Ενκόπριση

Δεν σας έχω συνηθίσει να ανεβάζω κάθε μέρα άλλο post.  Αλλά σήμερα θα μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω το blog μου για να στείλω ένα μήνυμα σε μια φίλη μου, ένα νεαρό κορίτσι 20 χρονών, που δεν μου βγαίνει στο τηλέφωνο γιατί  θέλει ν’ αποφύγει ν’ ακούσει αυτά που έχω να της πω και που υποψιάζεται τι θα ‘ναι.
Πριν μερικές μέρες έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια ν’ αυτοκτονήσει και τώρα την παρακολουθεί ψυχαναλυτής, σε καθημερινή βάση, και την έχει βάλει –κατ’ αρχάς- σε πρόγραμμα θεραπείας με χάπια. Αυτό που θέλω να της πω εδώ, είναι κάποια πράγματα για την ψυχανάλυση, που δεν είναι θεωρίες από διαβάσματα, αλλά κάτι που βγαίνει μέσα από τη ζωή μου —και την καρδιά μου. Ίσως να σας ενδιαφέρουν κι εσάς  γιατί θα σας εξηγήσουν την αντίθεσή μου με την ψυχανάλυση που έχω δείξει σε κάποια παλιότερα post. Επιγραμματικά θα έλεγα, ότι θεωρώ πως κανείς ακολουθεί αυτό το δρόμο, εξαιτίας μιας βαθιάς ψυχολογικής τεμπελιάς, που γεννάνε η αυτολύπηση και η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μην το δεχτείτε αυτό που σας λέω· για μένα είναι έτσι, αλλά εσείς πρέπει απλώς να το ακούσετε και –αν σας ενδιαφέρει- να το ανακαλύψετε οι ίδιοι από μόνοι σας.

Δύο πράγματα απέφυγα με πείσμα στη ζωή μου από ένστικτο: Να πιω και να κάνω ψυχανάλυση. Η επιθυμία να πιω μου ερχόταν την εποχή που ήμουν επαγγελματίας ηθοποιός (1963-1974), κάθε φορά που είχα πρεμιέρα.  Πάντα πριν από την πρεμιέρα, είχα τρακ. Έβλεπα κάποιους γύρω μου να πίνουν ουίσκι, ενώ μερικοί με συμβούλευαν να πιω κι εγώ για να μου φύγει το τρακ. Όμως, δεν το έκανα ποτέ, γιατί μια φωνή μέσα μου, μου έλεγε ότι η αν το κάνω μια φορά θα το κάνω πάντα και ίσως το κάνω και σε κάθε περίπτωση που θα ένοιωθα τρακ, ανασφάλεια, ανησυχία ή άλλου είδους φόβο. Η επιθυμία να κάνω ψυχανάλυση ή να πάω σε ψυχίατρο, μου ήρθε στα είκοσι, τον Αύγουστο του 1963, μετά από κάποιες πολύ έντονες ψυχολογικές καταστάσεις που με έφεραν φοβερή σύγκρουση μέσα μου με αποτέλεσμα να πέσω σε κατάθλιψη που μου μείωσε σε φοβερό βαθμό όλα τα ανακλαστικά μου, μέχρι και το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Είχα αρχίσει να θέλω να πάω ψυχανάλυση και πολλοί με ενθάρρυναν να πάω. Πάλι μια φωνή μέσα μου (ξέρετε, δεν είμαι κάτι ξεχωριστό γιατί όλοι, μα όλοι, έχουμε αυτή τη φωνή μέσα μας, αλλά δεν την ακούμε), μου έλεγε να μην το κάνω γιατί από τα είκοσί μου, ίσως έβαζα μια φοβερή εξάρτηση στη ζωή μου, κάνοντάς με να χρειάζομαι κάθε είδους ψυχολογικά δεκανίκια και να μην μπορώ να σταθώ στα πόδια μου μόνος μου. Κάποιοι μου έλεγαν ότι έχω προκατάληψη, ότι ντρέπομαι μην με πουν τρελό και τέτοια, αλλά εμένα δεν ίδρωνε το αυτί μου με τίποτα, αφού από νέο –προς μεγάλη στενοχώρια της μάνας μου – δεν μ’ ενδιέφερε ποτέ, «τι θα πει ο κόσμος».  Έτσι, δεν πήγα πουθενά, αλλά έκανα –από ένστικτο- κάτι: Έγραφα κάθε μέρα ό,τι αισθανόμουνα και σκεφτόμουνα και κατά διαστήματα, γυρνούσα πίσω και τα διάβαζα. (Κάντε το έτσι για πλάκα. Θα δείτε). Τα προβλήματά μου κράτησαν επτά μήνες. Το ξαναπέρασα το ίδιο για άλλη μια φορά, την τελευταία, δέκα χρόνια αργότερα, πάλι μετά από μία τρομερή ψυχολογική πίεση. Κράτησε εννιά μήνες. Τέλειωσε τη μέρα που θύμωσα τρομερά με τον εαυτό μου, γιατί κατάλαβα πως ό,τι μας συμβαίνει στη ζωή είτε το έχουμε προκαλέσει, είτε το έχουμε επιτρέψει. Πριν είκοσι χρόνια, γνώρισα μία ψυχίατρο, που δεν άντεχε άλλο αυτό το επάγγελμα και έγινε ομοιοπαθητικός γιατρός. Αυτή με… αποτέλειωσε: έβγαλε και τις ελάχιστες αμφιβολίες που είχα για το θέμα.
Όλα αυτά σας τα είπα, για να φτάσω να σας πω εδώ – κοιτώντας κάποιες σημειώσεις από τότε που βρήκα στο ημερολόγιό μου – όσα μου έμαθε αυτή η γυναίκα, και τεκμηρίωσα όσα μου έλεγε… η «φωνή» μέσα μου, για να καταλάβετε το ανέκδοτο που θέλω να πω.  Αυτό το ανέκδοτο που θα διαβάσετε στο τέλος, είναι ένα παλιό κλασσικό ανέκδοτο των ψυχαναλυτών, με ένα ασθενή που τα έκανε πάνω του σε συνδυασμό με τις τρεις βασικές Σχολές ψυχανάλυσης.
Οι ψυχαναλυτές ακολουθούν κατ’ επιλογή μία γραμμή ανάμεσα στις τρεις επικρατέστερες:
Η πρώτη
είναι η κλασσική σχολή με τις Φροϋδικές τεχνικές που ψάχνει το «γιατί» και ασχολείται με το παρελθόν του πάσχοντος. Αρκετά αυτογνωσιακή μια και φέρνει το υποσυνείδητο στο συνειδητό. Ωστόσο για να ολοκληρώσει κανείς μια θεραπεία θα πρέπει να κάνει ψυχανάλυση σε μάκρος χρόνου, περίπου το 1/3 της ζωής που έχει ζήσει μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησε τη θεραπεία. Με λίγα λόγια μιλάμε για πολλά χρήματα και τεράστια υπομονή, μέχρι να ανακαλύψεις αν η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα.
Η δεύτερη
σχολή είναι αυτή των «συμπεριφοριστών», αυτή ασχολείται με το «πώς» και με το μέλλον. Προτείνει  στον πάσχοντα ένα νέο τρόπο συμπεριφοράς για να αντιμετωπίσει τα «δεινά του», αρκετά ρηχή  για τη γνώση του εαυτού αλλά, σύντομη σαν θεραπεία. Επειδή όμως κάθε φορά ασχολείται και μ’ ένα διαφορετικό πρόβλημα που προκύπτει στον ασθενή, ο υποτιθέμενος «άρρωστος» κάνει  τον ψυχίατρο δεκανίκι του για όλη του τη ζωή.
Η Τρίτη,
και πιο μοντέρνα, είναι η σχολή Γκεστάλτ. Εδώ ο ψυχαναλυτής δίνει το βάρος στο «παρόν»: ο «ασθενής» μέσα από την παρατήρηση των γεγονότων της ζωής του, αποκτά επίγνωση κι έτσι μαθαίνει για τον εαυτό του και τις αντιδράσεις του. Εδώ χρειάζεται λιγότερος χρόνος από τις άλλες δύο και είναι πιο δυνατή αυτογνωσιακά από αυτές, αλλά και πάλι ο ασθενής κινδυνεύει κι εδώ να παρερμηνεύσει  και να μεταφράσει λάθος το «παρόν» με μια ελαφρότητα του τύπου «ζήσε τη στιγμή και μη σε νοιάζει».Αυτή η σχολή μοιάζει να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη καθώς η όλη δουλειά γίνεται με το μυαλό κι όχι με την καρδιά. Με λίγα λόγια αν η καρδιά δεν πονέσει, το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο αρνητικό αλλά και επικίνδυνο, γιατί καρδιά που δεν πόνεσε με όσα είδε θα  περάσει απέναντι, στην άλλη όχθη του «ωχαδερφισμού», της «γραψαρχιδοσύνης». Σχετικό άρθρο για τον «γραψαρχιδισμό» υπάρχει και στην Wikipedia  που μπορείτε να το δείτε εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Starhidismos

