Εντάξει…

storyteller-himself.jpg Εντάξει… με συγκινήσατε πολύ. Σας ευχαριστώ πολύ… Μακάρι να είμαστε κάπου όλοι μαζί, όπως ήμουν σήμερα με τα παιδάκια μου και να γιορτάζαμε τα γενέθλιά μου όλοι μαζί. Κοιτάξτε την τούρτα, κλείστε τα μάτια σας, και ας βρεθούμε όλοι μαζί μέσα στις καρδιές μας για να … τσακίσουμε την τούρτα.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ γλυκά.
Ο Παραμυθάς.

toypta.jpg

38 Σχόλια στο “Εντάξει…”

      νατασσάκι
      16 Ιουλίου 08 στις 6:34

      Φουυυυυυυυυυυυυυυυυ!
      🙂

      (εγώ φωτογραφία να τα σβήνεις τα κεράκια σε ήθελα 😉 )

      Φιλί

      Καλημέρα, αγαπημένε μας 🙂

      Και του χρόνου, να είσαι και να είμαστε καλά.
      (που ξέρεις, μ

      νατασσάκι
      16 Ιουλίου 08 στις 6:36

      (που ξέρεις, μπορεί να το οργανώσουμε τότε)
      …ήθελα να γράψω, αλλά μου πήρε το σχόλιο ο δαίμονας του «blog» :p

      Αφού με ανάγκασε να κάνω κι άλλο σχόλιο, λοιπόν, πάρε άλλο ένα φιλί 😉

      Κωστής Οικονομόπουλος
      16 Ιουλίου 08 στις 6:43

      χρόνια σου πολλά Παραμυθά μας…

      να είσαι πάντα καλά, να χαίρεσαι τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου…δηλάδή όλους εμάς που σε αγαπάμε, σε έχουμε στις καρδιές μας.

      θα είσαι για πάντα ο Παραμυθάς μας, που μας μεγάλωσε με τα παραμύθια του και τις διδαχές του…

      Σε ευχαριστούμε!!

      υ.γ. σήμερα το πρωί, μου ήρθε το παρακάτω κείμενο στο email μου… νομίζω πως αξίζει να το μοιραστώ με όλους εσάς…Εγώ απλώς να προσθέσω στο κείμενο αυτό, ότι είχαμε και μία πολύ σωστή τηλεόραση που μας δίδαξε πώς να είμαστε παιδιά κι άνθρωποι…

      «—–Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985—–
      H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε με αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμαστε παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερού ή αναψυκτικού ή οποιουδήποτε ποτού και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν, πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίεςμε ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα…μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατ’ ευθείαν από τη βρύση,όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμαστε ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»…συγχαρητήρια! Είχες την τύχη ναμεγαλώσεις σαν παιδί…»

      Γιαννης απο ΝΥ
      16 Ιουλίου 08 στις 7:18

      Χρονια πολλα Παραμυθα φιλε μου.
      Χιλιοχρονος!!

      Πρεπει παντως ενα chat να μπει ρε παιδια να μιλαμε.
      Φιλε Κωστη μας πειρανε φαλαγγι. Μας αλλαζουν συνεχως. Απο ολες τις παιδικες εκπομπες που βλεπαμε παλια να μην υπαρχει ουτε μια σημερα ισης αξιας? Ουτε μια? Ειναι συμπτωση αυτο ρε παραμυθοπαρεα η μημπως κατι αλλο?
      Οι καιροι αλλαζουν η μας τους αλλαζουν?
      Οι Κατσιμιχα δεν υπαρχουν, ο Παπακωνσταντινου εκανε εμφυτευση και τα τραγουδια του ειναι μαπες.
      Τα παιδια και οι μεγαλοι δεν εχουν πια ζωηραδα.
      Ολων τα προσωπα μοιαζουν γερασμενα σαν τις ψυχες τους μεγαλοι και μικροι μαζι.
      Τι μας εχουνε κανει? Μπορει κανεις να προτεινει κατι?

