώσουν στο χαρτί την απίστευτη οδύσσεια των επτά νάνων, γράφοντας ένα βιβλίο με βάση τις μαρτυρίες τους, που είχε τον τίτλο: «Στις καρδιές μας ήμασταν γίγαντες».

Ο τελευταίος νάνος…
Το βιβλίο με την απίστευτη ιστορία των επτά νάνων, ολοκληρώθηκε χάρη στις αφηγήσεις του τελευταίου μέλους της οικογένειας Όβιτζ, της Πέρλα, η οποία έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2001. Η γυναίκα αυτή επαναλάμβανε συχνά, με μια πικρή ειρωνεία, τη φράση «H αναπηρία μας ήταν το μόνο μέσο που βρήκε ο Θεός για να μας κρατήσει στη ζωή», αλλά και: «Σωθήκαμε επειδή ακολουθήσαμε τη συμβουλή της μητέρας μας, δηλαδή να μη χωρίσουμε ποτέ. Αν δεν ήμασταν και οι επτά μαζί, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βγαίναμε ζωντανοί από τα χέρια του Μένγκελε στο κολαστήριο του Άουσβιτς».

Έχουν τα κτήνη καρδιά;
Γιατί, όμως, έγιναν όλα αυτά; Γιατί ο αδίστακτος εγκληματίας Μένγκελε, που τεμάχιζε χωρίς αναισθησία ακόμη και μικρά παιδιά, δεν οδήγησε στο θάνατο αυτούς τους επτά μικροσκοπικούς νάνους, όπως έπραξε με αναρίθμητους άλλους ανθρώπους με σωματικές ανωμαλίες; Πολλοί πιστεύουν ότι φιλοδοξούσε να τους εκθέσει μια μέρα στο γερμανικό λαό, ως ζωντανές αποδείξεις των ναζιστικών θεωριών περί «εκφυλισμού της Εβραϊκής φυλής», με απώτερο σκοπό τη δικαιολόγηση της εξόντωσης εκατομμυρίων Εβραίων και την απόδειξη της ανωτερότητας της «Αρίας» φυλής.
Η αλήθεια, όμως, φαίνεται ότι είναι διαφορετική. Η Πέρλα Όβιτζ, η τελευταία επιζήσασα από την ομάδα των επτά νάνων, ανέφερε σε συνέντευξή της ότι ένας Γερμανός γιατρός, που συμμετείχε στα γενετικά πειράματα, κάποτε της είχε πει: «Εσύ και τα αδέλφια σου σωθήκατε από το θάνατο, επειδή όταν ήταν μικρός ο Μένγκελε, η μητέρα του τον νανούριζε με την ιστορία της Χιονάτης και των επτά νάνων. Ήταν το αγαπημένο του παραμύθι…».

27 Σχόλια στο “Το Άουσβιτς και… οι επτά νάνοι”

      Παπαστρατής Ιωάννης
      1 Ιουλίου 09 στις 4:29

      Νίκο μου.Πάλι ξενύχτησες για να με μορφώσεις.Πάλι ξενύχτησες για να με συγκινήσεις.Πάλι ξενύχτησες για να με κάνεις να κλάψω να με κάνεις να μισήσω,να απογοητευτώ,να σιχαθώ.Σε ευχαριστώ που ενεργοποιείς τα συναισθήματά μου και με κάνεις κοινωνό τόσο διαφορετικών ερεθισμάτων.Η Dream Team της παραμυθοοικογένειας δεν έγραψε απλώς.Κέντησε.Τόσο εσύ με τις συνεντεύξεις που πήρες,ο cpil με την υπέροχη σκηνοθεσία και η Μαρία από τη οργάνωση της παραγωγής.

      Για άλλη μια φορά «ζηλεύω» το ΝατασσσΆκι(ξέρει αυτή τι εννοώ,εξάλλου την μισώ αρκετά ήδη!!!! 😆 😆 ).