Και τώρα, αφού σας μίλησα για τις τρεις Σχολές, μπορείτε να καταλάβετε το ανέκδοτο της φίλης μου – καλή της ώρα. Όπως μου είχε πει, αυτό το ανέκδοτο το σκάρωσαν οι ίδιοι οι ψυχαναλυτές για να αυτοσαρκάζονται σύμφωνα με τη γραμμή που ακολουθεί ο καθένας.

Ήταν λοιπόν κάποτε ένας ασθενής που έπασχε από ενκόπρινση (κοινώς τα έκανε επάνω του), πηγαίνει σε έναν παθολόγο για να πει το πρόβλημα του κι εκείνος τον διαβεβαιώνει ότι δεν έχει τίποτα σωματικό και του συστήνει να κάνει ψυχανάλυση.
Ο «ασθενής» πηγαίνει σε πρώτη φάση σε ψυχαναλυτή της κλασσικής Φροϋδικής σχολής. Μετά από πέντε χρόνια που έκανε ψυχανάλυση τον συναντά ο παθολόγος και τον ρωτά πώς πάει με τη θεραπεία που του σύστησε.
«Μια χαρά», είπε εκείνος ενθουσιασμένος.
«Δηλαδή, σταμάτησες να τα κάνεις επάνω σου», τον ρωτά ο γιατρός.
«Όχι, αλλά τώρα ξέρω το ‘γιατί’», του απαντά χαρούμενος ο «ψυχασθενής». Όμως, έπειτα από κάνα δύο χρόνια, είδε κι απόειδε ότι δεν βλέπει οριστική θεραπεία και κάποιος φίλος του, του συστήνει να πάει σε ψυχαναλυτή της σχολής των Συμπεριφοριστών. Μετά από κάποιους μήνες τον συναντά πάλι ο παθολόγος και τον ρωτά πώς πάει η ψυχανάλυση.
«Μια χαρά», του απαντά χαρούμενος εκείνος και του εξηγεί ότι άλλαξε ψυχαναλυτή.
«Δηλαδή, σταμάτησες να τα κάνες επάνω σου;», ρωτά ο παθολόγος.
«Όχι, αλλά τώρα ξέρω ‘πώς’ να το αντιμετωπίσω κι έτσι αγοράζω λαστιχένια σώβρακα για να χωράνε περισσότερα και να μην τρέχω σαν τρελός σπίτι να αλλάξω αμέσως»,  απαντά ο «ψυχασθενής». Και πάλι, όμως, μετά από κάνα δυο χρόνια, δεν βλέπει οριστικά αποτελέσματα και βουτηγμένος στην απελπισία δοκιμάζει – ύστερα από συστάσεις φίλων – ένα  ψυχίατρο της σχολής Γκεστάλτ. Μετά από μερικούς μήνες, τον συναντά πάλι ο παθολόγος στο δρόμο και τον ρωτά να μάθει τα νέα της ψυχανάλυσής του. Εκείνος, αφού του εξηγεί ότι άλλαξε πάλι ψυχίατρο, του απαντά πάλι ενθουσιασμένος: «Τώρα πια είμαι μια χαρά»!
«Δηλαδή, σταμάτησες να τα κάνεις επάνω σου», ρωτά ο παθολόγος.
«Όχι, αλλά τώρα πια ‘δεν με νοιάζει’. Δεν πάει να τα κάνω επάνω μου. Χα, χα, χα…».