      Για οσους παιζουν λιγο κιθαριτσα σας χαριζω ενα κομματακι πολυ σενιο με ακορντακια για ξεσπασμα.

      Δεν φτανει μονο η δουλεια μαγκεεεες….

      Για ένα κομμάτι ψωμί

      Αδελφοί Κατσιμίχα

      Μουσική/Στίχοι: Αδελφοί Κατσιμίχα/Αδελφοί Κατσιμίχα

      F G Bb G F Bb C

      F Bb F Bb C F
      Για ένα κομμάτι ψωμί δε φτάνει μόνο η δουλειά
      F Bb F Bb C
      για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να δώσεις πολλά
      Bb C F Bb C F
      Δε φτάνει μόνο το μυαλό σου, δε φτάνει μόνο το κορμί σου
      Dm7 Bb
      το πιο σπουδαίο είναι η ψυχή σου, δικέ μου
      Dm7 C Bb Dm7 C Bb
      έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία, δε φτάνει μόνο η δουλειά

      F C Bb ] 2x
      F G Bb G F Bb C

      Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα και θα τραβιέσαι μ’ αυτή μέρα νύχτα
      έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις μέχρι να πάψεις να λες «μα τι τρέχει»
      έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία, δε φτάνει μόνο η δουλειά

      Για ένα κομμάτι ψωμί δε φτάνει μόνο η δουλειά
      για ένα κομμάτι ψωμί θα πιεις φαρμάκια πολλά
      θα σε πετάνε από δω κι από κει, θα λαχανιάζει η ψυχή σου
      θα φτύσεις αίμα από το στόμα, δικέ μου
      έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία, δε φτάνει μόνο η δουλειά

      Για ένα κομμάτι ψωμί θα ‘χεις ξεχάσει πολλά
      για ένα κομμάτι ψωμί θα ‘χεις πληρώσει ακριβά
      Και κάποια μέρα θα σε λύσουν, μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις
      θα σε κλωτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου
      σαν το σκυλί τους θα σ’ έχουν δικέ μου
      μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις
      θα είναι για σένα αργά

      Μαρία
      16 Ιουλίου 08 στις 8:09

      Vandoula που είσαι κοριτσάκι δεν είχα δίκιο για την τούρτα ορίστε πρόσεχε μη φας και τα κεράκια.

      Παραμυθά μας η συναντηση μπορεί να γίνει όποια στιγμη να μας το πεις όμως λίγο πιο πριν να προλάβουμε να κουβαληθούμε και τα ξενιτεμένα (χμ! δε ρωτησα αν θα γίνει επιβάλεται έτσι παιδιά;)

      Και το ιώδιο ήταν πια σε πολύ κακό συνήθως τα πόδια μας ήταν συνέχεια ματωμένα γιατί έτσι γιατί είμαστε παιδιά.

      Και είμαστε λερωμένα με χώματα και με πολύ πρόχειρα ρούχα του μεγάλου αδερφού μας όταν παίζαμε γιατί λέρωνόμασταν άφοβα χωρίς να μας το πει το σκιπ

      Και τα παιδια βγαίναν στο δρόμο ως φυσική νομοτέλεια και μαζευόμασταν μόνο λίγο για να δούμε παραμυθά!!!

      Και… πολλά άλλα κοίτα είμαστε ευτυχισμένοι γιατί έχουμε παιδική ηλικία και έχουμε κάπου να καταφύγουμε στα δύσκολα…

      Vanda δεν αντιδράς τώρα; άντε προλάβαμε να πούμε δυο σοβαρά πράματα βουρ για μπαχάλεμα χιχιχιχιχι!

      Φιλάκια!

      Παραμυθούλη πες πως τη φάγαμε ευχαριστούμε χιλιόχρονος!

      Υ.Γ. Vanda και πάλι μαζί σου τα χω σήμερα 🙂 οι έξυπνοι άνθρωποι σαν τον παραμυθά μας δεν κάνουν την τούρτα σουρωτήρι!!!