      Βέβαια το να προσπαθήσεις να κατανοήσεις,να νιώσεις ή να καταλάβεις τι πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι απλά δε γίνεται.Μόνο το κουράγιο που είχαν να σου δώσουν συνεντεύξεις και να πρέπει να ξαναφέρουν στο μυαλό όλα αυτά που πέρασαν είναι αξιοθαύμαστοι.Σε φαντάζομαι να τους παίρνεις συνεντεύξεις και να συγκινήσαι.Εδώ εγώ δάκρυσα που τα είδα απλώς στο «γυαλί».Το να καις ανθρώπους είναι απλά…απερίγραπτο.Σε φιλώ.

      Κυρία Παραμυθά πρέπει να είστε περήφανη.Μπράβο και σε εσάς!!!!.Ελπίζω να μη σας έκοψα τελείως την όρεξη για δουλειά,με τα νούμερα μου, και μείνει ο Παραμυθάς ανολοκλήρωτος!!!! 🙂
      Σας φιλώ.
      Χαίρομαι που μερικές φορές η Παιδική Χαρά μας σοβαρεύει.Δεν έιναι πάντα η ζωή τσουλήθρα και τραμπάλα.Πάλι καλά που υπάρχει αυτό το blog που μας βοηθάει να ξεφεύγουμε λίγο από την καθημερινότητα μας.Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

      Φιλιά και καλημέρες και στους υπόλοιπους. 8)

      να-τασσσάκι
      1 Ιουλίου 09 στις 13:37

      Η ιστορία των νάνων είναι απίστευτη σχεδόν, πραγματικά σαν παραμύθι…

      Και είναι τρομερά ενδιαφέρουσα η τελευταία παράγραφος, που τους συνδέει με το παραμύθι της Χιονάτης -τρομερή σύμπτωση.

      Η ιστορία που περιγράφει το ντοκιμαντέρ μου ήταν άγνωστη, και είναι επίσης συγκλονιστική η σκηνή της εξέγερσης που περιγράφει. Και το είπα ήδη ότι θεωρώ εξαιρετική τη δουλειά που κάνατε 🙂

      Καλό μήνα σε όλους.

      dimitrisp
      1 Ιουλίου 09 στις 19:37

      ανατριχιάζεις,θλιβεσαι και εν τελη καταλήγεις οργισμένος να εχεις την ανάγκη να πιστέψεις ότι ανήκουν σε αλλο ειδος διποδων θηλαστικων αυτοί που διαπράττουν τέτοια εγκλήματα.
      μπράβο σε όσους εργάστηκαν γι’αυτη την παραγωγη!
      και για να ξεκινήσουμε με θετική σκέψη τον Ιούλιο:πόση δύναμη έχει το παραμύθι, που όλοι μας αγαπάμε,ώστε να ανάψει μια σπίθα αγάπης στην καρδιά(υπάρχει?) ενός κτήνους και να γίνει η αιτία της σωτηρίας 7 ανθρώπων?

      Παπαστρατής Ιωάννης
      1 Ιουλίου 09 στις 19:45

      Κυρία Παραμυθά είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά.Άντε να ξεμπερδεύευτε με την ζωγραφική να χαλαρώσετε και εσείς λίγο.Μια ερώτηση μόνο γιατί δεν κατάλαβα:Το «καλώς ήρθες» που γράψατε σε τι ακριβώς αναφέρετε;Σας ευχαριστώ!

      Κυρία Παραμυθά
      2 Ιουλίου 09 στις 10:03

      Καλημέρα στα μωρά και στα μωράκια του Παραμυθά!
      Είμαι στην Αθήνα και ετοιμάζομαι για την τελευταία επίσκεψη στον οδοντογιατρό, αυτή την φορά για καλλωπισμό των δοντιών!
      Γιάννη, αυτό που έγραψες για την ιστορία των 7 νάνων με συγκίνησε, αισθάνθηκα, εντελώς προσωπικά φυσικά, ότι άνοιξε η καρδιά σου και αυτό είναι πολύ ωραίο, άρα το καλώς ήρθες «κολλάει»:
      Καλώς ήρθες Γιάννη στον κόσμο των ανθρώπων με ανοιχτή καρδιά! γι΄αυτό και να μη φοβάσαι τίποτα όλα θα πάνε καλά!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      2 Ιουλίου 09 στις 11:32