Καληνύχτα μωρό μου, καληνύχτα μωρά μου.
Π
.

30 Σχόλια στο “Ενκόπριση”

      Άντρια
      25 Οκτωβρίου 09 στις 0:21

      Πολλές φορές σκέφτομαι….μακάρι να`μουν τόσο αφελής (ανίδεη ίσως?) ώστε από την πίστη μου σε έναν χ ψυχολόγο να ξεπερνούσα τα κολλήματά μου.. να έκανα τη δουλίτσα μου..Δυστυχώς όμως, δεν τους χωνεύω με τίποτα. Άσε που με τις «βραχείες θεραπείες» -την τελευταία λέξη της μόδας- το μόνο που αντιλαμβάνομαι είναι η δική τους ψυχολογική τεμπελιά να δουλέψουν!!!
      Η ψυχολογία είναι η λατρεία μου, τα βιβλία ψυχολογίας που αξίζουν τα σέβομαι και τα μελετώ, ΑΥΤΟΙ όμως μου είναι εξαιρετικά αντιπαθείς!!!

      dimitrisp
      25 Οκτωβρίου 09 στις 1:01

      …ένας επιστήμονας εξέταζε ένα ψύλλο που βρισκόταν εμπρός του.»Πήδα» του φωνάζει δυνατά και ο ψύλλος πήδηξε.Ο επιστήμονας σημειώνει στα χαρτιά του:» όταν λέει κανείς σ’ ένα ψύλλο να πηδήξει , εκείνος πηδάει.» Κατόπι παίρνει τον ψύλλο και του κόβει απαλά τα πόδια.Τον ξαναβάζει μπροστά του και του ξαναφωνάζει δυνατά:»Πήδα» Τίποτα ο ψύλλος ,ακίνητος.Ο επιστήμονας σημειώνει πάλι στα χαρτιά του:»Όταν κόψεις τα πόδια του ψύλλου αυτός κουφαίνεται»
      Ελπίζω το κορίτσι μας να διαβάσει το σημερινό ποστ ή έστω να σηκώσει το τηλέφωνο…
      όπως είπε και η Roadartist σε σχόλιο στο προηγούμενο ποστ υπάρχει ομορφιά που περιμένει να την ανακαλύψουμε!
      Φιλιά!
      όπως είπε και η

      astarti
      25 Οκτωβρίου 09 στις 2:31

      astarti’s top 3
      στην κατηγορία «άχρηστα-επικίνδυνα»:

      1. η θρησκεία
      2. η ψυχανάλυση
      3. ο «σκουληκοειδήτης»
      😉

      …ένα ζεστό μπάνιο και ένας ζεστός ύπνος…
      βάλσαμο…

      καλό ξημέρωμα…

      Karapiperis John
      25 Οκτωβρίου 09 στις 8:10

      Συγνώμη για τις όποιες φλυαρίες και δευτερολογίες μου εδώ μέσα καταρχάς…
      Κατά δεύτερον, θέλω να σταθώ λίγο στα ‘δεκανίκια’ που αναφέρεις εδώ ή στις ‘πατερίτσες’ που αποκαλώ εγώ κάθε είδους ‘βοηθήματα’ , τουτέστιν θρησκείες, πολιτικές πεποιθήσεις, αλκοόλ, νικοτίνη, ουσίες πάσης φύσης νόμιμες ή μη, κτλ.). Ομολογώ ότι στις μέρες μας οι ΄πατερίτσες’ μας βοηθούν να αντιμετωπίζουμε τα καθημερινά μας προβλήματα, αλλά σιγά σιγά γινόμαστε έρμαια των ορέξεών τους, και χάνουμε σιγά σιγά την έννοια του ανθρώπου – Αντί να θρώσκουμε άνω, κατεβάζουμε το κεφάλι και μαζοποιούμαστε…
      Ο εαυτός μας αποτελεί πάντα τον καλύτερο ψυχολόγο… Γδυθείτε και σταθείτε μπροστά σε έναν μεγάλο καθρέφτη. Πιάστε κουβέντα (μιλώντας ή από μέσα σας) με αυτόν που βλέπετε και σίγουρα θα πάρετε μια απάντηση…
      Τα γράφει αυτά ένας ‘κουτσός’ που έχει για πατερίτσες τη νικοτίνη κι ενίοτε το αλκοόλ…
      Υ.Γ. Αν έχετε κήπο, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεπεράσετε ότι πρόβλημα έχετε… Απλά σκάλισμα και περιποίηση θέλει. Αν έχετε κατοικίδιο ακόμα καλύτερα, σας τραβάει όλο το άγχος…
      Μακάρι αυτό το θέμα να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα στο μυαλό του όποιου μελλοντικού αυτόχειρα (αυτοεκτίμηση και αυτοσυντήρηση είναι έννοιες που δεν αφήνουμε κανέναν να βεβηλώσει, έτσι δεν είναι?)

