Μία επιστημονική ανακάλυψη. Δεύτερο και τελευταίο.

akatalilo1.jpg

Καλά! Έχω ενθουσιαστεί με τις αντιδράσεις που προκάλεσε αυτό το post! Είχα αρχίσει να ανησυχώ: Τι διάολο, όλοι με αγαπάνε, και δέχονται όλα αυτά που λέω χωρίς έστω να μη συμφωνούνε  μαζί μου, και δεν υπάρχουν κάποιοι που να εκνευρίζονται, να ενοχλούνται, να μην καταλαβαίνουν, να απογοητεύονται, να με «οικτίρουν» με κανένα «κρίμα»; Δεν μπορεί κανείς να τα έχεις καλά με όλους. Αυτό είναι ύποπτο. Τόσο ξενέρωτος είμαι; Αλλά ευτυχώς ησύχασα με το τελευταίο post. Χα, χα, χα…
Όπως ξέρετε, αυτό το blog δεν είναι forum ούτε chat room, οπότε δεν τίθεται θέμα να ανοίξουμε συζήτηση. Όπως σε όλα τα blogs, βάζω κι εγώ τα «ιντερνετικά μου φούμαρα» κι άμα αρέσουν σε κάποιους μια χαρά, κι αν δεν αρέσουν επίσης μια χαρά. Είναι όντως ξενέρωτο και ύποπτο να τα έχει κανείς καλά με όλους. Διαβάζοντας το σχόλιο της nellinezi σκέφτηκα ότι αυτά που λέει με καλύπτουν απολύτως, οπότε δεν χρειάζεται – έτσι κι αλλιώς  να πω τίποτα, γι’ αυτό και δεν θα απαντήσω όπως είναι σίγουρη ότι θα κάνω. Επειδή, όμως, μπαίνουν όλο και καινούργια παιδιά – για μένα είστε όλοι σας παιδιά, σας αρέσει δεν σας αρέσει –  θα ήθελα να βάλω εδώ να θυμίσω το πρώτο πρώτο  post που έγραψα ποτέ, όπου λέω ξεκάθαρα ότι το blog είναι για σας που κάποτε βλέπατε τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» ή την «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ» – άρα για μεγάλους. Τώρα, αν έχετε παιδάκια, μπορείτε να κατεβάζετε τα βίντεο που θέλετε – γι’ αυτό είναι ελεύθερα – και να τους τα δείχνετε. Προσωπικά δεν  θα σύστηνα το blog αυτό σε παιδιά κάτω από δεκάξι, αλλά αν υπάρχουν γονείς που έχουν ξαμολημένα μικρότερα παιδιά να μπαίνουν μόνα τους κι όποτε θέλουν στο ίντερνετ χωρίς κανένα έλεγχο, αυτό το  blog είναι από τα πιο αθώα που μπορούν να συναντήσουν εδώ μέσα, όπως ξέρετε.  Επίσης, αν υπάρχει κανείς που δεν μπορεί να καταλάβει γιατί  «ποστάρισα»  (χα, χα, χα… φοβερή λέξη!) τέτοιο θέμα στο blog  μου, απλώς σημαίνει ότι έχει σχηματίσει λάθος εικόνα και για μένα και για το blog μου, οπότε δεν μπορώ να κάνω τίποτα, αλλά δε ν πειράζει. (Η λέξη «κρίμα»  σε τέτοιες περιπτώσεις, υποδηλώνει πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση για το σωστό της κρίσης εκείνου που το λέει.) Δεν πειράζει, λοιπόν, καθόλου, γιατί προσωπικά δεν αισθάνθηκα ποτέ υποχρεωμένος να ανταποκρίνομαι στην εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα, κι άλλωστε από blog το δίκτυο… μάτσο και όλων των ειδών. Τέλος, συγνώμη αλλά δεν αισθάνομαι και υποχρεωμένος να απαντάω σε ερωτήματα που μου γίνονται. Απαντάω απ’ ευθείας – όχι από εδώ – μόνο σε σοβαρά και πολύ προσωπικά ερωτήματα που μου γίνονται, αλλά – και πάλι συγνώμη –  δεν υπάρχει κανένα τέτοιο σήμερα.
Στο διαγωνισμό μας τώρα: Η σωστή απάντηση είναι, «με ξένο κώλο κάνω κι εγώ τον πούστη», που τη βρήκε ακριβώς  – κατά λέξη – μόνο η nellinezi! Επίσης, πιάσανε το νόημα οι: Νίνα  με το, «με ξένα κόλλυβα κάνω κι εγώ μνημόσυνο». Το mikro manini με τη φράση, «με αλλουνού πλάτες κάνεις τον μάγκα».