      ΑΡΙΣΤΗ
      16 Ιουλίου 08 στις 8:12

      Ελάτε παιδιά ο παραμυθάς κερνάει τούρτα. Ίσα που προλαβαίνουμε να φάμε. Θέλω χαρούμενες φάτσες. Φάτσες παραμυθένιες. Vanda, nellinezi, Μαράκι μας φτάνει η τούρτα; Μιας και ήρθα πρωί – πρωί να κρατήσω και για εσάς κανένα κομματάκι; Σοκολάτα είναι η άτιμη…
      Ρε αγόρια πολύ πεσιμιστικές αφιερώσεις. Σιγά να μην δουλεύουμε όλη μέρα. Παραμύθια διαβάζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ.
      Φιλάκια πολλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλά! Και πάλι χιλιόχρονος να σε χαιρόμαστε παραμυθούλη μας.

      Μαρία
      16 Ιουλίου 08 στις 8:18

      καλημέρα Αρίστη τώρα πλάκα πλάκα αν σου που πως χθες βράδυ καθόμασταν με μια φίλη μου και ακούγαμε λιλιπούπολη θα με πιστέψεις;
      Για μας φτάνει! τώρα τα αγόρια αν κάνουν πείσματα και δε θέλουν ας μη φάνε!

      θα τους τραγουδήσουμε κι εμείς το ήταν ένα μικρό καράβι κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια…

      ΑΡΙΣΤΗ
      16 Ιουλίου 08 στις 8:21

      Μαράκι ήρθες; Δεν σε είδα συγνώμη. Μην φας όλη την τούρτα άσε και για τα άλλα παιδιά καλά;

      ΑΡΙΣΤΗ
      16 Ιουλίου 08 στις 8:23

      …Που ήταν σαν σκυλόψαρα!!!!!!!!!!!!!!!
      Πες το Μαράκι γιατί δεν το λες; Ήταν το αγαπημένο μου μέρος στο τραγουδάκι. Πάντα φώναζα σ’ αυτό το σημείο.

      Μαρία
      16 Ιουλίου 08 στις 8:28

      Αχ αρίστη που με είδες έχα κρυφτεί πίσω από την πολυθρόνα και την ετρωγα καλά την αφήνω πασαλείφτηκα ε; αλλά αν δεν έρθουν γρήγορα τα άλλα παιδια θα τη φάω μόνη μου!

      Το άλλο φτα-φτα-φτασαμε τα αγόρια βράσαμε με αλάτι και πιπέρι να τα φαν οι συμπεθέροι! Αυτό το λέγατε;

      Με το που πατήσαν τα παιδιά το πόδι τους απ’ τα μούτρα τα πήραμε χιχιχιχιχι!

      ΑΡΙΣΤΗ
      16 Ιουλίου 08 στις 8:33

      Αχ Δεν το ήξερα αυτό. Πολύ καλό θα το μάθω στην κόρη μου.
      Άντε πάνε να πλυθείς τώρα. Φτάνει πια! Πόσο άλλο, θα πονέσει η κοιλιά σου.

      Κωστής Οικονομόπουλος
      16 Ιουλίου 08 στις 9:30

      …τα κακόμοιρα τα αγόρια…τι σας κάναμε βρε κορίτσια; :ο)

      cpil
      16 Ιουλίου 08 στις 9:33

      Είχατε δεν είχατε forum το κάνατε πάλι εδώ μέσα!! Χαλάλι σας όμως… θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι μπλοκγοπάρτι γενεθλίων! 😀

      Μαρία
      16 Ιουλίου 08 στις 9:39

      Σε πάρτυ γενεθλίων και σεις κάνετε κοινωνικές αναλύσεις! αχ που είναι η κακιοτάτη σήμερα που τη χρειαζόμαστε; καλά δε λέω Αρίστη; ωστόσο επειδή είμαστε καλά κορίτσια σας παίζουμε;

      ΑΡΙΣΤΗ
      16 Ιουλίου 08 στις 9:46

      Η κακιοτάτη κοιμάται μου φαίνεται. Εγώ Μαρία δεν τους παίζω, δεν τους παίζω. Δεν τους βλέπεις, μόνο να «βαράνε» ξέρουνε.
      Δήθεν μου τάχα μου καλοί και από πίσω λόγια, λόγια, λόγια.