      Mika
      26 Οκτωβρίου 09 στις 12:11

      να ευχηθώ στο κορίτσι να βρει τη δύναμη να δει τον εαυτό της και τη ζωή της με αληθινή ματιά και να την αγαπήσει…
      περνώντας και εγώ μια δύσκολη ψυχολογική περίοδο τελευταία (και διανύοντας ακόμα το τελευταίο της κομμάτι…) θέλω να πώ οτι ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει είναι ο εαυτός σου γιατί μόνο εκείνος ξέρει καλύτερα…αυτόν πρέπει να κοιτάξεις χωρίς παρωπίδες, να τον διαβασεις χωρίς φόβο, να τον φροντίσεις και να τον γιατρέψεις…και εκείνος θα σου δείξει το μονοπάτι που θα σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα!!

      Παναγιώτης
      26 Οκτωβρίου 09 στις 21:19

      Ευτυχώς δεν κατάφερε να αυτοκτονήσει και είναι καλά. Και με αφορμή το ποστ να της πεις ότι ό,τι κακό και να της συμβαίνει να λέει «Χέστηκα για το τάδε» και να προχωράει παρακάτω.

      Ναι δεν είναι εύκολο αλλά είναι φυσική ανάγκη…Θα αισθανθεί μεγάλη ανακούφιση μεταξύ σοβαρού και αστείου.

      Α φίλη του παραμυθά, όπως και να σε λένε, σήλωσε

      Παναγιώτης
      26 Οκτωβρίου 09 στις 21:42

      Α φίλη του παραμυθά, όπως και να σε λένε, ξέρω ότι διαβαζεις τα ποστ εδώ, σου αφιερώνω το παρακάτω

      http://www.youtube.com/watch?v=9s-GP8jhUBQ

      Και σήκωσε επιτέλους το τηλέφωνο !!!

      ΥΓ. Όλοι κάνουμε λάθη … πάτησα καταλάθος ποστ πριν και έκοψα το μήνυμα

      Έλλη
      27 Οκτωβρίου 09 στις 18:31

      Περαστική είμαι, μετά απο καιρό και έτυχα και πάλι σε θέμα ψυχολογίας. Θα είμαι και πάλι αιρετική, μη με παρεξηγήσετε. Απλά πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να βρει κανείς τον εαυτό του και κανείς μας δεν ξέρει ποιος θα είναι αποτελεσματικός, ούτε καν για τον ίδιο μας τον εαυτο – πόσο μάλλον για ένα άλλο άνθρωπο. Δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα να συστήνετε σε ένα άνθρωπο που έχει προβλήματα τόσο σοβαρα που να κάνει απόπειρα ατοκτονίας να μη χρησιμοποιήσει ένα εργαλείο που έχει στη διάθεσή του. Καλώς ή κακώς και ανεξάρτητα από την προσωπική σας εμπειρία, η ψυχανάλυση έχει βοηθήσει κόσμο. Μου φαίνεται αλαζονικό να θεωρείτε δεδομένο ότι δεν θα βοηθηθεί και να κλείνετε έτσι την πόρτα σε μία πιθανή βοήθεια. Να προτείνετε εναλλακτικούς τρόπους ναι, να το κάνετε, δώστε διαφορετικές ιδέες. Αλλά διαφωνώ με το να αποκλείετε πιθανούς τρόπους. Υπάρχουν πολλά μονοπάτια για την ψυχή μας και έχω την αίσθηση ότι είναι περισσότερα από όσα ξέρει ο καθένας μας.

      Έλλη
      27 Οκτωβρίου 09 στις 18:41

      Και για να μην παρεξηγηθώ, ούτε ψυχολόγος είμαι, ούτε ψυχιάτρος. Ίσα ίσα που μεχρι πριν 2 χρόνια πίστευα αυτά που πιστευάτε και εσείς και είναι λίγο πολύ η γενική εικόνα που έχει ένας απλός άνθρωπος για την ψυχανάλυση – από άγνοια. Μέχρι που ένας ιδιαίτερα χαρισματικός φίλος μου εξήγησε πώς λειτουργεί η ψυχανάλυση. Και ήταν πραγματικό βάλσαμο, με βοήθησε να καταλάβω πράγματα για μένα που δεν νομίζω να κατάφερνα να καταλάβω μόνη μου. Οι παρατηρήσεις του ήταν καίριες και με βοήθησαν να φωτίσω πλευρές μου που δεν υποψιαζόμουν καν ότι υπάρχουν. Προς θεού λοιπόν, μην αποκλείετε τίποτα! Απλά είναι σημαντικό να βρείτε ένα ικανό ψυχαναλυτή και να αποφύγετε τους κάθε λογής τσαρλατάνους.

      astarti
      28 Οκτωβρίου 09 στις 0:31

      @ έλλη

      Υπάρχου άνθρωποι που έχουν «κακή» εικόνα για την ψυχανάλυση από άγνοια,
      και άλλοι που την έχουν από την πολλή τη γνώση! Δεν ανείκω στους πρώτους…
      Αναφέρεσαι στην αναζήτηση μέσα από διαφορετικούς τρόπους. Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτό. Πρέπει σε όλα ν’ αναζητούμε το «συμβατό».
      Αλλά δρόμοι τύπου ψυχανάλυσης ενέχουν κινδύνους και για ‘μένα απλώς δημιουργούν φαύλους κύκλους και συχνά εξάρτηση από την ίδια τη διαδικασία.
      Η ψυχανάλυση είναι ο ορισμός του προβλήματος «η λατρεία της αυθεντίας», και είναι εξ ορισμού ασύμβατη και συγκρουόμενη με την ίδια της την έννοια.