      Κυρία Παραμυθά!!!Και να σκεφτήτε ότι το έγραψα μετά από ξενύχτι απογραφής στο Carrefour που δουλεύω.Ο πατέρας μου λέει ότι έχω συγγραφική φλέβα.Μου αρέσει να να έκφραζομαι γραπτώς και είναι ένας από τους άπειρους λόγους που έχω λατρέψει αυτό το blog.Γιατί με τα κείμενα που ανεβάζει ο Νίκος ενεργοποιεί τη σκέψη μου και της δίνει τροφή.Η γραφή είναι ένας τρόπος απόδρασης.Εσείς και ό Νίκος το ξέρετε καλύτερα αυτό.Με συγκινήσατε!!!Ολόκληρο γομάρι και να προσπαθώ να συγκρατώ τα δάκρά μου.Ντροπή. 😆

      Έχω γράψει ότι είμαι ευαίσθητος υπέρ το δέοντος και πολλές φορές δε μου έχει βγει σε καλο!!!Το έχουν οι Καρκίνοι φαίνεται.Δεν ασχολούμαι με τα ζώδια αλλά αυτό το στοιχείο το έχω στο μέγιστο βαθμό.Αφού με τον Νίκο έχουμε γεννηθεί με 5 μέρες (εγώ 20) διαφορά.Εντάξει και 38 χρόνια!!!

      Να σας εξομολογηθώ και κάτι.Χτες βράδυ είδα ένα από τα ωραιότερα όνειρα του κόσμου.Ότι ήμουν μαζί με τον Νίκο και κάπου πηγαίναμε!!!Φόραγε το ίδιο κοστούμι και ήταν τόσο «παιδί» και χαμογελαστός όπως την ημέρα που τον γνώρισα.Περιττό να σας πω ότι ξύπνησα μέσα στη καλή χαρά!!!!Ωχ! Θεέ εχώ πάθει εμμονή (ας ήταν έτσι όλες οι εμμονές μας)

      Η ανοιχτή καρδιά δεν είναι εύκολο πράγμα.Το παλεύω όμως πιστέψτε με.Το να να προσποιείσαι ότι είσαι καλός έχει μεγάλη διαφορά από το να είσαι καλός.

      Σας ευχαριστώ για την επικοινωνία που έχουμε και ελπίζω κάποια στιγμή να τα πούμε και από κόντα!!

      Να-τασσάκι βιάσου λίγο τη φωτό!Να ξέρω με ποια μιλάω ο άνθρωπος!!!

      Και μία παρατήρηση:Και δικά σας μωρά και μωράκια είμαστε!!!Για 2 λόγους.

      1ον:Το έχετε κερδίσει και
      2ον.Είστε η Κυρία Παραμυθά.Οπότε,θέλοντας και μη σας παίρνει αναγκαστικά η μπάλα!!! 😆

      Κυρία Παραμυθά σας φιλώ.

      Φιλιά και καλημέρες και στους υπόλοιπους.

      Υ.Γ.:Κυρία Παραμυθά:Τώρα κατάλαβα ότι το συγλονιστικό post αναφερόταν στο ταπεινό σχόλιό μου.

      Υ.Γ.(2):Κυρία Παραμυθά:Σε παλιότερο σχόλιο είχα γράψει ότι θεωρώ τον Νίκο «δικό» μου άνθρωπο.Τώρα απέκτησα και μια φίλη.

      Άντρια (Παραμυθομεγαλωμένη)
      2 Ιουλίου 09 στις 13:14

      Συγκλονιστική ανάρτηση! Απίθανη η δουλειά που κάνατε για το ντοκιμαντέρ. Πραγματικά είναι πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουμε ως Έλληνες.. Μέσα σε όλα τα συναισθήματά μου παρακολουθώντας το, ένιωσα περήφανη. Μπορεί να έχουμε χίλια δυο ελαττώματα σαν λαός αλλά είμαστε και λεβέντες πως να το κάνουμε. Το λέει η καρδιά μας! «Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει»

      Ανατριχιαστικές οι εικόνες με τα σεντόνια-ελληνικές σημαίες και τα τραγούδια του Βαμβακάρη με αλλαγμένους στίχους.. Δεν υπάρχουν λόγια..Δεν μπορεί να συλλάβει ο νους μας τα όσα υπέφεραν αυτοί οι άνθρωποι..