Κι έφτασε η στιγμή της μεγάλης αποκάλυψης: Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο αρχαίο ρητό κι ούτε, βέβαια, ανακαλύφτηκε καμία επιτύμβια στήλη με αυτήν. Την έκφραση αυτή την έφτιαξε μια φίλη μου φιλόλογος το προπέρσινο καλοκαίρι, μια μέρα που βαριότανε κι έκανε για πλάκα διάφορες νεοελληνικές εκφράσεις στα αρχαία ελληνικά. Ναι, ξέρω… Μερικοί θα ρωτήσουν, «καλά από πρόπερσι, τώρα το θυμήθηκες»; Ναι, και θα σας πω γιατί. Από την αρχή αυτή ήταν η ιδέα ετούτου του «παιχνιδιού». Εκείνο που άλλαξε είναι ότι θα ήθελα να αφιερώσω αυτά που ακολουθούν σε όλους εκείνους που δεν έχουν για μένα την εικόνα κάποιου καλοκάγαθου παππού που λέει ανώδυνα παραμύθια σε παιδάκια, αλλά σε όλες και όλους  που παρακολουθούν αυτό το blog, αυτούς τους δέκα μήνες που υπάρχει και έχουν «δει» ποιος είναι – και ήταν –  στ’ αλήθεια ο «Παραμυθάς», χωρίς να έχουν καμιά προκατασκευασμένη εικόνα γι’ αυτόν, γιατί οι εικόνες που έχουμε για τους άλλους είναι που εμποδίζουν την επικοινωνία μαζί τους. Οι εικόνες μας επικοινωνούν, όχι εμείς.
Άκουσα, λοιπόν, προχτές στις ειδήσεις στην τηλεόραση ότι θα μεταφερθούν οι Καρυάτιδες από την Ακρόπολη στο Μουσείο!  Και ξαφνικά ήρθαν δάκρυα στα μάτια μου! Ξέρετε, γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Εξάρχεια, στην οδό Ζαΐμη, πίσω από το Πολυτεχνείο. Μικρός, έπαιζα στο Μουσείο ή στο Πάρκο, που και στα δύο πήγαινα ή γύριζα πίσω από την οδό Πατησίων. Κάθε φορά – για δέκα χρόνια περίπου – που γύριζα σπίτι, έβλεπα – σαν πίνακα μέσα σε κάδρο – την Ακρόπολη!  Το έχετε προσέξει; Η οδός Πατησίων από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και μετά είναι μία ευθεία που έχει θέα την Ακρόπολη!  Έτσι μεγάλωσα με μία οικεία αίσθηση αυτής της ομορφιάς! Αργότερα, στην εφηβεία μου, από τα 15 μου έως τα 20, κάθε φορά που ξενυχτούσαμε με τον φίλου μου τον Αλέκο σε πάρτι ή μετά σε κάποια ταβέρνα, πηγαίναμε στην Ακρόπολη με τα πόδια, για να δούμε την ανατολή του ήλιου. Καθόμαστε σε ένα πάγκο της καφετέριας στον Άγιο Δημήτριο τον Λομπαρδιάρη.  Αυτό το θέαμα δεν μπορείτε να το δείτε σήμερα γιατί έχουν μεγαλώσει τα δέντρα. Ο ήλιος άρχιζε να ανεβαίνει αργά πίσω από τον Υμηττό και η Ακρόπολη, αλλά κυρίως οι Καρυάτιδες, άλλαζαν κάθε δευτερόλεπτο φως! Άρχιζαν με ένα απαλό γαλάζιο, έφταναν σε ένα βαθύ πορτοκαλί, ύστερα γίνονταν κόκκινες σαν να έπαιρναν φωτιά και τέλος, όταν ο ήλιος είχε πια ανέβει για τα καλά, έλαμπαν, σαν να έβγαζαν φως από μέσα τους. «Εντάξει, άναψαν οι… λάμπες και σήμερα…» έλεγε ο Αλέκος, σαν σύνθημα να πάμε για ύπνο. Καταλαβαίνετε; Το μάρμαρό τους ήταν σαν να έβγαζε φως από μέσα και έλαμπαν! Κανένα ομοίωμά τους δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Και της χώνουν στο Μουσείο.  Αντί τόσα χρόνια να πολεμήσουν την μόλυνση του περιβάλλοντος, ξηλώνουν την Ακρόπολη για να τη σώσουν!!! Έβλεπα τις ειδήσεις κι ένοιωσα τα μάτια μου να τρέχουν… Και θυμήθηκα τη φράση του Στρατηγού Μακρυγιάννη όταν σταμάτησε κάτι αρχαιοκάπηλους λέγοντάς τους για τα αγάλματα που πήγαιναν να πουλήσουν σε κάτι ξένους, «… δι’ αυτά πολεμήσαμεν».  Καταλαβαίνετε; Κάτι τέτοιοι έχουν δικαίωμα να περηφανεύονται για τους προγόνους τους, οι υπόλοιποι είναι  … πατάτες.  Οι πατάτες που βγάζουν λόγους υπερηφάνειας για τους προγόνους μας, είναι που ξεσπίτωσαν τα «κορίτσια μας». Ναι, ξέρω, αυτά ακούγονται ίσως χαζορομαντικά, μελό ή μαλακοκάβλικα… Γι’ αυτό είπα κι εγώ να σας μιλήσω – για όσα ένοιωσα καθώς θυμήθηκα την εφηβεία μου, μαθαίνοντας για τις Καρυάτιδες –  να σας μιλήσω εδώ με έναν τρόπο, κάπως σαν παιχνίδι.Καληνύχτα μωρά μου. (Όσοι μου επιτρέπετε να σας λέω έτσι).
Φιλιά.
Π.