      Έτσι κι αλλιώς, Ό,ΤΙ συμβαίνει κατά την ψυχανάλυση, ΔΕΝ είναι πραγματικό.

      … χρειάζεται να πάθεις για να μάθεις…
      και μερικές φορές για να ξυπνήσουμε πρέπει να μας αγγίξει ο έρωτας… ή ο θάνατος…

      ας είναι για όλους όμορφη η νύχτα…

      😉

      amalia
      28 Οκτωβρίου 09 στις 0:53

      «Μην το δεχτείτε αυτό που σας λέω· για μένα είναι έτσι, αλλά εσείς πρέπει απλώς να το ακούσετε και –αν σας ενδιαφέρει- να το ανακαλύψετε οι ίδιοι από μόνοι σας.»
      Νομίζω αγαπητή Έλλη οτι αυτό απο μόνο του απαντάει στο αν προτείνει ο ιδιοκτήτης του blog (που στο κάτω κάτω δικό του δεν είναι για να παραθέτει τις απόψεις του;;)σε άλλους να κάνουν αυτά που πρεσβεύει ο ίδιος έτσι απλά χωρίς να το σκεφτούν.Εγώ τουλάχιστον δεν ένιωσα πως καλούμαι να πιστεύω παθητικά αυτά που γράφει ο κύριος Πιλάβιος.
      Καλοπροαίρετο σχόλιο.
      Καλό βράδυ.

      Έλλη
      28 Οκτωβρίου 09 στις 3:16

      Τη φοβόμουν αυτή την αντίδραση. Δεν έιχα σκοπό ούτε να ενοχλήσω/προσβάλω, ούτε να διαφωνήσω απλά και μόνο για τη διαφωνία.

      @astarti
      Καταλαβαίνω ότι ίσως έχεις κακή εμπειρία από την ψυχανάλυση, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι θα έχει και ο άλλος. Μην του το στερείς. Μπορεί να βοηθηθεί, όπως έχουν βοηθηθεί και άλλοι.

      Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς με τη «λατρεία της αυθεντίας», αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη δική μου εμπειρία. Ακριβώς το αντίθετο, γιατί με έκπληξη ανακάλυψα ότι πρόκειται για επιστήμη, που εξ ορισμού είναι κατά της οποιασδήποτε αυθεντίας.

      @amalia
      Αλίμονο, με παρεξήγησες πλήρως. Δεν ισχυρίστηκα ότι ο κ. Πιλάβιος προσπαθεί να μας «περάσει» τις απόψεις του. Αλλά για να τις παραθέτει δημόσια, σημαίνει ότι είναι ανοιχτός στο γόνιμο διάλογο και στις διαφορετικές απόψεις. Εξάλλου, αν δεν τον εκτιμούσα, δεν θα ήμουν εδώ. Τη γνώμη μου λέω, καλοπροαίρετα.

      Γιατί φοβάστε τόσο τη διαφωνία;

      να-τασσσάκι
      28 Οκτωβρίου 09 στις 9:17

      @ έλλη
      δεν έχει νόημα να αναφέρω εδώ τη γνώμη μου για την ψυχανάληση -όπως λες είναι κάτι εντελώς προσωπικό, που διαμορφώνεται από βιώματα κι εμπειρίες -μπορώ βέβαια να «θυμηθώ» φίλη, που πήγε για πρώτη φορά σε ψυχαναλυτή στα 22 της «για κάτι πολύ απλό» όπως είπε ο ίδιος στους δικούς της, και σήμερα στα 45 της εξακολουθεί να κάνει συνεδρίες μαζί του -αφού, ότι κι αν της συμβεί δεν θα το αντιμετωπίσει αν δεν του το «αναφέρει». (αν αυτό δεν είναι εξάρτηση, πες μου ποια είναι)

      Αλλά γιατί λες ότι όσοι διαφωνούν μαζί σου «φοβούνται τη διαφωνία»; (με ποιον;)
      «Βλέπεις» κανένα φοβισμένο εδώ; Τι σε κάνει δλδ να πιστέυεις ότι η astarti και η amalia φοβούνται;
      🙂

      Καλημέρα -και εύχομαι ακόμα μια φορά το κορίτσι -που με αφορμή αυτό γράφτηκε τούτο το κείμενο- να το διάβασε και να ξεπέρασε ό,τι του συνέβει. Μια και είναι πολύ νέα και πολύ δυνατή για να προχωρήσει τη ζωή της χωρίς δεκανίκια.