      Δεν ξέρω γιατί αλλά από μικρή έχω κάτι μεταφυσικές ανησυχίες με την εποχή εκείνη και μια τρομερή αντιπάθεια για τη γερμανική γλώσσα και τους ίδιους τους Γερμανούς. Ποιος ξέρει?

      Συγχαρητήρια και σε σένα Παπαστρατή Ιωάννη, το κείμενο που έγραψες ήταν πολύ όμορφο.
      Καλό μήνα σε όλους!

      dimitrisp
      3 Ιουλίου 09 στις 0:28

      δε ξερω γιατι αλλα σημερα δε λεω να κλεισω ματι …δεν πειραζει που περασα να πω σε ολους μια καληνυχτα;
      φιλια σε ολους!

      Mika
      3 Ιουλίου 09 στις 10:49

      εχω πει πολλές φορές οτι αυτό το blog δεν είναι για να το διαβάζω στο γραφείο…γιατί οι αντιδράσεις που μου προκαλεί δεν συνάβουν με το χώρο…και πάλι οι συνάδελφοι με κοιτάνε περίεργα…
      συγκλονιστική ιστορία…το video θα το δω σπίτι…
      κρατάω την ερώτηση «Έχουν τα κτήνη καρδιά;»
      και όμως έχουν…όλοι έχουν…
      καλο ΣΚ!
      φιλιά!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      3 Ιουλίου 09 στις 16:48

      Οι στίχοι ενός τραγουδιού που πιστεύω ταιριάζουν με το θέμα.Θα σας έκανα link αλλά δε ξέρω πως γίνεται.Άμα σας αρέσουν ψάχτε το στο youtube με τον τίτλο του.Ευχαριστώ.

      Τίτλος:Στα υπόγεια είναι η Θέα (από το ομώνυμο CD)
      Μουσική-Στίχοι:Γιώργος Θεοφάνους
      Ερμηνευτής:Πασχάλης Τερζής

      Σε μια γωνιά κρυμμένα
      Με μάτια τρομαγμένα
      Τα θέλω μου κοιτάνε σαν παιδιά
      Και ας ξέρουν τι έχουν κάνει
      Εμένα δε μου φτάνει
      Για αυτό τα τιμωρώ κάθε φορά

      Τα ποιο ωραιά πράγματα
      Έρχοντα ‘κει που δεν τα περιμένεις
      Και γίνονται τα θαύματα
      Όταν πάψεις να επιμένεις

      Τα πράγματα τα όμορφα
      Όσο τα θέλεις χάνονται τυχαία
      Κι ας ψάχνεις σε πολυόροφα
      Στα υπόγεια είναι η θέα

      Τα όνειρα μου μοιάζουν
      Φεγγάρια που αλλάζουν
      Τα φτάνω κι όλο πάνε πιο μακριά

      Παπαστρατής Ιωάννης
      3 Ιουλίου 09 στις 16:52

      Και όσο τα γυρεύω
      Τους φόβους μου παλεύω
      Και πάω για άλλα απ’ την αρχή ξανά

      Συγγνώμη για το διπλό σχόλιο αλλά πάτησα το Submit comment πριν την ώρα του.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      3 Ιουλίου 09 στις 21:22

      Συγγνώμη αλλά το blog έχει πρόβλημα;Το ανοίγω και μου εμφανίζει κάτι σειρές με προτάσεις στα αγγλικα που αρχίζουν με τη λέξη warning(προειδοποήση στα ελληνικά).Και ακριβώς από καάτω αρχίζει η εικόνα.Όλα τα άλλα site και blog μου τα εμφανίζει κανονικα.επίσης στη κεντρική σελίδα δεν εμφανίζει ούτε τις πλαινές επιλογές(γενικά,χιλιοποδαρούσα κ.λπ.).Τι συμβαίνει;

      να-τασσσάκι
      4 Ιουλίου 09 στις 0:36

      Επειδή η οικογένεια Παραμυθά είναι «εκτός internet» απόψε, να σας πω εγώ για να μην ανησυχείτε, ότι είναι ένα πρόβλημα στο σέρβερ που θα διορθωθεί.