      Vanda
      16 Ιουλίου 08 στις 9:52

      Ουάουυυ, τι λαμπερά 65 χρόνια είναι αυτά?? Καλά βρε «εξ αίματος» παιδιά του Παραμυθά μας, γιατί δε βάλατε τα κεράκια που ξανανάβουν 3-4 φορές? έτσι για να τον παιδέψουμε??? 😀

      Μπράβο σας βρε!! τον δίσκο αφήσατε μόνο! Αρίστη που έκρυψες το κομμάτι μου? 😀

      Μαρία
      16 Ιουλίου 08 στις 10:03

      δεν τα ξέρεις αρίστη τα αγόρια χειρότεροι κουτσομπόληδες και μετά λένε εμάς!

      Βρε καλώς τη Vanda με την ώρα σου! δεκα ώρες κυνηγάω την Αρίστη να μου το δώσει το βαλε πάνω από το ψυγείο και δε το φτάνωωωωωωωωωωωωω!

      twinkle
      16 Ιουλίου 08 στις 10:27

      Δυο μέρες δε μπήκα στο blog κι έχασα επεισόδια!

      Παραμυθά μου να ζήσεις χρόνια πολλά και καλά!!!

      Με όλη μου την καρδιά σου εύχομαι να είσαι πάντα γερός, δυνατός και ακμαίος, να έχεις πάντα ιδέες,΄κέφι και όρεξη να παίζεις με εμάς τα «παιδάκια»!

      Η τούρτα πολύ ωραία!

      Και του χρόνου!!

      Vanda
      16 Ιουλίου 08 στις 11:52

      Μαράκι, βρεθήκαμε με την Αρίστη για μία ωρίτσα, αλλά τούρτα δεν μου έδωσε! Κάτι είπε για κάποια λιχούδα που την έφαγε… 😛

      snowwhite
      16 Ιουλίου 08 στις 11:54

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΥΡΙΕ ΝΙΚΟ.Η ΧΙΟΝΑΤΗ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΑ.ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΟΣΑ ΕΧΕΙΣ ΦΤΙΑΞΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ.ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ,ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΣΟΥ,ΤΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΟΥ.ΚΑΙ ΣΑΝ ΓΝΗΣΙΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΟΥ ΛΕΩ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ.ΣΕ ΦΙΛΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΜΟΥ.

      ΑΡΙΣΤΗ
      16 Ιουλίου 08 στις 11:58

      Καλά Vanda τι να πω! Δεν σου είπα να μην το μαρτυρήσεις γιατί δεν θα μου μιλάει; ΓΚΡρρρρρρρρρρ.

      Μαρία
      16 Ιουλίου 08 στις 12:06

      Αχά! για αυτό με ξετρύπωσε από την κρυψώνα μου και καλά για να φυλάξει για τους άλλους εκείνη ήθελε να τη φάει. παιδιά εγώ άφησα αυτήν κυνηγάτε φατούρο συ-συ-συνεφο ε-ε-ερχεται εεεεεεεεεεε!

      marilia
      17 Ιουλίου 08 στις 12:38

      Χρόνια γλυκά, πολλά, δημιουργικά κι ευτυχισμένα!!! Να τα χιλιάσετε με υγεία! 🙂

      Χθες εσείς τούρτα, σήμερα εγώ τάρτες… 😀 χι!

      γλυκοφιλάκι!

      X@χΛιΔάκΙ
      17 Ιουλίου 08 στις 21:18

      Χρονια πολλά, Παραμυθά μας!

      και
      αγαπητέ φιλε «Κωστής Οικονομόπουλος», μπορω να δανειστώ το κείμενό σου;

      χαιρετισμούς από μακρυά…..