      Έλλη
      28 Οκτωβρίου 09 στις 11:43

      🙂 Μου αρέσει αυτό που έγραψες νατασσάκι. Αλλά δεν εννοούσα ότι με ενοχλεί που διαφωνείτε μαζί μου. No problem. Καταλαβαίνω ότι αν έχει κανείς κακές εμπειρίες, δεν θα συμβουλέψει τον άλλο να κάνει ψυχανάλυση. Το μόνο που ήθελα να πω ήταν ότι ίσως για τον άλλο να δουλέψει, ειδικά όταν είναι και σε τόσο δύσκολη περίοδο. Πώς είσαι τόσο σίγουρη εσύ ή οποιοςδήποτε άλλος ότι δεν θα βοηθηθει; Αυτό δεν καταλαβαίνω βρε παιδιά και θα ήθελα να μου το εξηγήσει κάποιος. Αυτή είναι η ένστασή μου. Αν διαφωνείτε, δεκτό, απλά θα ήθελα να επιχειρηματολογήσετε γιατί.

      astarti
      28 Οκτωβρίου 09 στις 13:13

      … τι καλά που θα ήταν, κορίτσια, αν ήμασταν πιο κοντά, να πίναμε ένα καφεδάκι…
      τότε θα γινόντουσαν όλα πιο απλά!

      καλημέρα

      να-τασσσάκι
      28 Οκτωβρίου 09 στις 23:19

      @ έλλη, νομίζω πως είναι καθαρό για μένα, τουλάχιστον: ό,τι δημιουργεί εξάρτηση, δεν μου ταιριάζει -και δεν θα το συνιστούσα σε κανένα φίλο μου. Και μάλλον ο Παραμυθάς αυτό προσπαθεί να πει στη νεαρή του φίλη -ένας ψυχαναλυτής (τι λέξη! Πώς μπορώ να αφήσω κάποιον να «αναλύσει» τη δική μου ψυχή;) που ένα 20χρονο και -κατά τα άλλα- υγειές κορίτσι το βάζει αμέσως σε πρόγραμμα θεραπείας με χάπια για μένα δεν είναι βοήθεια. Είναι κατ’ ευθείαν «σπρώξιμο» στην εξάρτηση. Και δεν θα με ενθουσίαζε για κανέναν αυτό -κι ακόμα πιο πολύ για ανθρώπους που είναι φίλοι μου και τους νοιάζομαι.

      Προσωπικά στ’ αλήθεια, δεν έχω καμιά κακή εμπειρία -δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχαναλυτή. Μια φορά μου ζήτησε κάποιος να με δει, γιατί έκρινε ότι θα μπορούσε μέσα από αυτά που θα του έλεγα να βοηθήσει φιλικό μου πρόσωπο -η επαφή ήταν τόσο αδιάφορη, που δεν θυμάμαι καν τι με ρώτησε. Ο φίλος πάντως, ούτε έλυσε τα προβλήματα που τον βασάνιζαν, ούτε σταμάτησε την ψυχανάλυση… Από καθαρό ένστικτο τους έχω αποφύγει ως τώρα, και δεν έχω μετανιώσει με όσα βλέπω κι ακούω γύρω μου.

      Έχω βρει όμως τρόπους να «βοηθώ» τον εαυτό μου -και προτιμώ να μιλήσω, αν κάτι με απασχολεί, με ένα φίλο μου παρά με κάποιο ξένο. Προτιμώ επίσης να γράψω αυτά που με βασανίζουν, να διαβάσω ή να μείνω μόνη με τον εαυτό μου ή ακόμα να πάω μια μεγάλη βόλτα στη φύση -κι αυτό με έχει βοηθήσει πολύ. Και σε βεβαιώνω, έχω ξεπεράσει έτσι πολύ πολύ δύσκολα προβλήματα «ψυχής» στα σχεδόν 40 μου χρόνια 🙂

      @ Όσο για τον καφέ, -κι ας είναι και τσάι, και πορτοκαλάδα- astarti, καλό θα ήταν αλήθεια!
      Αλλά οι αποστάσεις δεν βοηθάνε βλέπεις… 😉

      Έλλη
      29 Οκτωβρίου 09 στις 4:13

      Νατασσάκι, ευχαριστώ για την απάντησή σου. Καταλαβαίνω τις ενστάσεις σου και την «καχυποψία» σου προς την ψυχανάλυση. Και εγώ κάπως έτσι το έβλεπα πριν μερικά χρόνια. Έκτοτε όμως έμαθα ορισμένα πράγματα που άλλαξαν τη γνώμη μου. Καταρχάς, η σωστή ψυχανάλυση δεν δημιουργεί εξάρτηση. Είναι ένα μέσο για να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου. Ο ψυχαναλυτής είναι εκεί για να σε βοηθήσει να αναλύσεις εσύ τον εαυτό σου και όχι για να σε αναλύσει ο ίδιος. Τα χάπια μπορούν να βοηθήσουν σε δύσκολες καταστάσεις ώστε ο άνθρωπος που έχει τα προβληματα να είναι αρκετά καλά ώστε να μπορέσει να τα αντιμετωπίσει. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας είναι να φροντίσουμε να μην επαναληφθεί. Τι νόημα έχει η συζήτηση για εξάρτηση και μακροπρόθεσμες συνέπειες, αν -ω μη γένετο – η κοπέλα καταφέρει να αυτοκτονήσει; Χωρίς να είμαι ούτε κατά διάνοια ειδική, νομίζω ότι τα χάπια εκεί βοηθάνε, στο να είναι η κοπέλα αρκετα καλά ώστε να μην είναι αυτοκαταστροφική. Όταν ξεπεραστεί αυτός ο σκόπελος, τα χάπια κόβονται, σιγα σιγά ελαττώνεται η δόση και τελικά δεν τα χρειάζεσαι πια. Το έχω ζήσει αυτό με συγγενή μου που δόξα το θεό είναι μια χαρά σήμερα. Από εκεί και πέρα, η σωστή ψυχανάλυση μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις γαιτί είσαι πχ αυτοκαταστροφικός. Συμφωνώ απόλυτα ότι μπορείς να το πετύχεις αυτό και με άλλους τρόπους, πχ μιλώντας με φίλους. Αλλά για να πω την αλήθεια, και μιλώντας για μένα τώρα – δεν ξέρω αν αυτό ισχύει για άλλους – μου είναι πολύ πιο εύκολο να εκμυστηρευθώ τις πιο σκοτεινές μου σκέψεις σε αγνώστους παρά σε φίλους και συγγενείς. Πιο εύκολα μπορώ να περιγράψω πχ σε σας που βρήκα στο ίντερνετ πώς φαντάζομαι και πόσο συχνά φέρνω στο μυαλό μου τον θάνατό μου και τον θάνατο των δικών μου παρά στην καλύτερή μου φίλη (θα μου πείτε ότι ίσως δεν έχω καλούς φίλους; μπορεί). Πάντως γι’αυτό δεν μπορώ να αποκλείσω τίποτα και ίσως και η συγκεκριμένη κοπέλα να κερδίσει από την ψυχανάλυση. Έτσι το βλέπω εγώ, καταλαβαίνω ότι το βλέπετε διαφορετικά και δεν περιμένω να συμφωνήσετε μαζί μου. Απλά σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να εκφραστώ (και ειδικά τον κ.Πιλάβιο που με φιλοξενεί) και ζητώ συγγνώμη αν υπήρξα υπέρ το δέον εριατική σε προηγούμενο ποστ – δεν είχα τέτοια πρόθεση, αλλά παθιάζομαι και τα λέω λίγο χύμα 🙂