11 Σχόλια στο “Μία επιστημονική ανακάλυψη. Δεύτερο και τελευταίο.”

      nikos
      8 Δεκεμβρίου 07 στις 22:31

      το κριμα και ποσταρησα σας πειραξε??οι οι «σοβαρες»ερωτησεις??εγω αισθανομουν και αισθανομαι μεγαλο παιδι οποτε θα συνεχισω να διαβαζω το μπλοκ-blog σας.χωρις να κινδυνευω να παθω μπλοκ-block.καληνυχτα

      despina
      8 Δεκεμβρίου 07 στις 22:51

      Συγνώμη για το οτι το σχόλιο δεν έχει καμιά σχέση με το κειμενο, αλλά συνειδητοποίησα σημερα πως ξέχασα να ευχηθώ σας ευχηθώ. Χρόνια Πολλά με υγεία !

      marilia
      9 Δεκεμβρίου 07 στις 1:16

      Δύο μέρες έχω ψοφίσει στο γέλιο!!! Αλλά διαβάζοντας το τέλος του αποψινού ποστ και απαντώντας στην ερώτησή μου «πού το πάει πάλι;»… σοβαρεύτηκα.

      Σκέτο καληνυχτοφιλάκι. Γλυκό, εννοείται! 😉

      Inner Tree
      9 Δεκεμβρίου 07 στις 2:57

      Αγαπητε Παραμυθα,
      Χρονια Πολλα η μαλλον θα ελεγα χρονια..καλα και σοφα
      εστω και καθυστερημενα…οσο για το xxx περιεχομενο….αν και μου αρεσει ο τροπος που γραφεις και εισαι…συμφωνω οτι καποια παιδια μπορει να τα διαβαζουν και ισως καποιοι φιλοι σοκαριστηκαν…παντα βεβαια υπαρχει και η εναλλακτικη λυση να εχεις 2 μπλογκ…ενα Νικος Πιλαβιος και ενα Παραμυθας και ετσι ειναι καθαρη η διαχωριστικη γραμμη αλλα παλι…ειναι και μια μικρη φασαρια για τον «μαστορα» οπως λες…εγω παντως εχω 2 ξεχωριστα μπλογκς και σκεφοτμαι και για τριτο τωρα