      Eύη
      18 Ιουλίου 08 στις 1:42

      ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ, ΓΛΥΚΕ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑ! ΧΙΛΙΟΧΡΟΝΟΣ!
      Χαίρομαι αφάνταστα που συμμετέχω σ’ αυτό το παραμυθένιο πάρτυ σου. Η τούρτα είναι καταπληκτική, και παρόλο που τα λόγια είναι φτωχά, εγώ θέλω να σου πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλα αυτά τα χρόνια της ΠΟΛΥΤΙΜΗΣ προσφοράς και του αγώνα σου. Γαλούχησες μία ολόκληρη γενιά (εγώ έκλεισα τα 33 φέτος) και χαίρομαι απίστευτα που αποτελείς μέρος και της ενήλικης ζωής μου!
      Τώρα ψάχνουμε με το κερί και το λυχνάρι να βρούμε κάτι που να »μιλάει» στην ψυχή, γιατί κάπου είναι κρυμμένο ή κάποιοι κάπου το έκρυψαν, δεν ξέρω πού. Διάβασα το κείμενο του »Κωστή Οικονομόπουλου» και συγκινήθηκα, πολύ αληθινό κείμενο. Τι μου θύμησε…
      Εμείς μαζευόμασταν καμιά δεκαριά παιδιά (ξαδέλφια κτλ.) στο χωριό στις τρίμηνες καλοκαιρινές διακοπές και ξεχυνόμασταν με τα ποδήλατα στα χωράφια. Χτυπούσαμε γόνατα, μας κυνηγούσαν τα σκυλιά, κρυβόμασταν πίσω απ’ τα δέντρα και τα βράδια καθόμασταν κάτω απ’ το »μεγάλο» δέντρο, τη μουριά, και γελούσαμε κάνοντας τον »απολογισμό» της ημέρας… και μετά παρακολουθούσαμε τα μυρμήγκια, για να δούμε πού πάνε την τροφή τους… Αυτό έπαιρνε ώρες και όταν νύχτωνε πολύ λέγαμε ιστορίες για φαντάσματα στα νεκροταφεία και δράκους και εξωγήινους και άλλα τέτοια… Ούτε υστερικοί γονείς να τρέχουν από πίσω μας, ούτε κινητά, ούτε sms, oύτε mms, oύτε υπολογιστές… Υποτίθεται ότι όλα αυτά δημιουργήθηκαν για να κάνουν πιο εύκολη την ανθρώπινη επικοινωνία. Δεν θα με βγάλω απ’ έξω, κι εγώ τα χρησιμοποιώ… Αλλά για ποια επικοινωνία ακριβώς δεν ξέρω… Μπαίνεις σ’ ένα χώρο και με το ζόρι ακούς ένα »γεια». Ακούς αόριστα »θα τα πούμε», πότε »θα τα πούμε;» Aύριο, μεθαύριο, σ’ ένα μήνα…;
      Ακόμα έχω τα σημάδια από τα πεσίματα στα γόνατά μου, σημάδια μιας ανέμελης και κυρίως παιδικής ηλικίας, που ήταν σε επαφή με τη φύση.
      Αρκετά όμως με την γλυκιά νοσταλγία, που ίσως πέφτει και λίγο βαριά για γενέθλια… ίσως πάλι και τα ίδια τα γενέθλια να γεννούν τέτοια συναισθήματα…
      Αισθάνομαι απίστευτα τυχερή, που στο δικό μου »βιογραφικό» και γενικά αυτής της γενιάς, υπάρχει ο Παραμυθάς, που φοράει αυτό το ανεκτίμητης αξίας μαγικό του γιλέκο και πετάει ακόμη, όσο μεγαλώνει και περισσότερο.
      Το μαγικό »μου» γιλέκο και τα σημάδια στα γόνατά μου είναι τα δικά μου »υλικά» ζωής και Ευτυχώς με αυτά πορεύομαι…
      Να ‘στε καλά!