      Έλλη
      29 Οκτωβρίου 09 στις 4:36

      Ένα τελευταίο σχόλιο: έχω παρατηρήσει στον εαυτό μου όταν ήμουν πολυ άσχημα ψυχολογικα, αλλά κατάφερνα να μαζέψω μερικές λιγοστές μου δυνάμεις για να αλλάξω κάτι και να βελτιώσω την κατάσταση και τη ζωή μου, αν τυχόν άνθρωποι γύρω μου διαφωνούσαν – καλοπροαίρετα – με τον τρόπο που επέλεγα, πολύ συχνά απογοητευόμουν και παραιτιόμουν από την προσπάθεια. Επειδή όντας σε άσχημη κατάσταση επηρεαζόμουν έυκολα από τους γύρω μου, οι κάθε λογής συμβουλές με πελάγωναν και κατέληγα να μην κάνω τίποτα απολύτως. Δεν ξέρω αν η φίλη του Παραμυθά αισθάνεται έτσι, ελπίζω πως όχι, σε κάνει να μισείς τον εαυτό σου ακόμα περισσότερο. Όπως και να έχει όμως, η κοπέλα αξίζει πολλά μπράβο και έχει ήδη πετύχει σημαντικές νίκες γιατί (1) έχει καταλάβει ότι χρειάζεται βοήθεια και (2) έχει αναζητήσει βοήθεια. Εύχομαι ολόψυχα να είναι αποτελεσματική η βοήθεια αυτή – ανεξάρτητα από το αν την εγκρίνει ο οποιοσδήποτε (χωρίς αυτό να είναι μομφή) – και να είναι σύντομα καλύτερα. Καλή σας νύχτα.

      astarti
      29 Οκτωβρίου 09 στις 12:01

      […] ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

      βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην

      […]μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί.[…]

      […]Ολα να γίνωνται με κοσμιότητα, με ευπρέπειαν και με τάξιν.[…]

      [..] εἰ δέ τις ἀγνοεῖ, ἀγνοείτω […]

      από την παράδοσή μας, δεν έχει σημασία από που…

      υ.γ.: δεν είμαι «πιστή», είμαι άθεη, αν και βαθύτατα θρησκευόμενη
      😉
      υ.γ.2: δεν έχω κακές εμπειρίες από την ψυχανάλυση, την έβρισκα πάντα εξαιρετικά διασκεδαστική…
      υ.γ.3: αλλά αυτή είμαι εγώ…

      να-τασσσάκι
      29 Οκτωβρίου 09 στις 13:34

      Τελικά καθένας/καθεμιά μας έχει κάτι διαφορετικό να πει -ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε ένα δύσκολο θέμα.
      🙂

      @ astarti, χμμ… Εγώ έχω και τα θρησκευτικά στην κατηγορία «διασκεδαστικά» -και δεν είμαι άθεη, είμαι άθρησκη όμως, εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό βέβαια δεν με εμποδίζει να αναγνωρίζω το απόσπασμα από την Προς Κορινθίους του Σαούλ-Σαύλου-Παύλου επιστολη. Είναι όμορφο κείμενο, ενδιαφέρον -συγχώρεσέ με μόνο, αλλά αυτό δεν είναι από «την παράδοσή» μας. Είναι ένα κείμενο από την Καινή Διαθήκη, με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό.

      astarti
      29 Οκτωβρίου 09 στις 14:05

      @ να-τασσσάκι

      Μια φορά, ένας υπέροχος άνθρωπος και εξαιρετικός θρησκειολόγος, είχε πει μια φράση, που έχει σφηνωθεί στην κεφάλα μου (την, κατά τα άλλα και κατά γενικήν ομολογίαν, αγύριστη): «Για να γίνεις Βουδδιστής, πρέπει να σε έχει βυζάξει κινέζικο βυζί.»