      Η «βοηθός-μάστορα»
      😆

      Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους 🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      4 Ιουλίου 09 στις 6:55

      Καλημέρα και από μένα!!!Καλό Σ/Κ σε όλους.Πάω για δουλειά 🙁

      Κυρία Παραμυθά
      4 Ιουλίου 09 στις 10:41

      Καλημερούδια,
      Ναι, ναι, ναι,το μόνο που μπορώ να γράψω σχετικά με τα «ύποπτα» warning.
      Πάντως, η μαγική σφαίρα της μάγισσας Άιναφετς δεν δείχνει τίποτα ανησυχητικό, μόνο ρωτάει μήπως το να μην εμφανίζεται για λίγο το παρελθόν μας βοηθήσει να μείνουμε περισσότερο στο παρόν ;
      Χαίρομαι που για μια ακόμα φορά συμφωνεί και η «βοηθός» μαστόρισσα να-τασσάκι για τα warning!

      Τα ποιό ωραία πράγματα
      έρχονται εκεί που δεν τα περμένεις
      και γίνονται τα θαύματα
      όταν ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΜΈΝΕΙΣ

      Προσωπικά πάντα, Γιάννη και όλα τα (κλπ παιδάκια!) του Παραμυθά αισθάνομαι πως αυτοί οι στίχοι κρύβουν όλη την αλήθεια της ύπαρξης μας! και ένα μπράβο από μένα Γιάννη που διάλεξες αυτό το τραγούδι γιατί οι στίχοι «μίλησαν στην καρδιά σου»…..
      ΥΓ προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να το ακούσω μου φτάνουν οι στίχοι!

      Μιχάλης
      4 Ιουλίου 09 στις 13:16

      Έλληνες,Εβραίοι στο θρήσκευμα.
      Με εθνική αξιοπρέπεια και ανείπωτο θάρρος!
      Μέτρο σεβασμού και τιμής για όλη την
      ανθρωπότητα.
      Κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ!
      Αιωνία σας η μνήμη…μήπως κάποτε μπορέσουμε
      να γίνουμε αντάξιοί σας
      Μιχάλης

      Παπαστρατής Ιωάννης
      4 Ιουλίου 09 στις 22:19

      Κυρία Παραμυθα(φίλη μου) και που να το ακούσετε κιόλας.Ο Πασχάλης το λέει συγκλονιστικά!

      Αυτό που είδε η Νεράιδα Αιναφέτς στη σφαίρα της το εκλαμβάνω ως εξής:

      Να ζούμε λίγο παραπάνω στο παρόν σημαίνει να ζουμε τη κάθε στιγμή.Γιατί,αν το πάρουμε θεωρητικά,δεν υπάρχει κανένα από τα τρία.Η ζωή μετριέται σε στιγμές.Η κάθε στιγμή σου γίνεται από μελλοντική παροντική και επείτα παρελθοντική σε χιλιοστά του δευτερολέπτου.Για αυτό είναι σημαντικό να ζεις την κάθε στιγμή σαν να είναι η (χτύπα ξύλο) τελεύταια σου.Και να τις δίνεις την αξία που της αξίζει.Είτε καλή είναι είτε κακή.Είτε λάθη κάνεις είτε σωστά.Λάθη βιώσας λέγανε οι αρχαίοι η(υ)μών πρόγονοι.Και ήταν πολύ σοφοί.

      Όσο για μένα δε μπορώ να σας φανταστώ Μάγισσα.όύτε καν καλή.Μου κάνει συνειρμούς με Κακούς Μάγους Γαλάζια Βουνα και τα σχετικά.Ήσασταν είστε και ΘΑ είστε η καλή μας η Νεράιδα Αιναφέτς.

      Όσο για το πρόβλημα του server μάλλον ήτο Γιαπωνέζικος Δακτυλος. 🙂

      Κυρία Στεφανία τα σέβη μου και τα φιλιά μου.

      Να-τασσάκι τη φωτό.Σε φιλώ.

      Φιλιά και καληπέρες και στους υπόλοιπους.

Σχολιάστε