Πάμε μαζί εκεί ψηλά

Αυτές οι φωτογραφίες, είναι από τις δύο παρουσιάσεις των βιβλίων μου που έκανα σε δύο Δημοτικά Σχολεία της Πάτρας, μέσα στο πρόγραμμα φιλαναγνωσίας του ΕΚΕΒΙ. Επειδή φαίνεται μου άρεσε που στην παράσταση της προηγούμενης Κυριακής, που σας είπα εδώ  έβλεπα τις ταινίες καθισμένος μαζί με τα δύο κορίτσια στην πρώτη σειρά, το έκανα και στην Πάτρα, αφού  και οι δύο αίθουσες εκεί ήταν σαν θέατρα, και υπήρχε και πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Καθώς λοιπόν, έβλεπα μαζί με τα παιδιά τα βίντεο, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά κάτι που είχα κάνει χωρίς να το καταλάβω.  Οι στίχοι των τίτλων τέλους δίνουν -σεα μένα- την ίδια αίσθηση που μου δίνουν τα σχόλια που μου κάνουν τα παιδιά της δκαετίας του ’80 που έβλεπαν τότε την εκπομπή! Κι αυτή την ίδια αίσθηση μου έδωσαν και τα σχόλια των παιδιών στα Σχολεία της Πάτρας, τώρα!  Αυτοί οι στίχοι γράφτηκαν τώρα, το 2010 για τα σημερινά παιδιά που δεν είχαν δει ακόμα τις καινούργιες εκπομπές, αλλά νομίζω πως τελικά δίνουν την αίσθηση που φαίνεται πως είχαν τα παιδιά που την έβλεπαν τότε, και ήταν αυτή που από τότε ήθελα να δίνει η εκπομπή. Έτσι λέω σήμερα να ανεβάσω εδώ τους στίχους  και ένα μικρό βίντεο από τους τίτλους τέλους πριν αρχίσουν να πέφτουν οι τίτλοι. Και πρώτα οι στίχοι.

ΤΟ TPAΓΟYΔI TΩN TITΛΩN ΤΕΛΟΥΣ,
Πάμε μαζί εκεί ψηλά

Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά!
Εκεί ψηλά στον ουρανό,
πετώντας σαν τον αετό.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πέταξε πάνω απ’ τα βουνά.
Εκεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο και η χαρά.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Από ‘κει πάνω είν’ όλ’ απλά!
Σαν κούκλες είναι όλοι μικροί!
Kι η γη, μια μπάλα στρογγυλή!
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά.
Εκεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο και η χαρά.

Κι αν σας κάνει κέφι, δείτε και το βίντεο και να σας θυμίσω ότι την Κυριακή θα ξανακάνω παράσταση – ό,τι και να γίνει – στο θέατρο ΟΝΕΙΡΟ.  ΌΛες οι πληροφορίες υπάρχουν σε αυτό το post ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

3 Σχόλια στο “Πάμε μαζί εκεί ψηλά”

      Γιάννης Καραπιπέρης
      17 Μαρτίου 12 στις 19:33

      Παραμυθά, Παραμυθά
      θυμάμαι σ’ έλεγα παλιά
      τότε που ήμουνα παιδί
      και μου κρατούσες συντροφιά.

      Παραμυθά, Παραμυθά
      τη λέξη αυτή κάποιοι προσπάθησαν
      να την αλλάξουν μέσα μου μετά
      και να μου κόψουν τα φτερά.

      Παραμυθά, Παραμυθά
      διδάσκαν όλοι αυτοί πόσο επίπεδη είναι η γη
      μα δεν τους άκουγα ποτέ, μιλούσαν σε επίπεδα μυαλά·
      ποτέ δεν μπόρεσε κανείς τους σύννεφα ν’ αντικρίσει.

      Παραμυθά, Παραμυθά
      έρχεσαι εσύ μετά για αναθεωρήσεις
      για Νίκους Πιλάβιους λες, για ηθοποιούς,
      όμως δεν ζήτησε κανείς επεξηγήσεις.

      Παραμυθά, Παραμυθά
      τους τίτλους των αρχών αποσιωπούσα μ’ εχεμύθεια
      έμαθα μια ζωή να βλέπω το προσκήνιο
      το παρασκήνιο κι οι τίτλοι τέλους αποτελούσαν ανακρίβεια.

      Παραμυθά, Παραμυθά
      εσένα που ξέρω από παλιά
      κρατώ το χέρι σου σφιχτά
      να μένουμε εκεί ψηλά…

      Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω κάθε φορά που γράφω εδώ στο Νίκο και τη Στεφανία, τη Μαρία και την Τζο. Και σε όλη την παρέα του blog μετέπειτα, Παπαστρατής, Μαρία,Νατάσσα, Δημήτρης, Ζαχαρούλα, κτλ…
      Έχετε όλοι βοηθήσει σ’ αυτό που τώρα ζω, να είστε καλά όλοι!

      (Ξέρω, ηχεί λίγο γραφικό και ψυχοθεραπευτικό όλο αυτό, αλλά πάντως έτσι ηχούν κι οι καμπάνες μέσα μας.
      Και κατά Βαρναλη:

      «Όλα τελειώνουνε
      κι όλα περνάνε!
      Ιδέες βασίλισσες
      κακογερνάνε.
      Στις νέες ανάγκες σου
      (κόπος βαρής!)
      σκοπούς αλάθεφτους
      κοίτα να βρεις.»

      «Μετά το τέλος του μονολόγου της Καμπάνας στους Σκλάβους Πολιορκημένους, ο ποιητής, χωρίς αυταπάτες, προοιωνίζεται τις τύχες του έργου του σχολιάζοντας: Κανένας δεν κατάλαβε τι έλεγε η Καμπάνα. Γιατί καθένας άκουγε τη δική του σκέψη.»

      Συνέχιζε Νίκο να χτυπάς τις καμπάνες λοιπόν…
      Κι όποιος κατάλαβε…

      Παραμυθάς
      17 Μαρτίου 12 στις 20:11

      Γεια σου ρε Γιάννη… Να’ στε καλά κι εσύ κι όλοι οι «παραμυθομεγαλωμένοι» που συνάντησα τώρα στα γεράματα, ακριβώς δηλαδή τώρα που χρειάζεται…

      Margo
      17 Μαρτίου 12 στις 23:08

      Μα είναι πανέμορφο αυτό το τραγούδι. Αγγίζει το ίδιο πιστεύω τα παιδιά όλων των εποχών αλλά και τους μεγάλους… μη πω περισσότερο τους μεγάλους;-)

      Καληνύχτα Παραμυθά 🙂

Σχολιάστε