      Η παράδοση είναι πάντα κάτι οικείο, έστω κι αν απορρίπτεται. Η οικειότητά μου με αυτή την παράδοση είναι περισσότερο αποτέλεσμα της γλώσσας και όχι απαραίτητα και των πεποιθήσεων. Με αυτή την έννοια χρησιμοποιώ τη φράση «παράδοση». Δεν είναι η δική μου παράδοση, και πιθανότατα όχι και πολλών από εσάς. Εγώ μεγάλωσα αλλιώς και νοιώθω «σπίτι μου» αλλού, έστω και αν – θέλοντας ή μη – έχω καθημερινά να αντιμετωπίσω την «ελληνορθόδοξη» παράδοση.

      Παντού υπάρχουν θαύματα, αρκεί να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις.

      Θα συμφωνήσουμε για τα θρησκευτικά. Αν και υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στο θρήσκος και το θρησκευόμενος, και φαντάζομαι ότι μετά από όλα όσα έχουμε πει εδώ μέσα, πιθανότατα θα αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά που παίρνει για ‘μένα.

      Όχι ότι έχει σημασία, βέβαια…
      😉

      …αχ, μας πήρε και πάλι ο Νίκος από το χέρι και κοίτα που βρεθήκαμε…
      άραγε, εσύ, κορίτσι μου, η αφορμή για όλα τούτα, τα διαβάζεις;!…
      αφιερωμένο…

      http://www.youtube.com/watch?v=ED2RtBKcE3w

      άσκουσέ το κι άφησέ το πίσω σου…

      να-τασσσάκι
      29 Οκτωβρίου 09 στις 14:23

      @ astarti, φυσικά και μπορώ να καταλάβω τι λες -και σωστά βάζεις τη λέξη «παράδοση» στα εισαγωγικά και χωρίς το «μας» -είναι διαφορετική για τον καθένα μας, και μας βοήθησε σίγουρα να διαμορφώσουμε σκέψη και χαρακτήρα (όχι, ούτε δική μου παράδοση είναι). Σέβομαι την παράδοση, γενικά -κουβαλά μια σοφία χρόνων, και βοηθάει στην μετάδοση από γενιά σε γενιά ιστοριών και «μύθων»-θρύλων, που θα χάνονταν διαφορετικά.

      Δεν είμαι βέβαια σίγουρη ότι τα θαύματα είναι «αποτέλεσμα» σωστών ερωτήσεων 🙂

      Το μακρύναμε πολύ, αλλά είμαι σίγουρη ότι ο Παραμυθάς του blog το επιτρέπει

      Κι ελπίζω κι εγώ να τα διαβάζει -θα ‘θελα πολύ να την «δω» να στέκεται ξανά στα δυο της πόδια και να λάμπει το βλέμμα των 20 χρόνων της.

      Γιώργος
      21 Αυγούστου 15 στις 11:30

      Αναρωτιέμαι αν η ανάλυση μπορεί να δωσει ποτέ ριζική, αληθινή λύση. Η ανάλυση, μπορεί να εισχωρήσει όλο και πιο βαθιά, να βρει πράγματα, να τα κάνει γνώση, αλλά ποτέ δεν θα αγγίξει το όλο. Αυτή η διαδικασία είναι εξαιρετικά χρονοβόρα και καταδικασμένη να μην είναι ικανή να αντιληφθεί το όλο, παρά μόνο ένα κομμάτι. Άρα λειτουργεί κατακερματισμένα, σπάει την ζωή σε κομμάτια και προσπαθεί να λύσει επιμέρους προβλήματα. Δεν υπάρχει κάτι να επιχειρηματολογήσω, αλλά ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας.. μπορεί αυτή η προσέγγιση να αλλάξει τον άνθρωπο ριζικά? Ή απλά μεταθέτει το πρόβλημα σε ένα άλλο επίπεδο.. μήπως το πρόβλημα απλά αλλάζει μορφή?

      Έστω ότι βρίσκω ότι αιτία για το ότι δεν μπορώ να εμπιστευτώ κάποιον, είναι το γεγονός ότι οι γονείς μου είχαν μια πολύ άσχημη σχέση μεταξύ τους. Δεν γεννιεταί αμέσως ένα νέο ερώτημα..; «γιατί το γεγονός ότι οι γονείς μου είχαν μια πολύ άσχημη σχέση μεταξύ τους, προκάλεσε την δική μου νεύρωση;» Και αν αυτό το ερώτημα απαντηθεί, πάλι ένα καινούριο ερώτημα θα γεννιόταν. Αλλά η νεύρωσή μου πως να θεραπευθεί μέσα από αυτή την αέναη αλυσίδα ερωταπαντήσεων; Γιατί επιλέγουμε να πούμε ότι το πρόβλημα λύθηκε όταν ανακάλυψα ότι πίσω από αυτή τη νεύρωση κρύβεται το ότι οι γονείς μου είχαν κακή σχέση μεταξύ τους? Και τι κρύβεται πίσω από αυτό.. ή τρία στάδια μετά, ή 2 πριν;

      Ποιος είναι ο πυρήνας της νεύρωσης, της φοβίας, της θλίψης, του πόνου; Ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας.

      Γιώργος
      21 Αυγούστου 15 στις 11:35

      ωπς έκανα ένα λάθος και δεν βγάζει νόημα!

      *** Γιατί επιλέγουμε να πούμε ότι το πρόβλημα λύθηκε όταν ανακάλυψα ότι πίσω από αυτή τη νεύρωση κρύβεται το ότι οι γονείς μου είχαν κακή σχέση μεταξύ τους? Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η λύση βρίσκεται σε ό,τι κρύβεται πίσω από αυτή την διαπίστωση.. ή τρία στάδια μετά, ή 2 πριν;

Σχολιάστε