      Γιαννης απο ΝΥ
      18 Ιουλίου 08 στις 6:35

      Παραμυθακο σου εχω στειλει κατι e-mail. Τα εχεις λαβει γιατι δεν εχω παρει απαντηση.

      Κωστής Οικονομόπουλος
      18 Ιουλίου 08 στις 7:15

      …φυσικά και μπορείς να δανειστείς το κείμενο «X@χΛιΔάκΙ». για αυτό το πρόσθεσα…για να το δούμε όλοι, να θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια όλοι και ίσως να αλλάξουμε κάτι όταν γίνουμε κι εμείς γονείς, ή για όσους ήδη είναι, να το κάνουν τώρα…

      η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Νομίζω πως εφ όσον έχουμε τις παραστάσεις, τις εικόνες και τι εμπειρίες αυτές, πρέπει κι εμείς με τη σειρά μας, να της περάσουμε στην επόμενη γεννεά. Ίσως έτσι, κάποια στιγμή…

      Θεοδώρα
      18 Ιουλίου 08 στις 15:58

      Λοιπόν, Παραμυθά μου, προτείνω (κατ’ απαίτηση -από ότι καταλαβαίνω- όλων των παιδιών σου) του χρόνου (πρώτα ο Θεός, να είμαστε καλά) να γιορτάσουμε κάπου μαζί τα γενέθλιά σου. Και… ο καθένας να αναλάβει τα έξοδά του εννοείται, μην ξεψιλιαστείς τελείως (μην τρελαθούμε δηλαδή).
      Θα πρέπει να γίνει μάλλον Σάββατο, κάπου κεντρικά, και να οργανωθεί κανα μήνα πριν. Καλά, θα είναι super!!!!!!!
      Λέω εγώ τώρα διάφορα…νομίζω όμως πως τα αδέλφια συμφωνούν…για να δούμε τι θα δούμε…πολλά φιλιά και καλό ΣΚ σε όλους σας!!!!!

      Γιαννης απο ΝΥ
      19 Ιουλίου 08 στις 6:27

      Παραμυθα το ελαβα αυτο που μου εγραψες και σου απαντησα. Μου φαινεται πως τις απαντησεις μου δεν τις λαμβανεις. Μημπως το φιλτρο σου στο e-mail σου με μπλοκαρει? Μου εχει ξανασυμβει αυτο με αλλους. Τα λεμε

      Eύη
      19 Ιουλίου 08 στις 14:15

      Συμφωνώ με τη Θεοδώρα, γλυκέ μου Παραμυθά! Αυτό το ανοικτό πάρτυ γενεθλίων πρέπει να το σκεφτείς σοβαρά για του χρόνου. Να »κλείσεις» ένα χώρο κάπου στο κέντρο (για να διευκολύνονται όλοι) και να μας πεις τι αναλογεί στον καθένα (ο καθένας τα έξοδά του). Να έχεις και ένα μεγάλο βιβλίο για να σου γράψουμε όλοι τις θερμές ευχές μας. Θα γίνει ένα φανταστικό πάρτυ γενεθλίων και από κόσμο δεν το συζητώ… Είμαι σίγουρη ότι όλοι θα περάσουμε καταπληκτικά! Σκέψου το.

      Karellen
      20 Ιουλίου 08 στις 3:31

      Άργησα πολύ λόγω ανωτέρας βίας στο μπλογκοπάρτυ γενεθλίων του αγαπημένου μας Παραμυθά, αλλά εύχομαι από καρδιάς χρόνια πολλά, με υγεία, δύναμη, πολλά παραμύθια και ποστ για εμάς και τα παραμυθοαδέλφια των επομένων γενεών! Μακάρι δε να γίνει του χρόνου το πάρτυ γενεθλίων δια ζώσης.

      Sweet and bitter
      24 Ιουλίου 08 στις 11:51

      Χρόνια πολλά και καλά και ευτυχισμένα και γεμάτα παραμύθια (από αυτά που φτιάχνουν τη διάθεση και ζωγραφίζουν χαμόγελα)!

      Τα φιλιά μου, Παραμυθά!

Σχολιάστε