      Να εισαι καλα και με φως παντα

      Ι.Τ

      nellinezi
      9 Δεκεμβρίου 07 στις 10:31

      Εεεε……αφού το βρήκα , που είναι το δώρο μου;;;; !!!
      (Υ.Γ και στο «ότι θα απαντούσατε» είχα δίκιο….αφού τελικά απαντήσατε με τον τρόπο σας στο τέλος! ;))
      Καλημερούδια!

      Lander
      10 Δεκεμβρίου 07 στις 9:51

      Παραμυθά μου, δεν θέλω να σε απογοητεύσω αλλά….

      Οι Καρυάτιδες που υπάρχουν και σήμερα στο Ερεχθείο δεν είναι οι γνήσιες αλλά αντίγραφα…. Οι γνήσιες είναι από το 1979 στο Μουσείο της Ακρόπολης, αυτές είναι που μεταφέρονται στο καινούργιο Μουσείο αυτόν τον καιρό…
      Συμφωνώ ότι όλο αυτό δεν είναι σωστό, όμως προκειμένου να έχουν οι επόμενες γενιές την ευκαιρία να έρθουν «σε επαφή» με τα υπέροχα γλυπτά έστω και μέσα σε μουσείο, ας είναι….

      to mikro manini
      10 Δεκεμβρίου 07 στις 11:22

      !!! άνοιξα με τόση λαχτάρα το πισιμ σήμερα…και είδα τόσα πράγματα…είναι ωραίο να υπάρχει τέτοια πολυφωνία και ας είναι blog.Και ας μην είσαι υποχρεωμένος να απαντάς..με κάλυψες..και θα διαβάσω σιγά σιγά όλα τα κείμενα να χω πιο ολοκληρωμένη εικόνα.
      Εύχομαι να χούμε υγεία και να μάστε εδώ σε τέσσερα χρονάκια που θα γίνει 16 το μικρό να την πω να δει το blog!!!
      Έξυπνο το παιχνιδάκι σου…και ωραία σκηνοθετημένο,μέχρι και φωτο έβαλες!!!

      Καλή εβδομάδα !! Καλή μέρα!! … ήρθαν τα χιστούγεννα και η πλωτοχνονια….τριαλαρομ τριαλαριμ…

      NailGuN
      18 Δεκεμβρίου 07 στις 23:45

      Παραμυθά στο θέμα των Καρυάτιδων θα συμφωνήσω με την άποψη του Lander, δεδομένης και της μόλυνσης της ατμόσφαιρας.

      Απόλαυσα όμως πραγματικά την περιγραφή σου απο τα βιώματα των παιδικών και νεανικών σου χρόνων! Οι περισσότεροι απο εμάς, δυστυχώς, δεν έχουμε ζήσει τέτοιες (και άλλες όμορφες) εικόνες της παλιάς Αθήνας και η Ακρόπολη ήταν μια σχολική μονοήμερη εκδρομή με το μυαλό μας περισσότερο στο στο χαβαλέ και στις τουρίστριες 🙂

      Όσον αφορά την θεματολογία του blog σου, δικό σου είναι, ότι θες ποστάρεις :D, και σε όποιον αρέσει. Αυτό έλειπε να δημιουργείς posts κατά παραγγελία της αρεσκείας του κοινού. Είναι ολοφάνερο ότι απευθύνεται σε μεγάλα παιδιά -των άντα-.

      Ορισμένα ποστς είναι ελάχιστα σόκιν, πιπεράτα, όμως πάντα καλοπροαίρετα και αυτή είναι η όλη ουσία. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ ο αληθινός και καθημερινός τρόπος περιγραφής που έχεις, ειδικά όταν χρησιμοποιείς εκφράσεις του στύλ «χαζορομαντικά, μελό ή μαλακοκάβλικα…» 😀

Σχολιάστε